ΠΟΡΝΕΣ. Γυναίκες χαμένες στην ανυπαρξία. Ενώ η ερωτική πράξη είναι ζωή, αυτές ζουν έναν αργό θάνατο. Χαμένες από τον εαυτό τους. Ούτε τα σώματά τους προλαβαίνουν να γνωρίσουν. Ξεχασμένες από τις οικογένειές τους, ζουν πάντα με τον φόβο μήπως τις ανακαλύψουν. Χωρίς ταυτότητα. Πολλές φορές, ξεχνάνε το πραγματικό τους όνομα.
Πίνοντας καφέ μ’ αυτά τα κορίτσια, στους οίκους ανοχής, η Εύα Νικολαΐδου, δημοσιογράφος-συγγραφέας, καταγράφει την καθημερινότητά τους. Κρατούσε σαράντα χρόνια στο αρχείο της ένα δημοσιογραφικό ημερολόγιο με συνεντεύξεις, φωτογραφίες, ταυτότητές τους, βιβλιάρια υγείας τους, έγγραφα…
Στο βιβλίο Στα σπίτια της αμαρτίας: χθες και σήμερα, η συγγραφέας δημιούργησε ένα πλέγμα υφασμένο από νήματα που ενώνουν τον εταιρισμό από την αρχαιότητα και το Βυζάντιο μέχρι σήμερα, δίνοντας μια ολοκληρωμένη εικόνα της πορνείας.
Τι ψάχνουν οι πελάτες; Γιατί τις επιλέγουν; Τι τους ζητάνε; Πώς συμπεριφέρονται; Το χθες ήταν διαφορετικό; Τι μετατοπίστηκε με το πέρασμα του χρόνου; είναι μερικά από τα ερωτήματα στα οποία θα βρείτε απαντήσεις. Ο ορατός και ο αόρατος κόσμος τους.
Μεταξύ άλλων, θα σας συναρπάσει για τον ρεαλισμό της η μοναδική συνέντευξη της Γαβριέλλας Ουσάκοβα. Μια πόρνη θρύλος που είχε πει τη γνωστή φράση: «Έγινα πόρνη διότι εγεννήθην έτσι».
Η Εύα Νικολαΐδου γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη το 1954. Σπούδασε δημοσιογραφία στην Αθήνα και στη συνέχεια στο College of Journalism στο Λονδίνο. Παράλληλα σπούδασε Κοινωνιολογία στο Mary Ward Center (Tutorial University). Τελειώνοντας τις σπουδές της στο Λονδίνο παρακολούθησε στη Σορβόννη το Τμήμα Πολιτισμού. Ακολούθως, έκανε ένα stage στην εφημερίδα Le Monde. Το 1985 με υποτροφία της γαλλικής κυβέρνησης τελείωσε στο Centre Formation du Journalisme το Τμήμα Τηλεόρασης.
Στη συνέχεια, επί 3 χρόνια, παρακολούθησε μαθήματα ρωσικής γλώσσας στον Ελληνοσοβιετικό Σύνδεσμο και στο Κέντρο Σπουδών Νοτιοανατολικής Ευρώπης. Επίσης επί 3 χρόνια (1981-1983) παρακολούθησε ως ακροάτρια μαθήματα στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου.
Επί μία δεκαετία (1985-1995) παρακολούθησε ομάδες έρευνας και διδασκαλίας της αυτογνωσίας και των ανθρώπινων σχέσεων στο Café Ecole στην Αθήνα, παράρτημα του Πανεπιστημίου του Montreal του Καναδά. Καθηγητής της ο Κώστας Φωτεινός, διδάκτορας του Πανεπιστημίου της Σορβόννης στην Εθνογραφία, καθηγητής στη Σχολή των Επιστημών Αγωγής στο Πανεπιστήμιο του Montreal, καθώς και ιδρυτής πολλών εργαστηρίων έρευνας που ασχολούνται με θέματα επικοινωνίας και ανθρώπινων σχέσεων.
Ξεκίνησε τη σταδιοδρομία της από το γυναικείο περιοδικό Πάνθεον, στέλνοντας ανταποκρίσεις από το Λονδίνο και το Παρίσι στο αφιέρωμα «Για να γνωρίσουμε τη γυναίκα στο παγκόσμιο στερέωμα». Συνέχισε στα περιοδικά Ταχυδρόμος, Ένα, Γυναίκα, Bazaar και στις εφημερίδες Κυριακάτικο Βήμα, Έθνος, Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία, περιοδικό Αν της Απογευματινής, Πρώτη κ.ά. Συνεργάζεται σήμερα με την Εφημερίδα των Συντακτών. Είναι μέλος της ΕΣΗΕΑ και της Διεθνούς Ομοσπονδίας Δημοσιογράφων.
