Ακουαρέλα

by Μαριαλένα Σεμιτέκολου

Μια οικογένεια, τρεις φωνές, τρία πρόσωπα. Καθένα τους υφαίνει µια ιστορία φτιαγµένη από εικόνες και από µνήµες που συνδέονται µεταξύ τους, άλλοτε προφανώς και άλλοτε υπογείως.

Αναζητούν έναν κοινό τόπο. Ίσως αυτόν µιας ακουαρέλας, όπου το µοναδικό χρωµατικό ίχνος του καθενός θα συνδυαστεί µε των υπολοίπων, φτιάχνοντας ένα τοπίο για τη συνάντησή τους.

208 pages, Paperback

First published February 7, 2022

Reviews

[Anastasia Ts. · Rating 5 out of 5]

" Η λέξη Ακουαρέλα δεν ήξερα ότι στα ελληνικά λέγεται υδατογραφία. Νομίζω πως θα συνεχίσω να τη λέω από μέσα μου με το Α κεφαλαίο. Επειδή μου αρέσει αυτή η λέξη. Μου μοιάζει σαν το όνομα μιας ξένης χώρας κι έχει μέσα της κάτι μακρινό, δηλαδή κάτι σαν περιπέτεια. Και σκέφτομαι να ονομάσω τη ζωγραφιά που θα φτιάξω σήμερα "Ακουαρέλα". Δηλαδή να πω ότι το τοπίο στη φύση, με την οικογένειά μου μέσα του, θα λέγεται "Ακουαρέλα". Ότι βρισκόμαστε, ας πούμε, στη μακρινή χώρα της Ακουαρέλας".
Η Μαριαλένα Σεμιτέκολου στο δεύτερο μυθιστόρημά της, όπως ο ζωγράφος παίζει με τα χρώματα στην ακουαρέλα και περιμένει να στεγνώσουν για να αποκαλυφθεί η εικόνα του, έτσι κι αυτή με τις φωνές και τις σκέψεις των τριών ηρώων της, πλάθει ένα ψυχογράφημα που αναδεικνύει τις σχέσεις των μελών μιας οικογένειας από διαφορετική οπτική κάθε φορά, την ατομική του εκάστοτε ήρωας: του πατέρα, της μητέρας, του παιδιού.
Όλοι ξεκινούν από το ίδιο χρονικό και τοπικό σημείο, μια Παρασκευή με έντονο αέρα στη διαδρομή για το σχολείο, όλοι όμως έχουν τις δικές τους σκέψεις που οδηγούν στα δικά τους συμπεράσματα.
Το βιβλίο δομείται σε τρία μέρη, καθένα αφιερωμένο και σε ένα ήρωα αντίστοιχα με διαφορετικό πρόσωπο αφήγησης. Η οπτική του Παύλου δίνεται τριτοπρόσωπα, της Κάτιας σε δεύτερο πρόσωπο και του παιδιού σε πρώτο διατηρώντας τον αυθορμητισμό της ηλικίας.
Μολονότι το μυθιστόρημα είναι οι αφηγήσεις και δεν παρουσιάζουν ένταση και εξέλιξη στην πλοκή, αυτή η σύνδεση των οπτικών με την αποτύπωση της αλήθειας των προσώπων κρατούν τον αναγνώστη μέχρι τη τελευταία σελίδα.
Πρόκειται για ένα βιβλίο που αποτυπώνει τη ψυχοσύνθεση των ανθρώπων της σημερινής εποχής, μιας εποχής που οι σκέψεις, οι διαφωνίες, οι ενστάσεις μένουν άναρθρες και κατά συνέπεια άηχες!

Αν θέλετε να ακούσετε και αποσπάσματα από το βιβλίο αφήνω το λινκ από το "Βιβλίο της Δευτέρας" :
https://open.spotify.com/episode/1lUD...

[Vaso · Rating 4 out of 5]

Μια μικρή οικογένεια. Τρία μέλη, τόσο διαφορετικά μεταξύ τους... θα μπορούσε άλλωστε να είναι ίδιοι?
Η συγγραφέας, χρησιμοποιώντας έξοχα το λόγο, δίνει φωνή στους ήρωες της και σε εμάς τους αναγνώστες, ένα μικροσκόπιο για να ανιχνεύσουμε τα μυχια της ψυχής τους.
Ο Παύλος, ένας χαρακτήρας, ήσυχος, μελαγχολικός, σχεδόν βαρετός, πως κατάφερε να παντρευτεί με την Κάτια? Την Κάτια που είναι διαμετρικά αντίθετη από εκείνον, πιο εξωστρεφής, αλλά που ένα κοινό βιώμα, ή μάλλον μια απουσία, τους στοιχειώνει και τους δύο.
Κι ο μικρός? Που βρίσκεται ο μικρός? Με ποιον ταιριάζει περισσότερο και με ποιον συμβιβάζεται? Με τους προβληματισμούς που έχει κάθε παιδί στην ηλικία του, αλλά που έμαθε να μην τους εκφράζει.

