In Wij kunnen dit bloeit de liefde op tussen twee veertigers. Maar een nieuwe relatie beginnen op die leeftijd is gedoe. Het is riskant. Allebei voorzien van een verleden, behept met gewoonten, gehard door teleurstellingen, en dan opnieuw beginnen alsof het niets is? Helen heeft de boekhandel van haar vader voortgezet en vecht tegen faillissement. Leo is een succesvol ondernemer die een sabbatical neemt om oude trauma’s te verwerken en een nieuw doel in z'n leven te vinden. Helen en Leo spreken af blanco te beginnen. Het verleden bestaat niet. Alleen het heden telt. Maar het verleden laat zich niet wegmoffelen. Zowel de liefde als de misverstanden bloeien op. Liefde – kunnen ze het?
Met humor, inzicht en groot gevoel voor detail beschrijft Nelleke Noordervliet de liefdesperikelen van Helen en Leo in deze veelomvattende roman die zich afspeelt tegen de achtergrond van Rotterdam, New York en met de coronapandemie als gamechanger.
Twee mensen met de spreekwoordelijke rugzak die een relatie beginnen. Corona lijkt een spaak in het wiel te steken. De achtergrond is voornamelijk Rotterdam, waardoor het een thuiswedstrijd is. Ik begrijp helemaal wat de schrijfster beoogt met de brieven tussendoor, maar voor mij remt dat het verhaal flink af.
Two people with the proverbial backpack who start a relationship. Corona seems to be putting a spoke in the wheel. The background is mainly Rotterdam, making it a home game. I completely understand what the writer is aiming for with the letters in between, but for me it slows down the story considerably.
Luisterboek. Mooi en rustig voorgelezen door Nelleke zelf. Eindelijk weer een boek wat ik niet weg kon leggen. En wat me op een of andere manier raakte. Ook omdat het nieuwsgierig maakte om weer de gedichten van Sapfo te lezen. En die brief wisseling juist die ongezegde gevoelens toch te kunnen delen met elkaar. Aan het einde dat feilloze gevoel van de lockdown perfect te hebben weergeven. Ik vond het jammer dat het uit was.
'Wij kunnen dit' is een vlotte roman. De veertigers Helen en Leo ontmoeten elkaar in Rotterdam. Helen worstelt met haar boekhandel en Leo heeft oude trauma's die hij moet verwerken en gaat hiervoor op zoek naar zijn familiegeschiedenis. Ze willen allebei het verleden achter zich laten, en spreken af met een schone lei te beginnen. Dit is echter makkelijker gezegd dan gedaan en Helen en Leo ondervinden meerdere tegenslagen. Wanneer ze het eindelijk voor elkaar lijken te hebben, maakt Noordervliet het haar personages moeilijk door de coronapandemie als gamechanger te gebruiken.
Het aspect van de coronapandemie speelt pas in de laatste hoofdstukken, dus niet de hele roman gaat hierover. Persoonlijk vind ik dat wel fijn, aangezien je juist een boek leest om aan de werkelijkheid te ontsnappen. Ook zonder de toevoeging van de coronapandemie was dit een mooie roman geweest.
Eén minpunt vond ik de brieven die in de roman voorkomen. Zonder al te veel te verklappen wil ik daarover kwijt dat ik ze soms erg moeilijk te begrijpen vond. Bovendien is het verhaal prima te begrijpen en te volgen zonder deze brieven. Ze maakten het onnodig moeilijk en soms wat saai.
'Wij kunnen dit' lijkt lang een waardige opvolger te worden van het sterke 'De val van Thomas G.' Noordervliet schrijft vanuit veel mensenkennis. Ze biedt de lezer een verrassende mix van enerzijds rijke filosofie en poëzie (Sappho!), versus droog nuchtere spot. Veel herkenbare boeiende inzichten in hoe moeilijk verliefdheid, het opnieuw beginnen zonder verleden, overleeft in de lastige stap naar de liefde. Maar de tweede helft van het boek viel de vierde ster af. De figuur van de man wordt ongeloofwaardig in zijn spreidstand tussen cynisch harde zakenman en softe romanticus vol spleen. Ook de vrouw schiet voor mij meer en meer onvolgbaar heen en weer tussen kwetsbaar verlangen en asociale betweterigheid. De auteur smeert haar thema wel erg breedvoerig uit, met een gedetailleerde uitleggerigheid. Dan zwijg ik nog over de niet erg gelukte poging tot magisch-realisme met de overal opduikende figuur Spin...
