Η μέρα που ο καλύτερος ποδοσφαιριστής του κόσμου έπαιξε στις λάσπες ενός χωριού για χάρη ενός παιδιού, ο άνθρωπος που το ποδόσφαιρο τον έσωσε από μία γενοκτονία, ένα παιδί που βλέπει με τα μάτια της ψυχής, η πρώτη γυναίκα σταρ του ποδοσφαίρου που «μπορούσε να κάνει ό,τι κάνουν οι άντρες», ένας σκύλος που έγινε το σύμβολο μιας ομάδας...
Αυτές και πολλές ακόμα γνωστές και, κυρίως, άγνωστες ιστορίες για το πιο αγαπημένο παιχνίδι του πλανήτη, που, παρά τα όσα πιθανόν έχεις ακούσει, δεν είναι απλά 22 μαντράχαλοι που κυνηγάνε μια μπάλα σε κάτι χορτάρια.
Ιστορίες από 20 διαφορετικές χώρες μάς ταξιδεύουν στη μαγεία του ποδοσφαίρου και καταδεικνύουν τον τρόπο με τον οποίο αγγίζει τις ζωές εκατομμυρίων ανθρώπων.
Η Αργεντινή του 1978 συνδυάστηκε με μια χούντα και μία διοργάνωση με πολλές γκρίζες ζώνες, άδικο για μια εξαιρετική Εθνική με παίκτες όπως ο Κέμπες, ο Λούκε, ο Πασαρέλα, ο Χάουσμαν και ο Αρντίλες. Ο τελευταίος άλλωστε έχει πει και μια σπουδαία φράση: «Μας πόνεσε πολύ όταν μάθαμε ότι ήμασταν ένα μέσο αντιπερισπασμού για τον λαό, την ώρα που συνέβαιναν θηριωδίες». Ο προπονητής Μενότι προσθέτει: «Χρησιμοποιήθηκα. Δυστυχώς η χρήση του αθλήματος από τους ισχυρούς είναι όσο παλιός είναι κι ο κόσμος μας».
Το ποδόσφαιρο είναι αλληλένδετο με την κοινωνία. Μπορεί να την επηρεάσει, να την αλλάξει, μπορεί όμως και να χρησιμοποιηθεί. Γι’ αυτό και έχει ανάγκη από ανθρώπους που θα το υπηρετούν με αγάπη.
Το El Sombrero δημιουργήθηκε το 2008 ως ένα blog που δεν θα πουλούσε καπέλα, αλλά θα προσέγγιζε το ποδόσφαιρο με διαφορετικό τρόπο. Αρκετά χρόνια και χιλιάδες κείμενα μετά, έχει πλέον εξελιχθεί σε μια δημοφιλή ποδοσφαιρική σελίδα, συνεχίζει να μην πουλάει καπέλα, αλλά έφτασε η ώρα να βγάλει βιβλίο με μερικές από τις ωραιότερες ιστορίες για το ποδόσφαιρο και γι’ αυτούς που μας κάνουν να το λατρεύουμε.
Το ποδόσφαιρο έχει μια τεράστια δύναμη. Παγκοσμίως. Κάτι πολύ δύσκολο να το καταλάβει κανείς αν δεν τον ενδιαφέρει το άθλημα. Το El Sombrero ξεκίνησε ως blog, γράφοντας ιστορίες, άγνωστες ή λιγότερο γνωστές, για την ομορφιά του ποδοσφαίρου, τόσο ως σπορ αλλά και ως κοινωνικό φαινόμενο. Σε αυτό το βιβλίο περιλαμβάνονται 45 κείμενα που ακόμα και κάποιος που δεν ενδιαφέρεται για τη στρογγυλή θεά, θα βρει σίγουρα ενδιαφέροντα. Άλλωστε, το ποδόσφαιρο είναι κάτι πολύ παραπάνω από ένα απλό άθλημα. Το ξέρουμε.
Ξεκινησα αυτό το βιβλίο για να ισοσελισω την απέχθεια μου για το πιο σιχαμένο παγκόσμιο κύπελλο όλων των εποχών. Κανονικά αυτά τα βιβλία που μαζεύουν δημοσιεύσεις από blog, ή εφημερίδες δεν μου αρέσουν καθόλου. Αλλά ,όπως είπε και ο Έρικ Καντονα σε βεαβευση του μετά από ένα παροξυσμικο λογιδριο "I love football".
