Jump to ratings and reviews
Rate this book

On rakkautes ääretön

Rate this book
Maria Peuran esikoiteos On rakkautes ääretön kertoo kuusivuotiaasta Saarasta, joka on viety kesäksi isovanhempiensa luokse, koska hänen vanhempansa eivät kykene hoitamaan häntä.

Ukki on ainoa aikuinen jonka Saara uskoo rakastavan häntä, ja juuri Ukin väkivaltainen rakkaus ajaa Saaran fantasiamaailmaan ja syyllisyyteen. Saara kaipaa äitiään, mutta tämä ei pysty auttamaan, ja Saara jää Ukin armoille.

Ketään syyllistämättä Peura kutoo tiiviin, kauniin ja voimakkaan kertomuksen vaikeasta aiheesta, insestistä. Hän kirjoittaa lapsen luottamuksesta, riippuvaisuudesta ja tavoista selvitä. Peura on kirjoittanut ankarasta aiheesta samalla kertaa sekä järkyttävän että heleän kauniin teoksen.

Minusta ukki tykkää eniten maailmassa. Jos olen ukille kiltti, hän ei ikinä hylkää minua. Hän tekee minut hyväksi, ukin tytöksi, ja minä lupaan aina olla ukille kiltti. Mutta silloin kun seison ympyrässä, ei ukki saa tulla.

224 pages, Hardcover

First published January 1, 2001

2 people are currently reading
239 people want to read

About the author

Maria Peura

14 books5 followers
Maria Peura (s. 1970) julkaisi esikoisromaaninsa On rakkautes ääretön vuonna 2001. Se valittiin Finlandia-palkintoehdokkaaksi ja sai Olvi-, Nuori Aleksis- ja Hyvä teko lapselle -palkinnon. Vuonna 2004 häneltä ilmestyi lasten runokokoelma Mimmi Moun ilotaika (Tammi) ja kaksi vuotta myöhemmin hänen toinen romaaninsa Valon reunalla (Teos), joka on julkaistu myös englanniksi. Peuran kolmas romaani Vedenaliset ilmestyi vuonna 2008, ja samana vuonna hän valmistui dramaturgiksi. Vuonna 2010 Peura kirjoitti loistavan tietokirjan kirjoittamisesta, Antaumuksella keskeneräinen on kirja kirjailijan ammatista.

Ratings & Reviews

What do you think?
Rate this book

Friends & Following

Create a free account to discover what your friends think of this book!

Community Reviews

5 stars
58 (19%)
4 stars
154 (52%)
3 stars
66 (22%)
2 stars
12 (4%)
1 star
3 (1%)
Displaying 1 - 30 of 33 reviews
Profile Image for Milly Cohen.
1,444 reviews508 followers
December 19, 2020
Es de una brutalidad asquerosa, y a la vez, es poesía, es imaginación, es inocencia y es mucho, mucho dolor.
Lo aguanté porque le anteceden muchos libros igual de traumáticos que me han preparado el camino, aunque siempre resulte doloroso transitarlo.
Lo disfruté, porque hay maneras de contar las cosas, y me gusta cómo lo hace, muy a pesar de la crudeza de su lenguaje. De lo inhumano de las acciones. De lo vomitivo de los personajes.
La niña, es, encantadora.
El libro es... tremendo.
Y muy bueno.
Profile Image for Nora Eugénie.
187 reviews175 followers
April 4, 2017
Esta novela es un acto de fe. Es horriblemente cruda, cruel y devastadora. Sorbe tus energías, contamina tu ánimo y te revuelve el estómago. He estado a punto de abandonarlo porque el dolor era inconmensurable. No sabía si iba a sobrevivir a esta novela, a las imágenes que narra, al sufrimiento de una niña de 7 años que piensa en la muerte como un regalo de cumpleaños. Lo único que me ha hecho continuar su lectura ha sido eso: el acto de fe. Aferrarme a la idea de que una historia tan horrible tiene que tener un giro, que tiene que encontrar una luz, por pequeña que sea. Y menos mal que lo tiene. Me he aguantado las náuseas, el dolor de tripa y me he armado de valor para acompañar a Saara en su relato, mitad realidad, mitad fantasía, por lo que es una historia despiadada vista-vivida-superada desde los ojos infantiles. ¿Qué habría sido de Saara sin Araas, Zorro, el color amarillo y las flores? A ella la ha salvado la imaginación, no la humanidad.
Profile Image for Alice.
120 reviews41 followers
January 3, 2021
El horror absoluto narrado con una belleza y originalidad increíbles 4.5
Profile Image for AlexCVlector.
170 reviews5 followers
January 15, 2021
Es una de esas novelas brutales que golpean el alma y el corazón. Confieso que estuve a punto de abandonarla por su dureza, pero me detuvo la calidad de la narración.
El humano puede ser capaz de actos tan aberrantes, pero la inocencia y la imaginación pueden hacerle frente.
Profile Image for Francisco Gabriel.
137 reviews10 followers
August 28, 2020
De las Pocas novelas que me han dolido leerlas, terminas devastado. María Peura entrega una historia nada alejada de la cruel realidad, plasma muy bien las atrocidades que puede hacer un adulto en un niño, destrozar esa infancia que todos tenemos derecho a vivirla. La traducción es muy buena. Aunque les cueste , tienen que leerlo.
Profile Image for Alaíde Ventura.
Author 6 books1,634 followers
August 4, 2020
Muy, muy perturbador. Muy distinto a todo. Sin efectismos ni ganchos ni cursilerías. Crudo, asqueroso, ominoso, oscuro. El mecanismo de disociación de la narradora es extraordinario; ni siquiera su tono, a ratos disonante, fuera de registro para una niña de siete (culpo a la traducción), rompe el embrujo.

