What do you think?
Rate this book
Gewoon zoals we zijn
Door een zware infectie belandt de tweeëntwintigjarige Guus in het ziekenhuis. De infectie is zo ernstig dat zijn hand en een gedeelte van zijn onderarm geamputeerd moeten worden. Wanneer hij wakker wordt uit de zware operatie, komt hij tot de conclusie dat hij hallucineert.
O nee, toch niet!
Degene die hem verpleegt is niemand minder dan Emilio, de jongen op wie hij op de middelbare school jarenlang heimelijk verliefd was. Het kan gewoonweg niet erger...
Emilio is verbijsterd wanneer hij wordt ingedeeld om Guus Brandts Buys te verplegen. Guus was die ene jongen die tot het rijke, populaire groepje op school behoorde. De enige keer dat ze met elkaar hebben gepraat, was toen Guus zich in een benarde situatie bevond.
Emilio twijfelt of hij hem niet beter kan overdragen, want hij merkt dat hij extra begaan is met deze patiënt. En dat wordt alleen maar erger wanneer hij een gesprek afluistert tussen Guus en zijn vriendinnen...
Een hartverwarmende new adult romance tussen een succesvolle influencer en een empathische verpleegkundige.
O nee, toch niet!
Degene die hem verpleegt is niemand minder dan Emilio, de jongen op wie hij op de middelbare school jarenlang heimelijk verliefd was. Het kan gewoonweg niet erger...
Emilio is verbijsterd wanneer hij wordt ingedeeld om Guus Brandts Buys te verplegen. Guus was die ene jongen die tot het rijke, populaire groepje op school behoorde. De enige keer dat ze met elkaar hebben gepraat, was toen Guus zich in een benarde situatie bevond.
Emilio twijfelt of hij hem niet beter kan overdragen, want hij merkt dat hij extra begaan is met deze patiënt. En dat wordt alleen maar erger wanneer hij een gesprek afluistert tussen Guus en zijn vriendinnen...
Een hartverwarmende new adult romance tussen een succesvolle influencer en een empathische verpleegkundige.
445 pages, Unknown Binding
Published June 15, 2022
1 person is currently reading
50 people want to read
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 14 of 14 reviews
June 11, 2022
Gewoon zoals we zijn is wederom een prachtig verhaal geschreven door Emma Anna. Daarbij heeft Emma Anna met haar betoverende schrijfstijl ervoor gezorgd dat ik van Guus en Emilio ben gaan houden en ze dus echt een plekje in mijn hart hebben verkregen. Maar uiteindelijk gaat Gewoon zoals we zijn vooral over jezelf durven te uiten, jezelf kunnen zijn en jezelf kunnen accepteren. Oftewel een erg realistisch verhaal waaruit men veel kan leren. --> Vanaf 11 juni is de hele recensie te lezen op mijn blog: www.elinebooks.com
May 28, 2022
Emma Anna is de 'Queen of Chemistry', dus er was geen twijfel over mogelijk dat ik dit boek geweldig zou vinden. Ik heb nu al heimwee naar Guus en Emilio!
June 8, 2022
3,5 sterren
Het leven van bekende influencer Guus Brandts Buys veranderd als zijn hand en gedeelte van de arm worden geamputeerd als gevolg van een zware infectie. Hij wordt verzorgd door Emilio, een jongen op wie hij jaren stiekem verliefd was op de middelbare school.
Emilio twijfelt of hij Guus wel kan verzorgen, omdat ze elkaar van school kenden. Een voorval met Guus en een paar jongens kan hij zich nog goed herinneren. Guus hoorde altijd tot de populaire, rijke groep op school en hijzelf niet. Hij voelt zich begaan met Guus en vraagt zich of het wel ethisch verantwoord is om hem nu te verzorgen.
Als ik begin aan een boek van Emma Anna weet ik eigenlijk altijd zeker dat de schrijfstijl vlot is, dat zij zich inleeft in de personages en hen hun eigen verhaal laat vertellen. Dit keer was dat niet anders met de realistisch neergezette Emilio en Guus. Deze twee twintigers hebben een verhaal, net als dat iedere lezer en mens een eigen verhaal heeft. Verhalen waar menig lezer zich helemaal of gedeeltelijk in kan herkennen in bepaalde situaties of emoties.
Beide personages worstelen met iets. De een met zijn leven als influencer met het missen van een hand en moeilijke gebeurtenissen die hij met zich meedraagt. De ander met zijn geaardheid en het ethische aspect van iemand verzorgen. Daarnaast lijken ze beide niet op elkaar, maar zijn ze eerder elkaars tegenpolen. Dat maakt dat toch een bepaalde chemie ontstaat tussen de twee mannen. Deze is voelbaar voor de lezer. Het zijn geen perfecte mensen, maar fijn om te lezen dat ze echt naar elkaar luisteren en elkaar respecteren. Gewoon zoals ze zijn.
