What do you think?
Rate this book
Het land tussen de talen: Reportages uit België
In de zomer van 1902 reisde Stefan Zweig voor het eerst naar België. Hij bezocht de mondaine badplaats Oostende en het verstilde Brugge. Aan zijn lange vriendschap met de Belgische dichter Emile Verhaeren kwam een einde door de Duitse bezetting in 1914. Tijdens de Eerste Wereldoorlog publiceerde Zweig reportages over Luik, Leuven en Antwerpen. Gaandeweg werd hij een overtuigd pacifist en later schreef hij over de slagvelden van Ieper, de inhuldiging van de Menenpoort en het oorlogstoerisme.
In deze bundel zijn Zweigs fascinerende reportages, of portretten, van Oostende, Brugge, Luik, Leuven, Antwerpen en Ieper bijeengebracht, prachtig vertaald door Els Snick en al even mooi geïllustreerd door Koen Broucke. Het nawoord is verzorgd door Piet Chielens.
In deze bundel zijn Zweigs fascinerende reportages, of portretten, van Oostende, Brugge, Luik, Leuven, Antwerpen en Ieper bijeengebracht, prachtig vertaald door Els Snick en al even mooi geïllustreerd door Koen Broucke. Het nawoord is verzorgd door Piet Chielens.
96 pages, Hardcover
First published February 1, 2022
4 people are currently reading
239 people want to read
About the author
Stefan Zweig
2,214 books10.7k followersStefan Zweig was one of the world's most famous writers during the 1920s and 1930s, especially in the U.S., South America, and Europe. He produced novels, plays, biographies, and journalist pieces. Among his most famous works are Beware of Pity, Letter from an Unknown Woman, and Mary, Queen of Scotland and the Isles. He and his second wife committed suicide in 1942.
Zweig studied in Austria, France, and Germany before settling in Salzburg in 1913. In 1934, driven into exile by the Nazis, he emigrated to England and then, in 1940, to Brazil by way of New York. Finding only growing loneliness and disillusionment in their new surroundings, he and his second wife committed suicide.
Zweig's interest in psychology and the teachings of Sigmund Freud led to his most characteristic work, the subtle portrayal of character. Zweig's essays include studies of Honoré de Balzac, Charles Dickens, and Fyodor Dostoevsky (Drei Meister, 1920; Three Masters) and of Friedrich Hölderlin, Heinrich von Kleist, and Friedrich Nietzsche (Der Kampf mit dem Dämon, 1925; Master Builders). He achieved popularity with Sternstunden der Menschheit (1928; The Tide of Fortune), five historical portraits in miniature. He wrote full-scale, intuitive rather than objective, biographies of the French statesman Joseph Fouché (1929), Mary Stuart (1935), and others. His stories include those in Verwirrung der Gefühle (1925; Conflicts). He also wrote a psychological novel, Ungeduld des Herzens (1938; Beware of Pity), and translated works of Charles Baudelaire, Paul Verlaine, and Emile Verhaeren.
Most recently, his works provided the inspiration for 2014 film The Grand Budapest Hotel.
Zweig studied in Austria, France, and Germany before settling in Salzburg in 1913. In 1934, driven into exile by the Nazis, he emigrated to England and then, in 1940, to Brazil by way of New York. Finding only growing loneliness and disillusionment in their new surroundings, he and his second wife committed suicide.
Zweig's interest in psychology and the teachings of Sigmund Freud led to his most characteristic work, the subtle portrayal of character. Zweig's essays include studies of Honoré de Balzac, Charles Dickens, and Fyodor Dostoevsky (Drei Meister, 1920; Three Masters) and of Friedrich Hölderlin, Heinrich von Kleist, and Friedrich Nietzsche (Der Kampf mit dem Dämon, 1925; Master Builders). He achieved popularity with Sternstunden der Menschheit (1928; The Tide of Fortune), five historical portraits in miniature. He wrote full-scale, intuitive rather than objective, biographies of the French statesman Joseph Fouché (1929), Mary Stuart (1935), and others. His stories include those in Verwirrung der Gefühle (1925; Conflicts). He also wrote a psychological novel, Ungeduld des Herzens (1938; Beware of Pity), and translated works of Charles Baudelaire, Paul Verlaine, and Emile Verhaeren.
Most recently, his works provided the inspiration for 2014 film The Grand Budapest Hotel.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 30 of 45 reviews
December 18, 2022
Het land tussen de talen is een fraai uitgegeven bundel met reportages die Stefan Zweig tussen 1904 en 1928 over de Belgische steden Oostende, Brugge, Luik, Leuven, Antwerpen en Ieper heeft geschreven, sfeervol geïllustreerd door Koen Broucke en met een nawoord door Piet Chielens (In Flanders Fields Museum).
