What do you think?
Rate this book
Detektivové od Nejsvětější Trojice #3
القضية لم تنتهِ بعد
رواية بوليسية تشيكية تبدأ أحداثها عام 1987 مع الطفلة "هانا" التي تبلغ من العمر حينذاك 12 عاما. تشهد الطفلة في أحد أيام العطلات جريمة قتل مروعة في أحد المنازل على ضفاف النهر، وتقوم الشرطة بإلقاء القبض على الجاني في وقت وجيز وملحوظ، لكن تصر "هانا" أن القاتل الذي رأته كان في الواقع شبحًا أخضر غريبًا، ولا تؤخذ شهادتها على محمل الجد. ليعود ملف القضية بعد 25 عام والذي درسته المحققة "ماريا فيروفا" بدافع الفضول بعد مقابلة "هانا" التي لم تتجاوز بعد تجربتها المفزعة، لتكتشف "فيروفا" حقائق أخرى تماما، وأن المحققين بشكل جازم قد ارتكبوا عددا من الأخطاء، وهناك الكثير من المشتبه بهم. تعود القضية مرة أخرى إلى الأذهان ضد إرادة البعض الذين يرغبون في غلقها. ويتجدد سؤال من هو الجاني الحقيقي للجريمة التي ظلت معلقة لمدة ربع قرن؟
- GenresCrimeCzech Literature
392 pages, Paperback
First published January 1, 2016
1 person is currently reading
81 people want to read
About the author
Michal Sýkora
14 books10 followersتخرج ميخال سيكورا من كلية الآداب في جامعة بالاك في أولوموك ، حيث حصل على الدرجات الأكاديمية من المونسنيور. ودكتوراه.
منذ عام 1998، يعمل أستاذاً مساعداً في قسم دراسات المسرح والسينما والإعلام. وهو متخصص في رواية العالم الحديث والاتجاهات الحالية في الأدب العالمي ونظرية الأدب
منذ عام 1998، يعمل أستاذاً مساعداً في قسم دراسات المسرح والسينما والإعلام. وهو متخصص في رواية العالم الحديث والاتجاهات الحالية في الأدب العالمي ونظرية الأدب
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 16 of 16 reviews
June 30, 2023
Czeski kryminał, mówisz?
A, całkiem, całkiem.
Podobno Sykorę nazywają czeską Kańtoch. Klimat jest świetny. Do końca miałam wątpliwości co do sprawcy, a samo zakończenie nie powoduje wzdrygnięcia z zażenowania (a u późniejszej Kańtoch tak niestety bywało).
Wartko płynie się z bohaterami, idealna książka na leżak.
A, całkiem, całkiem.
Podobno Sykorę nazywają czeską Kańtoch. Klimat jest świetny. Do końca miałam wątpliwości co do sprawcy, a samo zakończenie nie powoduje wzdrygnięcia z zażenowania (a u późniejszej Kańtoch tak niestety bywało).
Wartko płynie się z bohaterami, idealna książka na leżak.
February 1, 2024
القضية لم تنتهِ بعد
ل ميخال سيكورا
ترجمة د. عمرو شطوري
يهدي الكاتب روايته إلى اثنان ويكتب فيه كلمات لبوب ديلان عن: "الموت ليس النهاية"..
ثم تبدأ روايتنا في نهاية أجازة صيف عام ٨٧ مع ماجدالينا وسوزانا وهانكا، فتيات اجتمعن في منزل جدي ماجده يقرأن في كتاب ولكن فزعهن جعل من هانكا تمسك ساق سوزانا الملتوية فصرخت عاليًا ليستيقظ طفل العم بيتر صارخًا في أنحاء المنزل، فطلب بيتر من أمه أن يغادرن المنزل..
وفي اليوم التالي وبسبب قدم هانا تجلس في شرفة المنزل لترى جسم أخضر يتحرك نحو عربة الطفل، ليكتشفوا بعدها قتله، لتدرك أنهم قد استدعوا رجل الماء من القصص التي قرأن فيها فقتل الرضيع "لوكاشيك"..
ثم تذهب بنا الرواية إلى فبراير ٢٠١٢، ونقيب الشرطة ماريا فيروفا -البومة الكبيرة كما أطلق عليها الكاتب نفسه:
❞ وعندما دخلت «ماريا»، جفل كما لو أن بومة عظيمة قد انقضت عليهما ❝- والتي تقابل كاتب لأول مرة في مكتب رئيسها، هو بوهدان كوليها زوج هانا التي كانت إحدى شهود جريمة القتل، يسأل ماريا عن هذه القضية لأنها من مواليد "أولوموتوس" قائلًا:
❞لقد قطعت الأم رأس طفلها بمنشار دائري❝ وأبدى رغبته في الاطلاع على ملف القضية..
