Ο χαρτοπαίκτης με το πιστόλι

by James Hadley Chase

Ο Χάρυ Ντιούκ έχει τη φήμη χαρτοπαίκτη. Και στη Μπέντονβιλ των Ηνωμένων Πολιτειών η χαρτοπαιξία δίνει και παίρνει. Για τον Ντιούκ όμως κυκλοφορεί ακόμα μιά φήμη, ότι σκότωσε κάποτε έναν άνθρωπο. Έτσι όλοι αποφεύγουν να μπλεχτούν με τον Χάρυ Ντιούκ.
Αυτή είναι η κατάσταση ως τη στιγμή που κάποιος προσπαθεί να του φορτώσει έναν φόνο που δεν έκανε. Η μηχανή είνα καλά στημένη, αλλά ο Ντιούκ έχει ακόμα μερικά ατού στο χέρι. Μερικά ατού και ένα πιστόλι...

Genres: Thriller, Crime, Noir, Novels

192 pages, Paperback

First published January 1, 1944

About the author

René Lodge Brabazon Raymond was born on 24th December 1906 in London, England, the son of Colonel Francis Raymond of the colonial Indian Army, a veterinary surgeon. His father intended his son to have a scientific career, was initially educated at King's School, Rochester, Kent. He left home at the age of 18 and became at different times a children's encyclopedia salesman, a salesman in a bookshop, and executive for a book wholesaler before turning to a writing career that produced more than 90 mystery books. His interests included photography (he was up to professional standard), reading and listening to classical music, being a particularly enthusiastic opera lover. Also as a form of relaxation between novels, he put together highly complicated and sophisticated Meccano models.

In 1932, Raymond married Sylvia Ray, who gave him a son. They were together until his death fifty three years later. Prohibition and the ensuing US Great Depression (1929–1939), had given rise to the Chicago gangster culture just prior to World War II. This, combined with her book trade experience, made him realise that there was a big demand for gangster stories. He wrote as R. Raymond, James Hadley Chase, James L. Docherty, Ambrose Grant and Raymond Marshall.

During World War II he served in the Royal Air Force, achieving the rank of Squadron Leader. Chase edited the RAF Journal with David Langdon and had several stories from it published after the war in the book Slipstream: A Royal Air Force Anthology.

Raymond moved to France in 1956 and then to Switzerland in 1969, living a secluded life in Corseaux-sur-Vevey, on Lake Geneva, from 1974. He eventually died there peacefully on 6 February 1985.

Reviews

[Dave · Rating 4 out of 5]

Chase’s 1944 novel “Just the Way It Is” is set in two twin Midwestern towns, Fairview, the old dying factory town, and Bentonville, the rapidly expanding manufacturing town thirty miles away. The golden age of Fairview had passed. Bentonville was the new one with the brightly painted shops an swift trolley cars. Bentonville had grown up so swiftly, we are told, that its political system was riddled with graft and the police were controlled by the politicians and they in turn were controlled by a gambling syndicate. There were so many poolrooms and gambling houses in Bentonville that even the children gambled. The novel explores power struggles and corruption in the two towns. There are more than two groups at war with each other and each power broker has his own power source. Tod Korris was the face of the gambling syndicate and Vardis Spade was the real racket boss but no one knew who he was or even what he looked like.

Although it might feel at times like an ensemble piece, Harry Duke is the main character, an independent man who has all the connections in the two towns and has a nasty reputation on account of a self-defense killing some years earlier that everyone thinks was his aggressive side. Duke is warned by a woman’s voice on the phone to leave Bellman alone and go south because the woman did not want to see Duke dead. This piqued his interest, however, rather than scared him off.

There are two women featured in the novel, playing sort of the angel and the devil roles. Clare Russell is the crack news reporter for the Clarion, Sam Trench’s paper. Clare wanted to expose the rackets in Bentonville, but was warned to keep her nose out of it. Clare was dating Duke’s best friend, gas station owner Peter Cullen, and, although sparks clearly flew about when she met Duke, she resented Duke’s influence over Cullen, accusing him of leading Cullen into a life of graft and bad stuff. Throughout the novel, the budding romance between Clare and Duke keeps reappearing with neither of them willing to admit to the attraction and both of them sparring because of Clare’s distrust of the gambler.