Quiero vomitar y lo agradezco (?)
Me sacó del mundo un rato. Me llevó a otro (peor).

No lo recomiendo. Ajá, cuatro estrellas pero no.
Profile Image for Sofi.
11 reviews2 followers
September 16, 2021
admiro la capacidad de narrar de manera tan bella algo tan espantoso, pero me costó mucho terminarlo.
Profile Image for Mariano Hortal.
843 reviews201 followers
May 20, 2016
Publicado en http://lecturaylocura.com/tu-amor-es-...

Tu amor es infinito de Maria Peura. Dicotomía de contrarios

Hay varias formas de reflejar el mal en una narración y es uno de los grandes dilemas a los que se enfrenta cualquier escritor; pintarlo de una manera explícita y cruda suele desafiar al lector que se encuentra indefenso ante un retrato que le sobrepasa, esta incomodidad puede alejarlo o, incluso, en ocasiones, atraer a más lectores por su carácter catártico, algo de lo que hablé bastante en este post relacionado con Edward Bunker y Neil Cross. La otra manera, más sutil, es mostrarlo implícitamente, solución que aboga por un retrato más poético, lírico o un uso acusado de elipsis.
La escritora finlandesa Maria Peura toma como base un tema tan adusto y doloroso para el lector como el maltrato infantil y lo representa de tal manera que, el lector, en este caso yo mismo, siente al mismo tiempo un juego de contrarios, una dicotomía insoluble donde se mezcla el pavor de lo que estás presenciando con una forma de mostrarlo profundamente subyugadora. Escoge el punto de vista de la niña de siete años y narra como si fuera ella la que lo cuenta, con frases simples, sin subordinaciones y con un manejo de las metáforas y de las imágenes que resulta original e insospechado:
“-Por la noche le pica y me pide que le rasque. Y yo le rasco, pero entonces le pica más y le rasco más y luego se me pone a llorar, y sus lágrimas son rojo sangre…
La sonrisa de la abuelita arregla los destrozos que ha causado el terremoto. El abuelito toca con cuidado los trollius y las campánulas que florecen en el rostro de la abuelita.
-Hasta las manos las tiene como un rallador, esta cría –susurra el abuelito.
Las flores cabecean. Regreso a la cocina y me siento a la mesa a mordisquearme los padrastros de las uñas.
-A ver, enseña los ralladores esos –ordena la abuela.
La abuelita se pone las gafas y me clava los ojos en las uñas.”
En este párrafo podemos comprobar como utiliza dos flores (los trollius y las campánulas) para reflejar los colores (amarillo y violeta) que aparecen en la maltratada cara de la abuelita, víctima igualmente de los abusos realizados por el abuelo. El maltrato infantil, la violencia de género, etc. son las consecuencias de la posición de poder del abuelito que atenta contra la libertad de abuela y nieta, la siguiente escena, de gran dureza no escatima en detalles con la descripción, es explícita, sin embargo está poblada de imágenes que dulcifican en parte lo reflejado expresando aún más, por contraste, lo malvado de lo que está ocurriendo:
“El abuelito empieza a no ser bueno enseguida. Cuando la abuelita se marcha a la cuadra, el abuelito me agarra del pelo de la nuca y me arrastra hasta la sauna.
-Ahora le vas a pedir perdón al abuelito…
Siento vergüenza por haberle hecho daño. Me arrodillo en el suelo de la antesala de la sauna y el abuelito se desliza en mi boca. Me dice que si la mantengo muy abierta ya no estará enfadado conmigo.
Escondo los dientes tras las encías y el abuelito serpentea por la cueva y sale otra vez y luego se hace un ovillo y se queda en un rincón suspirando. También yo suspiro y los dientes salen de las encías y bajan al suelo de la cueva. El abuelito grita que tengo que abrir la boca, que tengo que abrirla todavía más, y yo grito que no me atrevo porque están cayendo piedras. Soy una cueva con estalactitas y el abuelito tiene que deslizarse rápido hacia fuera antes de que las grandes piedras empiecen a moverse.”
El abuelito usa la culpa como arma de extorsión, alimentando esa culpa, la relación de poder se hace aún más fuerte y consigue que la persona que está sufriendo los abusos obedezca por la amenaza de poner triste a la persona que los realiza; todo esto se agrava porque la niña es mucho menor que él, es más fácilmente influenciable, de hecho, todo ello se disfraza de amor; es tan tóxico y está tan deformada la conciencia de nuestra protagonista que accede a realizar lo que haga falta para evitar la tristeza de su opresor:
