Μια σκοτεινή ανατομία του πόθου, της βίας και της εξουσίας
Το διήγημα «Αγάπη Παράνομη» γράφτηκε το 1906 και δημοσιεύτηκε πολύ αργότερα, το 1977. Διαδραματίζεται στο χωριό Δαφνύλας της Κέρκυρας και παρουσιάζει μια τραγική ιστορία ανήθικου πάθους ανάμεσα σε πεθερό και νύφη.
Ο Θεοτόκης, εκπρόσωπος της ελληνικής ηθογραφίας και του νατουραλισμού, δεν εξιδανικεύει την επαρχία· αντίθετα, αποκαλύπτει τη σκληρότητα, τις προκαταλήψεις και τις βίαιες πατριαρχικές δομές.
Ο Στάθης Θεριανός αποφασίζει να παντρέψει τον γιο του, Γιώργη, με τη Χρυσαυγή, μια νέα κοπέλα της κοινότητας. Όμως η επιλογή αυτή δεν βασίζεται στην αγάπη ούτε στην προίκα, αλλά στον παράνομο ερωτικό του πόθο για τη Χρυσαυγή.
Με πρόσχημα το συνοικέσιο, ο Στάθης φέρνει τη Χρυσαυγή μέσα στο σπίτι του και τελικά την κακοποιεί σεξουαλικά, με τραγικές συνέπειες για όλους.
Το διήγημα ανήκει στην ηθογραφική πεζογραφία, με αναφορές στη ζωή των αγροτών, τα ήθη, τις παραδόσεις και τις οικογενειακές σχέσεις.
Το χωριό δεν παρουσιάζεται ρομαντικά, αλλά ως κλειστή κοινωνία, που καλύπτει τη βία και υποτάσσει τις γυναίκες.
Ο Στάθης ενσαρκώνει την πατριαρχική εξουσία, που αντιμετωπίζει τη γυναίκα όχι ως πρόσωπο αλλά ως αντικείμενο ηδονής και ιδιοκτησία.
Η Διαμάντω, η σύζυγός του, είναι αδύναμη να αντιδράσει, όπως και η Χρυσαυγή, που δεν έχει φωνή, βούληση ή δικαίωμα στη δικαιοσύνη.
Ο βιασμός δεν περιγράφεται ωμά, αλλά υπονοείται μέσα από υπόγεια ένταση και αποσιωπήσεις.
Είναι μια πράξη επιβολής και κτητικότητας, και όχι «παραφοράς» έρωτα.
Ο Θεοτόκης καταγγέλλει με τρόπο δραματικό την ανισότητα φύλων και την ένοχη σιωπή της κοινωνίας.
Τριτοπρόσωπη αφήγηση με εστίαση στους ψυχισμούς των χαρακτήρων.
Νατουραλιστικό ύφος: ο άνθρωπος καθορίζεται από τα πάθη του και τις κοινωνικές του συνθήκες.
Ρεαλισμός στην απεικόνιση της ζωής στην επαρχία: φτώχεια, προκατάληψη, αυστηροί ρόλοι.
Η παράνομη αγάπη δεν έχει τίποτα το ρομαντικό – είναι καταστροφική, νοσηρή και εγκληματική.
Η κοινωνία δεν τιμωρεί τον θύτη – ο ίδιος παίρνει την «τύχη» του στα χέρια του με δολοφονία και αυτοκαταστροφή, πράξεις που όμως δεν εξιλεώνουν.
Ένα σκοτεινό πορτρέτο του έρωτα ως βίας και της εξουσίας ως παθολογίας.
Ο Θεοτόκης αποδομεί την εξιδανικευμένη εικόνα της ελληνικής υπαίθρου.
Το έργο παραμένει επίκαιρο, σχολιάζοντας τις δομές της έμφυλης καταπίεσης και το τίμημα της σιωπής.