What do you think?
Rate this book
Άνθρωπος Μαρίκα
1922. Γέννηση πάνω στο καράβι που φέρνει την Αρμένισσα μάνα πρόσφυγα από τη Μικρά Ασία στον Πειραιά. Ο παππούς φρεσκοσφαγμένος στο μικρασιάτικο χασαπαριό. Το βρεφούδι μεγαλώνει και μαγεύει με τη φωνή του τον κοσμάκη όταν ψέλνει στην αρμένικη εκκλησία του Σουρπ Αγκόπ, του Αγίου Ιακώβου. Γυναίκες που δεν βγάζουν ποτέ από πάνω τους τα άσπρα γάντια. Γιατί; Δικτατορία Μεταξά, νεολαία Μεταξά, Σκαπανείς και Φαλαγγίτες. Ζογκλερικά στο Φάληρο με τον άντρα και το παιδί της. Είναι το “Ντούο Νίνο και Μισό”. Η πρώτη της ηχογράφηση. Ώρες τώρα σε κρυφοκοιτάζω. Εμφύλιος. Βομβαρδιστικά Χελντάιβερς καθέτου εφορμήσεως. Ναπάλμ στον Γράμμο. Ο Τραυματίας. Γνωριμία με τον Βασίλη της ζωής της. Μαζί στο πάλκο στου Τζίμη του Χοντρού. Τα καβουράκια. Ο Πόλεμος της Κορέας και το σπίτι στο Αιγάλεω. Απόψε κάνεις μπαμ. Το πεπρωμένο της χαραγμένο πάνω στον 38ο βόρειο παράλληλο. Οι Ελληνίδες ψηφίζουν πρώτη φορά στις δημοτικές εκλογές. Η γυναίκα που ψηφίζει. Τουρνέ στην Κωνσταντινούπολη και στη Σμύρνη. Στο Τούνεζι, στην Μπαρμπαριά. Ένα πιάνο στον βυθό. Σεπτεμβριανά στην Κωνσταντινούπολη. Φωτογραφικά φιλμς κρυμμένα σε τάφους. Καρκίνος. Μόνη. Τι σήμερα, τι αύριο, τι τώρα. Γλάροι κρώζουν δυσοίωνα από πάνω της στη Νέα Υόρκη. Ρεστοράν-μπαρ Νέον Βυζάντιον, 42ος Δρόμος. Με γέρασε η ξενιτιά. Νοσοκομεία. Βέρι βέρι μπαντ. Μόνη. Δολάρια πάνω στη σόλα με την τσίχλα. Γεννήθηκα για να πονώ. Αίμα στην πίστα.
1957. Το λαπαδιάζει το κόλλυβο η φρυγανιά; Κηδεία. Μόνη. Χωρίς εκείνον.
Σαν άστρο εβασίλεψε.
Θα μπορούσε να είναι η Μαρίκα Νίνου.
Είναι η άνθρωπος Μαρίκα.
Κι εδώ ντουνιάς κι εκεί ντουνιάς, κοπέλα µου. Μπορεί ο παράς να είναι πολύς εκεί –µιλάµε για παρά τριφασικό, έτσι;– αλλά παντού ο κοσµάκης, όταν έρχεται στο µαγαζί, έρχεται για να ξεδώσει, ν’ ανασάνει, πώς το λένε. Μπορεί εκεί να φοράνε τις µεταξωτές τις γραβάτες και ν’ ανάβουνε τ’ ακριβά τα πούρα, αλλά, από µέσα τους, η ψυχούλα τους έχει κι αυτή τους νταλγκάδες της τους κρυφούς. Να το ξέρεις: του καθενός ο τέντζερης καπακωµένος βράζει, από τον πιο σπουδαίο το βασιλιά µέχρι το τελευταίο το φτωχαδάκι, το πιο παρακατιανό.
Απόσπασμα από το βιβλίο
1957. Το λαπαδιάζει το κόλλυβο η φρυγανιά; Κηδεία. Μόνη. Χωρίς εκείνον.
Σαν άστρο εβασίλεψε.
Θα μπορούσε να είναι η Μαρίκα Νίνου.
Είναι η άνθρωπος Μαρίκα.
