Ο άντρας με τις κούκλες

by Ιφιγένεια Τέκου

Ιούλιος 1948. Η δεκαεξάχρονη Αλεμίνα αναγκάζεται να εγκαταλείψει το σπίτι της στο όμορφο Κιέτι και να ζήσει στο εξής στο Σαλέντο της Κάτω Ιταλίας. Εκεί συναντάει για πρώτη φορά τον παράξενο παππού της, διεισδύει στα σκοτεινά μυστικά της οικογένειας Κοντότι και γνωρίζει τον έρωτα στο πρόσωπο ενός γλύπτη.
Στην ίδια περιοχή, ένας άντρας δολοφονεί με απεχθή τρόπο τους δωσίλογους συνεργάτες των Γερμανών. Για κάθε θύμα φτιάχνει μια ξύλινη κούκλα χωρίς άκρα, όπου, σύμφωνα με έναν ιαπωνικό θρύλο, παραμένει η ψυχή αυτού που φεύγει. Θα φτάσει η στιγμή που οι φαινομενικά διαφορετικοί δρόμοι αυτών των δύο ανθρώπων θα διασταυρωθούν και τότε θα τεθεί το κρίσιμο ερώτημα: Ποιος έχει το δικαίωμα να ξεχωρίσει το καλό από το κακό, το δίκαιο από το άδικο; Τι θα γίνει όταν πέσουν οι μάσκες και έρθει η κάθαρση;
Ένας συναρπαστικός χορός γεγονότων και απρόσμενων εξελίξεων, μια «ταραντέλα» έρωτα, προδοσίας, εκδίκησης και απονομής δικαιοσύνης στα δύσκολα χρόνια μετά το τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου.

496 pages, Paperback

Published March 10, 2022

Reviews

[Γιώτα Παπαδημακοπούλου · Rating 4 out of 5]

Διαβάστε το review στο site μας:
https://www.culture21century.gr/2022/...

Η Ιφιγένεια Τέκου, που τα τελευταία χρόνια μάς έχει συνηθίσει σε μυθιστορήματα με ιστορικό χαρακτήρα, επιστρέφει με ένα νέο βιβλίο που ναι μεν διατηρεί ορισμένα πολύ βασικά στοιχεία της συνταγής αυτών, που τα "παντρεύει" δε με ορισμένα άλλα, τα οποία το καθιστούν τελικά πολύ διαφορετικό απ' ό,τι μας έχει χαρίσει μέχρι σήμερα, προσδίδοντας στο έργο της ένα πιο μυστηριώδες ύφος, ταξιδεύοντάς μας στην Κάτω Ιταλία, στα δύσκολα χρόνια που ακολούθησαν μετά το τέλος του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, με τις όποιες συνέπειες επέφερε αυτός και που δεν έσβησαν από τη μια μέρα στην άλλη, αλλά αντίθετα επηρέασαν ανθρώπους και καθόρισαν τις ζωές τους με τρόπους που πιθανότατα ούτε οι ίδιοι θα περίμεναν.

Βασικοί πρωταγωνιστές, η Αλεμίνα και ο άντρας με τις κούκλες, οι πορείες των οποίων κινούνται παράλληλα, μέχρι τη στιγμή που αυτές θα διασταυρωθούν και τότε θα αλλάξουν τα πάντα. Εκείνη ξεκινάει μια νέα ζωή στο πλευρό του παππού της κι ανακαλύπτει μυστικά της οικογένειάς της, ενώ την ίδια στιγμή γνωρίζει για πρώτη φορά τι θα πει έρωτας. Ο άντρας με τις κούκλες, από την άλλη, δολοφονεί δωσίλογους συνεργάτες των Γερμανών, αποδίδοντας δικαιοσύνη, όπως εκείνος την έχει στο μυαλό και στη συνείδησή του, φτιάχνοντας για κάθε θύμα του και από μια κούκλα Kokeshi, το όνομα των οποίων πιστεύεται από ορισμένους πως προέρχεται από το «κο», που σημαίνει παιδί και το «κέσι», από το ρήμα kesu που σημαίνει σβήνω, όποτε υποδηλώνει την βρεφοκτονία ή την άμβλωση, στην οποία κατέφευγαν πολλές γυναίκες στην Ιαπωνία λόγω μεγάλης φτώχειας και λιμού σε προηγούμενους αιώνες και ήταν ένα είδος παρηγοριάς για όσες είχαν χάσει τα παιδιά τους λόγω άμβλωσης ή βρεφοκτονίας, αφού η κούκλα ήταν μια ένδειξη ότι το παιδί, που πέθανε, δεν θα ξεχαστεί, με την ψυχή του να παραμένει μέσα σε αυτήν. Μια ιστορία συγκινητική, αλλά που δεν μπορεί να διασταυρωθεί η εγκυρότητά της κι αν έμεινε στο πέρασμα των αιώνων.

Το βιβλίο έχει ιστορικές βάσεις, αλλά στην πραγματικότητα δεν θα το χαρακτηρίζαμε ως ιστορικό. Σκοπός του δεν είναι να μας μιλήσει για την μεταπολεμική Ιστορία, αλλά για τις επιπτώσεις ενός φρικτού πολέμου και το πως αυτές έπαιξαν σημαντικό ρόλο στις ζωές των ηρώων μας, οδηγώντας τους σε πράξεις κι αποφάσεις που έχουν τις ρίζες τους σε μνήμες και σε όσα σημάδια άφησε μέσα τους ο πόνος των όσων βίωσαν. Ουσιαστικά, θα λέγαμε πως έχουμε να κάνουμε περισσότερο με ένα κοινωνικό μυθιστόρημα με δραματουργική διάθεση, εμποτίζοντάς το, κατά μία έννοια, με κάποιες νότες αστυνομικού μυστηρίου, μέσα όμως από ένα διαφορετικό πρίσμα απ' ό,τι έχουμε συνηθίσει να μας παρουσιάζονται ιστορίες με τέτοιες προεκτάσεις.