Peura_Maria_by-Heini-Lehvaslaiho“No tengo fuerzas para recordarle las reglas. No tengo fuerzas para soñar, ni para dormir, ni para estar despierta. Me muestro complaciente y trato de estar callada para que el abuelito no me haga más daño de lo necesario.
El abuelito se ha vuelto sombrío. Ya no se echa a llorar después de atravesar mi cuerpo. No dice que soy la niñita del abuelito. No dice nada y a mí me corroe la terrible incertidumbre de haber hecho algo malo.
Quiero hacerlo todo bien para que el abuelito pueda amarme. El abuelito es mi única esperanza. La abuelita no me ama porque vuelvo loco al abuelito. Mamá ama el alcohol más que a mí. Papá está demasiado cansado para amar. Jesús no me ama porque no siempre me porto bien con el abuelito.”
Saara tiene sus medios de alienación, un refugio al que huir para encontrar un momento de paz, un mundo en el que no se abusa de ella, la escritora opta por las dos formas que tomaría una niña de siete años: en primer lugar, su uso de la naturaleza como elemento salvífico, lleno de imágenes que consiguen que se sienta como si estuviera en otro sitio del que está viviendo; en segundo lugar, mediante la creación de un elemento de ficción, un amigo (invisible) aunque, al principio podamos pensar que existe, Pentti actúa de dos formas, como ese tipo de guarida a la que acudir:
“Las vacaciones de verano de Pentti están a punto de terminar. Pentti se marcha. Me lo explica sin palabras y sin voz. No cuenta nada más. Nada más.
Nuestra amistad se ha convertido en metal. Entre nosotros ya no existe conexión. Aun así, quiero despedirme de Pentti.
-No vengas –dice, pero voy a pesar del rechazo.
Pentti no me lo puede impedir. Subo el desván a buscar un girasol de cartulina y lo escondo debajo de la blusa. Cuando esté en Alemania, Pentti podrá mirar el girasol y perdonarme. Cuando yo esté lejos, le será fácil perdonarme.”
Y, al mismo tiempo como reflejo de una amistad ideal, Pentti es capaz de entenderla y de relacionarse con ella; de hecho se irá viendo, según avanza el libro, que Saara es incapaz de relacionarse de una manera sana con otros niños de su edad, tanto se ha tergiversado lo que entiende por una relación que se comporta de maneras derivadas de los abusos a los que está siendo sometida. Pentti es tan necesario para ella porque le hace creer que puede tener una amistad de verdad.
En contraste con la voz indicada, Peura contrapone capítulos con letra en cursiva que resultan ser la voz del abuelito, lo que narra y cómo lo narra es radicalmente distinto y nos hacen comprender lo que pasa por la cabeza del maltratador de abuela y nieta:
“Si atajo por aquí, enseguida llego a la colina. Ya no aguanto más ahí dentro, ni un segundo. No aguanto ni a Helvi ni a la cría. Tiene unos ojos tan negros y tan del demonio. Lo apuntan a uno demasiado directamente. No hay respeto, nada de nada.
Desde aquí ya tendría que verse el lago, si el día no estuviera tan nublado. La naturaleza ha empezado a ponerse en mi contra. Esas cercas de los renos están podridas. Alguien tendría que echarlas abajo. Lo que es yo, ni ganas que tengo de ponerme. No tengo fuerzas. La verja no sirve más que para detener a un reno enfermo y moribundo. Mejor que ni la roce. Se me caería encima con un buen escándalo. Aunque pequeño, soy fornido. Menuda puerta.
Voy a tocarla con cuidado, voy a probar. Sí, más o menos cerrada se mantiene. Y el cielo empieza a clarear.”
Ambas son víctimas de una situación que parece que nunca va a acabar, hasta el punto en el cuál, la abuela llega a abusar también de la nieta porque la hace responsable de cómo se encuentra el abuelo, el siguiente párrafo es un ejemplo más de la manera en que la escritora representa un maltrato y cómo la niña es capaz de sacar algo positivo de una situación horrible “el vacío se puede llenar de deseos”):