يذهب شوبينا وماريا بعدما أطلعها على كل ما يخص القضية ليتقابلا مع الكاتب وزوجته هانا التي تعجبت لأنهن كن يقرأن الكتب المخيفة ومن هذه الكتب قصتان تنتهيان بموت الطفل الباكي وأردفت متعجبة:
❞ بدا لي لفترة طويلة أنني والفتيات تسببن فيما حدث. ❝
تعدهم ماريا بدراسة القضية مع شوبينا، وبالتالي تشعر بحاستها بأمور لا ترضيها بسبب اتهام الأم هكذا ببساطة رغم عدم اعترافها أبدًا، وهذا جعلها تنتحر في زنزانة وضعوها بها بدلًا من عرضها على طبيب نفسي، فهل ستجد ماريا خيوطًا تتبعها وتثير معها الشكوك في عدة شخصيات، لتصل إلى قاتل الرضيع الحقيقي؟! وهل سيتعاون معها المفتش فيكتور فيتوش رئيسها السابق، الذي أجرى التحقيق وقتها والذي يقوم بإعداد كتاب عن بعض القضايا التي حقق فيها سابقًا في زمن الشيوعية التشيكية منهم هذه القضية؟! أم أن رجل الماء الذي رأته هانا كان محض خيال؟!
الكاتب ملم إلمامًا واسعًا بالموسيقى والغناء فمنذ الإهداء وحتى النهاية وهو يحكي لنا عنهما، كمان أن لديه تعبيرات قوية ويا له من تعبير موفق الذي أطلقه الكاتب عن مدمني ألعاب الكمبيوتر : " المرض الافتراضي"
❞ كان هذا المدعي للمرض قابعًا في المنزل يستمتع بألعاب الكمبيوتر، نوع من المرض الافتراضي. ❝
لا أدرى لم يلتبس الأمر على غالبية الأدباء في موضوع قصر النظر، فمن يعاني قصر النظر لا ينحني على الصور القريبة بل بالعكس:
"وانحنى زوجها الذي يُعاني من قصر النظر على الصور"..
رواية شيقة..
#نو_ها
ل ميخال سيكورا
ترجمة د. عمرو شطوري
يهدي الكاتب روايته إلى اثنان ويكتب فيه كلمات لبوب ديلان عن: "الموت ليس النهاية"..
ثم تبدأ روايتنا في نهاية أجازة صيف عام ٨٧ مع ماجدالينا وسوزانا وهانكا، فتيات اجتمعن في منزل جدي ماجده يقرأن في كتاب ولكن فزعهن جعل من هانكا تمسك ساق سوزانا الملتوية فصرخت عاليًا ليستيقظ طفل العم بيتر صارخًا في أنحاء المنزل، فطلب بيتر من أمه أن يغادرن المنزل..
وفي اليوم التالي وبسبب قدم هانا تجلس في شرفة المنزل لترى جسم أخضر يتحرك نحو عربة الطفل، ليكتشفوا بعدها قتله، لتدرك أنهم قد استدعوا رجل الماء من القصص التي قرأن فيها فقتل الرضيع "لوكاشيك"..
ثم تذهب بنا الرواية إلى فبراير ٢٠١٢، ونقيب الشرطة ماريا فيروفا -البومة الكبيرة كما أطلق عليها الكاتب نفسه:
❞ وعندما دخلت «ماريا»، جفل كما لو أن بومة عظيمة قد انقضت عليهما ❝- والتي تقابل كاتب لأول مرة في مكتب رئيسها، هو بوهدان كوليها زوج هانا التي كانت إحدى شهود جريمة القتل، يسأل ماريا عن هذه القضية لأنها من مواليد "أولوموتوس" قائلًا:
❞لقد قطعت الأم رأس طفلها بمنشار دائري❝ وأبدى رغبته في الاطلاع على ملف القضية..