The other featured woman in the story is Lorelli, who was the quintessential syndicate man’s moll who lived in the back of a gambling house with Schultz, another syndicate figure, and, although starting to run to heaviness, was attractive enough that she could still spin men’s heads. She is portrayed as money-hungry and quick to latch onto the most powerful figure. There is one scene in which Schultz is unhappy with her and nearly strangles her to death with a noose, but is stopped by Duke, who despite his tough guy exterior, always seems to play a knight in shining armor.

The story involves a struggle for power and a mysterious purchase of seemingly worthless shanties on the edge of town. No one seems to know who to trust or who will betray whom. Duke soon finds himself coming across bloody corpses wherever he looks and Lorelli always seeming to be nearby and figuring in it.

In all, it is a quick-moving novel of the type of small-town corruption Chase is always willing to expose.

[Benjamin Thomas · Rating 3 out of 5]

First published in 1944 under the pen name, Raymond Marshall, this hard boiled crime novel reminds me a lot of Raymond Chandler or Dashiell Hammett. It has what at first seems to be a fairly straight-forward crime/mobster plot but about half-way through it took a couple of twists that kept it fresh. Filled with lots of gangsters, back-stabbing traitors, a scheme for money, and the obligatory blonde, the story read like an old black & white noir movie.

Pretty good read for a 1944 American crime novel written by a Brit who never lived in the US.

[Κώστας · Rating 4 out of 5]

Mέσα απ τον φωταγωγό, πάνω απ την εξώπορτα γλίστρησε στο χωλ το πρώτο φως της καινούργιας μέρας. Αλλά μια καινούργια μέρα δεν είχε καμμιά σημασία για τον χ. Ήξερε ότι τώρα που βρισκόταν στο σπίτι ο ψ δεν θα υπήρχε πια γι αυτόν αύριο.
Τα βήματα άρχισαν να κατεβαίνουν τη σκάλα. Όχι αθόρυβα. Σταθερά και δυνατά λες και αυτός που κατέβαινε ήξερε πως ο χ είχε κουλουριαστεί στον τοίχο πνιγμένος από το φόβο

.

Ορίστε. Κάτι τέτοια κάνει ο Μαέστρος, ο Πρύτανης του ψυχολογικού θρίλερ καίτοι, στην εποχή του, ακόμα αχαρτογράφητο! Και άντε να ξεφύγεις να μην κολλήσεις!

Θάθελα να πω λίγα λόγια όχι υπό μορφή κριτικής αλλά σαν επισημάνσεις στον εαυτό μου του μέλλοντος που θα θελήσει να το ξαναδιαβάσει. Χρησιμοποιώ αυτό το βήμα ως το πλέον χρηστικό ψηφιακό σημειωματάριο επειδή δεν πρόκειται να χαθεί.
Πάμε λοιπόν:

Τούτο δω το βιβλιαράκι δεν ξεκινάει καθόλου καλά. Πολλά, πάρα πολλά πρόσωπα μέσα και οι εμπλεκόμενοι υπερβαίνουν κατά πολύ το συνηθισμένο όριο στα αντίστοιχα βιβλία. Όριο που είναι απαραίτητο να κρατιέται σε λογικά πλαίσια ώστε να μπορεί να θυμάται ο αναγνώστης ποιός είναι ποιός. Θα χάσεις την μπάλα. Μέχρι 5-6 ίσως να μπορείς να τους διαχειριστείς αλλά εδώ...παραδώσου εξ αρχής και μην πασχίζεις. Θα σου λεγα να κρατήσεις σημειώσεις αλλά κι αυτό θάναι άστοχο. Δεν θα σε βοηθήσει. Ο μεγάλος Μαέστρος τους απαξίωσε εντελώς αυτή τη φορά. Διότι ενώ έχει την καταπληκτική ικανότητα να διαπλάσει πλήρως ένα χαρακτήρα σε μισή σελίδα(!) δεν έκανε ούτε αυτό. Ξεκινάς με ένα χάος, προειδοποιήθηκες.
Σαν να μην έφτανε αυτό, σύντομα θα αντιμετωπίσεις ένα ακόμα πρόβλημα. Οι σελίδες ανακατεύονται! Ναι. Από την 36, αν θυμάμαι καλά, και μέχρι την 68, είναι ανακατωμένος ο ερχόμενος. Κάθε που θα γυρίζεις σελίδα δεν θα ξέρεις που θα σε βγάλει! Ασυνήθιστο ακόμα και για τις εκδόσεις Πάπυρος που τύπωναν τα βιπεράκια σχεδόν σε καθημερινή βάρδια πήγαιναν κοπίδι κοινώς.
Ευτυχώς η σελιδομέτρηση είναι η σωστή κι έτσι δεν θα χαθεί η μπάλα παρά την ταλαιπωρία. Επίσης η μοναδική Τασσώ Καββαδία που είχε πάρει εργολαβία τους περισσότερους τίτλους του James Chase σε κατι τέτοιες ανωμαλίες δείχνει την αληθινή της αξία.