“La cara del pavo real se acerca. De algún sitio sale el sacudidor de alfombras, que se eleva por las alturas. Lo sigo con la mirada, extiendo el cuello y en ese momento me abofetea la cara. Luego vuelve a alzarse pero ya no puedo seguir cuán alto sube.
Miro el cielo azul oscuro, donde los colores del invierno y del verano se mezclan y me envuelven, y luego también el cielo desaparece.
Al caer pienso que el vacío es bueno. El vacío se puede llenar de deseos.”
La forma de liberarse va unida a otro nuevo momento de dolor, es una mezcolanza de epifanía y expiación que, además, une el sentimiento religioso que, hasta ese momento, estaba totalmente abandonado; al aferrarse a ese dolor consigue la catarsis que puede aplicar a sí misma y que la hará avanzar, encontrar la esperanza. Las lágrimas actúan como elemento redentor en ese juego de contrarios donde la alegría y la tristeza actúan por igual:
“Pienso en la familia oso en su madriguera invernal y sollozo porque los demás sollozan. Una gran alegría hace pequeños remolinos por todas partes dentro de mí, en mi estómago, en la cabeza, en mi piel. Cuando Jesús sube a lomos de Zorro y se aleja cabalgando por las praderas neblinosas del cielo, me pongo de nuevo en pie y aplaudo. Detrás del órgano, el organista ríe.
En el cuadro del altar, los discípulos de Jesús bajan a la tierra llorando de alegría. Entre ellos está la maestra, que con su largo cabello ondeando al viento baila baila; extiende sus manos cálidas y yo me aferro a ellas.
Me aferro a unas manos cálidas y lloro de alegría, de tristeza, de gozo por el reencuentro…”
¡Cuánto dolor hay en la vida! ¡Cuántas formas de verlo! Maria Peura es capaz de mostrarnos como el horror no tiene por qué estar reñido con la belleza.
Los textos provienen de la traducción de Luisa Gutiérrez Ruiz de Tu amor es infinito de Maria Peura publicado por Sexto Piso
Profile Image for Henna Marie.
33 reviews2 followers
July 1, 2020
Kirja on erittäin intensiivinen ja etenee sujuvasti pääasiassa lapsen näkökulmasta. Peura kirjoittaa rankasta aiheesta metaforien ja lapsen kuvitelmien kautta, mikä toimii todella hyvin. Läpi kirjan velloo lukijalla tuskainen ahdistavuus, mutta kirjaa ei malta jättää kesken hetkeksikään.
Profile Image for Mima.
509 reviews36 followers
May 19, 2022
Olisin halunnut monta kertaa lopettaa kirjan kesken. Tämä oli raskas, niin raskas kirja. Lapsen hyväksikäyttö, ylisukupolvinen insesti ja monentasoinen väkivalta kaikkien osapuolten kohdalla suisti ahdistukseen ja itkin kaikkien niiden lasten vuoksi jotka tuohon ovat joutuneet. Aiheen vakavuudesta huolimatta kirja oli hienosti kirjoitettu. Henkilöhahmot olivat aitoja, moniulotteisia ihmisiä, juonikuvio oli groteski, koskettava ja raaka. Äänikirjana erityisen ahdistavia olivat ukin puheenvuorot. Kaikista hahmoista tunsin mummon hahmon kuitenkin rikkinäisimmäksi ja epätoivoisimmaksi.
Hirmu raskasta oli myös kirjan uskonnollinen kehys. Pohjoisen lestadiolaisuus on vääristänyt monen sukupolven ajan ihmisten elämää eikä tässäkään päästy helpolla.
Profile Image for Ingrid Joselyne.
59 reviews6 followers
August 24, 2016
Debería haber un ránking especial para este libro, que no se expresase en estrellas sino en vacíos.
¿Cuántos huecos ha cavado en ti Saara?
Este es un libro para atragantarte y hacerte cerrar los ojos. Para llevar con luto por dentro, y acompañar a la niña de la mano, en una procesión por el bosque, aterradas las dos por un miedo engullido y nunca vomitado. Un temor asimilado en forma de culpa y de redención hacia el cielo. Asimilado y a la vez vacío hacia el interior.
Profile Image for Daniel Centeno.
Author 12 books73 followers
June 25, 2020
Este es un libro extraño: en las primeras 100 páginas es donde se hallan los párrafos más bonitos, las frases más inocentes y luminosas de la novela; también, por otro lado, es donde más supura la oscuridad, donde la niña se traga -literalmente- lo horrible de su mundo y se la pasa deseando derretirse, se la pasa vomitando y añora morir. En las siguientes 50, la cosa se pone más o menos tediosa, porque pareciera que todo se repite una y otra vez en cuanto al destino de la niña. En las últimas 50, sin embargo, la novela repunta, la tristeza alcanza a asentarse y uno comienza a entender de qué va todo.