Waar sommige fragmenten (Brugge) eerder clichématig en ietwat gedateerd aandoen, hetgeen versterkt wordt door Zweigs lyrische, ietwat gezwollen stijl en sommige passages getuigen van een minstens halfhartige houding van Zweig tegenover het oorlogsgeweld tijdens de eerste wereldoorlog, maakt vooral de laatste, indringende reportage over het kapotgeschoten Ieper, de oorlogskerkhoven en het oorlogstoerisme indruk. De wereld is veranderd, en met de wereld Stefan Zweig, die bitter zijn verontwaardiging uitschreeuwt over zoveel onzinnig leed:
Links en rechts vloeiend goud van rijpend koren, zwaar van graankorrels in de natuur, zo merk je opnieuw, leeft, alles wat leeft, van de doden. Zieke bossen met kaalgevreten loof, vergeeld door gifgas, strekken hun stompen naar je uit als schreeuwden ze om hulp. En aan de vele begraafplaatsen links en rechts van de weg merk je onmiskenbaar dat het brandpunt van de vierjarige strijd nabij is. Kruisen, kruisen, kruisen stenen legers van kruisen. Schokkend is de gedachte dat onder elk van deze gladgepolijste, met rozen omrankte stenen een mens ligt die nu een jaar of veertig, vijftig zou zijn, gezond en in de bloei van zijn leven.
(Koen Broucke)
Dunkel ist die Nacht,
Und die Liebe ferne,
Meine Sehnsucht wacht,
Sucht nach einem Sterne.
Leben ist verstummt
In den öden Straßen,
Drüben schwarz vermummt
Steht das Schloss verlassen.
Ausgestorben ganz
Das Gebäu mir deuchtet,
Eines Fensters Glanz
Ist allein beleuchtet.
Und da ist ein Stern
Schimmernd aufgegangen,
In dem Strahle gern
Täusch' ich mein Verlangen:
Sitzt ein Frauenbild
Hinter hellen Scheiben,
Schaffet ruhig mild,
Was sie hat zu treiben.
Liest sie ein Gedicht?
Wirkt sie zart Gesticke?
Einer Kerze Licht
Spielt mit ihrem Blicke.
Harret sie vielleicht
Eines Freund's und lauschet,
Ob's im Gässlein schleicht
Und am Pförtchen rauschet?
Doch ich seh' es ja
An den stillen Mienen,
Dass sie nur ist da, -
Mir zum Stern zu dienen.
(Friedrich Rückert)
(*** 1/2)
July 9, 2023
It is interesting to read in Piet Chielens's afterword that Zweig did not express himself completely freely in all the pieces included; this mainly concerns the 1914 texts. Otherwise, the literary content of his reports from Belgium is quite high. This is the first I have read of Stefan Zweig, so that is promising. On a wooden shelf, I still have 'The World of Yesterday' in the offing.
The neatly produced booklet includes texts on Ostend, Bruges, Liège, Leuven, Antwerp and Ypres.
I make some observations, often too briefly, hap snap.
Ostend is less about the seascape than the flaneurs. No, then I do better to give Zweig himself the floor: "The beach here seems less intended as a vista of the sea, which comes rolling in with its fragrant, wholesome air; one admires above all the elegance of the imposing beach hotels and the splendid toilets of ladies who stroll as if on the promenade of a metropolis." This text dates from 1902. It reminds me of Louis Couperus, whose 'Eline Vere' I am currently reading. In this Belle Epoque period, the well-to-do paid a lot of attention to their clothes. People dressed for lunch, for tea, for dinner, for the opera, for incoming visitors, for outgoing visits. Its reflection in the literature of this period is correspondingly extensive. In the run-up to that time, we also know of, for instance, from Mrs Bosboom-Toussaint's thorough exposés of the outwardrobe appearance of the ladies in her histories.
I have minimal memories of Bruges, the city I have visited twice so far, but enough to agree with this fragment of a sketch on page 21: "Bruges is one of those so rare cities where time and modern culture have hardly left any traces. In some places, without too much imagination, you imagine yourself in the Middle Ages." The city seemed dreamy to me. Anyway, Zweig wrote the quoted in 1902; my last visit was several decades ago.
To Leuven, Zweig does not devote many laudatory words. It is distressing to read, on page 50: "...; three thousand houses were plundered and destroyed by the revenge of the victor. Leuven was thrown back a hundred years into its own past and perhaps nothing of it will remain." (1914).
As a kind of interlude, before Ypres is discussed, Zweig gives a positive, indeed lyrical description of Antwerp.
Ypres, then, that vast war memorial area, which Zweig puts in the context of Nieuwpoort and Diksmuide. He writes about it in 1928. He notes with - shall we say - some reluctance the heavy tourist traffic, which has become a commodity. And he stresses the importance of the 'undercurrent', that is: the value of keeping alive the memory, the visible signs and scars of war horrors. Family members of mine have been in Ieper recently (2023) – they found it valuable and impressive. JM
The neatly produced booklet includes texts on Ostend, Bruges, Liège, Leuven, Antwerp and Ypres.
I make some observations, often too briefly, hap snap.
Ostend is less about the seascape than the flaneurs. No, then I do better to give Zweig himself the floor: "The beach here seems less intended as a vista of the sea, which comes rolling in with its fragrant, wholesome air; one admires above all the elegance of the imposing beach hotels and the splendid toilets of ladies who stroll as if on the promenade of a metropolis." This text dates from 1902. It reminds me of Louis Couperus, whose 'Eline Vere' I am currently reading. In this Belle Epoque period, the well-to-do paid a lot of attention to their clothes. People dressed for lunch, for tea, for dinner, for the opera, for incoming visitors, for outgoing visits. Its reflection in the literature of this period is correspondingly extensive. In the run-up to that time, we also know of, for instance, from Mrs Bosboom-Toussaint's thorough exposés of the outwardrobe appearance of the ladies in her histories.