Η συγγραφέας καταφέρνει να μας μεταφέρει στις μικρές πόλεις της κάτω Ιταλίας και να αναπαραστήσει με ζωντάνια, ρεαλισμό και αληθοφάνεια τις υπάρχουσες συνθήκες της δεκαετίας όπου κι εκτυλίσσονται τα πιο σημαντικά γεγονότα της ιστορίας της. Άλλωστε, όπως μας έχει αποδείξει και στο παρελθόν, έχει πολύ υψηλή ικανότητα να δημιουργεί εικόνες, να τις ζωντανεύει μπροστά στα μάτια του αναγνώστη και να τον μεταφέρει στην καρδιά ενός τόπου που δεν αποτελεί απλά ένα σκηνικό, αλλά έμμεσα μέλος της ίδιας της δράσης. Η ροή της αφήγησης σταθερή, συγκροτημένη, εστιασμένη στα απαραίτητα σημεία, μα πάνω απ' όλα στους ανθρώπους που συμβάλλουν στην πορεία αυτής, οι οποίοι με κινούν τα νήματα, ο καθένας της δικιάς του της ζωής, αλλά χωρίς να το ξέρουν, και των ζωών κάποιων άλλων.

Το "Ο άντρας με τις κούκλες" είναι ένα βιβλίο που αρκετές ανατροπές κι εκπλήξεις, μα και με αρκετά σκοτεινά μυστικά, απ' το οποίο δεν λείπουν οι απαραίτητες εντάσεις που κορυφώνουν το ενδιαφέρον του αναγνώστη. Περισσότερο, όμως, και πάνω απ' όλα, είναι ένα βιβλίο που αφηγείται μια ιστορία που μας καλεί ν' αντιμετωπίσουμε μεγάλα ηθικά ζητήματα, βάζοντας στο ζύγι έννοιες όπως το καλό και το κακό, το ηθικό και το ανήθικο, το δίκαιο και το άδικο, μα κυρίως το κατά πόσο έχουμε το δικαίωμα να παίρνουμε τον νόμο στα χέρια μας και ν' αποδίδουμε δικαιοσύνη, εκεί που θεωρούμε πως το σύστημα έχει αποτύχει να την επιβάλλει. Κι άραγε, ακόμα κι αν δεν κάνουμε λάθος με το να νιώθουμε πως οι αδικίες πρέπει να τιμωρούνται, είμαστε εμείς πραγματικά σε θέση να το κρίνουμε αυτό και πόσο μάλλον να επιβάλλουμε το θεωρητικά σωστό, ακόμα και με τη βία; Μπορεί αυτή να οδηγήσει στην λύτρωση και στην κάθαρση, ή μήπως απαιτείται κάτι περισσότερο;

[Bookish Bluestocking · Rating 2 out of 5]

Άοσμο, αγευστο, άχρωμο και πλήρως αδιάφορο!

[Evdoxia Kolydaki · Rating 4 out of 5]

Διαφορετικό από τα προηγούμενα βιβλία της (και όχι μόνο λόγω της χωροθεσιας αφού η ιστορία της Αλεμινας διαδραματίζεται στην μεταπολεμική Ιταλία), η ταυτότητα του Άντρα με τις κούκλες" παραμενει άγνωστη μέχρι τα μισά της αφήγησης περίπου οπότε η ζωή και η πορεία των δύο βασικών ηρώων συναντώνται. Ήδη όμως από την αρχή, το παρελθόν του άγνωστου άνδρα, (θεωρώ ότι του ανήκει ο πρωταγωνιστικός ρόλος του βιβλίου) οι συνθήκες που τον οδήγησαν να αφαιρεί τη ζωή από όσους ο ίδιος είχε κρίνει και καταδικάσει ως ενόχους, τα διλήμματα του, οι ηθικές αναστολές του οι οποίες τελικά αποδεικνύονται παροδικές, και η πρόσκαιρη προσπάθεια του να αποτινάξει την ταυτότητα του σκληρού δολοφόνου, εγείρουν και βάζουν στο κάδρο την κεντρική ιδέα όλου του έργου. Ποιος έχει δικαίωμα να αποφασίζει, να διακρίνει και να κρίνει το άδικο και το δίκαιο, το σωστό και το λάθος, και πόσο λυτρωτική μπορεί να είναι η συγχώρεση και για αυτόν που τη δίνει και για εκείνον που τη δέχεται. Και αυτό το τελευταίο κατά τη γνώμη μου αφορά την συνεχή προσπάθεια του ήρωα ως το τέλος να ξεφύγει από την πορεία που ο ίδιος επέλεξε χωρίς όμως να το καταφέρνει, ίσως γιατί η ατομική του ηθική κατέληξε να υπερκεράσει τις ενοχές του, οπως αυτά τα δύο στοιχεία της προσωπικότητας του και της ψυχοσύνθεσης του, διαπερνούν όλη την ιστορία του, για να φθάσουν στο απροσδόκητο (για εμένα τουλάχιστον) τέλος του, μια ιδιότυπη κάθαρση. Και δεν κρύβω ότι περίμενα να διαβάσω ένα μυθιστόρημα που κλίνει περισσότερο προς το αστυνομικό είδος, και ναι μεν έχει στοιχεία αλλά τελικά θα το χαρακτήριζα κοινωνικό και αρκετά ψυχογραφικο για αυτό και η διαφορετικότητα του. Αναγνωστικες εντυπώσεις σίγουρα θετικές και διαπιστώνω με χαρά την εξέλιξη της συγγραφέως από το πρώτο της βιβλίο έως και σήμερα.