Naar mate de personages zich meer met elkaar verbinden en ze een weg vinden in hun worsteling, voelde ik bij mezelf toch dat het boek mij minder raakte dan andere boeken van deze auteur en specifiek Ooit in september. Dat ligt niet aan de schrijfstijl, de wisselende perspectieven, de personages of de thema’s, deze zijn allemaal goed uitgewerkt. De personages komen tot verschillende mooie conclusies in hun leven en dat voelde voor mij soms net iets te snel.
Zoals veel recensenten weleens schrijven over het wel of niet verbonden voelen met het verhaal of personages, kon ik mijzelf dit keer minder herkennen in de personages.
Gewoon zoals we zijn is een mooi verhaal over het accepteren van jezelf, accepteren van een ander, (voor)oordelen en het durven uiten van jezelf bij onder andere de mensen die je lief zijn. Belangrijke onderwerpen die spelen onder (jong) volwassenen, net als het geven van ruimte aan iemand die nog worstelt met iets. Hoe snel moet iemand laten weten dat die persoon op hetzelfde geslacht valt of beide? Moet je dat wel laten weten op een specifieke manier? Wat is snel? Mooi dat in dit verhaal verschillende reacties naar voren komen, ook reacties die mij minder blij stemden, maar helaas werkelijkheid zijn. De titel van het boek doet hiermee eer aan.
Voor wie na dit New Adultboek nog eens een ander boek wilt lezen van deze auteur over twee mannen: Ooit in september is dan zeker een aanrader.
Deze recensie verscheen eerder op De Leesfabriek.
Het leven van bekende influencer Guus Brandts Buys veranderd als zijn hand en gedeelte van de arm worden geamputeerd als gevolg van een zware infectie. Hij wordt verzorgd door Emilio, een jongen op wie hij jaren stiekem verliefd was op de middelbare school.
Emilio twijfelt of hij Guus wel kan verzorgen, omdat ze elkaar van school kenden. Een voorval met Guus en een paar jongens kan hij zich nog goed herinneren. Guus hoorde altijd tot de populaire, rijke groep op school en hijzelf niet. Hij voelt zich begaan met Guus en vraagt zich of het wel ethisch verantwoord is om hem nu te verzorgen.
Als ik begin aan een boek van Emma Anna weet ik eigenlijk altijd zeker dat de schrijfstijl vlot is, dat zij zich inleeft in de personages en hen hun eigen verhaal laat vertellen. Dit keer was dat niet anders met de realistisch neergezette Emilio en Guus. Deze twee twintigers hebben een verhaal, net als dat iedere lezer en mens een eigen verhaal heeft. Verhalen waar menig lezer zich helemaal of gedeeltelijk in kan herkennen in bepaalde situaties of emoties.
Beide personages worstelen met iets. De een met zijn leven als influencer met het missen van een hand en moeilijke gebeurtenissen die hij met zich meedraagt. De ander met zijn geaardheid en het ethische aspect van iemand verzorgen. Daarnaast lijken ze beide niet op elkaar, maar zijn ze eerder elkaars tegenpolen. Dat maakt dat toch een bepaalde chemie ontstaat tussen de twee mannen. Deze is voelbaar voor de lezer. Het zijn geen perfecte mensen, maar fijn om te lezen dat ze echt naar elkaar luisteren en elkaar respecteren. Gewoon zoals ze zijn.
Naar mate de personages zich meer met elkaar verbinden en ze een weg vinden in hun worsteling, voelde ik bij mezelf toch dat het boek mij minder raakte dan andere boeken van deze auteur en specifiek Ooit in september. Dat ligt niet aan de schrijfstijl, de wisselende perspectieven, de personages of de thema’s, deze zijn allemaal goed uitgewerkt. De personages komen tot verschillende mooie conclusies in hun leven en dat voelde voor mij soms net iets te snel.
Zoals veel recensenten weleens schrijven over het wel of niet verbonden voelen met het verhaal of personages, kon ik mijzelf dit keer minder herkennen in de personages.
Gewoon zoals we zijn is een mooi verhaal over het accepteren van jezelf, accepteren van een ander, (voor)oordelen en het durven uiten van jezelf bij onder andere de mensen die je lief zijn. Belangrijke onderwerpen die spelen onder (jong) volwassenen, net als het geven van ruimte aan iemand die nog worstelt met iets. Hoe snel moet iemand laten weten dat die persoon op hetzelfde geslacht valt of beide? Moet je dat wel laten weten op een specifieke manier? Wat is snel? Mooi dat in dit verhaal verschillende reacties naar voren komen, ook reacties die mij minder blij stemden, maar helaas werkelijkheid zijn. De titel van het boek doet hiermee eer aan.
Voor wie na dit New Adultboek nog eens een ander boek wilt lezen van deze auteur over twee mannen: Ooit in september is dan zeker een aanrader.
Deze recensie verscheen eerder op De Leesfabriek.
February 9, 2023
AAAAH SHE DOES IT AGAIN!! Top boek, top personages en voornamelijk een top auteur.
March 3, 2023
I never read in dutch because I absolutely hate it but for some reason I couldn't stop reading this book. I don't think I can give it four stars but three stars feels not enough either.
