tussentaal zij maakt van niets iets want zij geeft door zinnen aan zinloosheid betekenis blaast beweging waar het statisch is en warmte rond de ijzigheid
In Tussentaal komt spoken word tot leven op papier. Esohe Weyden neemt je op ritmische wijze mee in haar grenzeloze twijfels, openhartige bekentenissen en dansende gedachtenspinsels. Poëzie die schreeuwt om te worden voorgedragen, maar ook smacht om te worden gelezen. Woorden waarop je wil walsen tot je er dronken en draaierig bij neervalt.
Esohe Weyden is schrijver, dichter, juriste en mandaatassistent in het familiaal vermogensrecht aan de Universiteit Antwerpen. Van 2025 tot 2027 is ze de stadsdichter van Antwerpen. Eerder verschenen van haar hand: Tussentaal (poëzie, 2022), En morgen nog een keer. (kinderboek, 2024) en Richtingloos navigeren (poëzie, 2025).
Tussentaal werd genomineerd voor de C. Buddingh-prijs 2022 voor het beste Nederlandstalige poëziedebuut. Ze won in datzelfde jaar ook de publieksprijs van de PrixFintroPrijs voor Nederlandstalige literatuur en in 2019 de cultuurprijs voor verdienstelijke Deurnenaars.
Hele mooie bundel van Esohe Weyden, waarin ze toch vooral indruk maakt door het ritme waarmee ze schrijft en de lyriek in haar gedichten. Veel van de gedichten werden al gebracht op het podium - of kwamen er tot stand - Esohe is een gereputeerd poetry slammer - en dat is duidelijk voelbaar wanneer je de gedichten leest en tegelijk ook hoort resoneren in je hoofd. Esohe schrijft met 'Tussentaal' een houvast bij de tijd waarin we leven, waarin alles sneller en harder moet gaan. Het gedicht 'Kunstmatig' vat voor mij het narratief van de bundel op een krachtige manier.
Read June 2022 Helaas, dit was niet de collectie voor mij. Ik vond het moeilijk om het ritme te vinden in de gedichten en ook moet ik bekennen dat ik me afvraag of ik ze wel helemaal begreep..
Deze bundel schafte ik aan nadat ik Esohe Weyden op bijna betoverende wijze enkele teksten hoorde voordragen (waaronder’als enige zekerheid’ dat ook hierin is opgenomem). Op papier kon het mij echter niet bekoren. In één van de teksten gaat het over “breedsprakige beeldspraak die wazig blijft” en dat is wat mij hier stoorde.
alsof de geschiedenis al neergeschreven is een cultureel archief met een diepe structuur van ongelijkheid door socialisatie in onze magen verteerd en aangeleerd
ik draag mijn hart hoog en laat het smelten op mijn lippen smaak bijtende klanken wanneer ik kauw op mijn compagnon de tussentaal De dichtbundel Tussentaal van Esohe Weyden is een debuutbundel maar, Weyden was al een grote naam als spokenworddichter en schreef al diverse gedichten.Zij is ook campusdichter van de universiteit Antwerpen. Ondanks haar jeugdige leeftijd timmert Weyden al behoorlijk aan de weg. Van de gedichten uit deze bundel blijken er maar liefst 13 tussen 2019 en 2021 in opdracht geschreven. Hoe ‘tussentaal’ precies te begrijpen valt, zal uit de lezing en, analyse moeten blijken, maar zij is in ieder geval nodig voor het schrijven van poëzie. Het hart dat hoog gedragen wordt zal symbool staan voor de emoties van de ik, en die ik wil die emoties verbaliseren. Waar de mondelinge traditie en ook de epische poëzie met name verhalend is en daarmee waarschijnlijk eerder gericht op het visuele gaat het in de poëzie, zeker in de moderne juist om het opwekken van het onzegbare en onuitsprekelijke. Tussentaal is een doorleefde bundel waarin de dichter alle menselijke emoties, en zoektochten analyseert . Esohe Weyden is een dichter met een eigen poëtica en een eigen verhaal, zo blijkt uit de 43 gedichten uit Tussentaal die lezen als een performance. Tussentaal ervaar ik als een zelfportret: Ze danst door de taal, zowel in de gesproken als de geschreven taal. https://www.youtube.com/watch?v=wLvkZ...
Esohe net ontdekt en nu al fan. Ik had zin in haar bundel (Tussentaal) maar had er ook wat schrik voor. Iets dat gesproken goed klinkt lijkt vaak op papier nergens naar. Niet in dit geval.
Esohe, spokenworddichter, kan het met haar stem én met haar pen. (Die natuurlijk onlosmakelijk met elkaar verbonden zijn maar u begrijpt wat ik bedoel.) Nadat ik me had laten verrassen door haar papieren versie heb ik haar online opgezocht en ook haar gesproken performances vind ik goed. Ik had zelf, al lezend, een ritme en een cadans in mijn hoofd. Sommige gedichten las ik zelfs luidop, ze klonken goed maar Weyden doet het veel beter :)
Tussentaal is een bundel vol zoeken, twijfelen, tasten, vallen en weer opstaan. Het is een heel lichamelijke bundel, eenvoudig qua taal maar nooit gemakkelijk. Trefzeker vindt zij de juiste woorden om alledaagse dingen aanschouwelijk te maken én ineens tot iets hogers te tillen. Ze danst door de taal, fladdert in je hoofd, raakt met lichte vleugelslagen je ziel.
Esohe Weyden is nog jong en heeft toch al een indrukwekkend palmares opgebouwd. Deze bundel is een kroon op het werk en smaakt naar meer, nog veel meer. Hou haar in de gaten!
Esohe Weyden heeft een prachtig taalgebruik, daar valt niet aan te twijfelen. Ze speelt met woorden en klanken en weet de lezer daar helemaal mee te betoveren. Wat heeft deze vrouw veel talent! Niet elk gedicht vond ik even toegankelijk: sommige gedichten moet je een paar keer lezen of even laten bezinken voordat het helemaal kan binnendringen. Is dat erg? Nee, helemaal niet! Gedichten laten rijpen kan er net nog meer betekenis aan geven. Als je natuurlijk eerder op zoek bent naar meer toegankelijke poëzie, dan is Tussentaal misschien nét niet wat je zoekt.
Esohe Weyden is een spokenworddichter. Ik werd natuurlijk heel benieuwd hoe dat dan klinkt, als zij een gedicht voordraagt, en daarvan kan je enkele voorbeelden bekijken op YouTube. Zoals de achterflap al vertelt: de gedichten in Tussentaal schreeuwen om voorgelezen te worden en niemand kan dat beter dan Esohe zelf. Ik zou het nog beter gevonden hebben als we alle gedichten ook konden horen, als een combinatie van een leesboek en een luisterboek. Voorlopig zullen we het moeten doen met enkele fragmenten op YouTube!
Helaas een tegenvaller. Misschien moet je de gedichten horen, maar de toon noch het ritme spreken me aan, vrees ik. Anders dan bij andere spoken word-dichters, daar kan je meestal niet naast taalplezier, frisse verwondering en humor kijken. De bundel toont ook niet echt samenhang, ook al zijn er drie delen ('geen weg terug', 'hersenkronkels' en 'adempauze'). Het beste gedicht vond ik het eerste, 'Tussentaal', maar zelfs daar mis ik toch verbeelding en zeggingskracht.
Dynamisch debuut met een scherp oog naar de hedendaagse maatschappij. Het dankbaarst wanneer de woorden echt uitgesproken i.p.v. gelezen worden. ‘Slam poetry’ vindt zijn weg naar het blad.