گفتم «ناتانائیل کیه؟» گفت «زیبایی محضه. قشنگی خالص و خُلّص. جزو طایفهایه که قشنگیهای دنیا رو از سرریز قشنگی اینا گرفتن.» گفتم «یعنی چی از اینا گرفتن؟» گفت «بیانش حتی برا بهشتیا سخته. چه برسه به من» ...
- به ارسطو علاقهمندید؟ + مگه دوست دخترمه؟ علاقه مال عوامه. من با ارسطو دیالوگ میکنم. یکی میگم، دوتا میشنوم. بهموقع انقلت میآرم، بهجاش انتقاد میکنم، اونجایی هم که حق بگه، مطیعم. اصلا شان فلسفه دیالوگ و انتقاده. خداروشکر شما هم پیداست اهل کتابی. میبینم که انس و الفتی با حکمت داری. ایوالله. خیلی هم خوب. اما مواظب باش حجاب کتاب کورت نکنه. خودبزرگبینی از توی همین کتابا بیرون میاد. دیو عُجب از لای همین هایدگر و افلاطون و سورن کییرکگور و رساله نوریهی لامصب میاد بیرون و یقهی آدم رو میگیره میکشدش تو قعر خودپسندی و بیچارگی. یه ضرب ضربا یاد میگیری، غره میشی به خودت که یه وجب سینه و اینهمه علم؟ زرشک؛ علم کجا بود؟ طوطیوار یه چیزی بلغور کنی که علم نمیشه. درسی نبوَد هرآنچه در سینه بوَد. اگه دنبال علمی برو دنبال علم حال. بقیهش قاله. یهمشت قال مفت. قال بیمالیات. صد صفحه جمهور افلاطون حفظ کن، برو عباس سوپری ببین دو سیر پنیر بهت میده؟ نمیده. جواب سلامت رو هم نمیده. چرا؟ چون پاش رو زمین سفته. برا اینکه بهتر از هزار طلبه و دانشجو میدونه که دنیا رو محور پول میچرخه.
[این مکالمه نه متعلق به من است و نه من حتی شنوندهاش بودم. درواقع هیچ فاعلیتی جز استخراج آن از میان قعر بیپایان وراجیهای شخصیتهای یک کتاب نداشتهام. «نوبت ناتانائیل» را بخوانید. اگر مغزتان تاب اینهمه روده درازی یک نیمهآخوندِ ادیبِ روزنامهنگارِ نقاش را در این دنیای پرهیاهو و سراسر تشکیک دارد.]