July 6, 2022
De omslag
Eerst even mijn complimenten naar de geweldig talentvolle Dyonne van Blue Illusion Art. Ik ben ontzettend fan van haar (fan)art en zij heeft dit ontzettend leuke omslag gemaakt voor het boek. Zijn al die cartoon-covers die de laatste tijd steeds vaker opduiken niet ontzettend leuk?!
De personages
Guus is iemand waar je meteen verliefd op wordt. En dan niet persé letterlijk, maar hij is – oke dit klinkt niet heel sexy, maar… – als een ui. Naarmate je steeds een nieuw laagje afpelt, leer je steeds meer van de echte Guus kennen en hij is een heel bijzonder mooi persoon. Daarnaast is wat hij doorstaat, ondanks zijn super uitzonderlijke medische toestand – een infectie waardoor zijn arm geamputeerd moet worden, zo herkenbaar. We leven in een wereld waar social media zo belangrijk is geworden en ik ben dan wel geen megagrote influencer en vlogger en weet ik het, maar toch herken ik me zo in de gevoelens en problemen die Guus meemaakt. Je af willen sluiten van de meningen van iedereen, van de druk van social media, van alle verwachtingen. Soms zijn andere dingen belangrijker.
Dan is er nog Emilio, de mysterieuze lieve verpleger met zoveel liefde en zorg in zijn hart, je zou hem het liefst uit het verhaal sleuren en even dik omhelzen. Emilio worstelt ontzettend met zijn seksualiteit wanneer hij ontdekt dat hij wellicht meer begint te voelen voor Guus. Daarbij duurt het ook even voordat hij zeker weet dat de gevoelens niet zijn ontstaan door de patiënt-verpleger-rol, maar er eigenlijk al langer waren. Er misschien altijd al wel geweest zijn. Natuurlijk zal ieder die hiermee te maken heeft, dit totaal op een eigen manier ervaren, maar ik vond dat het mooi omschreven was. Soms voelde het misschien ook wel iets minder realistisch, ik weet niet precies waardoor het kwam. Wellicht omdat het té soepel aanvoelde, maar aan de andere kant, misschien gaat het in het echte leven soms ook wel soepel en daarbij hou ik ook wel van een dosis positiviteit.
De schrijfstijl en verhaallijn
Het was opnieuw een boek dat heel snel wegleest, want Emma Anna schrijft gewoon heerlijk. Vlotte scenes, snelle dialogen, spicy momenten, het zit er allemaal in. Ondanks dat er heftigere onderwerpen aan bod komen zoals rouw, ziekte, verlies, eenzaamheid, en de ontdekkingsreis naar je seksualiteit, bleef het boek toch luchtig aanvoelen. Voor mijn gevoel iets minder diepgang dan wat andere boeken, maar dat is geen negatieve opmerking. Het hoeft ook niet altijd diep gelaagd te zijn ondanks de thematiek. De personages waren goed uitgewerkt en dat vind ik het belangrijkste. Ook zitten er hele lieve vriendschappen in die het verhaal echt afmaken.
De komende tijd gaan er nog veel nieuwe boeken van haar uitkomen, dus er is nog genoeg om naar uit te kijken! Heel erg bedankt voor dit exemplaar! En ik hoop dat jullie ook snel gaan genieten van Guus en Emilio!
Eerst even mijn complimenten naar de geweldig talentvolle Dyonne van Blue Illusion Art. Ik ben ontzettend fan van haar (fan)art en zij heeft dit ontzettend leuke omslag gemaakt voor het boek. Zijn al die cartoon-covers die de laatste tijd steeds vaker opduiken niet ontzettend leuk?!
De personages
Guus is iemand waar je meteen verliefd op wordt. En dan niet persé letterlijk, maar hij is – oke dit klinkt niet heel sexy, maar… – als een ui. Naarmate je steeds een nieuw laagje afpelt, leer je steeds meer van de echte Guus kennen en hij is een heel bijzonder mooi persoon. Daarnaast is wat hij doorstaat, ondanks zijn super uitzonderlijke medische toestand – een infectie waardoor zijn arm geamputeerd moet worden, zo herkenbaar. We leven in een wereld waar social media zo belangrijk is geworden en ik ben dan wel geen megagrote influencer en vlogger en weet ik het, maar toch herken ik me zo in de gevoelens en problemen die Guus meemaakt. Je af willen sluiten van de meningen van iedereen, van de druk van social media, van alle verwachtingen. Soms zijn andere dingen belangrijker.
Dan is er nog Emilio, de mysterieuze lieve verpleger met zoveel liefde en zorg in zijn hart, je zou hem het liefst uit het verhaal sleuren en even dik omhelzen. Emilio worstelt ontzettend met zijn seksualiteit wanneer hij ontdekt dat hij wellicht meer begint te voelen voor Guus. Daarbij duurt het ook even voordat hij zeker weet dat de gevoelens niet zijn ontstaan door de patiënt-verpleger-rol, maar er eigenlijk al langer waren. Er misschien altijd al wel geweest zijn. Natuurlijk zal ieder die hiermee te maken heeft, dit totaal op een eigen manier ervaren, maar ik vond dat het mooi omschreven was. Soms voelde het misschien ook wel iets minder realistisch, ik weet niet precies waardoor het kwam. Wellicht omdat het té soepel aanvoelde, maar aan de andere kant, misschien gaat het in het echte leven soms ook wel soepel en daarbij hou ik ook wel van een dosis positiviteit.
