What do you think?
Rate this book
สามีโดยเจตนา
“คุณจะกลับบ้านคุณเลยหรือเปล่า” เธอเช็ดมือแห้งสะอาดดีแล้วจึงเดินออกมาจากในครัว สอบถามคนบนโซฟา
“จะรีบไปไหน ผมไม่มีธุระต้องไปทำ” อีกฝ่ายย้อนถาม
“อ้าว? แล้วจะอยู่ทำไมอีกคะ” เจ้าหล่อนไม่เข้าใจ “ถ้าคุณกลับจะได้ลงไปด้วยกันเลย ฉันจะออกไปซื้อของด้วย”
“ซื้ออะไรที่ไหน”
หญิงสาวเม้มปาก ดึงเก้าอี้จากโต๊ะรับประทานอาหารซึ่งอยู่ไม่ใกล้ไม่ไกลกับโซฟามานั่ง คุยเป็นงานเป็นการ
“เมื่อเช้าคุณไม่ได้ป้องกัน ฉันก็เลยคิดว่า...ควรจะเซฟตัวเองหน่อย” เจ้าหล่อนพูดไม่คล่องปากนัก บางช่วงเว้นไว้ให้เขาเดาเอาเอง
“อ้อ” ชายหนุ่มทำเสียงในคอ “คืนแรกผมก็ไม่ได้ป้องกัน”
มณิการ์พยักหน้า
“ค่ะ...ที่จริงฉันนับระยะปลอดภัย มันยังอยู่ในช่วงนั้น แต่ก็อยากป้องกันไว้หน่อย ไอ้ที่ผ่านไปแล้วช่างมันเถอะ แต่ของเมื่อเช้ายังพอทำอะไรได้บ้าง”
“คุณจะไปซื้อที่ไหน”
“ข้างๆ คอนโดฯ ห่างไปประมาณ 200 เมตรมีซูเปอร์มาร์เก็ต มีร้านขายยาอยู่ด้วย” เธอตอบ แล้วกระตุ้น “เก็บของสิคะ เดี๋ยวลงไปด้วยกันเลย”
กาณฑ์เม้มปาก จากนั้นเอนตัวลงนอนบนโซฟามือกุมหน้าผาก บอกเสียงอ่อนล้า
“ผมว่าผมคงติดไข้จากคุณนะ รู้สึกปวดหัวไงไม่รู้”
“ได้ไงคะ ก็ยังเห็นดีๆ”
“คุณจะมารู้ดีไปกว่าตัวผมได้ไง” คนป่วยทำหน้ายุ่ง “รู้สึกแปลกๆ มาตั้งแต่ลุกจากเตียงแล้ว ไม่อยากให้คุณไม่สบายใจเอง”
“พูดจริงหรือเปล่าเนี่ย” เธอหรี่ตาจ้อง
“ไม่เชื่อมาจับตัวดู ร้อนอยู่เลย”
คนฟังลังเล เชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่ง แต่ยอมลุกเข้าไปพิสูจน์
“ไม่เห็นร้อน ก็ปกติดีนี่”
“จริงเหรอ” อีกฝ่ายเอ่ย ดึงมือนุ่มไปวางที่ข้างแก้ม “ตรงนี้ล่ะ”
“เหมือนกัน”
“แล้วตรงนี้” จุดนั้นคือใต้คอ
“เหมือนกันนั่นแหละ” เจ้าหล่อนเริ่มเหม็นขี้หน้าคนเจ้ามารยา ถึงตอนนี้ก็แน่ใจ ป่วยการเมืองชัดๆ
“เอ?...งั้นน่าจะร้อนอยู่ข้างในมั้ง ผมรู้สึกมันรุมๆ ปวดหัวด้วย”
หญิงสาวมองจ้อง
“จริงๆ” อีกฝ่ายชัก ‘ร้อนตัว’ ซึ่งไม่ใช่ร้อนเพราะป่วยไข้
“กลับไปนอนที่บ้านคุณไม่ดีเหรอ มีคนคอยดูแล”
“อ้าว แล้วคุณดูแลผมไม่ได้? ทีคุณป่วยผมยังดูแล พอผมป่วยมั่งก็ไล่กันเลย” เขาใช้สายตาตัดพ้อ แกมกล่าวหา