Το βιβλίο αυτό είναι μια ωδή στη ρομαντική πλευρά του ποδοσφαίρου, μια αποθέωση όχι του ίδιου του όμορφου παιχνιδιού αλλά όλων όσων ακολουθούν το άθλημα. Πρόκειται για μια σειρά από ανεξάρτητες ιστορίες που υπογραμμίζουν τις καθημερινές ανθρώπινες ιστορίες με το ποδόσφαιρο να βρίσκεται στο υπόβαθρο ως ο συνδετικός κρίκος όλων εκείνων το σχέσεων και αλληλεπιδράσεων. Το εναλλακτικό "όπιο του λαού" άλλωστε δεν μπορεί να εξεταστεί ξεχωριστά από τις κοινωνικοοικονομικές συνθήκες στις οποίος παίζεται. Το ποδόσφαιρο αποτελεί μια κοινωνική σύμβαση και οι κανόνες που το διέπουν δεν σταματούν εντός του αγωνιστικού χώρου. Απεναντίας, η απήχηση του αθλήματος είναι στενά συνδεδεμένη με τις εκφράσεις λατρείας, πάθους, τελετουργικών, εντάσεων, εκδηλώσεων, συναισθηματικών φωρτήσεων τα οποία είτε γεννιούνται στα ποδοσφαιρικά γήπεδα, είτε κωχλάζουν ήδη στην πολιτική και κοινωνική καθημερινότητα προτού εκραγούν στα απανταχού γήπεδα.
Κάποιος είπε κάποτε ότι το 99% του φίλαθλου κόσμου βρίσκεται απογοητευμένο κατά 99% κάθε αγωνιστικής περιόδου. Η απογοήτευση αποτελεί τον κανόνα και η χαρά με την εξιλέωση την εξαίρεση για τους υποστηρικτές ομάδων όλων τον αποχρώσεων σε όλα τα μήκη και πλάτη του κόσμου. Η ομάδα του Sobrero ισχυρίζετα, ορθώς, ότι τα συναισθήματα που απορρέουν από ένα ποδοσφαιρικό παιχνίδι αποτελούν την πεμπτουσία του αθλήματος το οποίο έχει εξελιχθεί σε μια επιχείρηση πολυεκατομμυρίων και έχει χάσει την ουσία του. Απόδειξη δεν είναι μόνο η σύγχρονη διαχείριση και εκμετάλλευση των ποδοσφαιρικών ομάδων και παικτών στα πρότυπα επιτυχημένων (;) πολυεθνικών εταιριών.
Το ίδιο το παιχνίδι έχει υποστεί ριζικές αλλαγές όσων αφορά την τακτική προσέγγιση και τον τρόπο που παίζεται. Ενώ παλαιότερα ο ποδοσφαιριστής είχε την ελευθερία να δείξει την τεχνική του κατάρτιση, να ντριμπλάρει, να επιτεθεί, να αναμετρηθεί ως ίσως προς ίσον με τον αντίπαλο του, στον 21ο αιώνα το παιχνίδι έχει αλλάξει δραματικά. Σήμερα το ταλέντο θυσιάζεται στον βωμό του συλλογικού, οι ποδοσφαιριστές αποτελούν γρανάζια μιας καλοκουρδισμένης μηχανής όπου τα μέλη της εκτελούν με ακρίβεια χιλιοστών επανειλημμένες ρομποτικές ενέργειες χωρίς ίχνος δημιουργικότητας και φαντασίας. Το ατομικό έχει υποβαθμιστεί για χάρη του συλλογικού. Σήμερα οι ποδοσφαιριστές αμοίβονται πλουσιοπάροχα, ακολουθούν πειθαρχημένο πρόγραμμα διατροφής και εκγύμνασης, υπογράφουν συμβόλαια που τους απαγορεύουν εξωαγωνιστικές δραστηριότητες οι οποίες θεωρούνται δεδομένες για τον απλό συνομήλικο τους, και μεταχειρίζονται γενικά ως μια ακριβή επένδυση η οποία πρέπει να αποδώσει τα αναμενώμενα κέρδη.
Ο Γύρος του Κόσμου με ένα Σομπρέρο μας μεταφέρει σε έναν κόσμο του ποδοσφαίρου μιας άλλης εποχής, πιο ρομαντικής, όπου οι ποδοσφαιριστές αποτελούσαν κοινούς θνητούς, κάπνιζαν, έπιναν, έπαιρναν ναρκωτικά, απολάμβαναν την ζωή τους κατά την δική τους επιλογή. Πολλοί από αυτούς σπατάλησαν το ταλέντο και την καριέρα τους, άλλοι είχαν την ζωή τους. Αλλά αυτό που δεν στερήθηκαν ήταν η ελευθερία να κάνουν τα λάθη που έκαναν, την αυτοτελή επιλογή να ζήσουν τη ζωή όπως αυτοί επέλεξαν. Αλλοι ποδοσφαιριστές έπρεπε να τα βάλουν με την ίδια τη ζωή και να βγουν κερδισμένοι μέσα στις πιο αντίξοες συνθήκες, για παράδειγμα παίζοντας μπάλα με ένα χέρι. Το παιχνίδι άλλωστε είναι ένας αντικατοπρισμός της κοινωνίας και της ζωής.