[Eva Maraki · Rating 4 out of 5]

Μου εξιτάρουν το ενδιαφέρον πάντα τα μυθιστορήματα της Ιφιγένειας Τέκου, γιατί εκτός από τους ιδιαίτερους τίτλους τους, έχουν πρωτότυπη πλοκή που συνδυάζει ιστορικές αναφορές και κοινωνικά μηνύματα. Στο νέο της βιβλίο που τιτλοφορείται «O άντρας με τις κούκλες» χρησιμοποιώντας εύστοχα έναν ιαπωνικό θρύλο σχετικά με τις κούκλες kokeshi πάει ένα βήμα παρακάτω. Μας μεταφέρει χρονικά στην Ιταλία λίγα χρονιά μετά το τέλος του Β' παγκοσμίου πολέμου, όπου κάποιος άντρας δολοφονεί ανθρώπους δωσίλογους των Γερμανών, φτιάχνοντας για το κάθε θύμα του μια τέτοια κούκλα. Παράλληλα, παρακολουθούμε την ιστορία της δεκαεξάχρονης Αλεμίνας, η οποία αναγκάζεται να μείνει με τον παππού της, από τη μεριά του πατέρα της, ο οποίος είναι ένας σκληρόκαρδος άνθρωπος με πολλά ένοχα μυστικά. Στον νέο τόπο κατοικίας της η Αλεμίνα γνωρίζει τον έρωτα, τη φιλία και την στήριξη από ανθρώπους που ως τώρα δεν ήξερε αλλά παράλληλα έρχεται αντιμέτωπη με κάτι δυσβάσταχτο για την ίδια.
Η συνέχεια στο σύνδεσμο :https://vivliopareas.blogspot.com/202...

[Yiota Vasileiou · Rating 3 out of 5]

Ο άντρας με τις κούκλες είναι ένα υβρίδιο ιστορικής, αισθηματικής, κοινωνικής και αστυνομικής πεζογραφίας. Το διάβασα πάρα πολύ ευχάριστα, οφείλω να ομολογήσω αλλά δε μπορώ να μην παρατηρήσω ότι ανακάτεψε πολλά διαφορετικά υλικά στη "συνταγή" της η συγγραφέας και κάπου μπερδεύτηκαν τα αρώματα. Είχε μια πολύ ωραία ιστορία με δυνατό αστυνομικό/κοινωνικό υπόβαθρο, τοποθετημένη σε πολύ ενδιαφέρον χωροχρόνο, προσωπικά όμως νομίζω ότι την υπονόμευσε το υπερβολικό αισθηματικό στοιχείο, ιδίως από τη μέση του βιβλίου και μετά. Παρ' όλ' αυτά, όπως ��ροείπα το διάβασα ευχάριστα αλλά ως εκεί.

[Ευα Μηλιά Κουτσουμπα · Rating 4 out of 5]

"Ο άντρας με τις κούκλες"

Η συγγραφέας Κα Ιφιγένεια Τέκου έχει έναν πρωτότυπο τρόπο γραφής. Όπως φαίνεται από την αρχή της ανάγνωσης και σε αυτό το μυθιστόρημα της. Η γραφή της καθώς και οι λέξεις της μιλούν. Μιλούν πλάθοντας εικόνες και αιμωδίες στο νου του αναγνώστη.

Από τις πρώτες σελίδες είναι ευκρινής ότι η ιστορία είναι ιδιαίτερη. Και όσο η ανάγνωση βαθαίνει, σε κλείνει μέσα στο κουκούλι της και σε αφοπλίζει από την ζωντάνια και τις εικόνες που δημιουργεί.

Ο άντρας με τις κούκλες είναι ένα μυθιστόρημα μυστηρίου που διαδραματίζεται στην Ιταλία.
Έχει δύο κεντρικούς ήρωες.
Η Αλεμινα & ο άντρα με τις κούκλες.
Δύο αντίθετοι φαινομενικά άνθρωποι, δύο διαφορετικοί ήρωες που η συγγραφέας μας εξιστορεί τις ζωές τους, κάνοντας τις δύο ιστορίες μία σε ένα οδοιπορικό ταξίδι στις γειτονιές της Ιταλίας.

Η ιστορία του άντρα με τις κούκλες, ασχολείται με μεταγενέστερα ιστορικά γεγονότα, έχει κοινωνικές προεκτάσεις, μυστήριο και νότες πλοκής αστυνομικής λογοτεχνίας, αλλά ως επί το πλείστον είναι μία δραματική ιστορία.
Όμως οι κατηγορίες λογοτεχνίας που καταγίνεται η συγγραφέας σε αυτό το μυθιστόρημα είναι ισορροπημένες. Δεν αγγίζουν το όριο της υπερβολής και αποφεύγει την χαλαρότητα στη ροή της εξέλιξης της ιστορίας.


Φυσικά δεν λείπει το κοινωνικό μήνυμα από το βιβλίο. Στο συγκεκριμένο μυθιστόρημα, η συγγραφέας μέσα από την ιστορία της θέλει να περάσει το δίδαγμα που παίρνουμε οι άνθρωποι από τη ζωή μας. Από την ανθρώπινη υπόστασή μας. Το πώς μπορούμε να αλλάξουμε. Το ρόλο που έχουν οι πράξεις, τα συναισθήματα που λαμβάνουμε από τους άλλους ανθρώπους, και η παιδεία που παίρνει ο κάθε άνθρωπος από την παιδική του ηλικία. Η διαμόρφωση της ψυχής και του χαρακτήρα του κάθε ανθρώπου και πώς αυτή διαμορφώνεται στο πέρας της ζωής.

Αν και η σημειολογία των λέξεων πίσω από τις λέξεις είναι ένα πολύ ενδιαφέρον θέμα, ο αναγνώστης δεν είναι δυνατόν να σταθεί περισσότερο σε αυτό από όσο χρειάζεται για να κατανοήσει τις πράξεις & το σκεπτικό των ηρώων. Όχι, γιατί δεν είναι ένα σημαντικό στοιχείο αλλά γιατί οι εξελίξεις και τα γεγονότα τρέχουν ανεξέλεγκτα.