Κι εδώ ντουνιάς κι εκεί ντουνιάς, κοπέλα µου. Μπορεί ο παράς να είναι πολύς εκεί –µιλάµε για παρά τριφασικό, έτσι;– αλλά παντού ο κοσµάκης, όταν έρχεται στο µαγαζί, έρχεται για να ξεδώσει, ν’ ανασάνει, πώς το λένε. Μπορεί εκεί να φοράνε τις µεταξωτές τις γραβάτες και ν’ ανάβουνε τ’ ακριβά τα πούρα, αλλά, από µέσα τους, η ψυχούλα τους έχει κι αυτή τους νταλγκάδες της τους κρυφούς. Να το ξέρεις: του καθενός ο τέντζερης καπακωµένος βράζει, από τον πιο σπουδαίο το βασιλιά µέχρι το τελευταίο το φτωχαδάκι, το πιο παρακατιανό.
Απόσπασμα από το βιβλίο
Unknown Binding
About the author
Σάκης Σερέφας
47 books14 followersΟ Σάκης Σερέφας γεννήθηκε το 1960 στη Θεσσαλονίκη, όπου και ζει. Εργάζεται ως καθηγητής φιλόλογος στη Μέση Εκπαίδευση. Είναι μέλος της Εταιρίας Συγγραφέων και σύμβουλος έκδοσης στο αμερικανικό λογοτεχνικό περιοδικό Absinthe. Έχει εκδώσει 6 βιβλία με ποίησή του, 6 με διηγήματα και νουβέλες, καθώς και άλλα 12 με ιστορικές μελέτες, μεταφράσεις, ανθολογίες, κ.α. Ακόμη, έχει γράψει το σενάριο για την ταινία μεγάλου μήκους Ρουλεμάν, η οποία γυρίστηκε το 2004 σε σκηνοθεσία του Πάνου Καρκανεβάτου. Ποιήματα και πεζά του έχουν μεταφραστεί στα αμερικανικά, αγγλικά, γαλλικά, γερμανικά, ιταλικά και σουηδικά.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 4 of 4 reviews
May 17, 2022
Ένα μυθιστόρημα με κοινωνική, ψυχολογική και ιστορική οπτική για τα πρώτα τριάντα χρόνια του εικοστού αιώνα υπογράφει ο Sebastian Faulks με το τελευταίο του βιβλίο Λευκές φωτιές (μτφρ. Αντώνης Καλοκύρης, εκδ. Κλειδάριθμος). Ένα μυθιστόρημα που διαδραματίζεται κατά κύριο λόγο στη Βιέννη στοιχειοθετώντας έναν άτυπο ύμνο για την πόλη αυτή. Εκεί ζουν και εκεί θέλουν να επιστρέψουν κάθε που αναχωρούν οι πρωταγωνιστές του βιβλίου, κι αυτό γιατί μονάχα εκείνη η πόλη βρίσκεται βαθιά χαραγμένη στην καρδιά τους. Είναι η περίοδος εκείνη που η Βιέννη βρίσκεται στη μέγιστη άνθησή της.
Οι δύο κεντρικοί ήρωες της μιας ιστορίας το 1914, ο Άντολφ Χάιντεκ, ένας πολύ επιτυχημένος δημοσιογράφος, και η Ντελφίν, μια γυναίκα με πολλά μυστικά, θα ζήσουν μια δυνατή ιστορία αγάπης που θα εναντιώνεται σε έναν πόλεμο που μόλις θα έχει κηρυχθεί. Μερικά χρόνια μετά, το 1927 θα συναντήσουμε τη Λέινα, η οποία μένει με τη μητέρα της σε μια μικρή πόλη κοντά στη Βιέννη, στην οποία και θα μετακομίσει θέλοντας να ζήσει τον έρωτά της με τον Ρούντολφ, έναν νεαρό δικηγόρο. Ο έρωτας γρήγορα θα λήξει και η Λέινα θα εγκαταλείψει τη Βιέννη για μια δουλειά στο χιονισμένο σανατόριο, το Σλος Ζέεμπλικ.
Ο συγγραφέας χρησιμοποιεί ποικίλες αφηγηματικές τεχνικές μεταξύ των οποίων την τριτοπρόσωπη αφήγηση, τους γλαφυρούς διαλόγους, τις ημερολογιακές καταγραφές και τις επιστολές, καθιστώντας το κείμενο «ζωντανό» και την αναπαράσταση της εποχής άρτια.
