Leuke kleine verhaaltjes als je ergens tussendoor iets snel wil lezen, maar daar blijft het ook bij. Het hele ding is in spreektaal geschreven waardoor je er wel makkelijk doorheen leest.
Naar het grotere geheel kijkende is het een rommelig boek. Meer dan een aantal verhalen bevatten onduidelijke verwijzingen waardoor je twee keer moet lezen; iets wat ook geldt voor de bijschriften bij de afbeeldingen die overigens allemaal ineens ergens op een hoop in het boek zitten. Sommige afbeeldingen hebben ook met geen enkel verhaal in het boek te maken, waardoor je afvraagt wat ze daar precies doen. Degene die er wel horen zul je zelf voor moeten uitzoeken bij welk verhaal ze horen en op welke manier ze bijdragen aan het verhaal. Lijkt mij toch minder belangrijk om te zien hoe een vervalser zijn kop eruit ziet dan de valse kunst die die heeft gemaakt. Afbeeldingen op een hoop komen wel vaker voor maar is voor een boek dat het expliciet over beeldende dingen gaat opvallend.
Het blijft mij ook volstrekt onduidelijk waar alle informatie vandaan komt, soms lijkt het om interviews en gesprekken met betrokkenen te gaan en soms lijkt het gewoon alsof de auteur de eerste de beste documentaire heeft zitten kijken.
Sommige hoofdstukken hebben ineens tussenkopjes, waarna je die voor vele hoofdstukken niet meer ziet tot ze plots weer terugkeren. Hoofdstukken die geen tussenkopjes hebben kunnen ze vaak toch wel gebruiken.
De schrijver heeft ook een uiterst brede invulling van het woord vervalsing, wat niet perse slecht is, maar er wordt verder op geen enkele pagina ingegaan wat daar in zijn optiek onder valt.