I have minimal memories of Bruges, the city I have visited twice so far, but enough to agree with this fragment of a sketch on page 21: "Bruges is one of those so rare cities where time and modern culture have hardly left any traces. In some places, without too much imagination, you imagine yourself in the Middle Ages." The city seemed dreamy to me. Anyway, Zweig wrote the quoted in 1902; my last visit was several decades ago.
To Leuven, Zweig does not devote many laudatory words. It is distressing to read, on page 50: "...; three thousand houses were plundered and destroyed by the revenge of the victor. Leuven was thrown back a hundred years into its own past and perhaps nothing of it will remain." (1914).
As a kind of interlude, before Ypres is discussed, Zweig gives a positive, indeed lyrical description of Antwerp.
Ypres, then, that vast war memorial area, which Zweig puts in the context of Nieuwpoort and Diksmuide. He writes about it in 1928. He notes with - shall we say - some reluctance the heavy tourist traffic, which has become a commodity. And he stresses the importance of the 'undercurrent', that is: the value of keeping alive the memory, the visible signs and scars of war horrors. Family members of mine have been in Ieper recently (2023) – they found it valuable and impressive. JM
November 1, 2022
Mooie uitgave van een aantal korte bijdragen van Stefan Zweig over Belgische steden, net voor, tijdens en na de Grote Oorlog. Knappe prenten van Koen Broucke.
Read
October 9, 2022Reportages? Portretten! Met uitzonderlijk fijn (of misschien eerder scherp) penseel geschilderd. Steden op de psychoanalytische sofa. Stefan Zweig kan het: hun ziel blootleggen. Mijn ontzag blijft groeien ...
February 23, 2022
Deze verhalenbundel vanavond gekocht op een inspirerende avond ter ere van Stefan Zweig, exact 80 jaar nadat zijn vrouw en hij zelfmoord pleegden in Brazilië.
Bevlogen sprekers, eigenlijk allemaal. Variërend van onversneden lyrisch (Pieter Waterdrinker, Roxane van Iperen, Ronit Palache, Thomas Huttinga) tot een doordacht verhaal met kritische kanttekeningen van Geert Mak die onder meer aanstipt dat Zweig een groots observator was, maar ook wel erg in z’n intellectuele bubbel leefde in het interbellum.
Met veel onderkoelde humor vertelde vertaalster Els Snick over Zweigs tijd in België, waar hij tussen 1902 en 1928 af en aan verbleef (mede door zijn bewondering voor de Vlaamse dichter Emile Verhaeren) en waar uiteraard enorm veel gebeurde in deze periode.
De uitstekend vertaalde verhalen lopen dan ook enorm uiteen qua sfeer en strekking. Van het in 1902 nog mondaine Oostende, waar het niet op kon, tot het schilderachtige en verlaten Brugge, waar de nevel over de huizen hangt. Een voormalige havenstad, in zichzelf gekeerd. Je kunt het je haast niet meer voorstellen met de drommen toeristen van tegenwoordig. Antwerpen komt voorbij, Luik, dat hij vergelijkt met Salzburg, Leuven, dat in 1914 al in puin ligt en een prachtige schets van Ieper, aan de frontlijn van de in WOI verwoeste Westhoek, de streek waar Zweig nadien doorheen trok. Ieper met zijn Menenpoort, waar ik afgelopen zomer zelf nog de indrukwekkende last post bijwoonde.
Erg fraaie, bijpassende illustraties van Koen Broucke.
Bevlogen sprekers, eigenlijk allemaal. Variërend van onversneden lyrisch (Pieter Waterdrinker, Roxane van Iperen, Ronit Palache, Thomas Huttinga) tot een doordacht verhaal met kritische kanttekeningen van Geert Mak die onder meer aanstipt dat Zweig een groots observator was, maar ook wel erg in z’n intellectuele bubbel leefde in het interbellum.
Met veel onderkoelde humor vertelde vertaalster Els Snick over Zweigs tijd in België, waar hij tussen 1902 en 1928 af en aan verbleef (mede door zijn bewondering voor de Vlaamse dichter Emile Verhaeren) en waar uiteraard enorm veel gebeurde in deze periode.
De uitstekend vertaalde verhalen lopen dan ook enorm uiteen qua sfeer en strekking. Van het in 1902 nog mondaine Oostende, waar het niet op kon, tot het schilderachtige en verlaten Brugge, waar de nevel over de huizen hangt. Een voormalige havenstad, in zichzelf gekeerd. Je kunt het je haast niet meer voorstellen met de drommen toeristen van tegenwoordig. Antwerpen komt voorbij, Luik, dat hij vergelijkt met Salzburg, Leuven, dat in 1914 al in puin ligt en een prachtige schets van Ieper, aan de frontlijn van de in WOI verwoeste Westhoek, de streek waar Zweig nadien doorheen trok. Ieper met zijn Menenpoort, waar ik afgelopen zomer zelf nog de indrukwekkende last post bijwoonde.
Erg fraaie, bijpassende illustraties van Koen Broucke.
May 10, 2022
Adembenemend.
