Le Carré des indigents

by Hugues Pagan

Dans « Le Carré des indigents », nous retrouvons l’inspecteur principal Claude Schneider, protagoniste récurrent des romans d’Hugues Pagan. Nous sommes dans les années 1970, peu avant la mort de Pompidou et l’accession de Giscard au pouvoir. Schneider est un jeune officier de police judiciaire, il a travaillé à Paris et vient d’être muté dans une ville moyenne de l’est de la France, une ville qu’il connaît bien. Dès sa prise de fonctions, un père éploré vient signaler la disparition de sa fille Betty, une adolescente sérieuse et sans histoires. Elle revenait de la bibliothèque sur son Solex, elle n’est jamais rentrée. Schneider a déjà l’intuition qu’elle est morte. De fait le cadavre de la jeune fille est retrouvé peu après, atrocement mutilé au niveau de la gorge.

Genres: Noir

425 pages, Paperback

First published January 5, 2022

About the author

Hugues Pagan is an award-winning French detective writer and television writer. Βorn in 1947 in Orléansville, French Algeria (now Algeria). His father was a postman who also served in the Military reserve forces of France, and his mother was a school principal. He earned bachelor's degrees in sociology, psychology and philosophy, followed by a master's degree.

Reviews

[pantelif · Rating 3 out of 5]

Impulse buy από την Έκθεση Βιβλίου Θεσσαλονίκης, δεν ήξερα τον συγγραφέα.

Ατμοσφαιρικό και εικονοκλαστικό, πολύ ενδιαφέρον λογοτεχνικά ένα είδους σταρτ - στοπ στην διήγηση για λεπτομέρειες τοπίου, δράσης κλπ. Είναι τρικ μεν, αλλά δεν κουράζει.

Η ίδια η ιστορία είναι καλή και δραματική, ο υπέρ-μπάτσος είναι ο θλιμμένος άσπρος σίφουνας: πηδάει τα κορίτσια σαν αρχαίος θεός, δέρνει, πυροβολάει και γενικά είναι απίστευτος. Προσδεθείτε, το γελοίο είναι εδώ.

Οι δευτερεύοντες χαρακτήρες όμως, σε αντίθεση με τον πρωταγωνιστή, δεν είναι χάρτινοι.

Διαβάζεται ευχάριστα και ας είναι το θέμα κατάμαυρο, ο πρωταγωνιστής είναι φέσι, η έκδοση ("Πόλις") εξαιρετική.
Σε αυτά τα χωράφια διαβάζουμε Ζαν-Κλωντ Ιζό.

[Tasos · Rating 4 out of 5]

Πληροφορήθηκα για τον θάνατο του Αλέν Ντελόν, όσο διάβαζα ένα μυθιστόρημα, στην κινηματογραφική διασκευή του οποίου θα μπορούσε ο Γάλλος ηθοποιός άνετα να πρωταγωνιστεί τη δεκαετία του 70, ένα από εκείνα τα policiers με τους κυνικούς και στωικούς μπάτσους που περιδιαβαίνουν έναν κόσμο βρώμικο, γκρίζο και βαθιά βουτηγμένο στην ηθική αδιαφορία ενός σύμπαντος που τους έχει ξεχάσει από καιρό.

Αυτός είναι ο κόσμος των Ανώνυμων του Ιγκ Παγκάν, του πιο πρόσφατου βιβλίου ενός εβδομηντάρη συγγραφέα και σεναριογράφου, τον οποίο διαβάζω για πρώτη φορά, αλλά μπορώ πλέον να καταλάβω γιατί θεωρείται ένας από τους κορυφαίους της αστυνομικής λογοτεχνίας στη Γαλλία και γιατί έχει πάρει τόσα βραβεία που αφορούν αυτό το είδος.

Από τις πρώτες κιόλας αράδες το βιβλίο σε βουτά σε μια σκοτεινή και ομιχλώδη ατμόσφαιρα, όπου όχι απλώς συναντάς όλα αυτά που περιμένεις από ένα νουάρ μυθιστόρημα, που θέλει να τιμήσει το είδος του, αλλά το αποτέλεσμα ξεπερνά τελικά τις προσδοκίες σου, αγγίζοντας υπαρξιακά βάθη που ομολογουμένως δεν περίμενες.