يذهب شوبينا وماريا بعدما أطلعها على كل ما يخص القضية ليتقابلا مع الكاتب وزوجته هانا التي تعجبت لأنهن كن يقرأن الكتب المخيفة ومن هذه الكتب قصتان تنتهيان بموت الطفل الباكي وأردفت متعجبة:
❞ بدا لي لفترة طويلة أنني والفتيات تسببن فيما حدث. ❝
تعدهم ماريا بدراسة القضية مع شوبينا، وبالتالي تشعر بحاستها بأمور لا ترضيها بسبب اتهام الأم هكذا ببساطة رغم عدم اعترافها أبدًا، وهذا جعلها تنتحر في زنزانة وضعوها بها بدلًا من عرضها على طبيب نفسي، فهل ستجد ماريا خيوطًا تتبعها وتثير معها الشكوك في عدة شخصيات، لتصل إلى قاتل الرضيع الحقيقي؟! وهل سيتعاون معها المفتش فيكتور فيتوش رئيسها السابق، الذي أجرى التحقيق وقتها والذي يقوم بإعداد كتاب عن بعض القضايا التي حقق فيها سابقًا في زمن الشيوعية التشيكية منهم هذه القضية؟! أم أن رجل الماء الذي رأته هانا كان محض خيال؟!
الكاتب ملم إلمامًا واسعًا بالموسيقى والغناء فمنذ الإهداء وحتى النهاية وهو يحكي لنا عنهما، كمان أن لديه تعبيرات قوية ويا له من تعبير موفق الذي أطلقه الكاتب عن مدمني ألعاب الكمبيوتر : " المرض الافتراضي"
❞ كان هذا المدعي للمرض قابعًا في المنزل يستمتع بألعاب الكمبيوتر، نوع من المرض الافتراضي. ❝
لا أدرى لم يلتبس الأمر على غالبية الأدباء في موضوع قصر النظر، فمن يعاني قصر النظر لا ينحني على الصور القريبة بل بالعكس:
"وانحنى زوجها الذي يُعاني من قصر النظر على الصور"..
رواية شيقة..
#نو_ها
February 6, 2023
3,5; zawyżam, bo książka bardzo mnie wciągnęła
+ Kolejna wyprawa do Ołomuńca i kolejny raz moja wyobraźnia cudownie ożywa, przenosi mnie i nad sielankową, sierpniową Morawę, jak i do kawiarni na Górny Rynek. Mam wrażenie, że to smaczki, drobne, acz świetnie wyważone opisy pozwalają na taką podróż i tworzą cudowny klimat.
- Czasami jakieś pojedyncze dialogi wydają mi się niesmaczne, chodzi o homofobiczne czy szowinistyczne komentarze bohaterów, momentami piętnowane, jednak czy było sens umieszczać je w książce? Tak, wtedy od razu można sobie wyobrazić konkretną postać, która podobne teksty wypowiada, jednak czy to konieczne?
- Żałowałem troszkę, że motyw wątku rodziny Třebovickich nie został rozwinięty, ich sytuacja rodzinna mogłaby może zostać pociągnięta, też ich absencja pod koniec książki. No właśnie, i ten koniec, jego też można by rozwinąć.
+ Kolejna wyprawa do Ołomuńca i kolejny raz moja wyobraźnia cudownie ożywa, przenosi mnie i nad sielankową, sierpniową Morawę, jak i do kawiarni na Górny Rynek. Mam wrażenie, że to smaczki, drobne, acz świetnie wyważone opisy pozwalają na taką podróż i tworzą cudowny klimat.
- Czasami jakieś pojedyncze dialogi wydają mi się niesmaczne, chodzi o homofobiczne czy szowinistyczne komentarze bohaterów, momentami piętnowane, jednak czy było sens umieszczać je w książce? Tak, wtedy od razu można sobie wyobrazić konkretną postać, która podobne teksty wypowiada, jednak czy to konieczne?
- Żałowałem troszkę, że motyw wątku rodziny Třebovickich nie został rozwinięty, ich sytuacja rodzinna mogłaby może zostać pociągnięta, też ich absencja pod koniec książki. No właśnie, i ten koniec, jego też można by rozwinąć.
November 30, 2025
NI PIES, NI WYDRA…*
Kolejny kryminał nowo poznanego czeskiego autora pozostawił mnie z uczuciem niedosytu. Byłoby pewnie lepiej, gdyby Michal Sýkora potrafił się zdecydować, czy pisze powieść kryminalną czy obyczajową.