Η κορύφωση θα συντελεστεί το 1933 όταν ο Άντολφ εκκινήσει την έρευνα για τη συγγραφή ενός άρθρου για το σανατόριο Σλος Ζέεμπλικ – ένα μέρος μυστηριώδες και φρικτό. Ένα μέρος όπου οι μνήμες όσων βρέθηκαν εκεί στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, το έχουν στοιχειώσει και κάθε σπιθαμή του βαραίνει επικίνδυνα τόσο στην έρευνα του Άντολφ Χάιντεκ, όσο και στην προσωπική του ιστορία με την Ντελφίν και τη Λέινα.
kleidarithmos faulks leykes fotiesΟ συγγραφέας χρησιμοποιεί ποικίλες αφηγηματικές τεχνικές μεταξύ των οποίων την τριτοπρόσωπη αφήγηση, τους γλαφυρούς διαλόγους, τις ημερολογιακές καταγραφές και τις επιστολές, καθιστώντας το κείμενο «ζωντανό» και την αναπαράσταση της εποχής άρτια. Η αποικιοκρατία στο απόγειό της, οι μνήμες ενός αιματηρού Παγκόσμιου πολέμου, τα γκρίζα σύννεφα που προμήνυαν τον Δεύτερο Παγκόσμιο και ενδιαμέσως οι μουσικές αναφορές, η τέχνη και το μέρος όπου έζησε και ανέπτυξε τις θεωρίες του, ο θεμελειωτής της ψυχανάλυσης, ο Σίγκμουντ Φρόιντ, είναι παράμετροι που θα καθορίσουν τις περίπλοκες σχέσεις μεταξύ των πρωταγωνιστών του βιβλίου.
Ποια θέση μπορεί να έχει στη ζωή ενός ανθρώπου ο πόλεμος, ο φόβος και οι σκοτεινές μνήμες αυτού; Η μουσική, η λογοτεχνία και η τέχνη «χωράνε» σε μια τέτοια συνθήκη; Το σεξ, η φιλία και ο έρωτας είναι ακόμη τόσο σημαντικά; Και φτάνοντας στο κεντρικό ερώτημα: Η ζωή και ο θάνατος γίνονται νούμερα επιζώντων και νεκρών ή ανυψώνονται στη μέγιστη θυσία και λόγο να κανείς να ζει; Ο Σεμπάστιαν Φοκς με τις Λευκές φωτιές αν μη τι άλλο θέτει τα σωστά ερωτήματα.
«Ο Άντον αναστέναξε. Πολλοί φίλοι του από το σχολείο και το πανεπιστήμιο είχαν πεθάνει στο Ανατολικό Μέτωπο. Μερικές φορές ένιωθε ότι ήταν παράλογο να βγάζει το ψωμί του επειδή έκανε ερωτήσεις και κατέγραφε με σαφήνεια τις απαντήσεις. Άλλοτε αισθανόταν τυχερός επειδή είχε κάτι που μπορούσε ακόμα να κάνει και, επιπλέον, ευτυχής επειδή ήταν ζωντανός».
Τρυφερό, συγκινητικό, μα πάνω απ’ όλα ψυχογραφικό, με πολλές αναφορές στις μελέτες του Φρόιντ, υπό τους ήχους των μεγάλων κλασικών μουσουργών, που κατέκλυζαν τη Βιέννη, το μυθιστόρημα του Φοκς είναι μια σπαρακτική ιστορία αγάπης και ένας ύμνος στην αυτοκρατορική πρωτεύουσα των Αψβούργων πριν από τη μεγάλη καταστροφή που γνώρισε η Ευρώπη κατά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο.
Αναδημοσίευση από το Tetragwno
Οι δύο κεντρικοί ήρωες της μιας ιστορίας το 1914, ο Άντολφ Χάιντεκ, ένας πολύ επιτυχημένος δημοσιογράφος, και η Ντελφίν, μια γυναίκα με πολλά μυστικά, θα ζήσουν μια δυνατή ιστορία αγάπης που θα εναντιώνεται σε έναν πόλεμο που μόλις θα έχει κηρυχθεί. Μερικά χρόνια μετά, το 1927 θα συναντήσουμε τη Λέινα, η οποία μένει με τη μητέρα της σε μια μικρή πόλη κοντά στη Βιέννη, στην οποία και θα μετακομίσει θέλοντας να ζήσει τον έρωτά της με τον Ρούντολφ, έναν νεαρό δικηγόρο. Ο έρωτας γρήγορα θα λήξει και η Λέινα θα εγκαταλείψει τη Βιέννη για μια δουλειά στο χιονισμένο σανατόριο, το Σλος Ζέεμπλικ.