April 3, 2022
Het land tussen de talen. Reportages uit België van Stefan Zweig is een kleinood, eigenlijk een koesterboekje. Erg dun, dus met mate van proeven, of het is zo uit. Ik heb er zeven momenten in evenveel dagen over gedaan, evenveel als er hoofdstukken zijn. In de zomer van 1902 reisde Stefan Zweig voor het eerst naar België. Hij bezocht de mondaine badplaats Oostende en het verstilde Brugge. De Duitse bezetting in 1914 maakte aan zijn lange vriendschap met de Belgische dichter Emile Verhaeren een einde. In volle oorlogstijd publiceerde Zweig reportages over Luik, Leuven en Antwerpen. Later werd hij een overtuigd pacifist. In 1928 schreef hij over de slagvelden van Ieper, de inhuldiging van de Menenpoort en het oorlogstoerisme. In deze bundel zijn Zweigs fascinerende reportages, of portretten, van Oostende, Brugge, Luik, Leuven, Antwerpen en Ieper bijeengebracht, prachtig vertaald door Els Snick en al even mooi geïllustreerd door Koen Broucke. Het nawoord is verzorgd door Piet Chielens.
February 2, 2022
Een pareltje over Oostende, Brugge, Liege, Leuven, Antwerpen en Ieper.
Mooi vertaald door Els Snick en een nawoord van Piet Chielens. Illustraties van Koen Broucke. Genoten.
Enig nadeel: zo snel uit
Mooi vertaald door Els Snick en een nawoord van Piet Chielens. Illustraties van Koen Broucke. Genoten.
Enig nadeel: zo snel uit
December 26, 2022
Prachtige uitgave van een aantal bijzonder(e) poëtische notities van Stefan Zweig over de Belgische steden die hij vanaf 1902 aandeed - Zweig was een goede vriend van Emile Verhaeren, die hij af en toe opzocht. Het land tussen de talen is Zweig ten voeten uit en getuigt van zijn buitengewoon literair talent, met beklijvende omschrijvingen van o.a. Ieper, Leuven, Brugge en Luik op ongekende momenten. Brugge als slapende reus waaruit vooral droefheid en verloren grootsheid spreekt, Luik als bloeiende, dynamische industriestad, Oostende als bruisend toeristisch centrum dat slaapt in de winter maar openbarst in de zomer, Ieper op het moment dat het oorlogstoerisme floreert, Leuven vlak na de start van WOI (je voelt hoe Zweig op kousenvoeten loopt...). De vertaling van Els Van Snick doet de taal van Zweig alle eer aan, het nawoord van Piet Chielens is heel informatief, de tekeningen van Koen Broecke prachtig.
December 29, 2022
Zijn vriendschap met Emile Verhaeren bracht Stefan Zweig herhaaldelijk in België. Hij bezocht er net voor, tijdens en na de Eerste Wereldoorlog verschillende steden, wat resulteerde in enkele interessante stadsportretten voor kranten en tijdschriften. Dit mooi uitgegeven boekje bundelt enkele van die portretten. Helaas komen de verhalen erg gedateerd over - de glorie van Oostende tijdens de Belle époque staat in schril contrast met de huidige realiteit - en dit effect wordt nog versterkt door de soms moeilijk leesbare, gezwollen retoriek van Zweig (vooral in de bijdragen over Brugge). Het stadsportret van Ieper daarentegen heeft niets aan relevantie ingeboet en toont Zweig als de pacifist die hij was.
September 22, 2024
Wat een prachtig boekje! Literatuur van de bovenste plank en in deze uitgave geven de mooie tekeningen van Koen Broecke het nog een extraatje meer. Zweig schrijft over Oostende en Brugge, Luik en Leuven, Antwerpen en Ieper. Wat hij schrijft is zo herkenbaar dat het vreemd aanvoelt te bedenken dat hij dit een eeuw geleden deed (neem nu zijn beschrijvingen over het massatoerisme in Ieper na de eerste wereldoorlog). Vooral het stukje over Antwerpen wil ik keer op keer teruglezen. Nu ja, gans het boekje eigenlijk.
March 19, 2022
Indrukken in korte reportages die Zweig schreef over Oostende, Brugge, Luik, Leuven, Antwerpen en Ieper. De zwierige pen van Zweig neemt je helemaal mee in de sfeer van toen. Heel mooi uitgegeven boekje.
March 28, 2022
‘Snel naar Ieper dan maar. Links en rechts vloeiend goud van rijpend koren, zwaar van graankorrels: in de natuur, zo merk je opnieuw, leeft alles wat leeft van de doden. Zieke bossen met kaalgevreten loof, vergeeld door gifgas, strekken hun stompen naar je uit als schreeuwden ze om hulp. En aan de vele begraafplaatsen links en rechts van de weg merk je onmiskenbaar dat het brandpunt van de vierjarige strijd nabij is. Kruisen, kruisen, kruisen, stenen legers van kruisen.’
Door deze momentopnames uit 1902, 1914 en 1928 schetst Zweig een beeld van België dat zowel tijdspecifiek als eindeloos is. Zo merk je dat elke Belgische stad stevig vastklampt aan zijn eigen geschiedenis en geest, waardoor de observaties van Zweig zelfs in de 21e eeuw nog relevant blijven. Doorheen de reportages zie je zijn houding tegenover de oorlog ook evolueren van bijna belachelijk neutraal en bewust ambivalent, naar uitgesproken pacifistisch. Blij dat ik deze impulsief heb meegenomen uit de winkel 👍
Door deze momentopnames uit 1902, 1914 en 1928 schetst Zweig een beeld van België dat zowel tijdspecifiek als eindeloos is. Zo merk je dat elke Belgische stad stevig vastklampt aan zijn eigen geschiedenis en geest, waardoor de observaties van Zweig zelfs in de 21e eeuw nog relevant blijven. Doorheen de reportages zie je zijn houding tegenover de oorlog ook evolueren van bijna belachelijk neutraal en bewust ambivalent, naar uitgesproken pacifistisch. Blij dat ik deze impulsief heb meegenomen uit de winkel 👍
July 8, 2023
Het portret van Ieper in 1928 maakt het de moeite waard.
