Het kon natuurlijk niet uitblijven: corona komt ook in fictie terug. De maatregelen in het fictieve Doggerland zijn bescheidener dan ze destijds in Nederland waren, maar ik moest me er even overheen zetten. Gelukkig overheersde de aandacht voor het virus niet, en het is ook niet de belangrijkste reden waarom dit vijfde deel me tegenviel.
De eerste vier Doggerlands las ik ademloos uit, geboeid door de karakters en de beschrijving van de rauwe, desolate groep eilanden waarop het verhaal zich afspeelt. Dezelfde karakters zijn er nog, maar er was een soort routinematige manier van schrijven over wat er met hem gebeurde. Het leest fijn vanuit het perspectief van een karakter (Karen, Leo en - verrassend- Astrid Nielsen) maar op de een of andere manier kon alleen Astrids persoonlijke verhaal me echt boeien. Dat was origineel.
De cursiefjes met inzicht in het brein van de dader waten niet heel overtuigend, de speurtocht naar wie de dader is was wel interessant.
Al met al voldoende, maar ik had er meer van gehoopt.