Ο συγγραφέας χρησιμοποιεί ποικίλες αφηγηματικές τεχνικές μεταξύ των οποίων την τριτοπρόσωπη αφήγηση, τους γλαφυρούς διαλόγους, τις ημερολογιακές καταγραφές και τις επιστολές, καθιστώντας το κείμενο «ζωντανό» και την αναπαράσταση της εποχής άρτια.
Η κορύφωση θα συντελεστεί το 1933 όταν ο Άντολφ εκκινήσει την έρευνα για τη συγγραφή ενός άρθρου για το σανατόριο Σλος Ζέεμπλικ – ένα μέρος μυστηριώδες και φρικτό. Ένα μέρος όπου οι μνήμες όσων βρέθηκαν εκεί στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, το έχουν στοιχειώσει και κάθε σπιθαμή του βαραίνει επικίνδυνα τόσο στην έρευνα του Άντολφ Χάιντεκ, όσο και στην προσωπική του ιστορία με την Ντελφίν και τη Λέινα.
kleidarithmos faulks leykes fotiesΟ συγγραφέας χρησιμοποιεί ποικίλες αφηγηματικές τεχνικές μεταξύ των οποίων την τριτοπρόσωπη αφήγηση, τους γλαφυρούς διαλόγους, τις ημερολογιακές καταγραφές και τις επιστολές, καθιστώντας το κείμενο «ζωντανό» και την αναπαράσταση της εποχής άρτια. Η αποικιοκρατία στο απόγειό της, οι μνήμες ενός αιματηρού Παγκόσμιου πολέμου, τα γκρίζα σύννεφα που προμήνυαν τον Δεύτερο Παγκόσμιο και ενδιαμέσως οι μουσικές αναφορές, η τέχνη και το μέρος όπου έζησε και ανέπτυξε τις θεωρίες του, ο θεμελειωτής της ψυχανάλυσης, ο Σίγκμουντ Φρόιντ, είναι παράμετροι που θα καθορίσουν τις περίπλοκες σχέσεις μεταξύ των πρωταγωνιστών του βιβλίου.
Ποια θέση μπορεί να έχει στη ζωή ενός ανθρώπου ο πόλεμος, ο φόβος και οι σκοτεινές μνήμες αυτού; Η μουσική, η λογοτεχνία και η τέχνη «χωράνε» σε μια τέτοια συνθήκη; Το σεξ, η φιλία και ο έρωτας είναι ακόμη τόσο σημαντικά; Και φτάνοντας στο κεντρικό ερώτημα: Η ζωή και ο θάνατος γίνονται νούμερα επιζώντων και νεκρών ή ανυψώνονται στη μέγιστη θυσία και λόγο να κανείς να ζει; Ο Σεμπάστιαν Φοκς με τις Λευκές φωτιές αν μη τι άλλο θέτει τα σωστά ερωτήματα.
«Ο Άντον αναστέναξε. Πολλοί φίλοι του από το σχολείο και το πανεπιστήμιο είχαν πεθάνει στο Ανατολικό Μέτωπο. Μερικές φορές ένιωθε ότι ήταν παράλογο να βγάζει το ψωμί του επειδή έκανε ερωτήσεις και κατέγραφε με σαφήνεια τις απαντήσεις. Άλλοτε αισθανόταν τυχερός επειδή είχε κάτι που μπορούσε ακόμα να κάνει και, επιπλέον, ευτυχής επειδή ήταν ζωντανός».
Τρυφερό, συγκινητικό, μα πάνω απ’ όλα ψυχογραφικό, με πολλές αναφορές στις μελέτες του Φρόιντ, υπό τους ήχους των μεγάλων κλασικών μουσουργών, που κατέκλυζαν τη Βιέννη, το μυθιστόρημα του Φοκς είναι μια σπαρακτική ιστορία αγάπης και ένας ύμνος στην αυτοκρατορική πρωτεύουσα των Αψβούργων πριν από τη μεγάλη καταστροφή που γνώρισε η Ευρώπη κατά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο.