February 27, 2022
Enkele verhalen over het België van begin 20e eeuw die chronologisch geserveerd worden. Prachtig geschreven en mooi vertaald. Maar:
* de illustraties zijn een grote meerwaarde in dit boek en je blijft er naar kijken. Maar waarom allemaal in het zwart-wit gedrukt?
* het nawoord was beter een voorwoord geweest. De duiding en beweegredenen om het boek op deze manier vorm te geven had ik wel vooraf gewild
Een leuk stukje in het hoofdstuk over het Brugge van 1902, dat goed de schrijfstijl en vertaling illustreert:
“Het is zoals in het sprookje over dat koninkrijk waarin mensen plotseling hun lach zijn kwijtgeraakt: nergens zie je blije gezichten, nergens vrouwen in vrolijke jurken, zelfs de kinderen maken geen herrie en schreeuwen niet. In elk straatje kom je priesters in ornaat tegen, nonnen en begijnen, oude vrouwen die niet meer in het leven geloven en norse, kapotgewerkte mensen die erbij lopen alsof ze niets met elkaar te maken willen hebben.”
3,5 ster
* de illustraties zijn een grote meerwaarde in dit boek en je blijft er naar kijken. Maar waarom allemaal in het zwart-wit gedrukt?
* het nawoord was beter een voorwoord geweest. De duiding en beweegredenen om het boek op deze manier vorm te geven had ik wel vooraf gewild
Een leuk stukje in het hoofdstuk over het Brugge van 1902, dat goed de schrijfstijl en vertaling illustreert:
“Het is zoals in het sprookje over dat koninkrijk waarin mensen plotseling hun lach zijn kwijtgeraakt: nergens zie je blije gezichten, nergens vrouwen in vrolijke jurken, zelfs de kinderen maken geen herrie en schreeuwen niet. In elk straatje kom je priesters in ornaat tegen, nonnen en begijnen, oude vrouwen die niet meer in het leven geloven en norse, kapotgewerkte mensen die erbij lopen alsof ze niets met elkaar te maken willen hebben.”
3,5 ster
May 8, 2022
Verschillende vrij korte reportages uit een aantal steden in België. De oudste stukken dateren van 1902, dan enkele uit 1914 en het laatste en meeste recente stuk is van 1928. Alleen al voor deze laatste reportage zou je dit boek moeten lezen.
May 24, 2025
Het boek voelde aan als het dagboek van Zweig zelf. Zijn persoonlijke indrukken, gedachten en emoties zijn op een poëtische manier verweven met zijn reisnotities. Het is een uniek mengsel van literaire gevoeligheid en scherpe observaties.
Aangezien sommige passages dateren van tussen 1902 en 1928, vond ik het ook boeiend om te zien hoeveel Belgische steden in die tijd veranderd zijn. Zijn beschrijvingen geven een waardevol beeld van een België dat bijna vergeten is.
Wat me intrigeerde, is dat ik dit boek enkel in het nederlands kon vinden en in geen enkele andere taal. Enerzijds voel ik me vereerd dat ik de taal spreek en het daardoor kon lezen. Anderzijds vraag ik me af of Zweig dit echt zelf geschreven heeft, of dat het eerder een vertaling of een compilatie is van bestaande teksten
Hoe dan ook, Het land tussen de talen is een aanrader voor wie houdt van literatuur die grenzen overstijgt, zowel geografisch als taalkundig
Aangezien sommige passages dateren van tussen 1902 en 1928, vond ik het ook boeiend om te zien hoeveel Belgische steden in die tijd veranderd zijn. Zijn beschrijvingen geven een waardevol beeld van een België dat bijna vergeten is.
Wat me intrigeerde, is dat ik dit boek enkel in het nederlands kon vinden en in geen enkele andere taal. Enerzijds voel ik me vereerd dat ik de taal spreek en het daardoor kon lezen. Anderzijds vraag ik me af of Zweig dit echt zelf geschreven heeft, of dat het eerder een vertaling of een compilatie is van bestaande teksten
Hoe dan ook, Het land tussen de talen is een aanrader voor wie houdt van literatuur die grenzen overstijgt, zowel geografisch als taalkundig
June 22, 2022
Ik lees meestal niet in vertaling wanneer het in het origineel kan. Zoals Zweig. Tevreden dat ik dit heb gekocht) en gelezen). De stukken (álle stukken, zowel die van voor, tijdens en na de Grote Oorlog) kunnen als commentaren dienen over wat er zich momenteel in Oekraïne afspeelt. Soepel vertaald door Els Snick en gepaste pentekeningen à la Goya van Koen Broucke. Een pareltje.
October 11, 2022
Knap tijdsbeeld, goed geschreven, maar niet zo boeiend als ik gehoopt had.
January 13, 2023
Klein maar fijn
October 24, 2022
Het Land tussen de Talen is een klein koesterboekje met stadsportretten uit het begin van de vorige eeuw.
