Wanneer een kogel de kamer verlaat en richting het einde van de loop jaagt, komt er een einde aan een lange periode van wachten. Eenmaal in beweging vindt hij in een fractie van een seconde zijn doel, maar tot hij wordt afgevuurd is zijn bestemming een raadsel. Wat gaat er aan dat explosieve moment vooraf? In een buitengemeen origineel en spannend boek beschrijft Martin Michael Driessen het leven van wachten en vervulling van een kogel. Vanuit het perspectief van zijn curieuze hoofdpersonage passeren verschillende mensen de revue, die allemaal als potentiële schutters dan wel als doelwit in aanmerking komen – criminelen, brave Amerikaanse huisvaders, vrouwen en kinderen. Het licht aan het einde van de loop is niet zozeer een whodunit als een who’ll do it. De beschouwingen van de verteller, die de vervulling van zijn noodlot met gemengde gevoelens tegemoetziet, zijn menselijker, melancholieker en geestiger dan je van zo’n bescheiden projectiel zou verwachten.
Martin Michael Driessen is a Dutch opera and theater director, translator, and writer.
He made his debut in 1999 with the novel Gars, followed by Vader van God (Father of God, 2012) and Een ware held (A True Hero, 2013), both of which were broadly reviewed and nominated for literary prizes.
In 2015 his novel Lizzie, written with the highly acclaimed and prize-nominated poet Liesbeth Lagemaat, was published under the pseudonym Eva Wanjek.
Rivieren (Rivers) was awarded the prestigious ECI Literature Prize (formerly the AKO) in 2016. His latest novel, De pelikaan (The Pelican), was published in 2017. His work has been translated into English, Italian, German, and Hungarian.
Martin Michael Driessen (1954) is opera- en toneelregisseur, vertaler en schrijver. Hij debuteerde in 1999 met de roman Gars. In 2012 volgde Vader van God en in 2013 Een ware held, alle door de pers bejubeld en voor literaire prijzen genomineerd. Zijn werk is vertaald in het Italiaans, Duits en Hongaars. In 2015 verscheen de omvangrijke roman Lizzie, geschreven in samenwerking met de dichteres Liesbeth Lagemaat.
Fijne schrijver die Martin Michael Driessen; prachtige taal, mooie citaten en een subtiel gevoel voor humor. Dit is het derde boek dat ik van hem lees en ondanks de bescheiden omvang - slechts 89 pagina's prachtproza - heb ik er groots van genoten.
Het is eens wat anders dan 'Mijn Vakantie', als schrijfopdracht.
De kogel in kwestie - hij overweegt zichzelf Pete te noemen - observeert en contempleert over zijn wisselende eigenaars en zijn mogelijk lot: eindigt hij als schamel schampschot of, zoals vurig gehoopt, als voltreffer die de loop van de geschiedenis verandert?
Dat laatste zal dit boekje niet doen, daarvoor voelt het af en toe al te nadrukkelijk als een (zelf)opgelegde schrijfoefening en is de uitwerking voor een auteur van Driessens' kaliber dan misschien nét dat tikkeltje te vrijblijvend.
Als welgemikt tussendoortje mist het zijn doel dan weer niet.
Verrassend hoeveel thema's uit het leven aan bod kunnen komen door het verhaal van een kogel. De thema's worden aangereikt en zet de lezer aan tot nadenken.
Heel intrigerend boekje waarin het ervaren van afstand en nabijheid een andere insteek krijgen. Ook het beschouwende, de mogelijkheden, de risico's en de schijnbare toevalligheden van het leven zijn prominent aanwezig over de vermenselijking van het lot ahw over het onvoorspelbare, de hoop en de wanhoop Lezen!
Wat een heerlijk boek - het plezier dat de auteur moet hebben gehad bij het schrijven spat er af. Dat een van de hoofdpersonages Michael heet, zal geen toeval zijn - hij wordt niet gespaard. Origineel perspectief om menselijk gedrag en interactie te becommentariëren.
Ja, je leest dus alles vanuit het perspectief van een kogel. Die niets ziet als ie in de la zit en dan alleen conclusies kan trekken uit omgevingsgeluiden. Tegelijk is het wel de meest belezen kogel ooit, die zonder moeite opera's, Homerus en historische feiten aanhaalt. Gek genoeg ga je daar helemaal in mee, aangezien de kogel weliswaar plichtsgetrouw, maar niet zonder verlangens is, met ethische en existentiële vragen worstelt en een aangenaam vilein gevoel voor humor heeft. De spanning loopt steeds verder op, want waar zal deze kogel, die je inmiddels het beste gunt, eindigen?
'Elk bestaan is verslavend. Je kan geen afscheid nemen van wat of wie je bent. Elk bestaan komt tot een einde, maar zolang het duurt schijnt het nooit voltooid te zijn. Alles wil meer van hetzelfde. Niemand heeft ooit het gevoel dat hij klaar is met spreken: alleen de dood zet echt een punt. '
Ik hou van zijn schrijfstijl. Die boek is een ludiek boek geschreven vanuit een kogel die de wereld beleeft. Interessant literair idee en best wel goed geslaagd.
De vondst dat het verhaal verteld wordt vanuit het perspectief van de kogel is een half uurtje origineel en grappig gedaan, vooral omdat de plotevolutie je mee sleept, maar van zodra je even de tijd krijgt om er bij stil te staan, halverwege, is het uitgewerkt en werkt het tegen.