Το ποδόσφαιρο δεν θα υπήρχε χωρίς τον φίλαθλο κόσμο και ένα μεγάλο κεφάλαιο είναι αφιερωμένο σε όλους αυτούς που στήριξαν και συνεχίζουν να στηρίζουν την ομάδα τους όταν η κοινωνία γύρω τους καταρρέει, οι παίκτες αλλάζουν συλλόγους σαν πουκάμισα, ενώ ταυτόχρονα ομάδες αντικαθιστούν τα παραδοσιακά τους χρώματα, σήματα, ή ακόμα και ονόματα. Καθώς το ποδόσφαιρο αποτελεί μια βασική κοινωνική δραστηριότητα, θα ήταν αδύνατον να απουσιάζει από αυτό το στοιχείο της πολιτικής. Παίχτες και φίλαθλοι έχουν βρει στο όμορφο παιχνίδι το καταφύγιο ενάντια σε δικτατορικά καθεστώτα, έχουν αναπτύξει τα κινήματα υπέρ πολιτικών και κοινωνικών δικαιωμάτων, και συνετέλεσαν στο να ακουστεί η φωνή τους στα ευρύτερα ζητήματα πολιτών.
Εν κατακλείδι, το ποδόσφαιρο μπορεί να χαρακτηριστεί ως ένα μέσω δημοκρατικοποίησης. Μαθαίνει στις μάζες ότι όλοι είναι ίσοι στο παιχνίδι απέναντι στην μπάλα, ανεξαρτήτως οικονομικής ή κοινωνικής κατάστασης. Αυτό που μετράει είναι το ταλέντο, το πάθος, και η λαχτάρα για αυτό που ενώνει εκατομμύρια ανθρώπους.
Δεν μου αρέσουν και τόσο οι χαρακτηρισμοί για τα βιβλία όπως «βιβλίο για τα βράδια» ή «βιβλίο για τον χειμώνα» κλπ.Τι να κάνουμε όμως που αυτό εδώ είναι όντως ένα βιβλιαράκι για να το απολαμβάνεις κάτω από την ομπρέλα σου σε μια παραλία ένα ζεστό καλοκαιρινό μεσημέρι.Να ακούς το κύμα και μα διαβάζεις για τον Πούσκας,τον Ντιεγκο,τον Κροϋφ και όλους τους υπόλοιπους θεούς της μπάλας.Είναι εν βιβλίο που κάθε φίλος του ποδοσφαίρου πρέπει να το διαβάσει,θα κερδίσει πολλά.
Ο ήχος από την αθλητική Κυριακή, που στο Δημοτικό τον είχα συνδυάσει με την προετοιμασία της σχολικής τσάντας για την επόμενη ημέρα. Πελέ, Μαραντόνα, Καντονά, Μπεστ και Ιμπραΐμοβιτς. Συζητήσεις με τον πατέρα μου, που μπορεί να σου σχολιάσει έναν αγώνα που έγινε αρκετά χρόνια πριν και παράλληλα να αναφέρει ιστορικά ή πολιτικά γεγονότα της εποχής (α, ρε πατέρα κινούμενη εγκυκλοπαίδεια είσαι!).
Αν είσαι φανατικός με τη στρογγυλή θεά, τότε αυτό το βιβλίο πρέπει όχι μόνο να το διαβάσεις, αλλά και να το έχεις στη συλλογή σου. Ιστορίες ποδοσφαίρου από διάφορες χώρες, πλούσιες και φτωχές, εντός και εκτός γηπέδων, με πρωταγωνιστές παίχτες, προπονητές, προέδρους, απλούς φιλάθλους αλλά ακόμα και τον Πάμπλο Εσκομπάρ. Γιατί το ποδόσφαιρο δεν είναι μόνο 22 μαντράχαλοι που κυνηγάνε μία μπάλα!!!
Πραγματικά από τα πιο όμορφα βιβλία που έχω διαβάσει ποτέ, καθαρά ειλικρινές στον τίτλο του, για το κατά πόσο σε πολλές από αυτές τις ιστορίες το ποδόσφαιρο ήταν απλά η αφορμή. Ακόμα και κάποιος μου δεν έχει κανένα ενδιαφέρον για το ποδόσφαιρο θα το ευχαριστηθεί, μαθαίνοντας για διάφορα ιστορικά, κοινωνικό πολιτικά φαινόμενα και γεγονότα που πιθανόν αγνοεί, θα συγκινηθεί με το παθος, την επιμονη, τις ενίοτε τραγικές εξελίξεις η θα γελάσει με χαρακτήρες και ατάκες τους. Μακάρι να είχε άλλες τόσες ιστορίες!