El libro contiene momentos perturbadores que funcionan porque no se repiten. Las consecuencias, los ecos de esos momentos se perciben como sombras que se alargan por el resto de la novela hasta que, como toda sombra, terminan. Ahí es donde la novela brilla más. Cuando la protagonista muestra su ternura y su inocencia y los momentos perturbadores lo destruyen todo de un modo tajante.

En cambio, los momentos que no funcionan son aquellos de los que "trata" la novela, aquello que se repite tantas veces y de tantas formas que uno alcanza poco a poco a sentirse indiferente, y creo que esa es la parte peligrosa de cualquier novela sobre abuso: cuando narras el abuso tantas veces que se siente como algo ya leído, y como lector te lo quieres saltar porque "ya sabes qué pasa". Es ahí donde creo que la novela es peor, y por momentos estuve a punto de dejarla.

Lo más destacable, me parece, es la voz narradora cuando la niña muestra su lado inocente o cuando se ve enfrentada a un suceso único-perturbador. Lo menos destacable es la reiteración pseudo-onírica que pulula durante gran parte de la prosa en los episodios de abuso y posteriores a este; es de tal lirismo que uno se pregunta, un poco, si no están estetizando el trauma por abuso; sobre todo, repito, porque es ahí donde la novela da vueltas una y otra vez sobre el mismo punto y el énfasis resulta sospechoso (si a eso le sumamos que la autora da voz al abusador, los peores momentos de la novela).

