821 mensen die er ook toe doen

by Anna van der Kruis

821 mensen die er ook toe doen is een aaneenschakeling van portretten. Mensen die hun zwaarte dapper dragen, die niet van koude kroketten houden, die in hun eentje door de regen fietsen en die besluiten dat het mooi is geweest, op een vliegtuig stappen of hun middelvinger opsteken. Die keuzes maken of dat op zijn minst proberen, elk op hun eigen manier.

192 pages, Paperback

First published February 1, 2022

Reviews

[Emmeline Cloosterman · Rating 4 out of 5]

"Niets is echt van ons [...]. Behalve de manier waarop we van een ander houden." (85)

[Els · Rating 4 out of 5]

821 mensen die er ook toe doen. Door: Anna van der Kruis.

189 pagina’s gevuld met kleine, en soms iets grotere portretten van naamloze mensen; klinkt kaal en saai maar dat is het zeker niet. Dit debuut is rijk, gelaagd, intiem, ontroerend én fascinerend.

Sommige mensen komen maar eenmaal aan bod, anderen duiken nog eens op, enkelen worden regelmatig zijdelings nog eens aangeraakt. Zoals dat in het echte leven gaat. Alles en iedereen is op een bepaalde manier, een moment in de tijd, met elkaar verbonden. Er wordt gelachen en gehuild, gerouwd, verlaten en bemind, mensen sterven, panikeren, slapen, fotograferen,…

Met een paar woorden, enkele zinnen wordt iemand zorgvuldig geportretteerd, komt een intieme wereld tot leven. Meesterlijk werk van van der Kruis. Je begint aan dit boek en denkt: boeiend. Al snel word je er helemaal in opgezogen, ben je verslaafd. Je glimlacht, onderlijnt, pinkt een traan weg, voelt je hart breken. Less is more is hier helemaal van toepassing. Prachtig en origineel debuut. De aanprijzing op de achterflap door Spinvis is compleet gepast.

[Lalagè · Rating 4 out of 5]

Originele vorm, die korte stukjes bevallen mij wel. Op het eerste gezicht is het een verhalenbundel, maar ik zou het een mozaïekboek willen noemen, want er zijn veel verbanden te ontdekken tussen de vele personages. Veel verhaaltjes zijn kleine observaties van huiselijke taferelen. Sommige gaan over mensen die min of meer met zichzelf worstelen. Het is herkenbaar, van die gedachten die je nooit hardop met iemand zou delen. Alleen door boeken weet ik dat anderen zich ook zo kunnen voelen.

https://lalageleest.nl/2024/01/05/821...

[Leesdame · Rating 4 out of 5]

Het boek is opgedeeld in zeer korte hoofdstukjes. Soms bestaan de hoofdstukken uit niet meer dan een paar regels en veel leegte. Vaak is die leegte dan juist veelzeggend en staat in die paar regels de inhoud voornamelijk tussen de regels. Het is in het begin lastig om het verhaal te volgen, maar al gauw voel je tijdens het lezen toch een soort ritme in de stijl.

Lees verder op mijn blog :)

[Yolan Devriendt · Rating 4 out of 5]

Verwarrend in het begin, de verschillende verhaallijnen lopen in elkaar over. Op die manier is het de eerste pagina's moeilijk begrijpen (en moet je er even door). Maar hoe verder je komt, hoe meer van der Kruis weet te begeesteren. Ze schetst als geen ander een wirwar aan levens door elkaar, en maakt de zwaarte die mensen meetorsen op een mooie manier heel tastbaar. Aanrader!

[Lucienne · Rating 5 out of 5]

Prachtig boek bestaande uit een heleboel korte verhaaltjes. In eerste instantie lijken ze allemaal los te staan, maar soms blijkt dat een nieuw verhaal eigenlijk het perspectief van een ander is in dezelfde situatie. Zo zien we ook dat de invulling van de één niet altijd gelijk staat aan het daadwerkelijke gevoel van de ander.

[Kees Huisman · Rating 4 out of 5]

scherp, somber en krachtig. zoals spinvis (!) zei op de achterflap: "zorgvuldig schrijven vraagt zorgvuldig lezen. niets staat er zomaar."
ben geïnspireerd!

[Emma · Rating 4 out of 5]

Verrassingsboek van Bosch en de Jong <3

Was fijn om een lekker ad hoc boek te lezen na m'n leesdip. Maar ik houd toch meer van verhalen om me helemaal in onder te dompelen ipv steeds korte stukjes.

[Aurélie Haesendonck · Rating 5 out of 5]

Loved it

[Okke Jansen · Rating 4 out of 5]

Tragic

[Fien · Rating 4 out of 5]

Ze schrijft heel mooi over hele simpele dingen. Ben zeer benieuwd naar haar 1e roman!

[André · Rating 3 out of 5]

De auteur van dit debuut maakte het zich absoluut niet ge-makkelijk. Op de cover staat het dat het een roman is maar 821 mensen die er ook toe doen is een aaneenschakeling van portretten Een soort literair mozaïek.