Αναδημοσίευση από το Tetragwno
February 13, 2022
https://dominicamat.blogspot.com/2022...
Βαθμολογία 3.5/5
ΒΙΒΛΙΟΠΡΟΤΑΣΗ
"Σαν άστρο εβασίλεψε.
Θα μπορούσε να είναι η Μαρίκα Νίνου.
Είναι η άνθρωπος Μαρίκα."
Ο συγγραφέας Σάκης Σερέφας επανέρχεται δυναμικά στα λογοτεχνικά δρώμενα καί καταγράφει πάνω στο χαρτί ένα βιβλίο που θα ακουμπήσει πάνω στις ψυχές μας. Όχι,δεν πρόκειται για ένα αφιέρωμα στη ζωή της αείμνηστης τραγουδίστριας Μαρίκας Νίνου. Άλλωστε,οι πληροφορίες που έχουμε σχετικά με τον βίο της είναι απειροελάχιστες. Η μυθοπλασία,εδώ,παίζει το δικό της χαρτί καί έχοντας ως υπόκρουση στο βάθος τραγούδια που έχει ερμηνεύσει η Μαρίκα Νίνου,θα κάνουμε ένα ονειρικό ταξίδι πίσω στον χρόνο,στις εμπειρίες που την σημάδεψαν,αλλά καί στα κοινωνικά,ιστορικά καί πολιτικά γεγονότα που επηρέασαν άρδην τον ρου της ιστορίας καί μας έφεραν εδώ που είμαστε σήμερα. Η μελωδικότητα δε των στίχων των τραγουδιών που εσωκλείονται μέσα στις σελίδες του βιβλίου,κάλλιστα θα μπορούσαν να μας αφηγηθούν τη σύντομη,αλλά πλήρη ζωή της Μαρίκας Νίνου. Όμως,ο συγγραφέας διαχωρίζει,-κι ορθώς κατά την άποψή μου-,την Μαρίκα Νίκου την σπουδαία καλλιτέχνη,από την Μαρίκα τον άνθρωπο. Καί κάπως έτσι προέκυψε ο τίτλος του βιβλίου που κυκλοφόρησε πρόσφατα από τις εκδόσεις Μεταίχμιο. ''Άνθρωπος Μαρίκα'' με υπότιτλο ''Από τη Σμύρνη στην Κοκκινιά"....
"1922. Γέννηση πάνω στο καράβι που φέρνει την Αρμένισσα μάνα πρόσφυγα από τη Μικρά Ασία στον Πειραιά. Ο παππούς φρεσκοσφαγμένος στο μικρασιάτικο χασαπαριό. Το βρεφούδι μεγαλώνει και μαγεύει με τη φωνή του τον κοσμάκη όταν ψέλνει στην αρμένικη εκκλησία του Σουρπ Αγκόπ, του Αγίου Ιακώβου. Γυναίκες που δεν βγάζουν ποτέ από πάνω τους τα άσπρα γάντια. Γιατί; Δικτατορία Μεταξά, νεολαία Μεταξά, Σκαπανείς και Φαλαγγίτες. Ζογκλερικά στο Φάληρο με τον άντρα και το παιδί της. Είναι το “Ντούο Νίνο και Μισό”. Η πρώτη της ηχογράφηση. Ώρες τώρα σε κρυφοκοιτάζω. Εμφύλιος. Βομβαρδιστικά Χελντάιβερς καθέτου εφορμήσεως. Ναπάλμ στον Γράμμο. Ο Τραυματίας. Γνωριμία με τον Βασίλη της ζωής της. Μαζί στο πάλκο στου Τζίμη του Χοντρού. Τα καβουράκια. Ο Πόλεμος της Κορέας και το σπίτι στο Αιγάλεω. Απόψε κάνεις μπαμ. Το πεπρωμένο της χαραγμένο πάνω στον 38ο βόρειο παράλληλο. Οι Ελληνίδες ψηφίζουν πρώτη φορά στις δημοτικές εκλογές. Η γυναίκα που ψηφίζει. Τουρνέ στην Κωνσταντινούπολη και στη Σμύρνη. Στο Τούνεζι, στην Μπαρμπαριά. Ένα πιάνο στον βυθό. Σεπτεμβριανά στην Κωνσταντινούπολη. Φωτογραφικά φιλμς κρυμμένα σε τάφους. Καρκίνος. Μόνη. Τι σήμερα, τι αύριο, τι τώρα. Γλάροι κρώζουν δυσοίωνα από πάνω της στη Νέα Υόρκη. Ρεστοράν-μπαρ Νέον Βυζάντιον, 42ος Δρόμος. Με γέρασε η ξενιτιά. Νοσοκομεία. Βέρι βέρι μπαντ. Μόνη. Δολάρια πάνω στη σόλα με την τσίχλα. Γεννήθηκα για να πονώ. Αίμα στην πίστα. 