Новае выданне аднаго з самых вядомых і любімых твораў беларускай дзіцячай літаратуры. У кнігу ўвашло больш за 90 ілюстрацый вядомай мастачкі Лізаветы Лянкевіч.
"Палескія рабінзоны" – аповесць пра прыгоды і ўменне не здавацца нават у безнадзейных сітуацыях. Двое сяброў-падлеткаў церпяць "караблекрушэнне" падчас разводдзя Прыпяці і больш за месяц шукаюць спосабы выжыць на востраве і вярнуцца дадому, а заадно знаёмяцца з прыродай Палесся і вымушаны ўступіць у барацьбу з кантрабандыстамі.
Кніга будзе цікавай дзецям ад 8-10 гадоў і, безумоўна, дарослым (тым, якія ў дзяцінстве вельмі любілі гэтую кнігу, а таксама тым, якія пакуль яе не чыталі).
Янка Маўр (Іван Міхайлавіч Фёдараў) — беларускі пісьменнік, аўтар апавяданняў, аповесцяў і раманаў для дзяцей і моладзі.
Адзін з заснавальнікаў беларускай дзіцячай літаратуры, заснавальнік прыгодніцкага і навукова-пазнавальнага жанраў у беларускай літаратуры, стваральнік першай беларускай навукова-фантастычнай аповесці. Аўтар кніг для дзяцей, п'ес, перакладаў.
Калі чытала ў дзяцінстве, памятаю, як было цікава, адарвацца не магла. Перачытваю — божа, колькі ж усяго гэтыя дзеці паназабівалі! Зразумела, што есці хацелася, але таго ж вожыка і змяю нават не елі, проста забілі… Напэўна, у той час (кніжцы 100 гадоў!) гэта было нармалёва, зараз чытаецца дзікавата. Ну і тое, як лёгка яны таго ж мядзведзя завалілі і спражкай разабралі на мяса…
Ну ладна, усё роўна такой прыгодніцкай літаратуры для дзяцей пра Беларусь нават цяпер вельмі не стае. А так можа каго на Палессе пацягне. Ну і дадала бал за вельмі крутыя і стылёвыя ілюстрацыі ў гэтым новым выданні!
На вялікі жаль гэта хутчэй савецкая літаратура па-беларуску, чым поўнасцю беларуская, хаця і любоў да нашага Палесся тут бачна. Было б добра мець нейкі рэмэйк, менш савецкі, і больш рэалістычны. Але агульна ўсё адно варта ўвагі.
Эта книга чудовищна и своим содержанием и своим языком. Парадокс, но это было так адски плохо, что даже хорошо. Видимо, возник тот же эффект, как при просмотре фильмов Тарантино: столько убийств, кровищи и абсурда, что всерьез относиться к происходящему становится невозможно. Любители природы, не читайте эту книгу! Я предупредила!
Якби не совітська пропаганда із контрабандистами-шпигунами та ідеалізованими героями - ця книжка може й отримала б більше, бо так наче непогана підліткова книжка)а так, наприкінці все дуже плоско переходить в штампи та ідеологішну літературу(
This entire review has been hidden because of spoilers.
Уф, это было непросто! Дивное сочетание совершенно неосознанной какой-то, бессмысленной жестокости по отношению к природе и почти экранизации известной песни про коричневую пуговку. Но как слепок эпохи - небезынтересно.
P.S. Коричневая пуговка валялась на дороге. Никто не замечал ее в коричневой пыли, Но мимо по дороге прошли босые ноги, Босые, загорелые протопали, прошли. Ребята шли гурьбою по солнечной дороге, Алешка шел последним и больше всех пылил. Случайно иль нарочно, он сам не знает точно, На пуговку Алешка ногою наступил. Он поднял эту пуговку и взял ее с собою, И вдруг увидел буквы нерусские на ней. Ребята всей гурьбою к начальнику заставы Бегут, свернув с дороги, скорей, скорей, скорей! — Рассказывайте точно, — сказал начальник строго, И карту перед собою зеленую раскрыл, — — Среди какой деревни и на какой дороге На пуговку Алешка ногою наступил? Четыре дня искали, четыре дня скакали Бойцы по всем дорогам, забыв еду и сон, В дороге повстречали чужого незнакомца, Сурово осмотрели его со всех сторон. А пуговки-то нету от левого кармана А сшиты не по-русски короткие штаны, А в глубине кармана — патроны от нагана И карта укреплений советской стороны. Вот так шпион был пойман у самой у границы. Никто на нашу землю не ступит, не пройдет. В Алешкиной коллекции та пуговка хранится, За маленькую пуговку — ему большой почет
Viena mėgstamiausių vaikystės knygų:) Bet skaitant jau šiais laikais ir su šiandieniniu suvokimu, kažkaip nebeveža ir net nežinau ar verta rekomenduot savo vaikams... Ok, išgyvenimas laukinėje gamtoje reikalauja drastiškų sprendimų, bet žudyti gyvūnus vien todėl, kad jie bjaurūs ar tik svarstant, kad GALBŪT jie galėtų praversti ateityje... p.s. pasiėmiau dar ir kitą vaikystės knygą paskaityti, bet irgi žvelgiant iš šių dienų aktualijų kai kurie dalykai visiškai nebepatinka :/
Вельмі прыгожае выданьне - малюнкі Спадарыні Лізаветы ствараюць нават большае ўражаньне, чым тэкст, які я ўважаю крыху пераацэненым, асабліва, ў параўнаньні зь іншымі кнігамі дзядзькі Янкі. Уплыў савецкай улады (агітацыі) тут дужа адчуваецца. Можа таму гэтая аповесьць і была больш папулярная ў савецкіх школах.