Οι ανατροπές, η αγωνία και η δράση κατακλύζουν την εξέλιξη του μυθιστορήματος.
Υπάρχουν στιγμές, που αφήνουν τον αναγνώστη με κομμένη την ανάσα. Ειδικότερα όσον αφορά το κομμάτι των φόνων. Μολονότι η συγγραφέας δεν προσδίδει επιπλέον χαρακτηριστικά στο στοιχείο των φωνών, ( για να μπορέσουμε να πούμε ότι είναι αστυνομικό μυθιστόρημα) παρέχει στην ιστορία ένα μυστήριο.
Ένα μυστήριο, γεμάτο ανατροπές και δράση. Όμως, τα στοιχεία αυτά της πλοκής δεν κορυφώνονται μόνο σε ότι αναφορά τους φόνους, αλλά σε όλο το μυθιστόρημα.

Αν μπορούσα, να αλλάξω κάτι σε αυτό το μυθιστόρημα, θα ήταν οι τελευταίες σελίδες. Κατά την άποψή μου, θα μπορούσε να δοθούν πιο συνοπτικά χωρίς να χάνει, τίποτα το βιβλίο από τα θετικά στοιχεία του.
Όμως κατανοώ απόλυτα, ότι η συγγραφέας θέλησε να δώσει όλες τις απαντήσεις και να μην αφήσει ερωτήματα στον αναγνώστη φτάνοντας στο τέλος του βιβλίου.


Ο άντρας με τις κούκλες, είναι το πρώτο καλύτερο βιβλίο της χρονιάς για εμένα. Η κυρία Ιφιγένεια Τέκου με ταξίδεψε και με συνεπάρε με την ιστορία της και τους διαφορετικούς ήρωες της.
Ένα όμορφο μυθιστόρημα, στην αγαπημένη Ιταλία, με μία ατμόσφαιρα μυστηρίου που σε συνδυασμό με την ήρεμη, γλαφυρή γραφή δίνει όλα εκείνα τα στοιχεία που αναζητά ένας αναγνώστης κρατώντας αμείωτο το ενδιαφέρον του μέχρι και την τελευταία σελίδα.

[Natalie · Rating 2 out of 5]

Προσπάθησα πολύ να το τελειώσω....

[Πάνος Τουρλής · Rating 4 out of 5]

Το 1948 η δεκαεξάχρονη Αλεμίνα Κοντότι αναγκάζεται να εγκαταλείψει το σπίτι της στο Κιέτι και να ζήσει στο Μαρτινιάνο της Κάτω Ιταλίας μαζί με τον παππού της, Κωνσταντίνο, οπότε διεισδύει στα σκοτεινά μυστικά της οικογένειας κι ερωτεύεται έναν γλύπτη, τον Αντόνιο Ρόμπια. Πώς θα είναι η ζωή της σ’ ένα κτήμα μ’ έναν άγνωστο στην ουσία συγγενή της; Γιατί οι κάτοικοι της πόλης τον αποφεύγουν; Ποιος είναι ο δικηγόρος Νικολό Ρόσι που φροντίζει χωρίς χρήματα τις νομικές υποθέσεις των κατοίκων; Ποια είναι η πόρνη Μπέλα που ζει στο Μιλάνο μεγαλώνοντας ένα αγόρι που δεν είναι δικό της; Πώς συνδέονται αυτοί οι άνθρωποι με την ιστορία της Αλεμίνα;

Η Ιφιγένεια Τέκου μας ταξιδεύει στα ελληνόφωνα χωριά της Κάτω Ιταλίας λίγα χρόνια μετά τη λήξη του πιο αιματηρού πολέμου που γνώρισε ο κόσμος και με αφορμή την Αλεμίνα Κοντότι στήνει έναν ωραίο καμβά επιμέρους ιστοριών, τις οποίες δένει αρμονικά μεταξύ τους, συγκροτώντας έτσι ένα πάνθεον από ενδιαφέροντες χαρακτήρες που δε σταματούν στιγμή να αλλάζουν, να ωριμάζουν και να μεταμορφώνονται. Η ίδια η Αλεμίνα είναι ανεξάρτητη, δυναμική, γεμάτη αντιθέσεις. Παρ’ όλη τη φτώχεια που ζει με τη μητέρα της μετά τον θάνατο του πατέρα της στο μέτωπο, δε θεωρεί τα χρήματα απαραίτητα για μια ευτυχισμένη ζωή. Δείχνει ονειροπαρμένη αλλά στέκεται γερά στα πόδια της, ειδικά όταν έρχεται η σκληρή στιγμή που πρέπει να πάει να γνωρίσει τον παππού της. Σύντομα διαπιστώνει πως το Σαλέντο απεχθάνεται και καταριέται αυτόν τον άντρα κι όταν μαθαίνει για το παρελθόν του αποφασίζει να μείνει μαζί του για να διαπιστώσει η ίδια αν είναι ψέματα ή αλήθεια όσα λέγονται για κείνον. Βρίσκει έναν αγροίκο, αυστηρό, κακοπληρωτή κτηματία και πεισμώνει να τον βελτιώσει ως άνθρωπο και ως εργοδότη. Δεν είναι όμως έτοιμη να αντιμετωπίσει την πραγματικά σκληρή πλευρά του. Τι βάρος κουβαλάει στην ψυχή του ο παππούς Κωνσταντίνος και σε τι οικογένεια μεγάλωσε; Γιατί έχει τόσο μίσος για τον κόσμο γύρω του;