Jako kryminał ta książka średnio się sprawdza. Mamy ciekawy punkt wyjścia – okrutne morderstwo sprzed dwudziestu pięciu lat. Półroczne dziecko zostało pozbawione głowy przy pomocy piły tarczowej, a milicja (bo to się działo w Czechosłowacji, za czasów schyłkowej komuny) poszła na skróty i oskarżyła o zabójstwo matkę, która po tym oszalała i popełniła w więzieniu samobójstwo, co uznano za dowód jej winy. Wywarło to kolosalny wpływ na życie całej, wielopokoleniowej rodziny.
Dochodzenie zostaje nieoficjalnie wznowione. Prowadzi je podinspektor Marie Výrowá zwana Wielką Sową – postać wyjątkowo bezbarwna. O jej życiu praktycznie nic nie wiemy, za to poznajemy z najdrobniejszymi szczegółami, przy każdej możliwej okazji, listę utworów muzycznych, które pani policjantka aktualnie słucha. Oczywiście nie ma to żadnego wpływu na akcję.
Śledztwo toczy się bardzo niemrawo, autor wielokrotnie porusza te same tematy, które czytelnik już dawno zdążył przetrawić i zasymilować. Od początku pojawia się ważny wątek, który w dawnym w śledztwie został odpuszczony. Kiedy podobny manewr zostaje zastosowany we współczesnym dochodzeniu, uważny czytelnik zaczyna przypuszczać, że dzieje się tak nie bez przyczyny i okazuje się, że ma rację.
Historia robi się ciekawsza, kiedy poznajemy lepiej losy rodziny, która ucierpiała z powodu morderstwa. Gdyby Michal Sýkora od razu poszedł w tę stronę, mogłaby powstać interesująca powieść obyczajowa, ale niestety, ten temat pojawił się zbyt późno i został potraktowany po macoszemu. Poza tym, cały komplet rodzinnych bohaterów (trzej bracia, ich żony, kochanki i córki) jest tak antypatyczny, że naprawdę nie mam dla nich ani grama współczucia, z powodu tego, jak ta tragedia wpłynęła na ich losy. Byli tak samo głupi, krótkowzroczni, pazerni kiedyś, jak są teraz, nie przeszli żadnej przemiany, w związku z tym nic mnie nie obchodzą. Najbardziej żal mi dziadków, którzy i tak dawno nie żyją.
No cóż. Czechom i ich ambitnym wydawcom, mimo wszystko nadal będę kibicować.
*… coś na kształt świdra – ludowe, przypisywane Paskowi
www.czytacz.pl
Kolejny kryminał nowo poznanego czeskiego autora pozostawił mnie z uczuciem niedosytu. Byłoby pewnie lepiej, gdyby Michal Sýkora potrafił się zdecydować, czy pisze powieść kryminalną czy obyczajową.
Jako kryminał ta książka średnio się sprawdza. Mamy ciekawy punkt wyjścia – okrutne morderstwo sprzed dwudziestu pięciu lat. Półroczne dziecko zostało pozbawione głowy przy pomocy piły tarczowej, a milicja (bo to się działo w Czechosłowacji, za czasów schyłkowej komuny) poszła na skróty i oskarżyła o zabójstwo matkę, która po tym oszalała i popełniła w więzieniu samobójstwo, co uznano za dowód jej winy. Wywarło to kolosalny wpływ na życie całej, wielopokoleniowej rodziny.
Dochodzenie zostaje nieoficjalnie wznowione. Prowadzi je podinspektor Marie Výrowá zwana Wielką Sową – postać wyjątkowo bezbarwna. O jej życiu praktycznie nic nie wiemy, za to poznajemy z najdrobniejszymi szczegółami, przy każdej możliwej okazji, listę utworów muzycznych, które pani policjantka aktualnie słucha. Oczywiście nie ma to żadnego wpływu na akcję.
Śledztwo toczy się bardzo niemrawo, autor wielokrotnie porusza te same tematy, które czytelnik już dawno zdążył przetrawić i zasymilować. Od początku pojawia się ważny wątek, który w dawnym w śledztwie został odpuszczony. Kiedy podobny manewr zostaje zastosowany we współczesnym dochodzeniu, uważny czytelnik zaczyna przypuszczać, że dzieje się tak nie bez przyczyny i okazuje się, że ma rację.
