Η νουβέλα «Φρεναπάτη: Ημερολόγιο ενός ερωτευμένου θεραπευτή» σκιαγραφεί την προσωπική μαρτυρία της εσωτερικής απελευθέρωσης ενός ευνουχισμένου άνδρα. Ο ψυχολόγος/ ψυχοθεραπευτής Γεώργιος Φραγκάκης μας επιτρέπει να γίνουμε μάρτυρες μιας αληθινής ιστορίας που έλαβε χώρα στη Ψυχοσωματική Πολυκλινική «Rhön-Klinikum Bad Neustadt» της Γερμανίας και επηρέασε τόσο τον ίδιο όσο και το έργο του.
Την εμπειρία αυτή τη μεταφέρει μέσα από τη λογοτεχνική του πένα στο βιβλίο αυτό όπου ο κεντρικός ήρωας, ο ψυχολόγος Χάρης Κομνηνός, σαράντα οχτώ ετών, συναντά στο αντικαθρέφτισμα μιας ασθενούς του, τον άνδρα που δεν κατάφερε να γίνει. Καθώς το επάγγελμα που ασκεί δεν του επιτρέπει να εκφράσει τα συναισθήματά του, την αιχμαλωτίζει νοητά στις φαντασιώσεις του, ωθούμενος στα άκρα με την ελπίδα να βρει την προσωπική του λύτρωση. Εξαναγκασμένος να περάσει μέσα από τις συμπληγάδες του παρελθόντος, το τέλος θα το γράψει η τροπή που ο ίδιος δίνει στη ζωή του και η απόφαση που θα πάρει, όταν θα έχει κλείσει οριστικά τους λογαριασμούς με τα φαντάσματα που τον καταδίωκαν και θα έχει συμφιλιωθεί με τον εαυτό του ολοκληρώνοντας το οδοιπορικό της αυτογνωσίας του.
Ο κλινικός ψυχολόγος και συγγραφέας, Γεώργιος Φραγκάκης (Πρεμ Άντρι), υπήρξε εκλεγμένο μέλος του ΔΣ της Γαλλόφωνης Ένωσης Προσωποκεντρικών και Βιωματικών Ψυχοθεραπευτών – AFPC (02/2022 έως 02/2025) και συν-δημιουργός του Συνεργατικού Περιοδικού Ψυχολογίας, Πολιτισμού και Συνειδητότητας «Animartists». Αποφοίτησε από το τμήμα Ψυχολογίας του Παντείου Πανεπιστημίου και στη συνέχεια ειδικεύτηκε στην Προσωποκεντρική Συμβουλευτική και Ψυχοθεραπεία (Πανεπιστήμιο του Στραθκλάιντ). Η αγάπη του για τα παιδιά τον έκανε να διευρύνει τις μεταπτυχιακές του σπουδές στην Ψυχολογία της Ανάπτυξης των Παιδιών (Πανεπιστήμιο του Κεντρικού Λάνκασαϊρ), ενώ το ενδιαφέρον και η ευαισθησία του για τις ανθρώπινες σχέσεις και τις διαφορετικές κοινωνικές ομάδες τον οδήγησε να εμβαθύνει και στον τομέα Συγκρούσεις και Επικοινωνία (Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών). Είναι πιστοποιημένος Ψυχοθεραπευτής από την Ευρωπαϊκή Εταιρεία Ψυχοθεραπείας (EAP), καθώς και Εκπαιδευτής της Προσωποκεντρικής Προσέγγισης από την Ευρωπαϊκή Προσωποκεντρική και Βιωματική Εταιρεία (PCE Europe).
Από το 2012 ασκεί το επάγγελμα του κλινικού ψυχολόγου/ψυχοθεραπευτή σε Βέλγιο και Ελλάδα και δραστηριοποιείται στα ζητήματα των προβλημάτων σχέσεων, της φροντίδας ατόμων που ανήκουν σε ευπαθείς ομάδες καθώς και των συνακόλουθων τραυματικών εμπειριών, της αυτο-αποδοχής κάθε οντότητας και της ανάδειξης του εσωτερικού της πλούτου ενώ, τα ερευνητικά του ενδιαφέροντα περιλαμβάνουν τη διερεύνηση των θεμάτων φύλου και σεξουαλικότητας, τον ρόλο του φεμινισμού στη σύγχρονη κοινωνία και την επεξεργασία νέων αντιλήψεων πάνω στην ψυχοθεραπεία. Σήμερα, συνεργάζεται ως εκπαιδευτής της προσωποκεντρικής ψυχοθεραπείας στο Καθολικό Πανεπιστήμιο της Λουβέν καθώς επίσης αποτελεί και μέλος της ερευνητικής ομάδας του τμήματος Ψυχοθεραπείας, «PCLab». Τέλος, στο τελευταίο του βιβλίο με τίτλο Η Πραγμάτωση της Λίλιθ: Ψυχοθεραπεία, Μύθος και Θηλυκότητα (εκδ. Κοντύλι) κάνει τη δική του κριτική στον χώρο της προσωποκεντρικής και της ευρύτερης ψυχοθεραπείας και περιγράφει βιωματικά το πώς ανέπτυξε μια σπάνια εσωτερική δύναμη μέσω της θεραπευτικής του εμπειρίας, του αναστοχασμού και αυτογνωσίας, χρησιμοποιώντας ως καύσιμο την ευσπλαχνικότητα, το θάρρος, και πάνω απ’ όλα την αφοσίωση σε μια ενεργή, μη-βίαιη επαφή.