En última instancia, creo que es de esos libros que no debes abandonar porque el final hace que valga la pena el viaje.
Profile Image for Mariana D..
102 reviews6 followers
July 29, 2022
Ésta es una novela que destroza y desesperanza. Pero a mí me dio el regalo de un espejo a través del cual observé y entendí parte de mi ser. Conecté con la ternura y el amor que es capaz de sentir una niña... con el amor que las niñas son capaces de sentir y de comunicar, así como con la forma hermosa que las niñas han tenido para explicarse el mundo y sus horrores. Si no lo califiqué con cinco estrellas es porque hay algo que no me permite (¿todavía?) comprender los fragmentos en los que no es Saara quien lleva la voz. Maria Peura es una autora a la que definitivamente quiero volver a leer.
Profile Image for Valeria Alvarez.
4 reviews
February 22, 2024
Un libro que me costó leer en muchas partes pero terminé con la esperanza de encontrar algo más que dolor y sufrimiento en su mundo. No sé si sea un libro para todos, pero la historia te atrapa, no puedes dejar de leerla, pero también quieres que acabe de una vez por todas.
45 reviews
January 24, 2018
Raadollinen, kammottava ja julma, lapsen näkökulmasta kerrottu tarina repi ja raateli, mutta pakotti lukemaan alusta loppuun keskeytyksettä.
Profile Image for Carlo Bernal.
175 reviews9 followers
September 13, 2020
Esta obra es un llanto crudo y profundo. No es fácil su lectura y no la recomiendo si tienes hijes pequeños.
O sí. Para no olvidar cuán frágiles somos en la oscuridad de la infancia.
Profile Image for Miika.
140 reviews
October 14, 2020
Useimmiten "lapsikertoja" -tarinat ovat melkoista kuraa. Nyt on vahva poikkeus. Iski syrämmee. Raadollinen ja kaunis kirja. Kontrasti vie syvään yöhön ja toisinaan auringon uumeniin. Kiitos!
30 reviews
October 9, 2021
Todella taiten kirjoitettu kirja ahdistavasta aiheesta. Kirjailija sanoittaa tunteet niin, että ne piirtyy kuviksi. Mutta ei iltalukemiseksi.
Profile Image for Tanja.
16 reviews2 followers
January 31, 2022
Käsittämätöntä sanoa kirjan olevan kaunis, kun aihe mitä hirvittäviin. Mutta näin se vaan on.
Profile Image for Amarantha Chávez.
96 reviews4 followers
January 20, 2023
Cada que pausaba este libro me decía: "Qué horrible". Es una historia triste, fea, común que me atrapó por los resquicios de esperanza en la imaginación de Saara. No es algo fácil de leer, la verdad.
Profile Image for Nova.
24 reviews
Read
February 22, 2025
Tosi kaunis kirja, lapsikertoja särki sydäntä. Alussa oli vaikee päästä mukaan kerrontaan mutta kieli oli kaunista ja tarina koskettava.
718 reviews15 followers
January 13, 2024
Tavoitteena lukea kaikki Finlandia-palkintoehdokkaat:
(1984-1999: 124/124)
(2000: 4/6)
2001: 5/6
1984-2023: 133/268

4,5/5. Kuuntelin ensin äänikirjana (3,5/5?) ja sitten luin (4,5/5). Tämähän tuntui eräänlaiselta sisarteokselta Hilkka Ravilon romaanille Mesimarjani, pulmuni, pääskyni, joka oli Finlandia-ehdokkaana 1997. Molemmissa on sama teema, jota kirjojen sievistelevissä kansiteksteissä kutsutaan insestiksi, mutta joka sitten oikeammin on tietysti lapsenraiskausta. Itse romaaneissa ei onneksi sitten olekaan mitään sievistelevää. Siinä missä Ravilon kirjassa teema paljastui vähitellen, niin tässä Peuran romaanissa mennään asiaan heti: ukki raiskaa tyttärentytärtään kirjan ensilehdiltä. Tässä romaanissa kylmääviä ovat eteenkin sinne tänne kursiivilla kirjoitetut ukin omat puheenvuorot, joissa hän selittelee tekosiaan. Armahdusta ja ymmärrystä hänelle ei kuitenkaan näillä puheenvuoroillakaan anneta. Ravilon romaanin suurin puute oli mielestäni sen aivan ilmeinen kristinuskon vastaisuus – ikään kuin se olisi pyrkinyt väittämään, että suorastaan lapsenraiskauksen juurisyynä on kristillinen usko. Ja itselleni syntyi tunne, että Maria Peura olisi lukenut tuon Ravilon teoksen ennen tämän oman kirjansa kirjoittamista – ja että hän olisi jopa ainakin osittain kirjoittanutkin tämän kirjansa vastineeksi Ravilon teokseen ja korjatakseenkin sen pahinta puutetta. Peura nähdäkseni esittää kristinuskon myönteisessä valossa, ja näyttää sanovan, että tuo usko voi olla pikemminkin ratkaisu tähän lapsenraiskauksen syntiinkin kuin syy sille. Molemmat kirjat olivat erinomaisia ja pakkohankintoja omaan hyllyyn (4,5/5), mutta ainakin Ravilon asenteellisuuden vuoksi pidin Peuran romaania piirun verran parempana.
Profile Image for niina.
465 reviews29 followers
August 13, 2016
En saanut unta, joten rupesin lukemaan kirjaa. Luin kirjan loppuun, eikä väsyttänyt enää yhtään. Sen verran pysäyttävä kokemus oli tämä tarina. Isoisä oli kipeä, ja levitti sen inspiroimana uhkaavaa sanomaa lähiympäristöönsä, ei säästellyt haurasta vaimoaan sen enempää kuin lapsenlastaankaan, joskin käytti väkivaltaa kumpaakin kohtaan aika eri tavoin. Mies hajoitti ja hallitsi, silleen klassinen tarina.