Ομολογώ, ότι ολοκληρώνοντας την ανάγνωση του βιβλίου, ένιωθα περίεργα, σαν να μην έχει κατασταλάξει μέσα μου.

Στη λέσχη ανάγνωσης @inthesamebook είχαμε την τιμή να φιλοξενούμε την κα.Σεμιτέκολου και η συζήτηση μαζί της, κύλησε τόσο αβίαστα και λυτρωτικά κατ'εμε θα έλεγα, που νιώθω τυχερή που κατάφερα να δω ψήγματα της ψυχής της...

"Επειδή ο Παύλος είναι άνθρωπος συγκαταβατικός.Μαλακός.Και καθόλου δεν του αρέσουν οι γωνίες.Τις βλέπει αλλά τις αποφεύγει.Γνωρίζει ότι οι οξείες και αιχμηρές γωνίες θα μπορούσαν να τρυπήσουν και να τραυματίσουν, είτε τον ίδιο είτε τους ανθρώπους που αγαπά.Δεν θα το ήθελε αυτό."

[Tonia · Rating 5 out of 5]

Τρεις φωνές! Μια ανδρική, μια γυναικεία και μια παιδική. Ακούγονται σε 3 διαφορετικά κεφαλαία. Που το καθένα στέκεται μόνο του. Αλλά που και τα τρία μαζί διαμορφώνουν ένα υπέροχο παζλ.
Η συνειρμική γραφή της Σεμιτέκολου, απολαυστική. Διεισδύει στην ανθρώπινη ψυχοσύνθεση με μαγικό τρόπο.
Αισθάνεσαι σαν να αφηγείται τις μύχιες σκέψεις σου.
Απολαυστική η ανάγνωση απολαυστική και η συζήτηση μαζί με τη σύγγραφεα στη λέσχη @inthesamebook.

[Konstantinos · Rating 4 out of 5]

Έξοχο το μυθιστόρημα Ακουαρέλα της Σεμιτέκολου. Μένω έκπληκτος από το ταλέντο της, από το πόσο αβίαστα και σε βάθος καταγράφει τις διαφορετικές εσωτερικές φωνές, τα τρία διαφορετικά ψυχογραφήματα των μελών μιας οικογένειας. Γραφή υπνωτιστική και σαγηνευτική, με πάντα παρών τον αόρατο υπαρξιακό υποβολέα των χαρακτήρων που, άλλοτε φανερά και άλλοτε υπαινιχτικά, υποδόρια σχεδόν, ζωγραφίζει τα κοινά σημεία και τις διαφορές, είτε αυτά πρόκειται για σκέψεις και κρυφές επιθυμίες, είτε πρόκειται για τραύματα του παρελθόντος που σχηματίζουν την οικογένεια.

Θα διαβάσω σίγουρα και το πρώτο βιβλίο της Σεμιτέκολου "Κυριακές Το Καλοκαίρι".
Οφείλω να πω ότι θα μου περνούσε απαρατήρητη αν δεν είχε γράψει πρόσφατα μια καλή φίλη ότι είναι αξιοδιάβαστη συγγραφέας. Και συμφωνώ απόλυτα μαζί της.

[Maria’s bookshelf · Rating 3 out of 5]

Μια οικογένεια, 3 φωνές, 3 πρόσωπα, 3 κεφαλαία.

Το πρώτο κεφάλαιο «Σουρντίνα» αναφέρεται στην οπτική γωνία του Παύλου, ενός άντρα που βιώνει το πένθος της απώλειας του πατέρα του αλλά και τον κεραυνοβόλο έρωτα με την σύντροφό του που σύντομα τον οδηγεί σε μια νέα ζωή, στην έναρξη του οικογενειακού και έγγαμου βίου. Αυτός ο νέος κόσμος είναι γεμάτος από νέες ισορροπίες και ανισορροπίες, δοκιμασίες που ο ίδιος δεν είχε προετοιμαστεί να αντιμετωπίσει, όπως και κανείς μας δηλαδή. Το κάλεσμα του νέου φάσματος της ενηλικίωσης είναι γεμάτο ευτυχία και συγκρούσεις, ενώ η συναισθηματική μεταβολή στο δίπολο πατέρας-σύζυγος-εραστης δυσκολεύει την καθημερινότητα.