1957. Το λαπαδιάζει το κόλλυβο η φρυγανιά; Κηδεία. Μόνη. Χωρίς εκείνον." (Περίληψη οπισθοφύλλου)
Είναι αλήθεια πως πολλές φορές ''πέφτουμε'' στην παγίδα να μην διαχωρίζουμε τον/την εκάστοτε καλλιτέχνη καί το ταλέντο του/της από την απλή του ιδιότητα ως άνθρωπο. Άνθρωπος με σάρκα καί οστά. Όμοιος/α με εμάς,με τα όποια συναιθήματα,σκέψεις,λάθη,πάθη,επιθυμίες,ανάγκες καί βιώματα ζωής. Δεν αναρωτιόμαστε από πού μπορεί να ξεκίνησε για να φτάσει στο απόγειο της δόξας. Μας νοιάζει,δυστυχώς,μόνο το ''φαίνεσθαι'' κι όχι το ''είναι''. Καί δεν είναι λίγες οι φορές που όταν σβήνουν τα φώτα καί αποσύρονται -είτε πιο νωρίς,είτε πιο αργά- από το πάλκο/την πίστα,όλοι κι όλες όσοι/ες τους/τις λάτρεψαν να τους/τις ξεχνούν. Πόσο άσχημο φαντάζει όλο αυτό; Μα να που συμβαίνει...
Διαβάζοντας το βιβλίο,πέραν του γεγονότος πως έμεινα άκρως ικανοποιημένη από τη συγγραφική δεινότητα καί ευγλωττία του δημιουργού που ελισσόταν κι προσαρμοζόταν με τέτοια χάρη καί φυσικότητα κι εξιστορούσε την ιστορία από την μεριά του κάθε προσώπου που τύγχανε να έχει τον λόγο εκείνη τη στιγμή,με βοήθησε να δω την ουσία του ανθρώπου Μαρίκα,πίσω από το όποιο βαρύ κι έντονο μακιγιάζ,τα όμορφα ρούχα καί τα φανταχτερά στολίδια. Γιατί όλα αυτά δεν μπορούν να καλύψουν την αλήθεια,ούτε τα σημάδια που αφήνει το πέρασμα του χρόνου καί της μοίρας πάνω μας. Ανέπτυξα συναισθήματα οικειότητας,κατανόησης καί αγάπης για εκείνη. Χάρηκα με την χαρά της. Πόνεσα με τον πόνο της καί λυπήθηκα για τον χαμό της σαν να ήταν κάποιος προσφιλής μου άνθρωπος.
Ως ένα καλό μάθημα για την υπόλοιπη ζωή μου,μπορώ να εκλάβω όλα όσα αποκόμισα από την επαφή μου με το παρόν βιβλίο. Ας μην κρίνουμε,ούτε να επιλέγουμε να θαυμάσουμε έναν άνθρωπο από την δοξα που μπορεί να τον/την περιβάλλει. Καί το κυριότερο όλων. Να θυμόμαστε όλοι κι όλες πως είμαστε πάνω απ'όλα άνθρωποι,όχι μόνο στα εύκολα καί στις χαρές,αλλά καί στις δυσκολίες καί στις λύπες. Η Μαρίκα ήταν ένας Άνθρωπος που συγκέντρωνε όλα τα παραπάνω. Καί μέσα από τη ζωή της γνωρίσαμε τη ζωή άλλων τόσων ανθρώπων. Αναζητήστε το!