Ταυτόχρονα η συναναστροφή της Αλεμίνα με τον Αντόνιο και την αδελφή του, Γκλόρια, ο μικρός Χρήστος, η καθημερινή ζωή στα κτήματα τη γεμίζουν εικόνες, συναισθήματα, χαρά, ακόμη και έρωτα. Ο πεντάχρονος Χρήστος πώς συνδέεται με τον παππού Κωνσταντίνο και γιατί δεν τον αγαπάει; Γιατί τον θεωρεί απλώς «τον επισκέπτη της Κυριακής» και τι συνέβη με τη μητέρα του που πέθανε; Κι ενώ η ιστορία δείχνει αρχικά μονοδιάστατη, μια σειρά από έξυπνες ανατροπές την εμπλουτίζουν και μας συστήνουν νέα πρόσωπα που το καθένα έχει τον δικό του ρόλο και μια απαραίτητη παρουσία στις εξελίξεις. Ο ιερέας που περιθάλπει τα ορφανά και βοηθάει το ποίμνιό του, η πόρνη που βρίσκει όλη τη χαμένη της τρυφερότητα στο παιδί που μεγαλώνει, ο πλούσιος δικηγόρος που βοηθάει τους φτωχούς χωρίς να δέχεται λεφτά, ο καλός κι ευγενικός επιστάτης και άλλοι είναι χαρακτήρες που ωθούν την ιστορία σε αναπάντεχες εξελίξεις και την απογειώνουν. Στο πλάι τους, ή μάλλον στη σκιά τους, ένας άντρας δολοφονεί και αφαιρεί την καρδιά από δωσίλογους συνεργάτες των Γερμανών, φτιάχνοντας για κάθε θύμα μια ξύλινη κούκλα χωρίς άκρα (kokeshi), όπου, σύμφωνα με έναν ιαπωνικό θρύλο, παραμένει η ψυχή αυτού που φεύγει. Θα καταφέρει ο νέος αρχηγός της αστυνομίας του Σαλέντο Σαλβατόρε Τζερλάνο να τον συλλάβει;

Τραυματισμένες ψυχές που επουλώνονται ή σαπίζουν, άνθρωποι που βρίσκονται μπροστά στο δίλημμα του καλού και του κακού, μια κοπέλα που ωριμάζει συμπεριφορικά και ερωτικά, ένα παιδί που προσπαθεί να αγαπήσει κάποιον που ουσιαστικά δεν τον έχει, ένας άντρας που νομίζει πως θα τιμωρήσει και θα δικαιωθεί, καταστρέφοντας όμως τον εαυτό του, δυνατές σκηνές, παραστατικοί διάλογοι, συγκινητικές στιγμές και εκπλήξεις είναι μερικά μόνο από τα θετικά χαρακτηριστικά γνωρίσματα του βιβλίου. Καλολογικά στοιχεία και διεισδυτικά ψυχογραφήματα κοσμούν την πλοκή και την εμπλουτίζουν ενώ οι παράλληλες αφηγήσεις των κύριων προσώπων εντείνουν την προσοχή και δεν κάνουν το κείμενο κουραστικό και μονότονο. Η χρήση ιδιωματισμών της γραικανικής γλώσσας, των Ελλήνων της Κάτω Ιταλίας δηλαδη, στολίζει το κείμενο κατά τόπους και του δίνει αληθοφάνεια.

Όλοι οι χαρακτήρες του βιβλίου είναι ανθρώπινοι, με ελαττώματα και προτερήματα, ακόμη και ο δολοφόνος, που καταγράφεται με πολύ ενδιαφέροντα τρόπο και δε σταματά να αλλάζει τρόπο σκέψης και συναισθήματα από φόνο σε φόνο. Γνωρίζουμε το παρελθόν του, την ψυχολογία του, την ιδιοσυγκρασία του, τους λόγους που τον οδήγησαν ν’ αρχίσει να σκοτώνει, πώς ανακάλυπτε κι εντόπιζε τα θύματά του, πώς ήρθε σε επαφή με την ιαπωνική κουλτούρα κ. π. ά. Ο δολοφόνος, όσο κοντεύει να ολοκληρώσει το έργο του, δεν παύει να αλλάζει, να έρχεται αντιμέτωπος με σκληρές αλήθειες, με τις τύψεις του, να κλονίζεται η ιδιοσυγκρασία του, να καταρρέει η βάση στην οποία στηρίχτηκε. Είναι αρκετά όλα αυτά για να αλλάξει γνώμη ή θα συνεχίσει ακάθεκτος; Κάποια θύματα τα γνωρίζουμε μέσα από σύντομα κεφάλαια ως προς το οικογενειακό τους κυρίως περιβάλλον κι αναρωτιόμαστε τι μπορεί να έκαναν στο παρελθόν και τράβηξαν την προσοχή του δολοφόνου. Τελικά, ποιος είναι το θύμα και ποιος ο πραγματικός θύτης όταν υπάρχει ένας αδυσώπητος πόλεμος που αποκτηνώνει τον άνθρωπο; Έχει νόημα να πάρουμε τον νόμο στα χέρια μας; Κι αν τα πράγματα δεν έγιναν έτσι όπως τα ξέρουμε; Αν υπάρχουν κι άλλοι λύκοι με προβιά προβάτου;

«Ο άντρας με τις κούκλες» είναι ένα ανατρεπτικό, τρυφερό και συγκινητικό μυθιστόρημα, αφιερωμένο στην αγάπη και τη συγχώρεση, που καταγράφει ακριβοδίκαια τις ζωές ανθρώπων που αγάπησαν, πρόδωσαν, πίστεψαν, σκότωσαν, μεγάλωσαν, πάλεψαν για ιδεώδη. Με διαρκείς εναλλαγές, με απρόοπτες εξελίξεις, με ρεαλισμό, με σεβασμό απέναντι στην ανθρώπινη ψυχή εν γένει, η Ιφιγένεια Τέκου γράφει ένα κείμενο όπου ψάχνει τους θύτες και τα θύματα στο κοινωνικό, οικονομικό και οικογενειακό περιβάλλον όπου αναγκάζονται να μεγαλώσουν. Χωρίς υπερβολές και ακρότητες, ξεδιπλώνεται μια ιστορία με φωτεινές και σκοτεινές στιγμές, με διαχρονικές αλήθειες μα πάνω απ’ όλα με αγάπη απέναντι στο μεγαλείο της ψυχής, η οποία δεν είναι κακή αυτή καθαυτή κι αν κάποτε μεταστρέφεται, ίσως κάπου εκεί βαθιά έχει ξωμείνει λίγη από την ανθρωπιά της, αρκεί να έχουμε τον χρόνο και τη διάθεση για να τη βοηθήσουμε, φέρνοντάς τη πίσω στο φως.