Τα δύο πρώτα βιβλία της Εύας Νικολαΐδου είναι αφιερωμένα στη Σιμόν ντε Μποβουάρ, την οποία γνώρισε προσωπικά κατά τη διάρκεια των σπουδών της στο Παρίσι. Το πρώτο με τίτλο Οι γυναίκες θα νικήσουν, εκδ. Γλάρος (1985), και το δεύτερο με τίτλο Στο Άβατο της Σιμόν ντε Μποβουάρ, εκδ. Αλκυών (2006). Το τρίτο της βιβλίο με τίτλο Μια ευλαβική ανάμνηση: Η Μαργαρίτα Γιουρσενάρ εξομολογείται στην Εύα Νικολαΐδου, εκδ. Ελληνικά Γράμματα (2008), αναφέρεται σε συνέντευξη που πήρε από τη Μαργαρίτα Γιουρσενάρ. Το τέταρτο βιβλίο με τίτλο Έλλη Αλεξίου: Ένας αιώνας ζωής, εκδ. Κατσανιώτη, επανεκδόθηκε το 2019 με τίτλο Εκμυστηρεύσεις της Έλλης Αλεξίου από τις εκδόσεις Σύγχρονη Εποχή. Στο πέμπτο βιβλίο της με τίτλο Οι γυναίκες μιλούν, 2018, (σε διαδικασία επανέκδοσης), η συγγραφέας συνομιλεί με τις γυναίκες των βραβευμένων ποιητών Ελύτη, Ρίτσο, Σεφέρη, Βάρναλη. Το 2019 κυκλοφόρησε το βιβλίο της Κωνσταντίνος Καραμανλής: Η ανθρώπινη πλευρά του (εκδ. Σιδέρη). Το 2020 κυκλοφόρησε το βιβλίο της Μελίνα Μερκούρη: Άγνωστα αποτυπώματά της (εκδ. Σιδέρη). Την ίδια χρονιά κυκλοφόρησε το πρώτο της παραμύθι με τίτλο Η σοφή χελώνα και η ανυπόμονη ελαφίνα (εκδ. Μίλητος). Το 2021 κυκλοφόρησε η πρώτη της ποιητική συλλογή με τίτλο Βλέμματα: Ιδίοις όμμασι (εκδ. Μίλητος). Τέλος, το 2022 κυκλοφόρησε το βιβλίο της Στα σπίτια της αμαρτίας (εκδ. Κάκτος).
Μέσα από την πολύχρονη καριέρα της είχε την ευκαιρία να συναντήσει και να συνομιλήσει με προσωπικότητες διεθνούς κύρους, όπως οι Ίντιρα Γκάντι, Έντουαρντ Κένεντι, Γιασέρ Αραφάτ, Νίλτνε Γιότι, Αρχιεπίσκοπος Αμερικής Ιάκωβος, Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος, Μάικ Δουκάκης, Σιμόν Βέιλ και πολλούς άλλους.
Στην ΕΡΤ εργάστηκε περίπου 35 χρόνια. Ξεκίνησε από το ραδιόφωνο με δική της εκπομπή, συνέχισε στα «Χρονικά της ημέρας» (Διεύθυνση Ειδήσεων Ραδιοφώνου) και λίγο αργότερα στις Ειδήσεις Τηλεόρασης.
Από το 1990 έως το 2013 εργαζόταν στη Διεύθυνση Διεθνών Τηλεοπτικών Εκπομπών. Επί 25 χρόνια ήταν αρχισυντάκτρια της πολιτιστικής εκπομπής «9+1 Μούσες», η οποία πρόβαλλε τα σημαντικότερα πολιτιστικά γεγονότα της χώρας μας.
Μετά από 40 χρόνια καριέρας συνταξιοδοτήθηκε από την ΕΡΤ.
Συνεργάζεται μερικές φορές με το Ριζοσπάστη, το portal 902.gr και τον «Ημεροδρόμο».
Γι’ αυτήν τη διαδρομή της βραβεύτηκε το 2019 από το Ίδρυμα Μπότση.
Αρκετά ενδιαφέρον βιβλίο από τη διακεκριμένη δημοσιογράφο Εύα Νικολαΐδου για την πορνεία στην Ελλάδα κυρίως, όντως από τα αρχαία χρόνια μέχρι σήμερα -αν και κάπως outdated πλέον αυτό το σήμερα. Η δημοσιογράφος παρουσιάζει με ζωντανή γλώσσα -κι όχι "ξύλινη" δημοσιογραφική- αληθινές ιστορίες που τις διηγήθηκαν γυναίκες που ασκούν (ή ασκούσαν) το επάγγελμα, δίνοντας έμφαση κυρίως στην Αθήνα, τα Βούρλα και την Τρούμπα, τη Θεσσαλονίκη, αλλά και (λίγο) το Παρίσι. Όμως, να είμαι ειλικρινής, ήθελε λίγη δουλεία στην επιμέλεια και κόψιμο των αποσπαμάτων από άλλα βιβλία, ώστε να είναι πιο αυτούσιο και "συμπαγές" το τελικό κείμενο. Ας είναι... Φήμες λένε πως όσες/οι ενδιαφέρονται για το θέμα, το βάζουν στη λίστα τους μαζί με τα βιβλία του Βασίλη Πισιμίση.
Η δημοσιογραφική έρευνα φτάνει μέχρι το 2000 περίπου, οπότε αφήνει πολλά κομμάτια της σεξεργασίας στην απέξω. Στην αρχαιότητα κάποια από τα συνοδευτικά κείμενα ήταν δύσκολο να διαβαστούν. Στο τώρα οι συνεντεύξεις είχαν πολύ ενδιαφέρον αλλά τα λογοτεχνικά αποσπάσματα που έμπαιναν εμβόλιμα κάπως μου χάλαγαν την ροή.
Το βιβλίο έχει σειρά κειμένων πρωτογενούς έρευνας της συγγραφέα σε διάφορα μέρη και τόπους. Θα ήθελα να έχει πιο πολλά συνδετικά κείμενα δευτερογενούς ανάλυσης. Είναι όμως πολύ αξιόλογο και αναδεικνύει το λόγο ύπαρξης αυτών των σπιτιών και αυτού του επαγγέλματος.
Δίνω 3 αστέρια με επιείκεια μια και (α) Το υλικό είναι παλιό, πρίν το 2000. Όταν λέει ο τίτλος μέχρι σήμερα δεν μπορεί να εννοεί πριν από 20 έτη (β) Δεν είναι στημένο καλά γενικά. (γ) Πολλά από τα συνοδευτικά έγγραφα δεν διαβάζονται και (δ) Έχει εκτενή αποσπάσματα από άλλα βιβλία.