Historia robi się ciekawsza, kiedy poznajemy lepiej losy rodziny, która ucierpiała z powodu morderstwa. Gdyby Michal Sýkora od razu poszedł w tę stronę, mogłaby powstać interesująca powieść obyczajowa, ale niestety, ten temat pojawił się zbyt późno i został potraktowany po macoszemu. Poza tym, cały komplet rodzinnych bohaterów (trzej bracia, ich żony, kochanki i córki) jest tak antypatyczny, że naprawdę nie mam dla nich ani grama współczucia, z powodu tego, jak ta tragedia wpłynęła na ich losy. Byli tak samo głupi, krótkowzroczni, pazerni kiedyś, jak są teraz, nie przeszli żadnej przemiany, w związku z tym nic mnie nie obchodzą. Najbardziej żal mi dziadków, którzy i tak dawno nie żyją.
No cóż. Czechom i ich ambitnym wydawcom, mimo wszystko nadal będę kibicować.
*… coś na kształt świdra – ludowe, przypisywane Paskowi
www.czytacz.pl
August 27, 2022
Kiedy to się stało, w sierpniu 1987, Hana miała dwanaście lat. Jak w każde wakacje gościła u swych koleżanek, Zuzy i Magdy Třebovickich, w posiadłości ich dziadków, w Ołomuńcu nad rzeką Morawą. Choć nie każdego z domowników lubiła tak jak babcię przyjaciółek - tego lata najbardziej wszystkim w rodzinie i w najbliższym sąsiedztwie dawał się we znaki częsty i głośny płacz najmłodszej latorośli rodu, półrocznego Lukáška, z czym jego rodzice, Draha i Petr, nie za bardzo sobie radzili - ale i tak było fajnie. Oprócz normalnych zabaw w plenerze dziewczynki umilały sobie czas czytaniem i odgrywaniem scenek z ballad Erbena i innych makabresek. Zanim do Hany dotarł obraz potwornie zmasakrowanego ciałka Lukáša i jego wyjącej z przerażenia matki, mignęła jej w pobliżu domu sylwetka postaci bez twarzy, przypominającej wodnika z bajkowego horroru.
Ta wizja nigdy, przez dwadzieścia pięć lat Hany nie opuściła, nie wierzy, że synka zamordowała Draha, której samobójstwo w areszcie przyczyniło się do błyskawicznego umorzenia śledztwa. Teraz historia tej tragedii zaciekawiła męża Hany, autora powieści kryminalnych. Przyjeżdżają więc do Ołomuńca, licząc na pomoc policji w wyjaśnieniu okoliczności sprawy, i w ten sposób staje się ona przedmiotem zainteresowania podinspektor Marie Výrovej, zwanej Wielką Sową.
Zbrodnie sprzed lat i odkrywanie ich prawdziwych okoliczności są częstym tematem powieści kryminalnych, a gdy sprawa dotyczy okresu przełomu niesie to zazwyczaj za sobą określone społeczno-polityczne konsekwencje. Oczywiście na ślady takiego wątku w aktach dotyczących morderstwa u Třebovickich podinspektor także trafia. Jednak Michal Sýkora rozgrywa całą opowieść po swojemu. Unika jak ognia, mam wrażenie, uogólniających schematów, łącznie z serwowaniem jednoznacznych odpowiedzi na kluczowe w powieści pytania, o odpowiedzialność, winę i konsekwencje. I to nie w wymiarze jakiejś mniejszej czy większej zbiorowości, lecz w odniesieniu do każdej postaci, z jaką w swym życiu i pracy styka się Wielka Sowa.
Dlatego, mimo że kontekst zbrodni w tej powieści był dla mnie mniej atrakcyjny niż w „Człowieku pana ministra”, niewątpliwie polubiłam Marie Výrovą i mam nadzieję na udostępnienie po polsku innych książek o niej.
Ta wizja nigdy, przez dwadzieścia pięć lat Hany nie opuściła, nie wierzy, że synka zamordowała Draha, której samobójstwo w areszcie przyczyniło się do błyskawicznego umorzenia śledztwa. Teraz historia tej tragedii zaciekawiła męża Hany, autora powieści kryminalnych. Przyjeżdżają więc do Ołomuńca, licząc na pomoc policji w wyjaśnieniu okoliczności sprawy, i w ten sposób staje się ona przedmiotem zainteresowania podinspektor Marie Výrovej, zwanej Wielką Sową.