Με κεντρικό ήρωα τον αρχιεπιθεωρητή Σνεντέρ, έναν αρχετυπικά ξερακιανό και λιγομίλητο αστυνομικό, αποτελεσματικό στη δουλειά του και γι’ αυτό τόσο επικίνδυνο, ο οποίος φυσικά κουβαλά τραύματα που σταδιακά αποκαλύπτονται, ο Παγκάν συνθέτει ένα ολόκληρο μωσαϊκό από πρόσωπα και ιστορίες, σε μια ταιριαστά με τον τίτλο ανώνυμη επαρχιακή πόλη της δεκαετίας του 70, όπου η μάχη ανάμεσα στο Καλό και στο Κακό έχει ήδη κριθεί.

Ο Παγκάν εστιάζει σε όλους αυτούς που «η ιστορία δεν έχει κανένα λόγο να συγκρατήσει τη μοίρα και τα ονόματά τους», σ’ αυτό «το μεγάλο και θλιβερό κομβόι της σιωπηρής, πεισματικής ανθρωπότητας» που επιμένει να προχωρά σε «έναν μακρύ ύπνο, με τα μάτια ανοιχτά, όπου μόνο τα όνειρα χρησιμεύουν ως μνήμη».

Αστυνομικοί και εγκληματίες, μοιραίες και μη γυναίκες, θύτες και θύματα, όλοι είναι αναλώσιμα τμήματα μιας μηχανής που διαιωνίζει το έγκλημα, την τιμωρία, τη διαφθορά, τα παιχνίδια εξουσίας, την ατελέσφορη αναζήτηση μιας αλήθειας που ξεφεύγει διαρκώς και τα τερτίπια ενός αδυσώπητου πεπρωμένου, που ακόμα και στην τελευταία κυριολεκτικά σελίδα δεν διστάζει να δείξει το πιο απάνθρωπο πρόσωπο.

Ο Ζαν-Πιερ Μελβίλ θα γύριζε με αυτό το υλικό ένα αριστούργημα.

[Effie Saxioni · Rating 5 out of 5]

Αντίθετα με το Χαμένο προφίλ που με γράπωσε από την πρώτη γραμμή, τούτο δω καθυστέρησε λιγάκι. Προχωρώντας στις σελίδες μου έδινε την εντύπωση πως κατά τόπους πλατειάζει χωρίς να εξυπηρετεί κάπου την ιστορία, όμως κλείνοντάς το,όλα κάπως κούμπωσαν ωραία και το σύνολο με αποζημίωσε,με ένα πολύ συγκινητικό τέλος. Ο Σνεντέρ είναι πάντα αυτός που είναι, όμως οι χαρακτήρες που τον πλαισιώνουν δεν είναι καθόλου υποδεέστεροι-αντιθέτως είναι πολλές φορές εξίσου ενδιαφέροντες.
Δεν έχει την εκρηκτική μαγεία του Προφίλ, είναι πιο ώριμο και θεωρεί περισσότερα πράγματα δεδομένα, όμως αναμφισβήτητα είναι ένα πολύ δυνατό νουάρ. Και ασφαλώς προτείνεται.
5/5⭐️

[Δημήτρης · Rating 5 out of 5]

Ένα βραδυφλεγές και απόλυτα συγκινητικό, γαλλικό νουάρ. Ο Hugues Pagan χρησιμοποιεί αριστοτεχνικά τη γλώσσα. Παρουσιάζει ένα μυθιστόρημα που θα βρει ο αναγνώστης ό, τι αγαπάει σε ένα νουάρ βιβλίο. Ο πρωταγωνιστής, φυσικά και είναι μοναχικός, καταθλιπτικός και γοητευτικός μπάτσος. Μία φιγούρα που δραπέτευσε από τα καπνισμένα μπαρ που τα ηχεία παίζουν Blues και Jazz. Παρόλα αυτά δεν είναι χάρτινος επ' ουδενί. Όλοι οι χαρακτήρες είναι βαθείς και πλούσιοι. Ακόμα και εκείνοι που δε χρειάζεται.