Πρώτη δημοσίευση στο site μου: www.vivliokritikes.com/%ce%bf-%ce%ac%...

[KIRIAKI(Dominica Amat) · Rating 4 out of 5]

https://www.dominicamat.gr/2022/03/bl...

Όταν διάβασα το βιβλίο ''Δεξί κίτρινο λουστρίνι'' της συγγραφέως Ιφιγένειας Τέκου ήταν αυτό που λένε έρωτας με την πρώτη ματιά. Ένας έρωτας που μετουσιώθηκε σε μία μεγάλη αγάπη με το βιβλίο της ''Το καλό μπλε σερβίτσιο'' κι εντέλει επισφραγίστηκε με τον κάλλιστο τρόπο με το νέο της κοινωνικό μυθιστόρημα,με τίτλο ''Ο άντρας με τις κούκλες'',που κυκλοφόρησε προ ολίγων ημερών από τις εκδόσεις Ψυχογιός. Ένα κοινωνικό μυθιστόρημα που,-κατ'εμέ-,διαφέρει από τα προηγούμενα έργα της συγγραφέως που έχω διαβάσει,αλλά για ακόμη μία φορά ανέδειξε στο έπακρο τις δυνατότητες της καθηλωτικής της πένας. Ένα βιβλίο που μπορώ να πω πως με παρεξένεψε αρκετά ο τίτλος του,αν κι είχα κατά νου πως η συγγραφέας ποτέ δεν προβαίνει σε μία τυχαία επιλογή όσον αφορά τους τίτλους των έργων της,αφού είναι πάντα ένα καίριο στοιχείο που σχετίζεται με την υπόθεση του εκάστοτε έργου. Άραγε,εδώ τί ρόλο θα διαδραμάτιζε αυτός ο άντρας με τις κούκλες; Ποια μυστικά μπορεί να έκρυβε; Καί το κυριότερο όλων. Τί μπορεί να συμβόλιζαν αυτές οι ιδιαίτερες κούκλες;

"Ιούλιος 1948. Η δεκαεξάχρονη Αλεμίνα αναγκάζεται να εγκαταλείψει το σπίτι της στο όμορφο Κιέτι και να ζήσει στο εξής στο Σαλέντο της Κάτω Ιταλίας. Εκεί συναντάει για πρώτη φορά τον παράξενο παππού της, διεισδύει στα σκοτεινά μυστικά της οικογένειας Κοντότι και γνωρίζει τον έρωτα στο πρόσωπο ενός γλύπτη. Στην ίδια περιοχή, ένας άντρας δολοφονεί με απεχθή τρόπο τους δωσίλογους συνεργάτες των Γερμανών. Για κάθε θύμα φτιάχνει μια ξύλινη κούκλα χωρίς άκρα, όπου, σύμφωνα με έναν ιαπωνικό θρύλο, παραμένει η ψυχή αυτού που φεύγει. Θα φτάσει η στιγμή που οι φαινομενικά διαφορετικοί δρόμοι αυτών των δύο ανθρώπων θα διασταυρωθούν και τότε θα τεθεί το κρίσιμο ερώτημα: Ποιος έχει το δικαίωμα να ξεχωρίσει το καλό από το κακό, το δίκαιο από το άδικο; Τι θα γίνει όταν πέσουν οι μάσκες και έρθει η κάθαρση;" (Περίληψη οπισθοφύλλου)

Άν καί όλα τα γεγονότα που θα λάβουν χώρα αναφέρονται λίγα χρόνια μετά την λήξη του Β' Παγκοσμίου πολέμου,δεν μιλάμε για ένα ιστορικό μυθιστόρημα. Κι εκεί είναι η στιγμή που αντιλαμβανόμαστε,για πρώτη φορά,πως η συγγραφέας θα μας οδηγήσει σε διαφορετικά μονοπάτια απ'όσο συνηθίζει να κάνει. Από τις αρχικές,κιόλας,σελίδες του βιβλίου μας μεταφέρει σε ένα σκηνικό που το χαρακτηρίζει μία έντονη αληθοφάνεια,-σε σχέση πάντα με τα δεδομένα της τότε εποχής-,κι ανάλογα συναισθήματα καί σκέψεις θα αρχίσουν να γεννιούνται στην ψυχή καί στο μυαλό μας. Το μυστήριο εισβάλλει σταδιακά καί αυξάνει σε ένταση,καθώς εμβαθύνουμε όλο καί περισσότερο στην πλοκή. Έχοντας μία ατόφια,καθαρή καί διεισδυτική γραφή η συγγραφέας ξεδιπλώνει πάνω στο χαρτί μία δραματική ιστορία συγχώρεσης,έρωτα,δεύτερων ευκαιριών,εκδίκησης,προδοσίας καί απονομής της δικαιοσύνης απαλλαγμένη από τα αναμενόμενα κουραστικά κλισέ,πιθανά μελό καί τις περιττές φιοριτούρες. Στοχεύει στο συναίσθημα των αναγνωστών καί των αναγνωστριών με αβίαστο τρόπο καί το πετυχαίνει σε πολύ μεγάλο βαθμό.

