Color Rush เล่ม 2

Color Rush #2

by 세상, Se Sang, iMuGi (Translator)

ด้วยความที่เขาเคยชินกับโลกสีเทาใบนี้มาตั้งแต่เกิด
การเป็นโมโน (ผู้ป่วยโรคประสาทไม่รับรู้สี) จึงไม่ได้ทำให้ชีวิตชเวยอนอูลำบากมากนัก
แต่การที่ต้องมารู้จักกับคู่ชะตาที่เรียกกันว่าโพรบแบบโคยูฮันนี่สิที่น่าหนักใจ
เพราะพอเจอกันได้ไม่นาน อีกฝ่ายก็เอาแต่พูดว่า ‘นายสวยจัง’ ไม่ก็ ‘ทำหน้าเหวอก็ยังสวย’
หรือแม้กระทั่ง ‘หน้าตอนไม่พอใจก็ยังสวย’
แถมยื่นข้อเสนอพิลึกๆ มาให้อีกว่า
‘เดี๋ยวฉันจะทำให้นายรู้จักสีเอง นายแค่ให้ฉันดูหน้านายก็พอ’
ทั้งที่ปกติโพรบส่วนใหญ่มักจะต้องพยายามออกห่างโมโน
เพราะกลัวผลพวงที่ตามมาจากการยึดติดมากเกินไปของอีกฝ่าย
แต่ทำไมคนคนนี้ถึงได้ขยันเข้าหาเขามากเสียจริงนะ
ลำพังการตามหาแม่ที่หายออกจากบ้านไปตั้งหลายปี ชีวิตก็ยุ่งยากมากพอแล้ว
ยังต้องมารับมือกับโพรบนิสัยแปลกๆ แบบนี้อีก
ช่างน่าสงสารจริงๆ เลยชเวยอนอู

386 pages, Paperback

Published February 1, 2022

About the author

Associated Names:
* Se Sang
* 세상 (Korean)

Reviews

[หลังอ่านของน้ำฝน · Rating 5 out of 5]

เป็นนิยายดีๆ ที่อ่านแล้วอบอุ่นหัวใจ คนทั้งคู่เหมือนจะเกิดมาเพื่อกันและกัน และเพราะยูฮันเป็นแบบนั้นก็มาจากพื้นฐานครอบครัวที่ดี ทำให้เขาส่งต่อความอบอุ่นมาให้ยอนอู

บ้าบอ อยากจะตะโกนบอกทุกคนว่าเรื่องนี้ดีมากจริงๆ รู้สึกดีที่ได้อ่าน รู้สึกดีที่ตัดสินใจไม่ผิด

หลังอ่านเพิ่มเติม : https://wp.me/p6yYEv-20m

[Giyongchy · Rating 4 out of 5]

เล่มนี้คลายปมของแม่ที่หายตัวไป 4 ปีของนายเอก การตามหาฆาตรกร การพัฒนาความสัมพันธ์ของพระนาย รวมๆ แล้วสนุกดีค่ะ ปมฆาตรกรรมและความดราม่าไม่ได้รุนแรงอะไรมาก ที่ชอบคือเราชอบความสัมพันธ์ของพระนายแบบนี้มันน่ารักดี ความสัมพันธ์ของน้ากับนายเอก ความสัมพันธ์ของเพื่อนร่วมห้อง ของครอบครัวพระเอกเขียนออกมาได้อบอุ่นดี ถือว่าเป็นนิยายเกาหลีที่เราชอบเล่มนึงเลย

[Bunnyb · Rating 4 out of 5]

ชอบเล่มสองมากกว่าเล่มแรก เล่มนี้น้าของชเวยอนอูยอมเล่าให้หลานฟังตรงๆ แล้ว
เกี่ยวกับความคืบหน้าเรื่องตามหาแม่ของชเวยอนอูที่หายตัวไป แต่เล่มนี้ปรากฏว่า
ชีวิตของยอนอูเปลี่ยนไป 555 เรื่องที่วนเวียนอยู่ในความคิดเค้ามากที่สุด
ไม่ใช่เรื่องของแม่แล้ว แต่กลายเป็นโคยูฮัน 😅

ความกลัวของยอนอูว่าตัวเองจะยึดติดกับโพรบมากเกินไป จนอาจเกิดความคิดไม่ดี
มัน (เกือบ) จะเกิดขึ้นจริงๆ แต่ดีที่เค้ามีสติอยู่บ้าง รวมทั้งดีที่ยอมบอกน้าด้วย
อ่านส่วนนี้แล้วรู้สึกว่ามันน่ากลัวอยู่นะ ถ้าโพรบเป็นคนอื่นที่ไม่ใช่โคยูฮัน
ที่หล่อ น่ารัก พร้อมจะมอบกายมอบใจให้ยอนอูอยู่แล้ว 🤣🤣🤣 มันคงคล้ายๆ
stalker หรือคนโรคจิตที่ไม่อยากจะสนอะไรแล้ว ขอแค่ให้คนๆ นั้นเป็นของเรา
สนใจแต่เราเท่านั้น แต่เพราะโพรบในเรื่องคือโคยูฮัน ไม่ว่าอะไรก็ผิดคาดไปหมด 😄

พูดถึงโคยูฮันหน่อย เค้าเป็นเด็กที่หน้าเป็น ร่าเริงจริงๆ มองโลกในแง่บวกมาก
ทุ่มเทให้โมโนของเค้ามาก บุคลิกหน่อมแน้มมาก (แต่ดีที่น่าจะเป็นแค่กับยอนอู)
ถ้าเป็นแบบนี้กับทุกคน ไม่อยากจะคิดว่าตอนโตเป็นผู้ใหญ่จริงๆ แล้วจะยังไง 555
ชื่นชมความพยายามของโคยูฮันที่หาความรู้เรื่องสีมาสอนยอนอู ทำให้คนอ่าน
ได้รู้จักสีเพิ่มขึ้นเยอะมาก ไม่คิดเลยว่ามันจะแยกได้เยอะขนาดนี้ และจริงๆ
โคยูฮันก็เป็นคนเก่ง อนาคตทำงานด้านอัญมณีได้สบายๆ เลย (หรือจะไม่ต้องทำก็ได้
เพราะคุณน้องรวยมากกกก ¯\_(ツ)_/¯

สรุปว่าเล่มนี้ได้รู้คำตอบแล้วว่าแม่ของยอนอูหายไปไหน ยอนอูปรับตัวได้มากขึ้น
ทำตัวสมกับวัยมากขึ้น ความรักก็โอเค ครอบครัวโคยูฮันก็โอเค (ตลก น่ารัก
โดยเฉพาะพ่อของพระเอก) ชอบมากกว่าเล่มแรกมากค่ะ