"Als een soort Adam en Eva...", blanco liefde tussen twee veertigers, Helen en Leo, zonder uitwisseling van elkaars verleden. Kan dat? Nelleke Noordervliet schrijft hierover en het blijkt knap lastig te zijn. Het wordt een spel van afstoten en aantrekken. Inclusief een oud-Grieks rollenspel, in tijden van hedendaagse Corona. Helen met de directheid en humor van een Rotterdammert, worstelend als boekhandelaar(*!) in Kralingen. Leo komt minder uit de verf, hij loopt ook vast in zijn zoektocht over zijn voorgeschiedenis. Hun liefde zonder kennis van elkaars verleden loopt tegen grenzen aan maar samen 'kunnen ze dit'. Voor mij als geboren en getogen Rotterdamse is het extra genieten vanwege de herkenning, met Leo mee dwalen door de straten en picknicken aan de Plaszoom . Gers boek!
* Citaat: "De Zeven Zussen" waren haar zwemvleugeltjes.
Wij kunnen dit - Nelleke Noordervliet 2022 - Uitgeverij Augustus Atlas Contact 2022
Een onvervalste Noordervliet. Alle registers los. Knoerten van zinnen, en weer die Noordervlietse reeksen Ik werd overspoeld met zo'n golf van emoties: medelijden, liefde, bewondering, angst en schuld. (...) Het was groter, dieper, dierlijker, omvangrijker, gevaarlijker en dodelijker dan ik weet niet wat. (200)
Het betreft een middelbare verliefdheid tussen de gehandicapte boekhandelaarster Helen Brand - die zakelijk maar nauwelijks haar hoofd boven water kan houden door de breed uitgemeten 'ontlezing', bol.com en later ook nog eens corona - en Leo Wassermann alias Leo Brangert, een Hollandse oligarch op sabbatical die op zoek is naar zijn verleden. Beiden reeds de wilde haren verloren. Daar komt gedonder van natuurlijk. Maar Wij kunnen dit. Kunnen ze het wel? Plaats van handeling hun beider (en ook Noordervliets) geboorteplaats Rotterdam
Wat pretentieus vond ik de ironische en geëxalteerde oud-Griekse mailwisseling tussen dichteres Sappho (Helen) en de presocratische filosoof Anaximander (Leo). Uiteraard om de afstandelijkheid en schroom die bij een liefde op die leeftijd vanzelf is te overbruggen; ze kunnen op die manier schaamteloos romantisch tegen elkaar zijn en hun verleden verhullen.
Ik ben het niet zo van Noordervliet gewend: wat clichématig hier en daar: Waar woede, verdriet en liefde samenkomen, ontstaat een draaikolk in het hart, waarin de rede verdrinkt. (194) en soms naar mijn smaak wat overbodig gedetailleerd. Zo las ik een online begrafenisstameling die wel weg had gekund (256/7) en ook de uitleg van het hydraulisch-pneumatisch veersysteem van de citroen DS (die geeft de passagier de ervaring of hij over zijde rijdt) (288) hoort meer in een autobrochure. Wel grappig maar echt overbodig is haar beschrijving van de hebbelijkheden van spijsvertering en lichaamssappen. De test van elke verhouding is de eerste scheet die je in tegenwoordigheid van de geliefde laat. (211) Wellicht een schijterige redacteur; het vergt moed om bij zo'n kanjer te durven schrappen.
En ik begreep niets van de rare snoeshaan P.V. Spin die doorheen het verhaal af en toe met Leo meeloopt. Als een soort magisch buitenaards geweten orakelt die er volkomen onbegrijpelijk op los. Met enige goede wil zou men mij ook nog kunnen klasseren als een lippizanerhengst. (182)
Ellen Noordervliet: ... kreeg de onbedaarlijke neiging met één machtige haal van haar arm de pronktafel met bestsellers (ha! bestsellers) leeg te vegen. Al die schrijvers met hun egocentrische papieren ejaculaat wenste ze dood. Dood! Dood! Allemaal dood! Dachten jullie nou echt dat de wereld op jullie zat te wachten? (109)
Wel is het zo, dacht ze maar zei ze niet, dat een orgasme dicht langs een zwart gat scheert waarin alles verdwijnt - ook de tijd- en waaruit niets ontsnapt. (100)
Een mooi schrijfster. En ook weer best een lekker boek. Maar toch ook wat minpuntjes.