De schrijfstijl en verhaallijn
Het was opnieuw een boek dat heel snel wegleest, want Emma Anna schrijft gewoon heerlijk. Vlotte scenes, snelle dialogen, spicy momenten, het zit er allemaal in. Ondanks dat er heftigere onderwerpen aan bod komen zoals rouw, ziekte, verlies, eenzaamheid, en de ontdekkingsreis naar je seksualiteit, bleef het boek toch luchtig aanvoelen. Voor mijn gevoel iets minder diepgang dan wat andere boeken, maar dat is geen negatieve opmerking. Het hoeft ook niet altijd diep gelaagd te zijn ondanks de thematiek. De personages waren goed uitgewerkt en dat vind ik het belangrijkste. Ook zitten er hele lieve vriendschappen in die het verhaal echt afmaken.
De komende tijd gaan er nog veel nieuwe boeken van haar uitkomen, dus er is nog genoeg om naar uit te kijken! Heel erg bedankt voor dit exemplaar! En ik hoop dat jullie ook snel gaan genieten van Guus en Emilio!
May 28, 2022
Een influencer, een verpleger en een oude heimelijke crush.
Guus hoopt dat hij in een boze droom is beland. Dat zijn arm niet voor een deel geamputeerd is na een zeldzame infectie en dat hij niet wordt verpleegd door de jongen waarop hij jarenlang vreselijk verliefd is geweest.
“Ik knijp mijn ogen tot spleetjes. Er is iemand binnengekomen met een verpleegtenue aan. Een man. Donker, lang haar in een dikke knot achter in zijn nek. Lief gezicht. Ik ken dat gezicht.”– Emma Anna
Emilio herkent Guus nog wel van school, maar ze gingen nooit met elkaar om. Sterker nog, hij heeft hem toen maar één keer gesproken. Toch voelt Emilio dat de verzorging van Guus hem meer raakt dan goed voor hem is.
Onwetend van de strijd die in Emilio omgaat, voelt Guus zich gesterkt door de zorg die hij van hem krijgt. Ergens sluimert nog een beetje verliefdheid en eenmaal weer thuis kan Guus Emilio opnieuw niet uit zijn hoofd zetten.
Gewoon zoals we zijn van Emma Anna is een ontroerende new adult roman over het leven, over acceptatie van jezelf en jouw omstandigheden en bovenal over twee jonge mensen die elkaar ontzettend lief vinden.
De twee hoofdpersonen van Gewoon zoals we zijn hadden binnen no-time mijn hart veroverd. Op de een of andere manier weet Emma Anna haar personages altijd zo levensecht van de bladzijden af te laten vlammen, dat je eigenlijk al hopeloos verloren bent vanaf het moment dat je ze leert kennen. Het was voor mij dan ook onmogelijk om niet voor Guus en Emilio te vallen.
Maar het zijn bij Emma Anna nooit alleen de personages die je raken. Er zit ook altijd iets in hun verhalen dat stevig bij je binnenkomt. Als je me zou vragen waarom dat telkens opnieuw het geval is, dan denk ik dat dat zowel door de gecreëerde levens als door de liefde komt. Niet alleen de liefde tussen de vaak hartverwarmende personages, maar ook de liefde die door deze auteur in haar verhalen wordt gelegd. Je voelt gewoon dat zij ook van haar personages is gaan houden.
Bij het verhaal van Guus en Emilio zorgde al het voorgaande ervoor dat ik binnen de eerste tien bladzijden al met een brok in mijn keel zat. Beide karakters bewandelen hun eigen weg naar acceptatie en bij beiden voel je de ontreddering als ze nog niet zover zijn. Emma Anna laat ze echter bij elkaar de rust vinden om zichzelf te zijn. Zonder de druk om te voldoen aan wat (ze denken dat) anderen van hen verwachten en met de ruimte om boos of verdrietig bij elkaar te zijn als dat nergens anders kan.
Gewoon zoals we zijn is een verhaal dat gaat over de liefde tussen twee mensen die nergens anders liever willen zijn dan bij elkaar. Een verhaal waarin een vreselijk groot verlies onbedoeld ook iets oplevert en waarin voor jezelf kiezen en opkomen zorgt voor persoonlijke groei. Want niet iedereen zal altijd het juiste voor je doen, maar de juiste mensen zullen dat wel proberen. Emma Anna heeft opnieuw een prachtig 5 sterren verhaal geschreven, dat ervoor zorgt dat je de liefde wilt vieren.
Deze recensie schreef ik voor, en is terug te vinden op, de blog In de Boekenkast: https://indeboekenkast.com.
