پادشاهان همیشه شاعران را مورد تشویق و تحسین قرار می دادند و با ایشان بخششهای فراوان میکردند ، اگر چه این بخششها در ترقی و بسط و توسعه شعر و ادب پارسی بسیار موثر بوده است، اما در جایی که اکثر مردم در فقر و تنگدستی بسر میبردند، این گونه بذل و بخشش ها بی عدالتی و نشانه عدم توجه امرا به توده مردم بوده است