Ik vond dit een moeilijk boek om in te komen, zeker de brieven van Nax en Sappho haalden me soms helemaal uit het verhaal, maar het laatste derde van het boek zat ik er ineens helemaal in en werd ik eindelijk meegezogen in de verhaallijn. De coronatwist vond ik een hele unieke en mooie toevoeging richting het einde. Het was ook prettig dat de brieven van Nax en Sappho minderden en tegelijkertijd meer betekenis kregen, waardoor ook die een prettige toevoeging werden aan het verhaal. Mijn grootste probleem met dit boek was initieel dat ik me, als tiener zijnde toen ik dit boek las, totaal niet kon vinden in de belevingswereld van deze twee veertigers. Echter, naarmate het verhaal vorderde leerde ik de karakters beter kennen en hoopte ik echt op een mooi einde. Al met al een mooi verhaal, maar moeilijk om in te komen. Vooral het laatste derde en het einde zijn echt de moeite waard.
Ik denk niet dat het een slecht boek is, maar aanspreken deed het mij persoonlijk niet. Aan de thematiek ligt dat hem wat mij betreft niet, die draait om in hoeverre je verleden je bepaalt, en over de (on)mogelijkheden om een relatie aan te gaan als je bagage hebt. Dat is op zich interessant. Ook maken de protagonisten karakterontwikkelingen door. Ook dat zou op zich interessant zijn. En toch werkte het niet zo goed voor mij.
Ik vind de manier waarop veertigers zijn neergezet erg ongeloofwaardig, de stem van de oudere auteur klinkt op veel plekken te zeer door: "dat de goede man niet transpireerde in al dat wollen goed verbaasde hem". Dat ik het verhaal als audioboek heb geluisterd vergroot dat gevoel, door de toch oudere voorleesstem van Noordervliet, en de ouderwetse of wat high-brow manier waarop ze bepaalde woorden uitspreekt ('Zjaloezie'). Ik heb mezelf meermaals teruggefloten, gerealiseerd dat ik aan 'ageism' doe; want waarom kan een oudere vrouwenstem niet 'neutraal' zijn, en toch kwam ik van dat gevoel niet los.
Daarnaast was het verhaal te lang, uitgesponnen, irriteerden mij op een gegeven moment de passieve en onzekere houding van Helen, en ook dat de aanvankelijke gelijkwaardige worsteling van hem en haar later toch meer richting haar worsteling ontvouwde.
Inhoudelijk stoorden mij de kolderieke P.V. Spin, die als hersenschim of magisch-realistisch figuur door de roman is verweven, en voor wiens aanwezigheid Noordervliet vast een functie had, die mij echter ontgaat. Ook de hoogdravende briefwisseling had voor mij niet gehoeven; ik snap hem als illustratie van hoe het makkelijker is je werkelijke ik en je werkelijke pijn te verbergen achter een alterego, maar het speelde wat mij betreft een te grote rol.
Ik weet het ook niet, moeilijk de vinger erop te leggen. Het verhaal deed het hem gewoon niet voor mij, raakte niet de juiste snaar bij mij. Twee sterren voor de moeite, en om hem van slechte boeken te onderscheiden. Maar 'did not like it' (1 ster) dekt de lading beter toch beter dan 'it was ok'.
Noorderliet zorgt voor de romantiek in het woord roman. Het verhaal is bijzonder beschrijvend, waarin zowel situaties als gedachten vanuit alle mogelijke hoeken beschreven worden. Soms kan er dan ook wel eens een mooi stukje taal in voorkomen.
“De ruitenwissers veegden ritmisch de tranen van de voorruit.” p184
In dit boek wordt een relatie beschreven zoals ze is. Soms heel fijn, warm en gezellig, maar op andere momenten bijzonder ingewikkeld, koud en eenzaam. Deze gevoelens brengt de schrijfster erg goed over.
In het laatste stuk van het boek werd het verhaal actueel gemaakt door de toevoeging van de coronacrisis. Voor mij was dit totaal overbodig en voegde het weinig toe aan het verhaal. Dit zorgde voor een gemaakt gevoel, wat ik wel wat spijtig vind.