Guus hoopt dat hij in een boze droom is beland. Dat zijn arm niet voor een deel geamputeerd is na een zeldzame infectie en dat hij niet wordt verpleegd door de jongen waarop hij jarenlang vreselijk verliefd is geweest.
“Ik knijp mijn ogen tot spleetjes. Er is iemand binnengekomen met een verpleegtenue aan. Een man. Donker, lang haar in een dikke knot achter in zijn nek. Lief gezicht. Ik ken dat gezicht.”– Emma Anna
Emilio herkent Guus nog wel van school, maar ze gingen nooit met elkaar om. Sterker nog, hij heeft hem toen maar één keer gesproken. Toch voelt Emilio dat de verzorging van Guus hem meer raakt dan goed voor hem is.
Onwetend van de strijd die in Emilio omgaat, voelt Guus zich gesterkt door de zorg die hij van hem krijgt. Ergens sluimert nog een beetje verliefdheid en eenmaal weer thuis kan Guus Emilio opnieuw niet uit zijn hoofd zetten.
Gewoon zoals we zijn van Emma Anna is een ontroerende new adult roman over het leven, over acceptatie van jezelf en jouw omstandigheden en bovenal over twee jonge mensen die elkaar ontzettend lief vinden.
De twee hoofdpersonen van Gewoon zoals we zijn hadden binnen no-time mijn hart veroverd. Op de een of andere manier weet Emma Anna haar personages altijd zo levensecht van de bladzijden af te laten vlammen, dat je eigenlijk al hopeloos verloren bent vanaf het moment dat je ze leert kennen. Het was voor mij dan ook onmogelijk om niet voor Guus en Emilio te vallen.
Maar het zijn bij Emma Anna nooit alleen de personages die je raken. Er zit ook altijd iets in hun verhalen dat stevig bij je binnenkomt. Als je me zou vragen waarom dat telkens opnieuw het geval is, dan denk ik dat dat zowel door de gecreëerde levens als door de liefde komt. Niet alleen de liefde tussen de vaak hartverwarmende personages, maar ook de liefde die door deze auteur in haar verhalen wordt gelegd. Je voelt gewoon dat zij ook van haar personages is gaan houden.
Bij het verhaal van Guus en Emilio zorgde al het voorgaande ervoor dat ik binnen de eerste tien bladzijden al met een brok in mijn keel zat. Beide karakters bewandelen hun eigen weg naar acceptatie en bij beiden voel je de ontreddering als ze nog niet zover zijn. Emma Anna laat ze echter bij elkaar de rust vinden om zichzelf te zijn. Zonder de druk om te voldoen aan wat (ze denken dat) anderen van hen verwachten en met de ruimte om boos of verdrietig bij elkaar te zijn als dat nergens anders kan.
Gewoon zoals we zijn is een verhaal dat gaat over de liefde tussen twee mensen die nergens anders liever willen zijn dan bij elkaar. Een verhaal waarin een vreselijk groot verlies onbedoeld ook iets oplevert en waarin voor jezelf kiezen en opkomen zorgt voor persoonlijke groei. Want niet iedereen zal altijd het juiste voor je doen, maar de juiste mensen zullen dat wel proberen. Emma Anna heeft opnieuw een prachtig 5 sterren verhaal geschreven, dat ervoor zorgt dat je de liefde wilt vieren.
Deze recensie schreef ik voor, en is terug te vinden op, de blog In de Boekenkast: https://indeboekenkast.com.
January 25, 2024
Guus is tweeëntwintig en ligt in het ziekenhuis. Hij heeft een infectie aan zijn hand ,die zo ernstig is dat hij geamputeerd moet worden. Als hij weer wakker wordt uit zijn narcose denkt hij dat hij hallucineert.
Degene die hem verpleegt is Emilio, de jongen waar hij op de middelbare school een enorme crush op had. Hij schaamt zich diep.
Emilio is verbijsterd als hij ziet dat hij Guus Brandts Buys moet verplegen in het ziekenhuis. Guus was op de middelbare school een jongen die bij het populaire groepje hoorden. Ze hebben elkaar toen ooit één keer gesproken toen Emilio, Guus hielp toen hij in een vervelende situatie terecht was gekomen. Even twijfelt Emilio of hij hem niet beter kan overdragen, maar er is iets waardoor hij extra is begaan bij Guus en dan hoort hij ook nog een gesprek tussen Guus en zijn vriendinnen.
Dit is het eerste boek van mijn challenge: Elke maand één boek van Emma Anna herlezen. En wat is het weer een feestje om dit verhaal te lezen. Zodra je start in dit boek zit je in een hele chille vibe en vlieg je door de pagina’s. Het is weer een verhaal geschreven zoals alleen Emma Anna dit kan. De personages zijn heerlijk. Guus is echt zo’n mooi mens en Emilio is echt de liefste persoon dat er bestaat. Het is een mooie reis die deze personages persoonlijk doormaken. Ik kan niet kiezen wie ik nou het leukst vind van deze twee, wel weet ik dat ze beide in mijn hart zitten. Guus heeft ook zijn eigen playlist op Spotify en die is zoooo lekker om te luisteren.