Απολαυστικό, ενδιαφέρον και ευκολοδιάβαστο, το βιβλίο αυτό με εξέπληξε ευχάριστα. Οι ιστορίες του, γνωστές και λιγότερο γνωστές, αποδεικνύουν με τον πιο εύστοχο τρόπο πως σε αρκετές περιπτώσεις το ποδόσφαιρο είναι πολλά περισσότερα από ένα παιχνίδι.
Παρακολουθώ τους αρθρογράφους του Sombrero από τότε που η ιστοσελίδα τους ήταν blog, κι από τότε ήμουν θερμή υποστηρίκτρια της δουλειάς που έκαναν. Οπότε, όταν ανακοινώθηκε η κυκλοφορία του πρώτου τους βιβλίου, ήταν από τα βιβλία που ήξερα ότι θα αποκτήσω και θα απορροφήσω σύντομα.
Η αναμονή με δικαίωσε. Το βιβλίο είναι υπέροχο, χωρισμένο σε ενότητες που αγκαλιάζουν όλες τις πτυχές του δημοφιλέστερου αθλήματος στον κόσμο. Από την υποστήριξη του κόσμου, μέχρι τα "κακά παιδιά" του ποδοσφαίρου, κι από τις γνωστές φυσιογνωμίες μέχρι και τις πιο "ιστορικές" ομάδες. Μέσα στις 328 σελίδες περιέχονται ιστορίες που έχουν δημοσιευτεί στην ιστοσελίδα, αλλά κι άλλες που δεν έχουν κυκλοφορήσει ποτέ. Για όσους δεν έχετε καμία ή μεγάλη επαφή με το ποδόσφαιρο, μην το θεωρείτε τροχοπέδη. Διαβάζεται ευχάριστα κι εύκολα, από ειδήμονες έως και αρχάριους, όπως κάθε άρθρο του Sombrero.
Αν μου έμεινε κάτι από αυτό το βιβλίο είναι τα συναισθήματα που ένιωσα σε ιστορίες που ξεπερνούσαν την μπάλα και το γήπεδο. Για την Βιολέτ Μόρις, τη γυναίκα που έπαιζε σε εποχές που το άθλημα ήταν απαγορευτικό σε γυναίκες. Για τον "καταραμένο" Τόμι Μπόιλ. Για την διχασμένη Στεάουα, και το θάρρος του Τζορτζ Μπεστ. Προτείνω αυτό το βιβλίο σε όλους, κι ευελπιστώ σε δεύτερο τεύχος.
Μία συλλογή από απίστευτες και μοναδικές, σύντομες ιστορίες, γύρω από το ποδόσφαιρο, που καταδεικνύουν την κοινωνική (και όχι μόνο) διάσταση του ποδοσφαίρου. Το βιβλίο δικαιώνει τον τίτλο του παιχνιδιού, ο «Βασιλιάς των Σπορ».
Παρόλα αυτά, το βιβλίο είναι κατάλληλο και για ανθρώπους που δεν έχουν σχέσει με το ποδοσφαίρο ή με τα σπορ γενικά. Οι αξίες που καταδεικνύονται μέσα από τις μαγευτικές ιστορίες είναι παναθρώπινες και συναφασμένες με το είδος μας και τον αγώνα μας...
Ομολογω οτι βουρκωσα σε ορισμενες ιστοριες. Καποιες πιο γνωστες, αλλες αγνωστες, ολες ομως με εναν κοινο παρονομαστη. Με επιασε αδιαβαστο το βιβλιο και ευχαριστως θα γυρναω σε αυτο οταν με στεναχωρει το ποδοσφαιρο ως παικτη ή ως φιλαθλο. Πολυ ομορφα γραμμενο, απλοικα και σχεδον ποιητικα σε ορισμενα σημεια.
5/5⭐Για τον τροπο που αντιλαμβανονται το αθλημα τα παιδια του El Sombrero. Ελπιζω να δουλευουνε και σε επομενο βιβλιο με νεες ιστοριες.
Μου άρεσαν τόσο πολύ όλες οι ιστορίες του βιβλίου, που μου φάνηκαν λίγες. Είναι ένα βιβλίο που μπορεί να το διαβάσει ο καθένας, είτε γνωρίζει από το ποδόσφαιρο είτε όχι. Σαν βιβλίο δεν με κούρασε καθόλου. Το συστήνω ανεπιφύλακτα🪇🪇
Αν και το διάβασα σε 2 ημέρες περίμενα περισσότερα από το βιβλίο αυτό. Ίσως γιατί αυτός μου το έδωσε μου δημιούργησε προσδοκίες. Έγινα όμως οπαδός του blog τους!!!