Το παρόν βιβλίο δεν είναι ένα ακόμη κοινωνικό μυθιστόρημα με τους όποιους προβληματισμούς που μπορεί να θέτει,αλλά έχει αυτό το κάτι παραπάνω που με ικανοποίησε πολύ. Το αστυνομικό στοιχείο καί οι ανατροπές διεκδικούν το δικό τους μερίδιο μέσα στην υπόθεση καί της προσφέρουν αυτό το σασπένς καί την αγωνία που την καθιστούν ακόμη πιο ενδιαφέρουσα για το αναγνωστικό κοινό. Σε αυτό το θετικό κλίμα,όσον αφορά το βιβλίο,αξίζει να προσθέσουμε την αρτιότητα,όχι μόνο της δομής του κειμένου καί της πλοκής,αλλά καί όλων των προσώπων που θα παρελάσουν μπροστά μας. Κανείς καί καμία δεν είναι τυχαία τοποθετημένος/η μέσα στο κείμενο. Λίγο έως πολύ,θα διαδραματίσουν σημαντικό ρόλο μέσα στην υπόθεση,αφού χάρη στην εις βάθος σκιαγράφησή τους από την μεριά της συγγραφέως θα κοινωνηθούν στο αναγνωστικό κοινό πολλές σκέψεις καί σημαντικά νοήματα.

Διαβάζοντας το βιβλίο δεν στάθηκα τόσο στο κομμάτι του έρωτα καί της αδικίας,αλλά όσο στο κομμάτι της προδοσίας,της συγχώρεσης καί της απονομής της δικαιοσύνης. Ναι,η προδοσία πονά πολύ. Καί ίσως άθελά μας να έχουμε κι εμείς με τη σειρά μας προξενήσει πόνο σε αγαπημένα μας πρόσωπα,ή,καί το αντίστροφο. Η συγχώρεση θεωρώ πως είναι πολύ σπουδαίο,μα δύσκολο πράγμα. Όχι μόνο για το άτομο που νιώθει ταπείνωση καί την αποζητά,μα καί για εκείνον/η που την αποδέχεται. Για μένα,η αληθινή συγχώρεση δηλώνεται έμπρακτα κι όχι στα λόγια. Ναι,ας δώσουμε δεύτερες ευκαιρίες στους άλλους ανθρώπους,όπως ίσως να έδωσαν καί σε εμάς. Καί πάνω απ'όλα να θυμόμαστε πως δεν έχουμε τον ρόλο των κριτών,ούτε δικαιοδοσία να δίνουμε άφεση αμαρτιών σαν άλλοι θεοί/ες. Τέλος,σε σχέση με το ζήτημα της δικαιοσύνης. Ναι,αντιλαμβάνομαι καί ίσως να δικαιολογώ τις πράξεις κάποιων ανθρώπων που η απελπισία τους/τις οδήγησε εκεί,αλλά καί πάλι αρμόδιες είναι μόνο οι αρχές καί εκείνες κρίνουν καί επιβάλλουν τις ανάλογες ποινές.

Εν κατακλείδι,έχουμε στα χέρια μας ένα καλογραμμένο καί ουσιαστικό μυθιστόρημα που διαβάζεται με μία ανάσα καί μας κατακλύζει από εικόνες καί συναισθήματα που διαρκούν για ώρες μετά την ολοκλήρωση της ανάγνωσης. Εμένα με άφησε με μία γλυκόπικρη,αλλά τόσο λυτρωτική,αίσθηση στα χείλη. Αναζητήστε το!
Καλή ανάγνωση!

[Kontogianni Litsa · Rating 5 out of 5]

ΜΕΣΟ ΤΕΧΝΗΣ!!! Λίτσα Κοντογιάννη
Εγώ θα πρόσθετα και τον εξής υπότιτλο: «Άβυσσος η ψυχή του ανθρώπου».
Η κυρία Τέκου μας δίνει ένα εξαιρετικό ψυχογράφημα, μιας και σκιαγραφεί με μεγάλη επιτυχία τις προσωπικότητες της ιστορίας. Έχει προσθέσει και άλλα στοιχεία, τόσο από το αστυνομικό όσο και από το ιστορικό και το κοινωνικό είδος της λογοτεχνίας. Όλα αυτά παντρεύονται άριστα μεταξύ τους.
Κεντρικός ήρωας είναι όντως Ο ΑΝΤΡΑΣ ΜΕ ΤΙΣ ΚΟΥΚΛΕΣ. Μια προσωπικότητα αρκετά αμφιλεγόμενη, μιας και έχει μέσα του πολύ σκοτεινές πτυχές, αλλά πέρα από αυτό μπορούμε να τον κατανοήσουμε και να κερδίσει την συμπάθειά μας. Αυτό αποδεικνύει πως ο άνθρωπος κρύβει μέσα του δύο πλευρές, το κακό αλλά και το καλό. Μένει σε μας η συνειδητή επιλογή, ποια από τις δύο θα επικρατήσει.
Η υπόθεση εκτυλίσσεται στις μικρές επαρχίες της Μεταπολεμικής Κάτω Ιταλίας και φτάνει στις αρχές της δεκαετίας του ’80.
Είναι ένα βιβλίο όπου σφύζει το συναίσθημα. Μπορούμε όμως να βρούμε και πολλά άλλα στοιχεία όπως μυστικά, έρωτες, πολλές εκπλήξεις, δολοφονίες, αλήθειες και ψέματα, θλίψη, απόγνωση, εγκατάλειψη, συγχώρεση, ανατροπές και πολλά ακόμα.
Η συγγραφέας μας, με τη μαγική της πένα και την αμεσότητα που έχει η γραφή της, καταφέρνει και ζωντανεύει την διήγηση και μεταφέρει τον αναγνώστη μέσα στην πλοκή της ιστορίας. Η αφήγησή της κρατάει όλες τις ισορροπίες, η δε πλοκή είναι πολύ δεμένη, δεν μακρηγορεί, δεν φλυαρεί, απλά επενδύει πολύ στο συναισθηματικό στοιχείο. Σε πολλούς αρέσει, σε άλλους δε λιγότερο.
Μέσα από την αφήγησή της, μας δίνει να καταλάβουμε πως δεν είναι δική μας δουλειά να κρίνουμε τα πεπραγμένα των άλλων. Ο στ��υρός που κουβαλούν είναι αποκλειστικά και μόνο δικό τους βάρος, μπορούμε να τους καταλάβουμε ως κάποιο βαθμό, αλλά μέχρι εκεί.
Διαβάστε το, γιατί είναι ένα βιβλίο γεμάτο ανθρωπιά και διαχρονικές αλήθειες.