Het boek telt 189 pagina’s gevuld met kleine, en soms iets grotere portretten van naamloze mensen. Sommige mensen komen maar eenmaal aan bod, anderen duiken nog eens op, enkelen worden regelmatig zijdelings nog eens aangeraakt.
Met een paar woorden, enkele zinnen wordt iemand zorgvuldig geportretteerd en komt een intieme wereld tot leven. En toch zijn de verhalen niet in de ik-vorm geschreven en hebben de personages zelden een naam.
De portretten schetsen kort maar krachtig het leven van ie-mand. Suïcidegedachtes komen voorbij, uitvaarten, rouw, maar ook werksituaties, gezinsleven en relaties.
Toch kon kon dit boek mij niet echt de mokerslag toedienen waar het eigenlijk wel het potentieel voor heeft, de personen en de voorvallen worden in iets te snel tempo op de lezer af-gevuurd. Jammer genoeg gaat er zo heel wat diepgang verloren. Dat neemt niet weg dat al de mensen in het boek er ze-ker toe doen

[Martijn van Bruggen · Rating 2 out of 5]

Voor het eerst in tijden weer eens een boek gelezen helemaal voor mezelf. Nou, het verkeerde gekozen. 821 mensen die er ook toe doen bestaat uit allemaal ogenschijnlijk losse fragmentjes (over tobbende mensen) die op "ingenieuze" wijze met elkaar verbonden blijken. Heb liever één goed uitgewerkt personage dan 821 schetsen. Voor de liefhebbers van De gebeurtenis van Peter Terrin.

Nog wel een grappig citaat:

Ze ging sociaal contact uit de weg. Niet omdat ze bang was dat mensen haar stom vonden, maar omdat ze letterlijk niet wist hoe het werkte. Smalltalk. Dan zei ze: Lekker weertje hè, leven je ouders nog? Ze wilde graag in de eerste vijf minuten weten wie er tegenover haar zat. (123)

[Ruben Desmidt · Rating 3 out of 5]

Wat start als een boek met fragment dat je als lezer meteen binnentrekt, laat zich gaandeweg steeds moeizamer lezen. Het lijkt alsof je het verhaal en de samenhang tussen de fragmenten enkel kan vatten wanneer je het boek in een ruk uitleest, wat ik met het tweede deel dan ook deed.

Met opvallend veel witruimte en minutieuze poëzie tracht de auteur een bijzondere en mystieke sfeer te scheppen. Ik probeerde me over te geven aan deze schrijfstijl zodat ik optimaal de cadans van het verhaal kon ervaren.

De beschrijvingen waren vaak treffend en zetten aan tot nadenken. Met een minimum aan woorden weet de auteur een beeld te schetsen van een heel verhaal.

[Hannah · Rating 3 out of 5]

ik snap het idee van dit boek en vond het wel mooi om te lezen dat er een situatie werd beschreven vanuit verschillende perspectieven. ik weet alleen niet of de manier van schrijven helemaal mijn ding was.

[Anne De Schrijver · Rating 3 out of 5]

3,5/5

Eigenlijk heel leuk!!! Verdwalen en genieten... in 1 boek

[Mare Van Alfen · Rating 3 out of 5]

3.5

[Linda De Geest · Rating 3 out of 5]

De debuutroman van Anna van der Kruis is geen klassieke roman, geen doorlopend verhaal, maar een serie van korte portretten en situaties, telkens over andere (meestal anonieme) personages. Sommige hoofdstukjes bestaan uit slechts enkele zinnen.

Eenmaal je als lezer hebt aanvaard dat het herkennen van een situatie of persoon uit een voorgaand hoofdstuk, niet noodzakelijk betekent dat er een verhaallijn – een soort rode draad – zit aan te komen, is dit boek best te genieten. Soms heeft de herkenning betrekking op een zelfde situatie (uit een vorig hoofdstuk) die dan vanuit een ander perspectief wordt beschreven.

De lezer wordt voyeur in het leven en de problemen van verschillende personages. Het deed me aan sociale media denken, waar mensen korte stukjes van hun leven prijs geven of een probleem aankaarten waar ze mee zitten. En die korte fragmenten bestaan op zichzelf, behoeven geen vervolg of oplossing. Maar het blijft wel hangen want doorgaans gaat het over sombere gedachten en gevoelens, over depressie of zelfs suïcide.

Ook de titel doet me aan sociale media denken: 821 volgers of Facebook vrienden? 821 mensen van wie je af en toe iets leest, met wie je op jouw beurt iets over je eigen (gevoels)leven deelt? 821 mensen die er voor jou toe doen.

Heb ik het verkeerd voor als ik de indruk heb dat de auteur haar hart wil luchten over diverse situaties en ze verkiest dit in een roman te doen, liever dan op sociale media? Al was het maar om het spuien van vervelende reacties te vermijden. Dit kan ook een vorm van ventileren zijn. Want ook wie het moeilijk heeft, is de moeite waard en kan “ertoe doen”. Maar moet je er dan ook als lezer iets mee doen?

Al moet ik hier onmiddellijk aan toevoegen dat het taalgebruik van Anna van der Kruis allerminst aan sociale media doet denken. Wat de taal en de stijl betreft, houdt de vergelijking met sociale media in geen geval stand. Taal is wat de verhalen tot één vloeiend en boeiend geheel maakt, heel toegankelijk en vlot geschreven.

De stijl is op zijn minst grensverleggend te noemen, experimenteel zelfs. En zoals bij alles wat baanbrekend is, zullen er even veel voor- als tegenstanders zijn van dit genre.

Omwille van het innovatieve, werd “821 mensen die er ook toe doen” terecht genomineerd voor de Bronzen Uil 2022.