Zbrodnie sprzed lat i odkrywanie ich prawdziwych okoliczności są częstym tematem powieści kryminalnych, a gdy sprawa dotyczy okresu przełomu niesie to zazwyczaj za sobą określone społeczno-polityczne konsekwencje. Oczywiście na ślady takiego wątku w aktach dotyczących morderstwa u Třebovickich podinspektor także trafia. Jednak Michal Sýkora rozgrywa całą opowieść po swojemu. Unika jak ognia, mam wrażenie, uogólniających schematów, łącznie z serwowaniem jednoznacznych odpowiedzi na kluczowe w powieści pytania, o odpowiedzialność, winę i konsekwencje. I to nie w wymiarze jakiejś mniejszej czy większej zbiorowości, lecz w odniesieniu do każdej postaci, z jaką w swym życiu i pracy styka się Wielka Sowa.
Dlatego, mimo że kontekst zbrodni w tej powieści był dla mnie mniej atrakcyjny niż w „Człowieku pana ministra”, niewątpliwie polubiłam Marie Výrovą i mam nadzieję na udostępnienie po polsku innych książek o niej.
December 31, 2022
Tym razem kilka słów o pozycji zza naszej południowej granicy. Znacie literaturę czeską? Dla mnie było to już kolejne spotkanie z czeskim kryminałem.
Elementem wspólnym jest z całą pewnością nieśpieszne tempo akcji. Myślę, że jest to zdecydowanie ich cecha charakterystyczna. Fabuła natomiast jest bardzo nietypowa.
Wraz z podinspektor zwaną Wielką Sową, wracamy do rodzinnej tragedii sprzed dwudziestu pięciu lat. Powodem, który wzbudził wątpliwości i skłonił policjantkę do ponownego zbadania tej sprawy, było zeznanie, wtedy dziewczynki, teraz dorosłej kobiety. Nie daje jej spokoju fakt, że jej wspomnienie o postaci tajemniczego zielonego „wodnika”, zostało zignorowane przez pierwotną ekipę śledczą. Czy to zeznanie wpłynie na wynik wznowionego śledztwa? Poza historią kryminalną, śledzimy tez losy rodziny, którą ta tragedia dotknęła. Wzajemne oskarżenia, niewyjaśnione zaszłości z przeszłości, tajemnice. Prawdziwe studium rodzinnych relacji i powiązań. Element równie ciekawy jak samo śledztwo.
Elementem wspólnym jest z całą pewnością nieśpieszne tempo akcji. Myślę, że jest to zdecydowanie ich cecha charakterystyczna. Fabuła natomiast jest bardzo nietypowa.
Wraz z podinspektor zwaną Wielką Sową, wracamy do rodzinnej tragedii sprzed dwudziestu pięciu lat. Powodem, który wzbudził wątpliwości i skłonił policjantkę do ponownego zbadania tej sprawy, było zeznanie, wtedy dziewczynki, teraz dorosłej kobiety. Nie daje jej spokoju fakt, że jej wspomnienie o postaci tajemniczego zielonego „wodnika”, zostało zignorowane przez pierwotną ekipę śledczą. Czy to zeznanie wpłynie na wynik wznowionego śledztwa? Poza historią kryminalną, śledzimy tez losy rodziny, którą ta tragedia dotknęła. Wzajemne oskarżenia, niewyjaśnione zaszłości z przeszłości, tajemnice. Prawdziwe studium rodzinnych relacji i powiązań. Element równie ciekawy jak samo śledztwo.
November 26, 2021
Výborne napísaná kniha, no a Sova ako vždy na výbornú. No autor by si mohol nájsť aj iného umelce než Boba Dylana, ktorý motivuje Sovu, lebo to začína byť už trochu iritujuce. V ďalšej detektívne to určite ovplyvní môj pohľad na knihu ako čitateľa.
June 2, 2019
Úžasný čtení. Detektivka světovýho formátu.
August 17, 2022
Nejen, že je to dobrá detektivka, ale taky je to moc pěkně napsané. Dá-li se o takových věcech použít slovo "pěkně". Prostě i po jazykové stránce vymazlené dílo.
April 25, 2016
Ne že by se mi kniha nelíbila, ale přišla mi zbytečně dlouhá. V první půlce se dokola opakují ty samé výpovědi od různých účastníků vraždy. Nicméně mě výsledek pátrání přijde poměrně realistický. Knize bych dala tak 2,5 - 3 hvězdičky.
July 26, 2020
Příběh sám o sobě za tři hvězdy, ta jedna navrch je ze sentimentu za Olomouc a za zmínku mého rodného města :)
April 22, 2023
رههيبب الكتاب مرره حلو بدايته شووي ممله بس الباقي وواو صراحه
Displaying 1 - 16 of 16 reviews