Και τώρα που τελείωσα με τα τεχνικά θα σου μιλήσω γι αυτό που σε ενδιαφέρει περισσότερο. Για το τι θα συναντήσεις εδώ, την πλοκή.

Μια εγκληματική οργάνωση έχει πάρει υπό την απόλυτη επιρροή της μια μικρή επαρχιακή πόλη και λειτουργεί εκεί, ανενόχλητη, χαρτοπαικτικές λέσχες. Η αστυνομία της περιοχής χρηματίζεται και δεν φαίνεται να υπάρχει αντίρροπη δύναμη για να σταματήσει αυτό το κατεστημένο. Ο Χάρρυ Ντιούκ που αναφέρεται στο οπισθόφυλλο δείχνει να είναι άλλος ένας τυχοδιώκτης που βρίσκεται εκεί, μεταξύ πολλών άλλων, για να πιάσει την καλή. Όλοι για την καλή, κανένας καλός, παράξενη ιστορία τούτη εδώ ακόμα και για τα μέτρα που σε έχει συνηθίσει ο συγγραφέας.
Όπως προανέφερα, το ξετύλιγμα των χαρακτήρων είναι σχεδόν ανύπαρκτο και θα μπερδευτείς με τόσα ονόματα. Στην πορεία αρχίζει να φωτίζεται η ιεραρχία τους.
Όλοι φαίνονται να βρίσκονται στην ίδια πλευρά και έτσι υπάρχει μια - φαινομενική έστω - αρμονία στην πλοκή χωρίς εξάρσεις, ίντριγκες και συγκρούσεις. Αυτό θα σου δημιουργήσει μια βαρεμάρα στην αρχή, ειδικά σε σένα που έχεις ήδη διαβάσει δεκάδες βιβλία του και σε έχει καλομάθει με περιπλοκές, μυστήριες ενέργειες, cul de sac και άλλες "δονήσεις". Σου συνιστώ να του δώσεις λίγο χρόνο. Στην πορεία θα υπάρξει ένα νέο στοιχείο που θα δώσει την ώθηση που χρειάζεται η ιστορία για να ανεβάσει στροφές. Κι από εκεί θα αρχίσει η αλληλοφαγωμάρα και το ξεσκαρτάρισμα. Η αλάνθαστη, έξτρα πικάντικη συνταγή "όλοι εναντίον όλων" θα δημιουργήσει έναν ξέφρενο ρυθμό ώσπου να φτάσουμε στην τελευταία σελίδα. Κι επειδή εδώ δεν υπάρχει πρωταγωνιστής ή κάποιο όνομα που θα μας απασχολήσει και σε άλλα βιβλία πχ κάποιος ντέτεκτιβ, στέλεχος ασφαλιστικής εταιρείας, αστυνομικός κλπ, καταλαβαίνεις ότι είναι όλοι αναλώσιμοι άρα όλοι ανεξαιρέτως μπορούν να πέσουν επί του πεδίου. Ο Τσαίηζ δεν λυπάται κανέναν και το ξέρεις.
Από κάποιο σημείο και ύστερα μαθαίνεις και την ιεραρχία οπότε ανεβάζεις περισσότερη αδρεναλίνη παρακολουθώντας τις μεταξύ των αναμετρήσεις. Ο αόρατος Νο1, ο απόλυτος Νο2, ο αρχιγκάγκστερ Νο3, ο μυστήριος Χάρρυ Ντιούκ, ο αδιευκρίνιστος πιστολέρο, η ξύπνια δημοσιογράφος, η γκόμενα του αρχιγκάγκστερ και άλλα πρόσωπα που φτιάχνουν μια σαλάτα deluxe που, δια χειρός Τσαίηζ, είναι - παραδόξως - και βρώμικη και νόστιμη μαζί!