Καλή ανάγνωση!
Βαθμολογία 3.5/5
ΒΙΒΛΙΟΠΡΟΤΑΣΗ
"Σαν άστρο εβασίλεψε.
Θα μπορούσε να είναι η Μαρίκα Νίνου.
Είναι η άνθρωπος Μαρίκα."
Ο συγγραφέας Σάκης Σερέφας επανέρχεται δυναμικά στα λογοτεχνικά δρώμενα καί καταγράφει πάνω στο χαρτί ένα βιβλίο που θα ακουμπήσει πάνω στις ψυχές μας. Όχι,δεν πρόκειται για ένα αφιέρωμα στη ζωή της αείμνηστης τραγουδίστριας Μαρίκας Νίνου. Άλλωστε,οι πληροφορίες που έχουμε σχετικά με τον βίο της είναι απειροελάχιστες. Η μυθοπλασία,εδώ,παίζει το δικό της χαρτί καί έχοντας ως υπόκρουση στο βάθος τραγούδια που έχει ερμηνεύσει η Μαρίκα Νίνου,θα κάνουμε ένα ονειρικό ταξίδι πίσω στον χρόνο,στις εμπειρίες που την σημάδεψαν,αλλά καί στα κοινωνικά,ιστορικά καί πολιτικά γεγονότα που επηρέασαν άρδην τον ρου της ιστορίας καί μας έφεραν εδώ που είμαστε σήμερα. Η μελωδικότητα δε των στίχων των τραγουδιών που εσωκλείονται μέσα στις σελίδες του βιβλίου,κάλλιστα θα μπορούσαν να μας αφηγηθούν τη σύντομη,αλλά πλήρη ζωή της Μαρίκας Νίνου. Όμως,ο συγγραφέας διαχωρίζει,-κι ορθώς κατά την άποψή μου-,την Μαρίκα Νίκου την σπουδαία καλλιτέχνη,από την Μαρίκα τον άνθρωπο. Καί κάπως έτσι προέκυψε ο τίτλος του βιβλίου που κυκλοφόρησε πρόσφατα από τις εκδόσεις Μεταίχμιο. ''Άνθρωπος Μαρίκα'' με υπότιτλο ''Από τη Σμύρνη στην Κοκκινιά"....
"1922. Γέννηση πάνω στο καράβι που φέρνει την Αρμένισσα μάνα πρόσφυγα από τη Μικρά Ασία στον Πειραιά. Ο παππούς φρεσκοσφαγμένος στο μικρασιάτικο χασαπαριό. Το βρεφούδι μεγαλώνει και μαγεύει με τη φωνή του τον κοσμάκη όταν ψέλνει στην αρμένικη εκκλησία του Σουρπ Αγκόπ, του Αγίου Ιακώβου. Γυναίκες που δεν βγάζουν ποτέ από πάνω τους τα άσπρα γάντια. Γιατί; Δικτατορία Μεταξά, νεολαία Μεταξά, Σκαπανείς και Φαλαγγίτες. Ζογκλερικά στο Φάληρο με τον άντρα και το παιδί της. Είναι το “Ντούο Νίνο και Μισό”. Η πρώτη της ηχογράφηση. Ώρες τώρα σε κρυφοκοιτάζω. Εμφύλιος. Βομβαρδιστικά Χελντάιβερς καθέτου εφορμήσεως. Ναπάλμ στον Γράμμο. Ο Τραυματίας. Γνωριμία με τον Βασίλη της ζωής της. Μαζί στο πάλκο στου Τζίμη του Χοντρού. Τα καβουράκια. Ο Πόλεμος της Κορέας και το σπίτι στο Αιγάλεω. Απόψε κάνεις μπαμ. Το πεπρωμένο της χαραγμένο πάνω στον 38ο βόρειο παράλληλο. Οι Ελληνίδες ψηφίζουν πρώτη φορά στις δημοτικές εκλογές. Η γυναίκα που ψηφίζει. Τουρνέ στην Κωνσταντινούπολη και στη Σμύρνη. Στο Τούνεζι, στην Μπαρμπαριά. Ένα πιάνο στον βυθό. Σεπτεμβριανά στην Κωνσταντινούπολη. Φωτογραφικά φιλμς κρυμμένα σε τάφους. Καρκίνος. Μόνη. Τι σήμερα, τι αύριο, τι τώρα. Γλάροι κρώζουν δυσοίωνα από πάνω της στη Νέα Υόρκη. Ρεστοράν-μπαρ Νέον Βυζάντιον, 42ος Δρόμος. Με γέρασε η ξενιτιά. Νοσοκομεία. Βέρι βέρι μπαντ. Μόνη. Δολάρια πάνω στη σόλα με την τσίχλα. Γεννήθηκα για να πονώ. Αίμα στην πίστα. 1957. Το λαπαδιάζει το κόλλυβο η φρυγανιά; Κηδεία. Μόνη. Χωρίς εκείνον." (Περίληψη οπισθοφύλλου)
