Στο βουνό δεν βγαίνουν τα καλόπαιδα. Πρώτα βγαίνουν οι πιο ζωηροί, άτακτοι, απόκοτοι. Κι αν κατορθώσουν να σταθούν, τους μαθαίνουν και ακολουθούν κι άλλοι ψυχωμένοι.
Μεταξύ τους και σπουδαίες μορφές: Ορέστης Νικηφόρος, Περικλής, Κωστούλας, Βερμαίος, Χρυσιώτης, Διαμαντής, Θάνος, Φεραίος, Μπελής, Καραλίβανος, Θεοχάρης, Τζαβέλας κ.ά.
Με αφετηρία το Άρης, ο αρχηγός των ατάκτων (1997) και με όλα τα νέα στοιχεία και τις πληροφορίες, που συγκεντρώθηκαν τα τελευταία 25 χρόνια, φωτίζονται ξεχωριστά, πρόσωπα και γεγονότα που έχει σκεπάσει η μεγάλη σκιά του αρχηγού.
Ο Διονύσης Χαριτόπουλος γεννήθηκε το 1947 στην Αθήνα και μεγάλωσε στον Πειραιά όπου από μικρή ηλικία έκανε διάφορες χειρωνακτικές δουλειές στο Λιμάνι και στα γύρω μηχανουργεία, εγκατέλειψε νωρίς δύο απόπειρες σπουδών στην Αθήνα και στο Λονδίνο και δούλεψε στη διαφήμιση μέχρι το 1990.
Το Βουνό δεν ήταν για όλους, παρά μονάχα για εκείνους που είχαν σκοπό να πολεμήσουν τις κατοχικές δυνάμεις μέχρι θανάτου. Και, εξόν από ελάχιστους παλιούς κομμουνιστές, θαρραλέοι κι ανυπότακτοι πολεμιστές έγιναν οι τραχείς χωρικοί· και οι καλόγεροι, και οι πρώην ληστές, και οι κλαρίτες, και οι σκηνίτες, και κάτι αμούστακα παιδιά. Κι άλλοι πολλοί, αλαφροΐσκιωτοι κι αγρίμια. Αρματωμένοι με τα ηρωικά που ξέθαψαν από το οικογενειακό σεντούκι (φουστανέλες, σκουφιά, χιτώνια, χλαίνες, ευζωνικές στολές, τσαρούχια, κάπες, χαϊμαλιά, τσαπράζια, κι από όπλα ό,τι με διάφορους τρόπους είχαν οικονομήσει), πήραν το δρόμο για το βουνό. Ούτε κομματικός στρατός ήταν, μα ούτε και λαϊκός. Με κλέφτικο της παλιάς σχολής έμοιαζαν, σαν να ξαναζωντάνευε το αρματολίκι. Κι ανάμεσά τους, ατάκτως, οι εξής ένδοξοι μαχητές: ο Ορέστης (Αντρέας Μούντριχας) από τον Οξύλιθο της Εύβοιας, ο Κωστούλας (Κώστας Καβρέντζης) από το Νεοχωράκι Τυμφρηστού, ο Θάνος (Φώτης Μαστροκώστας) από τη Σπερχειάδα, κι ο Νικηφόρος (Δημήτρης Δημητρίου) από την Αγόριανη Παρνασσίδος. Ο Λευτέρης Χρυσιώτης (Σπύρος Τσιλιγιάννης) από τη Χρύσσω Ευρυτανίας, ο Περικλής (Γιώργος Χουλιάρας) από τα Καστέλια Παρνασσίδας, ο Νάκος Μπελής από την Ομβρυακή Δομοκού, ο Φώτης Τζαβέλας (Γιάννης Αγγελέτος) από τον Ελαιώνα της Άμφισσας, ο Διαμαντής (Γιάννης Αλεξάνδρου) από τη Λιλαία Παρνασσίδας, κι ο Θεοχάρης. Κι άλλοι πολλοί, χιλιάδες, μαζί κι οι καπετάνισσες, οι γυναικείοι μαχητικοί σχηματισμοί του ΕΛΑΣ.
Ο Άρης ήταν η ψυχή του ΕΛΑΣ. Κι οι αντάρτες του αντάξιοι των γενναιότερων πολεμιστών της ιστορίας μας.-
Θα έβαζα 3,5 καθώς ένα μεγάλο μέρος δεν διαθέτει συνοχή. Οι αλλεπάλληλες παραθέσεις από τις πηγές εν είδει αποσπάσματος έχουν αυτό το κόστος… δεν βρίσκεις την προσωπική πένα. Αυτό το συναντάς από τα Δεκεμβριανά και κάτω, όπου υπάρχει αυτή η ροή του κειμένου που φέρνει περισσότερο στην καταγραφή - και εν μέρει- ερμηνεία των γεγονότων.