Degene die hem verpleegt is Emilio, de jongen waar hij op de middelbare school een enorme crush op had. Hij schaamt zich diep.
Emilio is verbijsterd als hij ziet dat hij Guus Brandts Buys moet verplegen in het ziekenhuis. Guus was op de middelbare school een jongen die bij het populaire groepje hoorden. Ze hebben elkaar toen ooit één keer gesproken toen Emilio, Guus hielp toen hij in een vervelende situatie terecht was gekomen. Even twijfelt Emilio of hij hem niet beter kan overdragen, maar er is iets waardoor hij extra is begaan bij Guus en dan hoort hij ook nog een gesprek tussen Guus en zijn vriendinnen.
Dit is het eerste boek van mijn challenge: Elke maand één boek van Emma Anna herlezen. En wat is het weer een feestje om dit verhaal te lezen. Zodra je start in dit boek zit je in een hele chille vibe en vlieg je door de pagina’s. Het is weer een verhaal geschreven zoals alleen Emma Anna dit kan. De personages zijn heerlijk. Guus is echt zo’n mooi mens en Emilio is echt de liefste persoon dat er bestaat. Het is een mooie reis die deze personages persoonlijk doormaken. Ik kan niet kiezen wie ik nou het leukst vind van deze twee, wel weet ik dat ze beide in mijn hart zitten. Guus heeft ook zijn eigen playlist op Spotify en die is zoooo lekker om te luisteren.
June 5, 2022
‘Wat een heerlijk verhaal, realistisch en toch dromerig’.
Guus zijn wereld veranderd volledig als hij zijn hand en een gedeelte van zijn arm moet laten amputeren. Hij is tweeëntwintig en ligt in het ziekenhuis als gevolg van een zware infectie.
‘Ik ken dat gezicht’, er komt een mannelijke verpleger binnen, die blijkt Guus zijn crush van de middelbare school te zijn. Ze gingen nooit met elkaar om maar herkennen elkaar wel. Uiteindelijk leeft Emilio (verpleger) meer mee met Guus en zijn situatie dan goed voor hem is.
Emilio is enorm lief en meelevend, kwetsbaar, je kunt ook echt goed zijn gevoel lezen. Guus was altijd vrij zelfverzekerd, populair en maakt nu een moeilijke tijd mee. Beide ontwikkelen veel tijdens dit verhaal. Meeleven is super gemakkelijk en de spanning tussen deze twee is enorm. Ze zijn echte tegenpolen in een boel dingen en maken een geweldig koppel. Het is realistisch geschreven en leest prettig weg, je bent al snel begaan met deze twee. Er komen belangrijke thema’s aanbod zoals acceptatie, liefde en belangrijke lessen over oordelen en lekker jezelf zijn.
Guus zijn wereld veranderd volledig als hij zijn hand en een gedeelte van zijn arm moet laten amputeren. Hij is tweeëntwintig en ligt in het ziekenhuis als gevolg van een zware infectie.
‘Ik ken dat gezicht’, er komt een mannelijke verpleger binnen, die blijkt Guus zijn crush van de middelbare school te zijn. Ze gingen nooit met elkaar om maar herkennen elkaar wel. Uiteindelijk leeft Emilio (verpleger) meer mee met Guus en zijn situatie dan goed voor hem is.
Emilio is enorm lief en meelevend, kwetsbaar, je kunt ook echt goed zijn gevoel lezen. Guus was altijd vrij zelfverzekerd, populair en maakt nu een moeilijke tijd mee. Beide ontwikkelen veel tijdens dit verhaal. Meeleven is super gemakkelijk en de spanning tussen deze twee is enorm. Ze zijn echte tegenpolen in een boel dingen en maken een geweldig koppel. Het is realistisch geschreven en leest prettig weg, je bent al snel begaan met deze twee. Er komen belangrijke thema’s aanbod zoals acceptatie, liefde en belangrijke lessen over oordelen en lekker jezelf zijn.
May 15, 2022
[Review volgt nog]
March 19, 2023
Echt heel cute! Zowel schattig en sexy als gevoelig en hartverwarmend. Ik ga Guus en Emilio missen!🥰
December 24, 2023
3,5***
dit was een soort cheesy romcom in boekvorm and I was here for it
dit was een soort cheesy romcom in boekvorm and I was here for it
June 30, 2023
*3.5
ewoon zoals we zijn is het eerste boek van Emma Anna dat ik heb gelezen, ondanks dat ik al meerdere boeken van haar in mijn kast heb staan. Al nadat ik de eerste paar regels had gelezen merkte ik dat de schrijfstijl van Emma lekker vlot is en daar hou ik van.