Ο συγγραφέας είναι βαθιά υπαρξιακός και ο συναισθηματισμός του, προσωποκεντρικός στην ουσία του. Επιδιώκει έναν ευθύ και ειλικρινή στοχασμό στα βασικά ανθρώπινα ερωτήματα. Με τις συνθέσεις του ανοίγει ένα παράθυρο στις αλήθειες της ζωής, με ελεγχόμενο πάθος και αρτιότητα χωρίς να χάνεται η συναισθηματική και βιωματική ισορροπία κι αρμονία. Το έργο του «Φρεναπάτη: Ημερολόγιο ένας ερωτευμένου θεραπευτή» μοιάζει με ένα διερευνητικό εσωτερικό μονόλογο που αποζητά απαντήσεις για τη σχέση της ζωής με το χρόνο και τη μνήμη, την συνάντηση του άντρα με τον εαυτό του και ύστερα με τη γυναίκα, τα αρχέτυπα που ορίζουν τη πορεία του καθώς και την σεξουαλικότητα που αποτελεί καθρέφτη της ψυχής ενώ, αναπόσπαστο μέρος του ανθρώπινου βίου είναι η αγάπη και ο θάνατος. Ένα βιβλίο για δυνατούς αναγνώστες!
Ο Γεώργιος Φραγκάκης χρησιμοποιώντας θεωρίες της ψυχοθεραπείας και αντλώντας υλικό από πραγματικές ιστορίες ανθρώπων πλεγμένες μαζί με φαντασία, συνθέτει ένα περίπλοκο ψυχογράφημα ενός εγκλωβισμένου και πληγωμένου ανθρώπου στο και από το παρελθόν του. Έχοντας γίνει ο ίδιος ψυχολόγος για να κλείσει τα κενά του, προσπαθεί να δει τη μητέρα του στα πρόσωπα των πελατισσών του με καταστροφικές συνέπειες για τον ίδιο. Άραγε θα βιώσει τη λύτρωση ή θα χαθεί στο αέναο κυνήγι της (αυτο)αποδοχής;
Πως δημιουργούνται τα κενά; Πως πέφτουν οι σπόροι τους μέσα μας και με την πάροδο του χρόνου αναπτύσσονται, με αυξομοιώσεις στη σφοδρότητα τους μέσα στην κοιλότητα της προσωπικότητας μας; Και τι γίνεται όταν τα κενά δύο ανθρώπων συναντηθούν; Μπορούν να γεμίσουν το ένα το άλλο; Ή θα τα διευρύνουν ακόμα περισσότερο;
Στην "Φρεναπάτη", ο Γεώργιος Φραγκάκης, μέσω της προσωπικής του πείρας στην επιστήμη της ψυχολογίας και στις ψυχοθεραπευτικές διαδικασίες, αποπειράται να δώσει απαντήσεις στα παραπάνω -αλλά και σε ακόμα περισσότερα- ερωτήματα, μέσω μίας επιδέξιας και τρυφερής ταυτόχρονα, λογοτεχνικής και μυθοπλαστικής προσέγγισης.
Ο κεντρικός ήρωας του βιβλίου, ένας ψυχοθεραπευτής βρισκόμενος σε μία συνεχή αμφιταλάντευση πάνω στη γραμμή της πραγματικότητας και της φαντασίας, έρχεται αντιμέτωπος με τα κενά του, μέσω των συναντήσεων με τα κενά των γύρω του, τα οποία λειτουργούν ως ένας βίαιος αλλά και ταυτόχρονα λυτρωτικός καταλύτης στον προσωπικό του αγώνα για την αυτοπραγμάτωση.
Ο αναγνώστης ως ένας σιωπηλός μάρτυρας αυτής της συγκλονιστικής ενδότερης υπαρξιακής περιπέτειας, σίγουρα θα βρει πολλές στιγμές αυτής της διαδρομής με τις οποίες θα μπορέσει να ταυτιστεί αλλά και να διδαχθεί. Θα του προσφερθούν με ένα -απαιτητικό μεν, αναγκαίο δε- περιτύλιγμα οι μέθοδοι για να αντιμετωπίσει αντίστοιχες προκλήσεις στη δικιά του τη ζωή.
Ως εκ τούτου, η "Φρεναπάτη"του Γεώργιου Φραγκάκη δεν είναι ένα ακόμα ψυχολογικό μυθιστόρημα, αλλά ένα μοίρασμα σοφίας, μία έννοια που τελικά αυτή και μόνο αυτή μπορεί να γεμίσει τα κενά μας.