Daarnaast voegden de brieven van Sappho en Anaximander weinig toe voor me. Eerst vond ik dit een erg schattig element dat zorgde voor een leuke wisselwerking tussen de twee. Later bleek dit een laffe, tienerachtige manier om te communiceren tussen de twee. Door het gebrek aan functie werden deze brieven vaak langdradig en keek ik er tegen op om deze te lezen.
Bedankt aan Atlas Contact en De Club van Echte Lezers voor dit recensie-exemplaar.
Gaat over de relatie tussen 2 mensen van ongeveer 40. Ze proberen zonder elkaar over hun verleden te vertellen, elkaar te leren kennen en een relatie te starten. Wel een interessante gedachte, om niet meteen je hele verleden te delen met elkaar, maar wel erg gekunsteld (en uiteindelijk werkt het ook niet zo en op een gegeven moment stappen ze er ook vanaf). Het verhaal zelf vond ik wel leuk, maar er zaten ook brieven (mails) tussen die ze elkaar schreven als een ander personage (Sappho en een andere Griek uit ongeveer die tijd) en daar kwam ik niet zo goed doorheen. Vond het ook erg onwaarschijnlijk dat 'gewone' mensen (wel intelligent en met interesse in literatuur, kunst, wetenschap enzo) zulke brieven zouden schrijven. Daardoor, en doordat sommige verhaallijnen niet zo heel erg uitgewerkt waren, 3 sterren. Pluspunt van het boek: het speelt grotendeels in Rotterdam, dus eens een keer niet in Amsterdam. Wel zo origineel.
Hoewel de situatie herkenbaar is, en de personages goed uitgewerkt, blijven ze toch te veel op afstand. Dat komt mede door de hoogdravende correspondentie tussen Nax en Sappho die ik al snel ging overslaan of scannen op belangrijke informatie voor het verhaal. Regelmatig wilde ik de personages toeschreeuwen “Stop met overthinking”. Wel fijn dat het goed afloopt, en dat voelt dan weer niet voorspelbaar of Boeketreeks-achtig, maar als een welverdiende overwinning na een lange innerlijke strijd aan beide zijden.
Ze zijn nogal tobberig, de hoofdpersonen van ‘Wij kunnen dit’. Hij heeft zijn ouders op jonge leeftijd verloren en gaat op zoek naar zijn familiegeschiedenis. Zij heeft een moeder die haar als kind in de steek en bestiert een verlieslijdende boekhandel in het Rotterdamse Kralingen. Ze krijgen een relatie die nogal moeizaam verloopt. En dan breekt ook nog de corona-epidemie uit.
Ik vond mijn leeservaring met deze roman ook wat moeizaam. Er zit weinig vaart in het verhaal en de personages boeiden me niet echt. De verheven brieven die hij en zij elkaar schrijven, maken het niet sterker.
Begint sterk, vlotte karakters. Mooie vertelling aan de hand van het schrijven van brieven aan elkaar uit naam van een Griekse Mythe. Wordt 1/2 weg wel wat langdradig. Verhaal speelt zich over een periode van bijna 2 jaar, dat is wel mooi.Gebeurtenissen uit het verleden worden niet volledig toegelicht.
De hoofdpersoon vond ik interessant en het boek begon goed met een prettige setting van de boekenwinkel en band met vader. Maar het verhaal werd al snel veel van hetzelfde en vrijwel saai. De brieven waren een leuk idee, maar ik ervaarde ze als irritant. Toch doorgezet in de hoop dat het een goed einde zou hebben, maar helaas.
Ik heb dit boek echt met heel veel plezier gelezen. Vanaf het begin was ik fan van lieve Helen 🥹❤️ Wel vond ik het boek soms onnodig ingewikkeld (ik vond PV Spin niet leuk, de brieven moeilijker te volgen richting het einde, en Leo was soms echt zo stom)
Vlot en met mooie metaforen geschreven verhaal over een man en een vrouw moeite doen om zich met elkaar te verbinden. Allebei zijn ze veertigers en hebben al een verleden achter zich. De briefwisseling geeft er een klassiek tintje aan.
Boel verteld maar weinig interessants. 2 mensen met elk eigen verleden, zoektocht daarin. Vervelende brieven met Sappho thema. En dhr Strik als fantasiefiguur. Pff beetje veel om niks
Matig boek. Begint veelbelovend. Een boekhandelaarster die bijna failliet gaat en een zeer succesvolle man op zoek naar zichzelf, maar het einde is te voor de hand liggend