Het bevat zeven miniatuurtjes, geschreven door de grote Duitstalige schrijver Stefan Zweig ter plekke. Deze schriftelijke impressies van Vlaamse en Belgische steden worden verlucht (alhoewel…) door donker, vlekkerig artwork van Koen Broucke. De vertaling was in handen van de altijd trouwe Els Snick en er is een nawoord van Piet Chielens, die we kennen van zijn tijd bij het In Flanders Fields museum. Toch klokt het af onder de honderd bladzijden. Je leest het snel uit.
Het Land tussen de Talen begint met een ode aan de koninklijke badstad Oostende en de beau monde die daar ten tijde van Leopold II graag kwam paraderen. Het eindigt een kwarteeuw later in 1928 als Zweig samen met andere toeristen de ruïnes van Ieper komt te bezoeken.
Tussendoor komt het onvermijdelijke Brugge aan bod, twee maal zelfs. Mooi, maar doods, vindt Zweig het. Dat contrasteert met de industriële ijverzucht van Antwerpen en Luik. Zowel Gent als Brussel ontbreken, en dat is toch wel eigenaardig.
Leuven is wel een kleine beschouwing waard. Zweig typeert Leuven als een stad waar “de monotone droefheid der dingen” regeert en studenten hun wilde jaren doorbrengen in een kleinburgerlijke wereld (p.47-48). Hij heeft daar misschien wel een punt, maar er is stront aan de knikker.
Zweig bezoekt Leuven in 1914. De stad is op dat moment “een rokende puinhoop, een zwartgeblakerd kadaver”. Maar als Zweig opmerkt dat de stad vernietigd is “door zijn eigen onreine hartstocht” (p.43), dan zakt mijn broek daar toch wel van af! Het waren wel de Duitsers, hé, die de universiteitsbibliotheek in de fik staken en de stad in puin legden!
Ik weet dat Stefan Zweig later zal wegvluchten uit Nazi-Duitsland, maar wat schrijft hij hier akelig vergoelijkend over de oorlogszucht van zijn vaderland. In het stukje over Luik herleidt hij terloops de tweespalt tussen Vlamingen en Walen tot een “hang” naar ofwel Frankrijk, ofwel Duitsland. (p.42). Ook deze bepaald onfrisse gedachte toont aan dat Zweig ondanks zijn duidelijke sympathie voor het Belgenvolk uiteindelijk toch maar een buitenstaander met vooroordelen is. In dat opzicht is dit een ontnuchtering.
26.09.1914: Brand in de hallen met de universiteitsbibliotheek van Leuven
(foto VZW Fonk, op oorlogsdagboekleuven.be)
Het bevat zeven miniatuurtjes, geschreven door de grote Duitstalige schrijver Stefan Zweig ter plekke. Deze schriftelijke impressies van Vlaamse en Belgische steden worden verlucht (alhoewel…) door donker, vlekkerig artwork van Koen Broucke. De vertaling was in handen van de altijd trouwe Els Snick en er is een nawoord van Piet Chielens, die we kennen van zijn tijd bij het In Flanders Fields museum. Toch klokt het af onder de honderd bladzijden. Je leest het snel uit.
Het Land tussen de Talen begint met een ode aan de koninklijke badstad Oostende en de beau monde die daar ten tijde van Leopold II graag kwam paraderen. Het eindigt een kwarteeuw later in 1928 als Zweig samen met andere toeristen de ruïnes van Ieper komt te bezoeken.
Tussendoor komt het onvermijdelijke Brugge aan bod, twee maal zelfs. Mooi, maar doods, vindt Zweig het. Dat contrasteert met de industriële ijverzucht van Antwerpen en Luik. Zowel Gent als Brussel ontbreken, en dat is toch wel eigenaardig.
Leuven is wel een kleine beschouwing waard. Zweig typeert Leuven als een stad waar “de monotone droefheid der dingen” regeert en studenten hun wilde jaren doorbrengen in een kleinburgerlijke wereld (p.47-48). Hij heeft daar misschien wel een punt, maar er is stront aan de knikker.
Zweig bezoekt Leuven in 1914. De stad is op dat moment “een rokende puinhoop, een zwartgeblakerd kadaver”. Maar als Zweig opmerkt dat de stad vernietigd is “door zijn eigen onreine hartstocht” (p.43), dan zakt mijn broek daar toch wel van af! Het waren wel de Duitsers, hé, die de universiteitsbibliotheek in de fik staken en de stad in puin legden!
Ik weet dat Stefan Zweig later zal wegvluchten uit Nazi-Duitsland, maar wat schrijft hij hier akelig vergoelijkend over de oorlogszucht van zijn vaderland. In het stukje over Luik herleidt hij terloops de tweespalt tussen Vlamingen en Walen tot een “hang” naar ofwel Frankrijk, ofwel Duitsland. (p.42). Ook deze bepaald onfrisse gedachte toont aan dat Zweig ondanks zijn duidelijke sympathie voor het Belgenvolk uiteindelijk toch maar een buitenstaander met vooroordelen is. In dat opzicht is dit een ontnuchtering.