Φυσικά, σε ένα μυθιστόρημα της γαλλικής "σκηνής" δε γίνεται να απουσιάζει ο κοινωνικός σχολιασμός, ο κυνισμός ανά σημεία και η φιλοσοφικότητα σκέψεων και διαλόγων των χαρακτήρων.

Όσον αφορά την έκδοση, το τρίπτυχο της επιτυχίας είναι εδώ. Γαλλικό νουάρ, εκδόσεις Πόλις, μετάφραση Γιάννη Καυκιά.

Οι λάτρεις του είδους, διαβάστε το. Οι όχι και τόσο λάτρεις του είδους, κάντε μια χάρη στον εαυτό σας και διαβάστε το.

[Χρήστος Γιαννάκενας · Rating 4 out of 5]

Παρότι με κούρασε πάρα πολύ (σε όρια φλυαρίας), οφείλω να αναγνωρίσω στον Παγκάν την δεινότητά του να περιγράφει αστυνομικούς και τις ζωές τους με τρόπο λυρικό, όπως μόνο οι Γάλλοι ξέρουν καλά να κάνουν. (3,5/5)

[Myrto · Rating 4 out of 5]

Πολύ ατμοσφαιρικό, ιδιαίτερο βιβλίο. Όχι τόσο η πλοκή, όσο η διήγηση και οι χαρακτήρες. Και πού και πού η ανάμνηση των "φαντασμάτων" της Αλγερίας...

[Emma Charala · Rating 5 out of 5]

Σκοτεινή ατμόσφαιρα, αγαπημένος Σνεντέρ, δευτερεύοντες χαρακτήρες που ξεπηδούν από το χαρτί και για άλλη μία φορά εξαιρετική η μετάφραση του Γιάννη Καυκιά.

[Patrick Fabri · Rating 1 out of 5]

Beaucoup de bonnes critiques, un prix important...hélas je sors une nouvelle fois déçu d'un policier français. On croirait ce roman écrit dans les années 70 : un héros dur mais bon au fond, macho au possible mais bien sûr formidable au lit, aux yeux froids et fatigués, mais grand seigneur... A oublier!

[Lefteris Filippou · Rating 4 out of 5]

Στο είδος του πολύ καλό , μέχρι το τέλος σε κρατά !

[είναι η θεία Κούλα]

Συνταγογραφημένη ατμόσφαιρα, ακατάσχετη λογοδιάρροια, ζορίστηκα. Το παράτησα πιο εύκολα από άλλα.

[Michael Kotsarinis]

Ένα σκοτεινό νουάρ που διαδραματίζεται σε πιο σύγχρονη εποχή, δεκαετία του '70, και στο οποίο αφθονούν οι παραλληλισμοί με το σήμερα. Διαθέτει πέρα από τα κλασσικά του είδους και έντονα στοιχεία κριτικής της κοινωνικής πραγματικότητας και της συμπεριφοράς της εξουσίας, με αφορμή μελανές στιγμές στην ιστορία της Γαλλίας αλλά που κάλλιστα θα μπορούσαν να συμβούν παντού.

Δείτε περισσότερα στο Ex Libris.

[Zeineb SmaOui · Rating 4 out of 5]

Un roman magnifique qui nous plonge en novembre 1973 dans une ville de province, au sein du Groupe criminel du Bunker, grand paquebot faisant office de commissariat local.
Avec son style nonchalant et précis, l’auteur déroule son récit, l’enquête sur l’assassinat d’une jeune fille, en faisant preuve d’une tendresse indéfectible pour les petites gens, celles et ceux qui ne comptent pas.
Évidemment il cède à quelques poncifs du genre et son héros, Schneider, flic désabusé mais tendre, côtoie quelques femmes fatales qui ne peuvent résister à son charme. Malgré cela l’histoire nous saisit, nous transporte et nous émeut.
A rebours des thrillers haletants et des résolutions d’enquêtes peu crédibles, il s’agit d’une peinture bouleversante d’une fin d’époque, d’un réalisme social tirant sur le politique, sur la base d’un conflit entre un policier intègre, même si désenchanté, et d’une hiérarchie moins portée sur les questions de justice que polluée par des préoccupations carriéristes.
Avec son écriture Hugues Pagan reconstitue une atmosphère et nous transporter par touches sensibles dans une époque révolue.
Ce roman noir est particulièrement réussi car jamais il ne sombre dans le nihilisme. Brillant !