Je leest het verhaal door zowel de ogen van Guus als Emilio en het leest in dit boek heerlijk om tussen de personages af te wisselen. Je bouwt als lezer een goede connectie op met beide personages en ook de oma van Guus heeft een speciaal plekje in mijn hart bemachtigd. De opbouw van de relatie tussen Guus en Emilio is heel natuurlijk en logisch. Niet te gehaast maar ook niet te langzaam. Daarnaast worstelen ze allebei met bepaalde dingen die in hun leven gebeuren die aan de ene kant heel verschillend van elkaar zijn, maar aan de andere kant wel herkenning bij elkaar oproepen en ook herkenning bij de lezers. In dit boek komen diverse onderwerpen aan bod die bij ons allemaal terug te vinden zijn in ons dagelijks leven zoals: de invloed van sociale media op ons leven (Guus is een influencer), de acceptatie van anderen en jezelf, verantwoordelijkheden durven nemen en vooral communicatie. Communicatie in een relatie is in mijn ogen één van de belangrijkste dingen en ik vind dat in dit verhaal erg goed uitgewerkt.
Iets waar ik me gaandeweg een beetje aan ging storen in dit heerlijke vlotte verhaal is het woordje ‘snurken’. Ik heb lang getwijfeld of ik dit in mijn recensie wilde benoemen omdat het een beetje voelt van: als ik dit nu vertel en je wilt het boek gaan lezen, dan ga je er op letten en ik wil je leesplezier hiermee niet verpesten, maar het stoorde me helaas iets te veel om er niks mee te doen en het heeft me af en toe zelfs uit het verhaal gehaald. Echter kan dit natuurlijk ook helemaal aan mezelf en mijn voorkeuren liggen.
Maar in het verhaal komt het regelmatig voor dat de mannen elkaar heerlijk hard laten lachen. Ik ben gewend dat als iemand dan een ‘knor’lach heeft, dat je dit knorren noemt. Maar in dit boek wordt het beschreven als Snurken. In hoofdstuk 9 staat bijvoorbeeld de zin: “Ik snurk van het lachen.” ik weet het niet zo goed, maar het voelt een beetje cringy? Misschien ben ik gewoon raar hoor, dat ik dit raar vindt, maar voor mij haalde het gebruik van dit woord me regelmatig uit mijn lekkere lees-vibe en dat was voor mij toch wel een minpuntje. Snurken doen we als we slapen, vind ik dan.
Waar ik in dit verhaal enorm van heb genoten is de groei van Guus zijn karakter. Toen ik de flaptekst las had ik verwacht dat Guus een snob zou zijn, zo’n kakker die alles voor elkaar krijgt als hij z’n pappie en mammie maar lief aankijkt. Maar niks was minder waar. Vanaf het eerste moment vond ik Guus een schatje en ik weet zeker dat als Guus zou bestaan hij sowieso zou floreren in mijn vriendengroep.
Wat dit verhaal heel erg laat zien is dat je veel vooroordelen kunt hebben, zelfs over fictieve personages. Guus groeit in dit boek heel erg door de traumatische gebeurtenis die hij meemaakt, maar ook dankzij de goede zorgen en de liefde van Emilio.
De relatie tussen deze twee mannen, alle bijhorende obstakels en hoe ze samen groeien en hiermee omgaan is een voorbeeld voor velen.
Dit was het eerste boek dat ik van Emma Anna heb gelezen en ik ben aangenaam verrast. Emma schrijft heerlijk vlot, weet personages zo neer te zetten dat je er een goede connectie mee voelt en ook de storyline is realistisch waardoor je graag blijft lezen.
Waarom het voor mij nét geen vier sterren is, heeft te maken met het einde. Het einde voelde voor mij in vergelijking met de rest van het verhaal te snel geschreven. De grote gebeurtenissen aan het einde werden voor mijn gevoel in slechts enkele pagina’s ‘opgelost’ alsof het helemaal niet zo’n big deal was. Dit voelde voor mij niet realistisch terwijl de rest van het verhaal dat juist wel is.
Op het einde na, was dit een heerlijk boek en ik ben ontzettend blij dat ik het heb gelezen. Guus en Emilio hebben voor altijd een plekje in mijn hart en ik ben Emma onwijs dankbaar dat ik dit boek van haar heb mogen ontvangen om deze te recenseren. Ik ga zeker meer van haar lezen en ben al aan het twijfelen welk boek ik het eerst van de boekenplank af pak.
Tot slot nog even een shout out naar mijn lieve vriendin Dyonne van Blue Illusion Art die deze prachtige cover heeft ontworpen, you go girl!
isclaimer: in mijn recensies ben ik altijd zo eerlijk en kritisch mogelijk. Wel wil ik benadrukken dat deze recensie is geschreven vanuit mijn persoonlijke mening. Zoals we allemaal weten: smaken verschillen. Laat je dus niet afschrikken door een recensie van bijvoorbeeld één ster, maar wordt ook niet te enthousiast van een recensie van vijf sterren. Hoe ik een boek heb beleefd, kan voor jou heel anders zijn.
ewoon zoals we zijn is het eerste boek van Emma Anna dat ik heb gelezen, ondanks dat ik al meerdere boeken van haar in mijn kast heb staan. Al nadat ik de eerste paar regels had gelezen merkte ik dat de schrijfstijl van Emma lekker vlot is en daar hou ik van.