26.09.1914: Brand in de hallen met de universiteitsbibliotheek van Leuven
(foto VZW Fonk, op oorlogsdagboekleuven.be)
April 23, 2022
"Weliswaar liggen ze op een ontroerende manier neergevlijd in de bosjes, hun houten kruisen nog licht en rechtop, maar de aandoenlijke harmonie wordt overschaduwd door wrevel: anders dan de officieren en manschappen op de Engelse, Franse en Belgische begraafplaatsen, waar ze als vanzelfsprekend samen worden begraven, worden de Duitse soldaten en officieren zorgvuldig van elkaar afgezonderd, en wordt de officiersbegraafplaats gescheiden van die voor de manschappen. Blijkbaar was het nog niet genoeg dat ze andere kleding hadden, ander voedsel kregen, in andere treinstellen reisden, van andere toiletten en bordelen gebruik moesten maken. Hoewel ze dezelfde dood stierven, wilden de statuten van het Duitse leger toch die verschrikkelijke scheidingswand tussen twee kasten, tussen officier en de 'gewone' man, zichtbaar vereeuwigen. Met die begraafplaatsen eerste en tweede klas lieten ze in een vreemd land een laatste spoor en hopelijk meteen ook een dodenmonument van militaire klassengeest achter."
Zweig is een getalenteerd schrijver, waardoor hij de in dit bundeltje beschreven Belgische steden zeker tot leven weet te brengen. Toch is het vooral de episode over Ieper die indruk maakt. De passage hierboven is daar een uitstekend voorbeeld van.
Zweig is een getalenteerd schrijver, waardoor hij de in dit bundeltje beschreven Belgische steden zeker tot leven weet te brengen. Toch is het vooral de episode over Ieper die indruk maakt. De passage hierboven is daar een uitstekend voorbeeld van.
This entire review has been hidden because of spoilers.
January 8, 2024
Wie altijd al gedroomd heeft van een - korte en volkomen veilige - tijdreis kan zich laven aan dit boekje.
Een citytrip naar het Oostende en Brugge van 1902? Check.
Een daguitstap naar Luik, Leuven en Antwerpen in 1914? Fasten your seatbelts.
Het indrukwekkendste bezoek is echter dat aan het Ieper van 1928, een stad die nog de sporen draagt van de verschrikkingen van tien jaar ervoor, maar die met West-Vlaamse ondernemingsdrang ook ongegeneerd ten gelde proberen te maken. Nice strong tea, staat te lezen op de borden waarmee de plaatselijke neringdoener de Engelse nabestaanden van (minstens) 56.000 gesneuvelde soldaten probeert te lokken.
De beschrijving van de Menenpoort is zo mogelijk indrukwekkender dan het monument zelf.
Nog beklijvender is het slotakkoord van het mooi geïllustreerde bundeltje reisimpressies, waarin Zweig hoopt dat de aanblik van de landschappelijke littekens zal aanzetten tot herinnering, bezinning en verontwaardiging. Opdat zoiets nooit meer zou gebeuren.
Hij dwaalde.
Een citytrip naar het Oostende en Brugge van 1902? Check.
Een daguitstap naar Luik, Leuven en Antwerpen in 1914? Fasten your seatbelts.
Het indrukwekkendste bezoek is echter dat aan het Ieper van 1928, een stad die nog de sporen draagt van de verschrikkingen van tien jaar ervoor, maar die met West-Vlaamse ondernemingsdrang ook ongegeneerd ten gelde proberen te maken. Nice strong tea, staat te lezen op de borden waarmee de plaatselijke neringdoener de Engelse nabestaanden van (minstens) 56.000 gesneuvelde soldaten probeert te lokken.
De beschrijving van de Menenpoort is zo mogelijk indrukwekkender dan het monument zelf.
Nog beklijvender is het slotakkoord van het mooi geïllustreerde bundeltje reisimpressies, waarin Zweig hoopt dat de aanblik van de landschappelijke littekens zal aanzetten tot herinnering, bezinning en verontwaardiging. Opdat zoiets nooit meer zou gebeuren.
Hij dwaalde.
May 26, 2025
Een prachtige bundel Belgische stedenportretten, geschreven door Stefan Zweig en voorzien van fraaie illustraties door Koen Broucke.
In een aantal korte hoofdstukken komen de steden Oostende, Brugge, Luik, Leuven, Antwerpen en Ieper aan bod.
De stukken zijn geschreven in de periode tussen 1902 en 1928.
Het zijn werkelijk prachtige schetsen, die door het bloemrijke en diepgaande taalgebruik van Zweig goed tot leven komen.
Het laatste hoofdstuk, over Ieper uit 1928, vond ik zeer aangrijpend.
Zweig beschrijft hier zeer gedetailleerd hoe deze stad (zeer getroffen door de Eerste Wereldoorlog) er toen bij lag, en hij hekelt en passant het massatoerisme.
Hij komt tot de conclusie dat de stad verworden is tot een monument voor alle gevallenen van deze oorlog en ook een waarschuwing is voor oorlogen an sich.
Conclusie: een prachtig opgestelde verhalenbundel, die je laat kennismaken met een aantal cultuurrijke Belgische steden, geschreven in fantastische geconstrueerde volzinnen.
In een aantal korte hoofdstukken komen de steden Oostende, Brugge, Luik, Leuven, Antwerpen en Ieper aan bod.
De stukken zijn geschreven in de periode tussen 1902 en 1928.
Het zijn werkelijk prachtige schetsen, die door het bloemrijke en diepgaande taalgebruik van Zweig goed tot leven komen.
Het laatste hoofdstuk, over Ieper uit 1928, vond ik zeer aangrijpend.