Aluksi ihmettelin miksi Peura toisti hyväksikäyttökokemuksia niin monesti, lähes jokaisessa luvussa, sitten ymmärsin, että se oli todennäköisesti hänen valintansa teon arkipäiväisen luonteen ilmituomiseksi. Kertoja-lapsen ääni ei ollut kovin lapsekas ja siksi vähän epäuskottava, mutta täyteen loistoonsa se syttyi toiveissa ja leikeissä, kun hän oli arabiprinsessa tai hyvästeli Zorroa tai tervehti Jeesusta. Eikä tuon lapsekkaampi kertoja olisi oikein kirjailijan paikoin lyyriseen käsialaan oikein sopinutkaan.

Miksei Ruusu päässyt ulos?
Profile Image for Elisa.
509 reviews21 followers
September 13, 2012
Pidin Vedenalisista sen verran paljon taannoin, että tuntuu vallan pöljältä etten sittemmin tämän äkempää ole tarttunut Peuran toisiin teoksiin. Nyt sen tein, vähän sattumalta loikkaamalla satunnaisesti kaunohyllyjen väliin isossa kirjastossa (mikä on kyllä välillä ihan parasta -- siis valita luettavaa sen perusteella, mikä osuu hyllystä silmiin).

Insesti on järkyttävä ja kiukun tuntemuksia aiheuttava aihe, mutta kirja oli samalla myös äärimmäisen elähdyttävä ja sielua liikuttava lukukokemus. Peura on kirjoittanut tarinan niin kauniisti, vangitsevasti ja taidokkaasti, että istuin kuin tatti kirja kourassa pari iltaa ja meinasin vain yksinkertaisesti pakahtua sen hyvyydestä. Tarinassa maagisuus läpäisee maanläheisyyden luontevasti, ja aivan yhtä luontevasti pohjoinen murre elävöittää dialogin. Hetken kaikki muu paitsi kirjan lukeminen loppuun tuntui turhalta, ja se on mahtava tunne.
Profile Image for S.
280 reviews27 followers
January 24, 2016
Oh dear, the pages flew by one after another, but this was a tough read nonetheless. The subject matter was so awful. Especially when it was portrayed like this - so cruelly realistically. Poor Saara, poor Granny.

I didn't actually _like_ this book (who could?) but it was painfully well written, and thus, four stars it is. The only thing lowering the rating really is the ending that I found somewhat abrupt. The final empty page came at a surprising point, I had expected it sooner or a page later. Oh well...

If you can take the subject matter, I recommend this as a fine read, as anxious as it might be.
Profile Image for Susa.
192 reviews32 followers
June 30, 2011
Aiemmin lukemissani Peuran kirjoissa on tökkinyt kirjoitustyyli. Runollisuus on ollut nättiä lukea, mutta jäänyt vaan sanojen tasolle. Vertauksissa ei ole ollut yhtymäkohtaa todellisuuteen. On rakkautes ääretön oli tässä suhteessa ihan erilainen. Runollisia metaforia on, mutta niissä on pohja todellisuudessa, joku, jota ne kuvaavat.

Tarina tekee kipeää. Insesti taitaa olla aiheina ainoita, joista koen ihan mieletöntä kuvotusta. Lapsen silmin kuvattu viattomuus vain lisää ällöttävyyttä.
Profile Image for hanna.
65 reviews
March 6, 2012
Kipeän kaunis tarina hirveästä aiheesta. En muista milloin viimeksi olisin lukenut yhtä hengästyneenä, ahmien.

Olen lähes sanaton.
Profile Image for Niina Jääskeläinen.
26 reviews1 follower
Read
April 16, 2023
Tämänkin lukemisesta on jo aikaa, voisi lukea pitkästä aikaa uudelleen. Kauniisti kirjoitettu rankasta aiheesta.
Displaying 1 - 30 of 33 reviews

Can't find what you're looking for?

Get help and learn more about the design.