Dit verhaal is beknopt, en daarmee is het meeste gezegd. Enerzijds is dat prettig, omdat de aandacht nu onverdeeld naar de belangrijke gebeurtenissen kan gaan. Anderzijds ontzegt het de karakters echte diepgang en dwingt het de schrijver tot een wel heel toevallig verloop van omstandigheden. Daarnaast zou het verhalende deel van dit boek twee keer zo lang kunnen zijn als Doolaard niet op elke bladzijde had willen beschrijven hoe het Albanese berglandschap er op dat moment uitzag.
Raine, de hoofdpersoon, is van weinig belang - zijn beroep, geschiedenis en karakter spelen een totaal onbelangrijke rol. Hij is de karakterloze aanleiding om het verhaal te vertellen. Leonard, de Malissoor-jongen, heeft eerder het karakter van een omstandigheid dan dat van een personage - hij symboliseert de trots en het belang van eer bij de Malissoren, wat vooral indruk wekt door zijn jeugdige mannelijkheid. En het enige narratieve doel van de gids die Raine begeleid is het introduceren van de Malissoren en hun cultuur, wat hij dermate grif doet dat het qua conversatie weinig om het lijf heeft. De Malissoren, tenslotte, lijken zich veel te bewust van hun vreemdheid ten opzichte van Raine's westers-zijn. Hun narratieve verschijning lijkt daarom te ontspruiten aan een schrijver die, hoewel híj in feite de vreemde is, zichzelf als uitgangspunt neemt en vervolgens het bewustzijn van die vreemdheid in de mond van de 'normale', lokale meerderheid legt. Dat maakt het al met al weinig geloofwaardig.
Maar gelukkig gaat het boek daar niet om. Het boek gaat namelijk vooral om pater Jozef. Pas wanneer deze lichtelijk excentrieke man zijn opwachting maakt (helaas pas op tweederde van het boek), begint het verhaal zich werkelijk af te spelen. Pater Jozef belichaamt de spanning tussen verschillende zeden - die van bloedwraak en die van vergeving. Hij ís die spanning, op meeslepende wijze. Daarnaast is hij authentiek, vrij grappig, en deelt hij een aantal prachtige menselijke inzichten.
Hoewel het boek zeker ontroert, doet het dat op een vrij onoriginele manier: een vroegrijpe jongen die aan zijn moed ten onder gaat. Maar voordat het verhaal daar komt, moet de lezer zich nog door vele bladzijden worstelen waarin de grootste rol is weggelegd voor het veranderende zonlicht. Pater Jozef weet de ziel van het boek behoorlijk te redden, maar goed, dat is dan ook zijn missie hier op aarde.