Zweig beschrijft hier zeer gedetailleerd hoe deze stad (zeer getroffen door de Eerste Wereldoorlog) er toen bij lag, en hij hekelt en passant het massatoerisme.
Hij komt tot de conclusie dat de stad verworden is tot een monument voor alle gevallenen van deze oorlog en ook een waarschuwing is voor oorlogen an sich.
Conclusie: een prachtig opgestelde verhalenbundel, die je laat kennismaken met een aantal cultuurrijke Belgische steden, geschreven in fantastische geconstrueerde volzinnen.
May 25, 2022
Stefan Zweig ontbeerde duidelijk het talent van Joseph Roth als het aankomt op stadsreportages. Van deze bundel vond ik enkel het laatste verhaal over Ieper erg geslaagd. Hij spreekt hierin over het massatoerisme (in 1928!) en de geoliede industrie hieromheen, met vrolijk gekleurde touringcars (blijkbaar waren die er ook al in die jaren), vaste routes langs de oorlogsgraven en souvenirs gemaakt van granaatsplinters. Dat de overige verhalen minder doorvoeld lijken, kan ook te maken hebben met de in het nawoord door Piet Chielens uitgelegde positie van Zweig, die toen hij in 1914 de verhalen over Luik, Leuven en Antwerpen schreef vooral geen partij wilden kiezen. Daardoor blijft alles wat op de oppervlakte. Hoe dan ook een erg mooie uitgave van Van Oorschot, met mooie donker stemmende illustraties van Koen Broucke. En de verhalen zijn weer als vanouds goed vertaald door Els Snick.
July 23, 2023
'Het land tussen de talen. Reportages uit België' van Stefan Zweig
Zweig verbleef in 1902 voor het eerst in België en kwam daarna vaker hierheen. Zijn beschrijving van enkele van onze steden is zo accuraat en blijft actueel, ook al zijn zijn observaties al meer dan 100 jaar oud.
Welke steden aan bod komen?
Oostende - Brugge (twee keer, met andere inzichten) - Nieuwpoort - Luik - Leuven - Antwerpen
Wie in een van deze steden woont of ze soms bezoekt zal zeker elementen herkennen. Verrassend hoe tijdloos Zweig schrijft, net als in 'De wereld van gisteren'. Een wake-up call om omzichtig om te gaan met wat we doen met onze wereld. Want de geschiedenis herhaalt zich, dat is wel duidelijk.
Alleen daarom al is dit een reden om dit boekje te lezen. Ja, boekje, want het telt amper 70 bladzijden. Bovendien bevat het een aantal paginagrote kunstwerken van Koen Broucke.
Zweig verbleef in 1902 voor het eerst in België en kwam daarna vaker hierheen. Zijn beschrijving van enkele van onze steden is zo accuraat en blijft actueel, ook al zijn zijn observaties al meer dan 100 jaar oud.
Welke steden aan bod komen?
Oostende - Brugge (twee keer, met andere inzichten) - Nieuwpoort - Luik - Leuven - Antwerpen
Wie in een van deze steden woont of ze soms bezoekt zal zeker elementen herkennen. Verrassend hoe tijdloos Zweig schrijft, net als in 'De wereld van gisteren'. Een wake-up call om omzichtig om te gaan met wat we doen met onze wereld. Want de geschiedenis herhaalt zich, dat is wel duidelijk.
Alleen daarom al is dit een reden om dit boekje te lezen. Ja, boekje, want het telt amper 70 bladzijden. Bovendien bevat het een aantal paginagrote kunstwerken van Koen Broucke.
April 12, 2025
Het is magisch om een boek te lezen van jouw favoriete auteur over plekken, waar je zelf bent geweest. Het is zo speciaal om zijn gedachten over Belgische steden en beschrijving over de mensen te lezen. Zeker omdat ik zelf nooit echt bij deze plekken heb stilgestaan. Voor mij zijn ze er gewoon er - ik ken (soms) hun historie, maar het blijft gewoon een stad, die ik soms eens bezoek. Ik heb ze niet gezien als vanuit het perspectief van een ander. Prachtig om zo steden in een nieuw licht te zien.
Zweig beschrijft de steden vol emotie, maar ook kritisch. Vooral in het stuk over Ieper uit 1928 is dit duidelijk. Er is kritiek op het toerisme, maar er is ook begrip want het belang van herdenken wordt hier beschreven.
Het nawoord bracht context. Wat aan wel nodig was en wat ik ook apprecieerde en waarde uit haalde.
Zweig beschrijft de steden vol emotie, maar ook kritisch. Vooral in het stuk over Ieper uit 1928 is dit duidelijk. Er is kritiek op het toerisme, maar er is ook begrip want het belang van herdenken wordt hier beschreven.
Het nawoord bracht context. Wat aan wel nodig was en wat ik ook apprecieerde en waarde uit haalde.
June 5, 2025
Prachtig zoals Stefan Zweig een beeld geeft van Brugge, begin vorige eeuw: onderkomen, uitgestorven. Kom daar nu nog eens om. Zweig is een liefhebber van Antwerpen, toen op een klein hoogtepunt. Maar de obserrvaties bereiken hun hoogtepunt in Ieper, enkele jaren nadat het is verwoest - en dat woord schiet tekort - In de Eerste Wereldoorlog.
Displaying 1 - 30 of 45 reviews