What do you think?
Rate this book
NAVO
Op 4 april 1949 werd de Noord-Atlantische Verdragsorganisatie (NAVO) in het leven geroepen 'to keep the Russians out, the Americans in, and the Germans down'. Zeven decennia later bestaat het grootste militaire samenwerkingsverband ooit nog steeds. Toch leven we in een andere wereld met immense veiligheidsuitdagingen. Zijn we hier klaar voor? Is de NAVO 'hersendood', zoals de Franse president Emmanuel Macron liet optekenen? Of heeft ze net een nieuwe toekomst voor zich?
Met dit boek brengen Theo Francken, Hendrik Bogaert en Peter Buysrogge dertien experts samen om alle politieke en militaire aspecten van ons militair bondgenootschap beter te begrijpen. De tot op heden ongeziene vrede, stabiliteit en welvaart in het vrije Westen kunnen we niet als vanzelfsprekend beschouwen.
Met dit boek brengen Theo Francken, Hendrik Bogaert en Peter Buysrogge dertien experts samen om alle politieke en militaire aspecten van ons militair bondgenootschap beter te begrijpen. De tot op heden ongeziene vrede, stabiliteit en welvaart in het vrije Westen kunnen we niet als vanzelfsprekend beschouwen.
- GenresWar
353 pages, Kindle Edition
Published December 10, 2021
About the author
Theo Francken
5 books5 followersTheo Francken (°1978) is vader van twee kindjes. Tijdens zijn eerste legislatuur in de Kamer blonk hij uit in ‘zijn’ domeinen asiel en migratie, defensie en het koningshuis.
Een man met een missie
Op initiatief van Theo is onder meer de wetgeving rond gezinshereniging verstrengd, de snel-Belgwet afgeschaft en betalen de leden van de koninklijke familie eindelijk belastingen zoals wij allemaal. Zo goed als alle media riepen Theo dan ook uit tot een van de beste parlementsleden van het land. “Neofiet Francken minoriseert de PS” en “een man met een missie”, kopte politiek commentator Walter Pauli in Knack.
Een nieuw overzichtelijk migratiewetboek moet de weg plaveien voor een eerlijke migratie met korte procedures, zonder achterpoortjes en een evenwicht tussen actieve en passieve migratie. Ook hoog op Theo’s politieke wenslijst: een moderne defensie en een protocollaire monarchie.
Leerling van Bourgeois
Theo zijn tijd in de Wetstraat begon in 2001. Toen kon hij meteen na zijn studies pedagogie aan de K.U. Leuven aan de slag als fractiemedewerker in het Vlaams Parlement. Vanaf 2004 leerde hij de knepen van het politieke vak op het kabinet van Vlaams minister Geert Bourgeois. Daar was hij eerst politiek raadgever op het vlak van Onderwijs, Werk, Sport en Inburgering en later adjunct-kabinetschef voor Inburgering en Vlaamse Rand. Na bijna 10 jaar ervaring in de Wetstraat raakt hij op 13 juni 2010 voor het eerst verkozen in de Kamer. Na vier succesvolle jaren in de Kamer werd Theo in het najaar van 2014 staatssecretaris voor Asiel en Migratie en Administratieve Vereenvoudiging in de federale regering.
De Dorpstraat 16
Met zijn politieke feeling, doortastendheid en vooral door heel hard te werken, is Theo er ook in geslaagd om burgemeester te worden in zijn geboortedorp, Lubbeek. Dat was lang niet eenvoudig. Toen Theo met enkele gelijkgestemde dorpsgenoten in 2001 de lokale afdeling oprichtte, bestond er geen enkele Vlaams-nationalistische traditie in het donkerblauwe Lubbeek. Na vijf moeizame jaren was de teleurstelling dan ook enorm toen de N-VA bij de gemeenteraadsverkiezingen in 2006 nipt naast een zetel greep.
Maar een Vlaamse leeuw die temt men niet. De afdeling trok nieuwe leden aan, professionaliseerde en werkte hard aan haar naambekendheid door de aandacht te vestigen op een aantal belangrijke dossiers zoals de nieuwe feestzaal en bibliotheek.
Gedreven voor Vlaanderen
Op 14 oktober 2012 koos de Lubbekenaar massaal voor de verandering in Lubbeek. De N-VA werd met haast 26 procent in één klap de grootste partij. Toen Theo staatssecretaris werd liet hij zijn team van bekwame schepenen in goede handen van zijn opvolger.
Staatssecretaris, lid van het partijbestuur, vader van twee jonge kindjes, … De combinatie is zwaar maar Theo zijn gedrevenheid wankelt niet. Al zijn werk staat in het teken van een betere samenleving en een sterker Vlaanderen.
Na de val van de regering-Michel I over het VN-migratiepact werd hij opnieuw Kamerlid en vanaf januari 2019 burgemeester van Lubbeek.
Een man met een missie
Op initiatief van Theo is onder meer de wetgeving rond gezinshereniging verstrengd, de snel-Belgwet afgeschaft en betalen de leden van de koninklijke familie eindelijk belastingen zoals wij allemaal. Zo goed als alle media riepen Theo dan ook uit tot een van de beste parlementsleden van het land. “Neofiet Francken minoriseert de PS” en “een man met een missie”, kopte politiek commentator Walter Pauli in Knack.