[George Makridakis · Rating 3 out of 5]

"Πολύ τυπικό αστυνομικό νουάρ, με τα συν και τα πλην που αυτό συνεπάγεται.
Ο κεντρικός χαρακτήρας είναι καλογραμμένος, αλλά οι υπόλοιποι υπάρχουν μόνο μέσω αυτού.
Οι κοφτές προτάσεις και το λιτό ύφος δημιουργούν ατμόσφαιρα, αλλά δεν υπάρχει μεγάλο ενδιαφέρον στην πλοκή.
Μετά τη λύση της κύριας υπόθεσης το βιβλίο γίνεται anticlimactic και η ταχύτητα των εξελίξεων αυξάνεται - σα να γίνεται τυπικά."

[D.S. · Rating 3 out of 5]

Με καλά στοιχεία γαλλικού νουάρ, αλλά όχι αριστούργημα.
Ο σκοτεινός και σκληρός και γυναικάς Σνεντέρ, πιανίστας της τζαζ και πρώην αλεξιπτωτιστής, καταδιωκόμενος από φαντάσματα του παρελθόντος και του παρόντος (μάλλον κλασσικά ακούγονται όλα αυτά).
Δεν είχε happy end - όπως αρμόζει να μην έχει ένα καλό νουάρ - αλλά παρ'όλα αυτά το τέλος ήταν τελείως άσχετο με την όλη ιστορία, απλά προστέθηκε ακόμη ένα φάντασμα στη ζωή του Σνεντέρ.
3,5/5

[Vassiliki Dass · Rating 5 out of 5]

Αν ειχε γραψει αυτο πριν από το Χαμένο Προφίλ θα ειχα εκτιμήσει λίγο παραπανω το τελευταίο. Τουλάχιστον θα ειχα ανεχτει αυτόν τον υπερβολικά ηρωποιημένο πρωταγωνιστή όπως δεχόμαστε κάποιον αντιπαθητικό κοντά στο τέλος όταν έχει προηγηθεί μια καλή του πράξη.
Τέλος πάντων, αυτό εδώ που γραφτηκε κατόπιν αλλά αναφέρεται στα νιάτα του ήρωα, ειναι υπέροχο.

[Maria Dimitriou · Rating 2 out of 5]

Πρώτη μου εμπειρία σε νουάρ μυθιστόρημα. Μου άρεσε ο τρόπος που ψυχογράφησε τους χαρακτήρες του μέσα από την εξωτερική τους περιβολή. Δεν το έχω ξαναδεί κάπου αλλού. Μου άρεσε η επίκριση στην αστυνομική αυθαιρεσία και η μεταφορά των αφανών ηρώων στο προσκήνιο. Δεν μου άρεσε η διακοπτόμενη πλοκή, η διαρκής αποθέωση του πρωταγωνιστή. Ένιωσα στο τέλος σαν να παρατράβηξε.

[Cyrano · Rating 3 out of 5]

Un roman d’ambiance qui a malheureusement fini par me lasser par de trop pesantes longueurs

[Panos Pet · Rating 3 out of 5]

Ωραίος κεντρικός χαρακτήρας, ωραίες περιγραφές τοπίων, σκηνικών, κλπ. Αδύναμη όμως η ιστορία καθαυτή

[Maria · Rating 1 out of 5]

Προσπάθησα αλλά δεν με κέρδισε ούτε για μια στιγμή. Χάθηκα σε ανούσιες λεπτομέρειες , στα χιλιάδες πρόσωπα που μπλέκονταν διαρκώς, όσο για ατμόσφαιρα, πουθενά ….

[Athena Venetaki · Rating 3 out of 5]

Very slow. Did not touch me

[Stathis Doubouridis · Rating 5 out of 5]

Εξαιρετικό!!

[Alexis Passas · Rating 4 out of 5]

Ωραίο νουαρ αστυνομικό στην Γαλλία του 70
Υπέροχες αφηγήσεις.λιτο χωρίς τίποτα το περιττό