Το δεύτερο κεφάλαιο «Πυρηνέλαιο» αναφέρεται στην γυναίκα του Παύλου την Κατια. Είναι εργασιομανής, φιλεύσπλαχνη, λατρεύει τον γιο της, είναι ικανοποιημένη από τον γάμο της. Παλεύει με τις καθημερινές ισορροπίες που πρέπει να διατηρήσει στους πολλαπλούς ρόλους της ως γυναίκα, μάνα, σύζυγος, δασκάλα και οχι μόνο. Δυστυχώς κατά την άποψη μου το κεφάλαιο αυτό ήταν αρκετά κουραστικό και μακροσκελές χωρίς να επιτελεί κάποιον σκοπό.

Τελος, το τρίτο κεφάλαιο «Ακουαρέλα» είναι αφιερωμένο στον γιο της οικογένειας. Είναι το πιο χαριτωμένο κομμάτι του βιβλίου. Η συγγραφέας καταφέρνει με τον τρόπο γραφής να κανει τις σελίδες να ακούγονται σαν ένα 8 χρόνο παιδί! Όλες οι απορίες, ο τρόπος σκέψης, ο τρόπος που αναλύει τον κόσμο και τις ανθρώπινες σχέσεις δίνονται μέσα από το αθώο και ξεκαρδιστικό παιδικό μυαλό. Λατρεύει να ανακαλύπτει, βαριέται το σχολείο, αγαπά την Μαργαρίτα με τα μακριά μαλλιά της και αναζητά την περιπέτεια. Αντιλαμβάνεται πολλά περισσότερα απ όσα νομίζουν οι γονείς του ότι καταλαβαίνει.

Από τρεις διαφορετικές οπτικές γωνίες (του μπαμπά, της μαμάς και του παιδιού) μας δίνεται το χρονικό μιας οικογένειας. Τι συνέβη στη ζωή του άνδρα και της γυναίκας μέχρι να γίνουν οικογένεια; Τι οδήγησε στην επίσκεψη που περιμένουν το απόγευμα; Τι περνάει άραγε από το μυαλό του καθενός και τι συμβαίνει στην καθημερινότητά τους;

Το “Ακουαρέλα” είναι ένα βαθιά ενδοσκοπικό μυθιστόρημα. Η χρήση του β ενικού δημιουργεί την ψευδαίσθηση πως υπάρχει κάτι μεταξύ διαλόγου, εσωτερικού μονολόγου, ή πως κάποιος παρακολουθεί βήμα βήμα την ζωή των ηρώων χωρίς να λαμβάνει θέση στα γεγονότα.

[Christos Tsavas · Rating 4 out of 5]

Η χρήση της ελληνικής γλώσσας μου φάνηκε εξαιρετική. Είναι πυκνογραμμένο παρά τις μόνο 193 σελίδες. Περιγράφει απλές σκηνές και σκέψεις με μαεστρία. Νομίζω θα εκτιμηθεί περισσότερο από ανθρώπους που θέλουν να εξετάσουν ενδοσκοπικά τον εαυτό τους και τα βιώματά τους που θα αναδυθούν από την ανάγνωση. Δε μου φάνηκε χαρούμενο ή εύκολο ανάγνωσμα αλλά χρήσιμο, ξεχωριστό και, ανά στιγμές, απολαυστικό.

[Τύπισσα · Rating 3 out of 5]

Το προσπαθήσω αλλά δεν τα κατάφερα ποτέ να συμβαδισω με την συγγραφέα.
Το πρώτο κεφάλαιο ήταν οκ , το δεύτερο με κούρασε πολύ και δυστυχώς το παράτησα.
Γιατί να κάνουμε τα απλά τόσο μα τόσο περίπλοκα?

[Georgina Koutrouditsou · Rating 3 out of 5]

Ωραίος λόγος και γραφή,αλλά δεν "έπιασα" το νόημα του βιβλίου... δυστυχώς κάπως φλύαρο και ψυχολογικό για τα γούστα μου.