Een nieuw overzichtelijk migratiewetboek moet de weg plaveien voor een eerlijke migratie met korte procedures, zonder achterpoortjes en een evenwicht tussen actieve en passieve migratie. Ook hoog op Theo’s politieke wenslijst: een moderne defensie en een protocollaire monarchie.
Leerling van Bourgeois
Theo zijn tijd in de Wetstraat begon in 2001. Toen kon hij meteen na zijn studies pedagogie aan de K.U. Leuven aan de slag als fractiemedewerker in het Vlaams Parlement. Vanaf 2004 leerde hij de knepen van het politieke vak op het kabinet van Vlaams minister Geert Bourgeois. Daar was hij eerst politiek raadgever op het vlak van Onderwijs, Werk, Sport en Inburgering en later adjunct-kabinetschef voor Inburgering en Vlaamse Rand. Na bijna 10 jaar ervaring in de Wetstraat raakt hij op 13 juni 2010 voor het eerst verkozen in de Kamer. Na vier succesvolle jaren in de Kamer werd Theo in het najaar van 2014 staatssecretaris voor Asiel en Migratie en Administratieve Vereenvoudiging in de federale regering.
De Dorpstraat 16
Met zijn politieke feeling, doortastendheid en vooral door heel hard te werken, is Theo er ook in geslaagd om burgemeester te worden in zijn geboortedorp, Lubbeek. Dat was lang niet eenvoudig. Toen Theo met enkele gelijkgestemde dorpsgenoten in 2001 de lokale afdeling oprichtte, bestond er geen enkele Vlaams-nationalistische traditie in het donkerblauwe Lubbeek. Na vijf moeizame jaren was de teleurstelling dan ook enorm toen de N-VA bij de gemeenteraadsverkiezingen in 2006 nipt naast een zetel greep.
Maar een Vlaamse leeuw die temt men niet. De afdeling trok nieuwe leden aan, professionaliseerde en werkte hard aan haar naambekendheid door de aandacht te vestigen op een aantal belangrijke dossiers zoals de nieuwe feestzaal en bibliotheek.
Gedreven voor Vlaanderen
Op 14 oktober 2012 koos de Lubbekenaar massaal voor de verandering in Lubbeek. De N-VA werd met haast 26 procent in één klap de grootste partij. Toen Theo staatssecretaris werd liet hij zijn team van bekwame schepenen in goede handen van zijn opvolger.
Staatssecretaris, lid van het partijbestuur, vader van twee jonge kindjes, … De combinatie is zwaar maar Theo zijn gedrevenheid wankelt niet. Al zijn werk staat in het teken van een betere samenleving en een sterker Vlaanderen.
Na de val van de regering-Michel I over het VN-migratiepact werd hij opnieuw Kamerlid en vanaf januari 2019 burgemeester van Lubbeek.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 2 of 2 reviews
May 5, 2026
Dit boek behandelt de geschiedenis van de NAVO en de positie, het belang en de politieke en militaire strategie van de Noord Atlantische Verdragsorganisatie.
Het is een zeer informatief boek. Het ontrafelt niet alleen de elementen en structuren van het bondgenootschap zelf, maar geeft ook een beeld van de (verbazingwekkend) vele samenwerkingsverbanden die het heeft met (verbazingwekkend) veel andere politieke en militaire organisaties.
Het boek is een uitgeefproject (geweest) van drie rechtse Vlaamse parlementariërs. Daar draagt het dan ook de sporen van.
De politici zijn pro-NAVO en pro-leger. (Niet om oorlog te voeren maar om de vrede te bewaren, zeggen ze zelf.) Dat doet niets af aan de feitelijke informatie die in het boek gegeven wordt. Het tekent wel de geboden visies en interpretaties. En het gaat af en toe uit van typisch Belgische (parlementaire) situaties.
Daarnaast heeft het boek een aantal vreemde omissies: geen lijst met afkortingen, geen register, geen tijdbalk (wél drie kaartjes). En het ontbreekt aan een grondige redactie (te zien aan, onder meer, een van de noten waar staat ‘bron opzoeken en invoegen’). Toch blijft dit het beste enigszins actuele boek dat ik over de NAVO vinden kon. Twaalf van de vijftien hoofdstukken zijn geschreven door wetenschapers van relevante kennisgebieden. Slechts één van de drie door de politici geschreven hoofdstukken is, door de tendentieuze toon, ‘onder de maat’ (Theo Francken, pag. 187-221)
Het boek gaat in op het ontstaan én op de (gewenste) toekomst. Heel regelmatig worden er linkjes gelegd naar de EU en zijn instituties, naar de VN en zijn instituties en naar de VS en zijn instituties. Dat telt op tot heel veel verbanden, waarvan de auteurs het onderlinge verschil en het unieke belang uitleggen.
Bovenal leert het boek je dat het gaat om afschrikking.