Martin Michael Driessen (Bloemendaal, 19 april 1954) won in 2016 de ECI Literatuurprijs en in 2018 De Inktaap voor Rivieren, een bundel met drie schitterende verhalen waarin een rivier een grote rol speelt. . De nieuwe roman van Martin Michael Driessen is doorboord. Op het omslag spat de kalk uiteen om een volmaakt rond gat in de rechterbovenhoek, waaromheen in het binnenwerk de woorden gaan. Dat is niet voor niets: Het licht aan het einde van de loop is de autobiografie van een kogel. Verteld door de kogel zelf. Driessen heeft kennelijk de noodzaak gevoeld om een totaal ander perspectief te kiezen dan in zijn vorige werk. Zichzelf uit te dagen. Daarvoor moest hij ver gaan, misschien wel verder dan ooit, want in zijn werk stroomt en kolkt de verbeelding en is de vorm nooit vanzelfsprekend - zoals in het bekroonde Rivieren, waarin de Aisne, de Rijn en een Bretonse beek meanderen door de levens van verschillende personages in drie verschillende verhalen.
De hoofdpersoon is een kogel. Hij is niet heel formeel, en zegt wat hij vindt, wat soms brutaal over komt. Hij is ook deels onschuldig, want hij bepaalt niet zelf waar hij terechtkomt, en wil liever in de handen van een goede eigenaar zijn. Hij maakt deel uit van een groep kogels die zich later in het geweer waar zij bij horen bevinden: een Colt .38 die Henry heet. De kogel zelf krijgt geen naam. Het pistool, een nors wezen genaamd Henry, is eerst in het bezit van een tandarts uit Florida, wordt gestolen, beleeft een kortstondig avontuur met gangsters, belandt in de bosjes, wordt gevonden. Het komt in een la terecht bij een braaf, linksgeoriënteerd gezinnetje, de kogel is bang weg te kwijnen, tot een schrijver ten tonele verschijnt, een Hollander. De man komt op de motor aan bij het gezin, om er een paar dagen te blijven. De huisvader blijkt zijn vertaler. Michael, zo heet de schrijver is een hartelijke, maar ook dominante en wat gekwelde man. De hoop vlamt op bij het patroon: er staat iets te gebeuren. ‘Ik wil een man die mij als zijn bezit beschouwt en gebruikt.’ Grappig, want met zo’n zin kan je eigenlijk niet meer aankomen, behalve als er een kogel aan het woord is. De schrijver komt dus in bezit van het pistool, hij begint een grimmig spel dat tot een verrassende ontknoping zal leiden.De kogel als verteller - het is een waagstuk. Driessen heeft zich niet herhaald, maar zich voor de lastige taak gesteld om je te laten accepteren dat zijn kogel kan spreken, kijken en denken. Dat hij dode materie op vanzelfsprekende, natuurlijke wijze tot leven zal wekken. En daarin is hij prachtig geslaagd!
Vlotte novelle met een bijzonder atypisch vertelperspectief, namelijk dat vanuit het standpunt van een kogel. Ondanks het feit dat dit misschien op een goedkope gimmick lijkt, en ondanks het feit dat ik moet braken en overgeven, en ook in een ver verleden weleens diarree gekregen heb van auteurs die antropomorfisme op een irritante manier toepassen, slaagt Driessen erin om één en ander toch overtuigend te brengen.
Desalniettemin zou ik u met de grootste overtuiging willen aanzetten tot het lezen van een ander werk van hem: Rivieren. Dat is een meesterwerk van vertelkunst, en daarna kan je dit kogelverhaal (met een gat doorheen het hele boek) misschien eens proberen.
Vindingrijke vertelling, waarbij de geschiedenis van de kogel vertraging oploopt in de boekenkast van een vertaler (met het wapen verscholen achter boeken van Melville), maar langzaam tempo herwint dankzij een 'Hollandse' schrijver. Michael heet de schrijver (en daarmee de drager van een van de voornamen van de auteur) en als een soort Vliegende Hollander draagt hij het noodlot met zich mee, zaait doem en verderf en koketteert met de dood. Tot hij een Helena ontmoet. Uiteindelijk verlaat de kogel het wapen (dat Henry heet), maar raak of mis?
Verhaal verteld door een kogel; wordt deze uiteindelijk afgevuurd...? Monoloog. Prachtige metaforen: de kogel vertelt over zijn relatie met Henry (het pistool); over zijn relatie met de kogels in de andere kamers. Over wat hij af en toe ziet (wanneer zijn kamer voor de loop ligt). En vooral wat hij allemaal hoort in de kamers waar hij ligt. Echt knap werk en mooi vormgegeven. Maar daarmee blijft t cerebraal; ik kwam er niet in.
Een heel vernieuwend boekje, omdat het geschreven is vanuit het perspectief van een kogel. Ik was er bang voor dat het een heel gek verhaal zou worden, maar dat was niet het geval. De gedachten van de kogel zijn goed uitgewerkt en er zit een degelijk verhaal achter. Echt een goed voorbeeld van een boek van Driessen: humor en toch ook diepgang.
"Ik voel me - en ik ben er zeker van dat dit gevoel door mijn medepatronen wordt gedeeld - voor het eerst liefdevol opgenomen door de mensheid. Linda en Lenny hebben ons niet met agressieve bedoelingen aangeschaft. Linda en Lenny denken niet in termen van geweld. Ik begin hoop te koesteren dat er een wereld bestaat die mij niet meer nodig heeft."
Luisterboek. Een kogel komt recht uit de loop, maar zijn autobiografie neemt onverwachte afslagen. Driessen laat zijn verbeelding erop los en beschrijft zorgvuldig wat een kogel allemaal kan overkomen zolang hij niet wordt afgeschoten. Leuk boekje, mede dankzij de verwikkelingen.
Interessant is denk ik de enige manier waarop in dit boek kan verwoorden. Gelezen voor school, maar uiteindelijk toch positief verrast, zeker door het einde