[R.L. · Rating 1 out of 5]

No. Just no!
Η αλήθεια είναι ότι είναι κάτι που δεν θα επέλεγα από μόνη μου.
Μου το κάναν δώρο και το άρχισα από ψιλή ντροπή που λένε. Είπα να το αφήσω αρκετές φορές, ωστόσο τελικά προσπερνούσα στα γρήγορα τις παραγράφους με τις συναισθηματικές αμπελοσοφίες και κοινοτυπίες και τελικά έφτασα ως το τέλος.

Ειλικρινά, μήπως θα μπορούσαμε στον 21ο αιώνα να γράφουμε έστω λίγο, λιγουλάκι πιο ρεαλιστικές ιστορίες, κάτι πρωτότυπο κι όχι προβλέψιμο, κάτι σε πιο τρισδιάστατους, πειστικούς ήρωες κι όχι ασπρόμαυρες κλισέ καρικατούρες; Λέω εγώ τώρα.
Ακόμα κι αν δεν είναι του γούστου μου οι ταπεινοί και καταφρονεμένοι που περνάνε τα πάνδεινα μέχρι να βρουν ευτυχισμένο τέλος ή/και τα ρομάντζα και τα σχετικά, καταλαβαίνω ότι είναι ένα μοτίβο που υπάρχει ανα τους αιώνες στην τέχνη και τη λογοτεχνία. Κάτι όμως κάνει αξιόλογα ορισμένα βιβλία, όμορφη γραφή, ενδιαφέροντες χαρακτήρες, κάτι πρωτότυπο στην πλοκή, ίσως η περιγραφή του τόπου και του χρόνου... Εδώ δεν υπάρχει τίποτα. Υπερβολές και γελοιότητες.
Υπήρχε μία ελπίδα έστω να πει κάτι η συγγραφέας για το ιστορικό και πολιτιστικό πλαίσιο καθώς τοποθετεί την ιστορία της μετά τον Β' ΠΠ στις ελληνόφωνες περιοχές της Ιταλίας, αλλά περιορίστηκε σε λίγα νανουρίσματα και μοιρολόγια εδώ κι εκεί και κάνα δυο λέξεις κι εκφράσεις της τοπικής διαλέκτου που εμφανίζονται στο άσχετο μέσα στο κείμενο ή στους φρικτούς διαλόγους, ειδικά στην αρχή του βιβλίου και σε κάνα δυο αναφορές σε ιστορικά πρόσωπα και πράγματα έτσι για το ξεκάρφωμα. Κανένα "χρώμα", καμία ουσία, όλο κλισεδούρες κι απιθανότητες και μελοδράματα και χαζομάρες.

Συγγνώμη, σέβομαι τον κόπο των συγγραφέων, αλλά δεν βρίσκω κάτι θετικό να αναφέρω για το βιβλίο.
Όχι. Απλά όχι.

[Argy M. · Rating 4 out of 5]

Εξαιρετικο! Η πλοκη κινειται χρονικα λιγο μετα το τελος του Β' Παγκοσμιου Πολεμου, στα ελληνοφωνα χωρια της Κατω Ιταλιας. Ενα βιβλιο τρυφερο, ευαισθητο, με ηρωες που αγωνιζονται να αντεπεξελθουν στις δυσκολιες της καθημερινοτητας και προσπαθουν να κλεισουν τις πληγες που τους αφησε ο πολεμος. Ωδη στις δευτερες ευκαιριες, στην αγαπη και την αποδοχη! Το προτεινω ανεπιφυλακτα! Θα ηθελα λιγο διαφορετικο τελος.

✨Οι επιστροφες δεν εχουν τιποτα να προσφερουν. Οι ανθρωποι και τα τρενα πρεπει να πηγαινουν μπροστα! ✨

[Vagelis Frag · Rating 1 out of 5]

Η αλήθεια είναι πως το βιβλίο μάλλον θα έπρεπε να έχει τον τίτλο: ‟Οι περιπέτειες της Αλεμίνας”, αφού η Αλεμίνα, πρωταγωνιστεί σχεδόν σε ολόκληρο το βιβλίο επισκιάζοντας τους υπόλοιπους ήρωες. Παρόλα αυτά όμως, οι χαρακτήρες του  Άγγελου,  του ιερέα Βασίλη και της Οριάνας καταφέρνουν να κεντρίσουν το ενδιαφέρον μας. Όλοι είναι ήρωες που βοηθούν την Αλεμίνα στην αναπάντεχη περιπέτεια της. Ο παππούς της Αλεμίνας που θεωρητικά είναι εχθρός και αντιπαθητικός σε γενικές γραμμές, ωστόσο αυτό δεν είναι κάτι που φαίνεται πολύ έντονα συναισθηματικά. Αντίθετα, παρουσιάζεται με μια πιο ψυχρή λογική, χωρίς έντονες συναισθηματικές αντιδράσεις.

Παρότι το βιβλίο προσπαθεί να κινήσει συναισθηματικά τον αναγνώστη, η αντιμετώπιση των γεγονότων είναι περισσότερο με βάση μια ψυχρή λογική παρά με έντονα συναισθήματα.