Η αναδίφηση του πρόσφατου παρελθόντος, που επιχειρεί με τα ατελή της μέσα η παρούσα έκδοση, τελείται σε κομβική περίοδο: η τρέχουσα δεκαετία δεν σημαίνει μόνο τον θυελλώδη τερματισμό της εγχώριας Μεταπολίτευσης, αλλά και την αλλαγή Παραδείγματος για την Ευρώπη και τον δυτικό κόσμο. Ενώ λοιπόν το μέλλον μας έρχεται σαν αναδυόμενος σωρός ερειπίων, εμείς στρέφουμε το βλέμμα μας προς το παρελθόν, για να ξαναδούμε, μάλλον να ανασυστήσουμε, το παλαιό οικοδόμημα που τώρα γκρεμίζεται, το οικοδόμημα που χτίσαμε και μας έχτισε. Κοιτάμε κυρίως τους κρυφούς αρμούς του και τα υπόγεια θεμέλια, τις αθέατες όψεις, ό,τι διαπερνούσε υπόγεια τον κυρίαρχο λόγο και τον υπονόμευε ή τον μετατόπιζε. Κοιτάμε ό,τι γονιμοποιούσε το μέλλον, όχι μόνο ως αντίσταση στην επελαύνουσα βαρβαρότητα των ύστερων χρόνων, αλλά και ως τροχιοδεικτικά μιας ζωής με σύνεση και ελευθερία, μιας ένυλης ουτοπίας.
Το αθηναϊκό αντεργκράουντ ωρίμασε, διευρύνθηκε, μεγάλωσε, έγινε μέινστριμ. Μέινστριμ; Όχι ακριβώς. Ποτέ εντελώς. Τα περιοδικά, οι συγγραφείς, οι καλλιτέχνες, οι ιδέες και οι φόρμες του παράλληλου αυτού ρεύματος, του αδιαφοροποίητου και πολύμορφου, χρησιμοποιήθηκαν, εξετράπησαν, χρηματίστηκαν, λεηλατήθηκαν, "βεβηλώθηκαν", αλλά ποτέ δεν εξαντλήθηκαν και δεν υποτάχτηκαν ολοσχερώς. Πάντα κάτι διέφευγε, κι αυτό το κάτι, το αντιστασιακό και ανυπόταχτο, το αμφιβάλλον, ήταν η κρίσιμη μάζα από την οποία προέκυπτε μια επόμενη γενιά ανθρώπων, ιδεών, έργων κ.ο.κ. Το διαφεύγον, το διαλείπον, το καταραμένο απόθεμα. Αυτό το διαφεύγον και πάντα δραστικό απόθεμα που πρέπει να παραμείνει ζωντανό.
Δυστυχώς το Αθηναϊκό underground δεν ήταν αυτό που νόμιζα. Δικό μου λάθος
Περίμενα περισσότερο ένα βιβλίο που θα έμοιαζε με το ντοκιμαντέρ Φωνές από το υπόγειο. Περίμενα ένα βιβλίο που θα περιέγραφε π.χ. περισσότερο τη Σκηνή γύρω από το περιοδικό Πάλι και την παράγκα του Σίμου.
Κάποια άρθρα (γιατί περισσότερο μου θύμιζαν άρθρα κάποιου περιοδικού) μου φάνηκαν αρκετά επιφανειακά και βιαστικά.
Πολύ ενδιαφέρον ήταν το άρθρο του Αλέξη Καλοφωλιά για την πανκ σκηνή στην Ελλάδα και της Πάολα Ρεβενιώτη για το κίνημα των γκέι και των τρανσέξουαλ στη μεταπολιτευτική Ελλάδα.
Πάρα πολύ ενδιαφέρον ήταν και το άρθρο του Νικου Μάλλιαρη Για μία κοινωνικοπολιτική ανάλυση της Ελληνικής αντικουλτούρας.