Je leest het verhaal door zowel de ogen van Guus als Emilio en het leest in dit boek heerlijk om tussen de personages af te wisselen. Je bouwt als lezer een goede connectie op met beide personages en ook de oma van Guus heeft een speciaal plekje in mijn hart bemachtigd. De opbouw van de relatie tussen Guus en Emilio is heel natuurlijk en logisch. Niet te gehaast maar ook niet te langzaam. Daarnaast worstelen ze allebei met bepaalde dingen die in hun leven gebeuren die aan de ene kant heel verschillend van elkaar zijn, maar aan de andere kant wel herkenning bij elkaar oproepen en ook herkenning bij de lezers. In dit boek komen diverse onderwerpen aan bod die bij ons allemaal terug te vinden zijn in ons dagelijks leven zoals: de invloed van sociale media op ons leven (Guus is een influencer), de acceptatie van anderen en jezelf, verantwoordelijkheden durven nemen en vooral communicatie. Communicatie in een relatie is in mijn ogen één van de belangrijkste dingen en ik vind dat in dit verhaal erg goed uitgewerkt.
Iets waar ik me gaandeweg een beetje aan ging storen in dit heerlijke vlotte verhaal is het woordje ‘snurken’. Ik heb lang getwijfeld of ik dit in mijn recensie wilde benoemen omdat het een beetje voelt van: als ik dit nu vertel en je wilt het boek gaan lezen, dan ga je er op letten en ik wil je leesplezier hiermee niet verpesten, maar het stoorde me helaas iets te veel om er niks mee te doen en het heeft me af en toe zelfs uit het verhaal gehaald. Echter kan dit natuurlijk ook helemaal aan mezelf en mijn voorkeuren liggen.
Maar in het verhaal komt het regelmatig voor dat de mannen elkaar heerlijk hard laten lachen. Ik ben gewend dat als iemand dan een ‘knor’lach heeft, dat je dit knorren noemt. Maar in dit boek wordt het beschreven als Snurken. In hoofdstuk 9 staat bijvoorbeeld de zin: “Ik snurk van het lachen.” ik weet het niet zo goed, maar het voelt een beetje cringy? Misschien ben ik gewoon raar hoor, dat ik dit raar vindt, maar voor mij haalde het gebruik van dit woord me regelmatig uit mijn lekkere lees-vibe en dat was voor mij toch wel een minpuntje. Snurken doen we als we slapen, vind ik dan.
Waar ik in dit verhaal enorm van heb genoten is de groei van Guus zijn karakter. Toen ik de flaptekst las had ik verwacht dat Guus een snob zou zijn, zo’n kakker die alles voor elkaar krijgt als hij z’n pappie en mammie maar lief aankijkt. Maar niks was minder waar. Vanaf het eerste moment vond ik Guus een schatje en ik weet zeker dat als Guus zou bestaan hij sowieso zou floreren in mijn vriendengroep.
Wat dit verhaal heel erg laat zien is dat je veel vooroordelen kunt hebben, zelfs over fictieve personages. Guus groeit in dit boek heel erg door de traumatische gebeurtenis die hij meemaakt, maar ook dankzij de goede zorgen en de liefde van Emilio.
De relatie tussen deze twee mannen, alle bijhorende obstakels en hoe ze samen groeien en hiermee omgaan is een voorbeeld voor velen.
Dit was het eerste boek dat ik van Emma Anna heb gelezen en ik ben aangenaam verrast. Emma schrijft heerlijk vlot, weet personages zo neer te zetten dat je er een goede connectie mee voelt en ook de storyline is realistisch waardoor je graag blijft lezen.
Waarom het voor mij nét geen vier sterren is, heeft te maken met het einde. Het einde voelde voor mij in vergelijking met de rest van het verhaal te snel geschreven. De grote gebeurtenissen aan het einde werden voor mijn gevoel in slechts enkele pagina’s ‘opgelost’ alsof het helemaal niet zo’n big deal was. Dit voelde voor mij niet realistisch terwijl de rest van het verhaal dat juist wel is.
Op het einde na, was dit een heerlijk boek en ik ben ontzettend blij dat ik het heb gelezen. Guus en Emilio hebben voor altijd een plekje in mijn hart en ik ben Emma onwijs dankbaar dat ik dit boek van haar heb mogen ontvangen om deze te recenseren. Ik ga zeker meer van haar lezen en ben al aan het twijfelen welk boek ik het eerst van de boekenplank af pak.
Tot slot nog even een shout out naar mijn lieve vriendin Dyonne van Blue Illusion Art die deze prachtige cover heeft ontworpen, you go girl!
isclaimer: in mijn recensies ben ik altijd zo eerlijk en kritisch mogelijk. Wel wil ik benadrukken dat deze recensie is geschreven vanuit mijn persoonlijke mening. Zoals we allemaal weten: smaken verschillen. Laat je dus niet afschrikken door een recensie van bijvoorbeeld één ster, maar wordt ook niet te enthousiast van een recensie van vijf sterren. Hoe ik een boek heb beleefd, kan voor jou heel anders zijn.
Displaying 1 - 14 of 14 reviews