Είναι αλήθεια πως πολλές φορές ''πέφτουμε'' στην παγίδα να μην διαχωρίζουμε τον/την εκάστοτε καλλιτέχνη καί το ταλέντο του/της από την απλή του ιδιότητα ως άνθρωπο. Άνθρωπος με σάρκα καί οστά. Όμοιος/α με εμάς,με τα όποια συναιθήματα,σκέψεις,λάθη,πάθη,επιθυμίες,ανάγκες καί βιώματα ζωής. Δεν αναρωτιόμαστε από πού μπορεί να ξεκίνησε για να φτάσει στο απόγειο της δόξας. Μας νοιάζει,δυστυχώς,μόνο το ''φαίνεσθαι'' κι όχι το ''είναι''. Καί δεν είναι λίγες οι φορές που όταν σβήνουν τα φώτα καί αποσύρονται -είτε πιο νωρίς,είτε πιο αργά- από το πάλκο/την πίστα,όλοι κι όλες όσοι/ες τους/τις λάτρεψαν να τους/τις ξεχνούν. Πόσο άσχημο φαντάζει όλο αυτό; Μα να που συμβαίνει...
Διαβάζοντας το βιβλίο,πέραν του γεγονότος πως έμεινα άκρως ικανοποιημένη από τη συγγραφική δεινότητα καί ευγλωττία του δημιουργού που ελισσόταν κι προσαρμοζόταν με τέτοια χάρη καί φυσικότητα κι εξιστορούσε την ιστορία από την μεριά του κάθε προσώπου που τύγχανε να έχει τον λόγο εκείνη τη στιγμή,με βοήθησε να δω την ουσία του ανθρώπου Μαρίκα,πίσω από το όποιο βαρύ κι έντονο μακιγιάζ,τα όμορφα ρούχα καί τα φανταχτερά στολίδια. Γιατί όλα αυτά δεν μπορούν να καλύψουν την αλήθεια,ούτε τα σημάδια που αφήνει το πέρασμα του χρόνου καί της μοίρας πάνω μας. Ανέπτυξα συναισθήματα οικειότητας,κατανόησης καί αγάπης για εκείνη. Χάρηκα με την χαρά της. Πόνεσα με τον πόνο της καί λυπήθηκα για τον χαμό της σαν να ήταν κάποιος προσφιλής μου άνθρωπος.
Ως ένα καλό μάθημα για την υπόλοιπη ζωή μου,μπορώ να εκλάβω όλα όσα αποκόμισα από την επαφή μου με το παρόν βιβλίο. Ας μην κρίνουμε,ούτε να επιλέγουμε να θαυμάσουμε έναν άνθρωπο από την δοξα που μπορεί να τον/την περιβάλλει. Καί το κυριότερο όλων. Να θυμόμαστε όλοι κι όλες πως είμαστε πάνω απ'όλα άνθρωποι,όχι μόνο στα εύκολα καί στις χαρές,αλλά καί στις δυσκολίες καί στις λύπες. Η Μαρίκα ήταν ένας Άνθρωπος που συγκέντρωνε όλα τα παραπάνω. Καί μέσα από τη ζωή της γνωρίσαμε τη ζωή άλλων τόσων ανθρώπων. Αναζητήστε το!
Καλή ανάγνωση!
April 26, 2022
Λατρεύω τη γραφή του Σερέφα. Λατρεύω τη Μαρίκα Νίνου. Τίποτε λιγότερο από πέντε αστέρια.
Displaying 1 - 4 of 4 reviews