ΒΙΠΕΡ Νο 949 με τίτλο "ο χαρτοπαίκτης με το πιστόλι"
Εκδόσεις Πάπυρος, 1979 (τίτλος πρωτότυπου: just the way it is, 1944)

[Paul Cornelius · Rating 4 out of 5]

This is the second novel Chase originally published under the pseudonym Raymond Marshall. And it's a major improvement over the first one, Lady, Here's Your Wreath. Much smoother dialog. A complicated plot, like Lady, Here's Your Wreath, it's built around a story concerning corporate bonds, it nonetheless doesn't jerk and stumble like that one. It had a Raymond Chandler feel to it. Also, not as bloody or vivid as his earlier and later novels are. And it does take a little time to get going. Once more, in this book, JHC returns to confusing the reader a bit at the beginning, as he did with his very first novel, No Orchids for Miss Blandish. That is, he leaves a little unclear as to whom he intends to make the hero of the story. You think it's to be Peter Cullen, perhaps. But it quickly settles on Harry Duke. But deception is the style and intent of the book. And that plays out nicely at the end, when the ultimate villain, Spader, is finally identified.

[Travis · Rating 3 out of 5]

It was very pulp fiction. The beginning amused me because it was like a stereotypical detective or crime book. Then I got sucked in and enjoyed it and liked reading it. Then the last 80 pages of the story were not tied together, just adding stereotypes and things you would see but not enjoy in a Hollywood movie from that era. I think really the last 80 pages had the main character, Harry Duke, just fall apart and become everything the author wanted him to be page by page. Generally he was a one dimensional hero, but in two paragraphs he was a violent gangster. I would recommend it for fans of pulp fiction. I wikipedia'd the author and found that he had some credits as a writer. I was amused to find that, although this book is set in the States, in NY state, I think, the author is very British.

[Athul Raj · Rating 4 out of 5]

Crime, Money, Deception, Blonde. All the essential ingredients of a thriller are in place, along with twists and surprises. Chase thrillers are all same, yet different in their own way.

[Matina · Rating 2 out of 5]

Καλό για την εποχή του μυθιστόρημα, γρήγορο ανάγνωσμα καμία ιδιαίτερη δυσκολία στο να το παρακολουθήσεις, έχει κάποια κλισέ όπως η όμορφη, ανεξάρτητη και ποτέ ερωτευμένη πρωταγωνίστρια ερωτεύεται με την πρώτη ματιά τον σκληρό, έξυπνο πρωταγωνιστή που δεν έχει μπλέξει στα δίχτυα καμίας ή το άλλο κλισέ της όμορφης αδίστακτης και συμφεροντολογας που μπλέκει με πλούσιους γέρους πιτσιρικάς.
Πάντως είναι φουλ πιστολιδι, ξύλο, λεφτα και σκοτωμούς

[Isabel Luna · Rating 1 out of 5]

Unica novela de este autor, q al menos en Google aparece con varias otras obras pero de esta ni la sombra. Debió ser la más mala, xq no recuerdo la trama para nada y tampoco aparece reseñada por ningún lado.

[Ravi Kumar Dandapani · Rating 3 out of 5]

A western mystery from Chase. Had real fun reading. Could guess the Mystery Man spade but once again chase ensured that I went in a different direction before proving me right on my guess.

[Gerard · Rating 3 out of 5]

Good as usual!

[Timo · Rating 2 out of 5]

Ei nämä varhaiset Chaset todellakaan hyviä ole eikä näistä tämä Vaasa Oy:n umpikakkapaska suomennos ainakaan parempaa tee.
Oli tässä hetkiä ja kyllä tämän luki, mutta ärsytti.