Vervolgens geeft het inzicht in: politieke- en militaire strategie, veiligheidsuitdagingen met betrekking tot Rusland, veiligheidsuitdagingen met betrekking tot China.
Terrorisme, het geval Afghanistan, het geval Iran en de positie en rol van Turkije.
Een krachtige Europese defensie als onderdeel van of complementair aan de NAVO.
Nieuwe geopolitieke ontwikkelingen zoals het toenemend belang van het arctische noorden en zelfs de kosmische ruimte (is het dan nog geo?).
Verder komt het belang van politieke besluitvorming duidelijk naar voren, en het belang van stevige besluitvorming. Als je een sterke militaire macht tot je beschikking hebt maar je tegenstander weet dat je hem niet durft in te zetten dan werkt de afschrikking niet. Waarom houd je dan zo’n duur leger in stand?
In hun eindconclusie vergalopperen de politici zich weer een beetje. Zij zijn zo sterk vóór defensie dat er op het sociaal domein wel wat ingeleverd mag worden. (Hoeveel, vraag ik mij af. En als dat te ver gaat: wat verdedig je dan eigenlijk nog?).
Per saldo: aanrader.
Het is een zeer informatief boek. Het ontrafelt niet alleen de elementen en structuren van het bondgenootschap zelf, maar geeft ook een beeld van de (verbazingwekkend) vele samenwerkingsverbanden die het heeft met (verbazingwekkend) veel andere politieke en militaire organisaties.
Het boek is een uitgeefproject (geweest) van drie rechtse Vlaamse parlementariërs. Daar draagt het dan ook de sporen van.
De politici zijn pro-NAVO en pro-leger. (Niet om oorlog te voeren maar om de vrede te bewaren, zeggen ze zelf.) Dat doet niets af aan de feitelijke informatie die in het boek gegeven wordt. Het tekent wel de geboden visies en interpretaties. En het gaat af en toe uit van typisch Belgische (parlementaire) situaties.
Daarnaast heeft het boek een aantal vreemde omissies: geen lijst met afkortingen, geen register, geen tijdbalk (wél drie kaartjes). En het ontbreekt aan een grondige redactie (te zien aan, onder meer, een van de noten waar staat ‘bron opzoeken en invoegen’). Toch blijft dit het beste enigszins actuele boek dat ik over de NAVO vinden kon. Twaalf van de vijftien hoofdstukken zijn geschreven door wetenschapers van relevante kennisgebieden. Slechts één van de drie door de politici geschreven hoofdstukken is, door de tendentieuze toon, ‘onder de maat’ (Theo Francken, pag. 187-221)
Het boek gaat in op het ontstaan én op de (gewenste) toekomst. Heel regelmatig worden er linkjes gelegd naar de EU en zijn instituties, naar de VN en zijn instituties en naar de VS en zijn instituties. Dat telt op tot heel veel verbanden, waarvan de auteurs het onderlinge verschil en het unieke belang uitleggen.
Bovenal leert het boek je dat het gaat om afschrikking.
Vervolgens geeft het inzicht in: politieke- en militaire strategie, veiligheidsuitdagingen met betrekking tot Rusland, veiligheidsuitdagingen met betrekking tot China.
Terrorisme, het geval Afghanistan, het geval Iran en de positie en rol van Turkije.
Een krachtige Europese defensie als onderdeel van of complementair aan de NAVO.
Nieuwe geopolitieke ontwikkelingen zoals het toenemend belang van het arctische noorden en zelfs de kosmische ruimte (is het dan nog geo?).
Verder komt het belang van politieke besluitvorming duidelijk naar voren, en het belang van stevige besluitvorming. Als je een sterke militaire macht tot je beschikking hebt maar je tegenstander weet dat je hem niet durft in te zetten dan werkt de afschrikking niet. Waarom houd je dan zo’n duur leger in stand?
In hun eindconclusie vergalopperen de politici zich weer een beetje. Zij zijn zo sterk vóór defensie dat er op het sociaal domein wel wat ingeleverd mag worden. (Hoeveel, vraag ik mij af. En als dat te ver gaat: wat verdedig je dan eigenlijk nog?).
Per saldo: aanrader.
April 28, 2022
Dit boek, bestaande uit verschillende hoofdstukken geschreven door experten over de verschillende invullingen van de NAVO, geeft een zeer goed beeld van de meest recente uitdagingen van het Noord-Atlantische bondgenootschap. Hoewel ik vrij goed op de hoogte was van de werking en doelstellingen van de organisatie samen met de actuele uitdagingen, heb ik in dit boek een aantal interessante, nieuwe zaken gelezen. Het enige wat misschien ontbreekt is een (grafische) voorstelling van de structuren binnen de NAVO met eventueel de afkortingen ervan. Het thema van het boek is uiteraard niet: 'wat is de NAVO', maar: 'Wat met de toekomst van de NAVO?' dus dit kan de auteurs vergeven worden. Dit boek vult in ieder geval een grote leegte op in de Nederlandstalige literatuur over de verdragsorganisatie, en doet dat zéér degelijk.
Displaying 1 - 2 of 2 reviews