“ฉันแค่คิดว่ามันน่าจะสะดวกสบายกับคุณมากกว่ามานอนอยู่ในคอนโดฯแคบๆ นี่”
“ผมป่วยอยู่ แล้วคุณจะให้ขับรถกลับไปทั้งอย่างนี้เนี่ยนะ” อีกฝ่ายอ้าง “ถามหน่อย ถ้าผมไปเกิดอุบัติเหตุตายขึ้นมาคุณจะเสียใจมั้ย”
“ไม่ถึงขนาดนั้นมั้ย” เธอหน้านิ่ว หมั่นไส้คนคิดมากเกินเหตุ แล้วดู เล่นสมบทบาทจริงพ่อคุณ ไปให้สุดเลยนะ “บ้านคุณมีคนขับรถไม่ใช่เหรอ มาส่งเสื้อผ้าให้ได้ก็น่าจะมารับได้ ให้ฉันโทร.ตามให้เอามั้ย”
“คุณจะไปไหนก็ไปไป๊” กาณฑ์ไล่ส่งเอาดื้อๆ “ฟังคุณพูดมากแล้วผมยิ่งปวดหัว”
พูดจบพลิกหันหลังให้ เอาหมอนมาปิดหูเสียอย่างนั้น
“เอ๊า?!” นี่หาว่าเธอ ‘พูดมาก’ อีก มองเขาแล้วมณิการ์คันไม้คันมือเหลือเกิน
“จะรีบไปไหน ผมไม่มีธุระต้องไปทำ” อีกฝ่ายย้อนถาม
“อ้าว? แล้วจะอยู่ทำไมอีกคะ” เจ้าหล่อนไม่เข้าใจ “ถ้าคุณกลับจะได้ลงไปด้วยกันเลย ฉันจะออกไปซื้อของด้วย”
“ซื้ออะไรที่ไหน”
หญิงสาวเม้มปาก ดึงเก้าอี้จากโต๊ะรับประทานอาหารซึ่งอยู่ไม่ใกล้ไม่ไกลกับโซฟามานั่ง คุยเป็นงานเป็นการ
“เมื่อเช้าคุณไม่ได้ป้องกัน ฉันก็เลยคิดว่า...ควรจะเซฟตัวเองหน่อย” เจ้าหล่อนพูดไม่คล่องปากนัก บางช่วงเว้นไว้ให้เขาเดาเอาเอง
“อ้อ” ชายหนุ่มทำเสียงในคอ “คืนแรกผมก็ไม่ได้ป้องกัน”
มณิการ์พยักหน้า
“ค่ะ...ที่จริงฉันนับระยะปลอดภัย มันยังอยู่ในช่วงนั้น แต่ก็อยากป้องกันไว้หน่อย ไอ้ที่ผ่านไปแล้วช่างมันเถอะ แต่ของเมื่อเช้ายังพอทำอะไรได้บ้าง”
“คุณจะไปซื้อที่ไหน”
“ข้างๆ คอนโดฯ ห่างไปประมาณ 200 เมตรมีซูเปอร์มาร์เก็ต มีร้านขายยาอยู่ด้วย” เธอตอบ แล้วกระตุ้น “เก็บของสิคะ เดี๋ยวลงไปด้วยกันเลย”
กาณฑ์เม้มปาก จากนั้นเอนตัวลงนอนบนโซฟามือกุมหน้าผาก บอกเสียงอ่อนล้า
“ผมว่าผมคงติดไข้จากคุณนะ รู้สึกปวดหัวไงไม่รู้”
“ได้ไงคะ ก็ยังเห็นดีๆ”
“คุณจะมารู้ดีไปกว่าตัวผมได้ไง” คนป่วยทำหน้ายุ่ง “รู้สึกแปลกๆ มาตั้งแต่ลุกจากเตียงแล้ว ไม่อยากให้คุณไม่สบายใจเอง”
“พูดจริงหรือเปล่าเนี่ย” เธอหรี่ตาจ้อง
“ไม่เชื่อมาจับตัวดู ร้อนอยู่เลย”
คนฟังลังเล เชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่ง แต่ยอมลุกเข้าไปพิสูจน์
“ไม่เห็นร้อน ก็ปกติดีนี่”
“จริงเหรอ” อีกฝ่ายเอ่ย ดึงมือนุ่มไปวางที่ข้างแก้ม “ตรงนี้ล่ะ”
“เหมือนกัน”
“แล้วตรงนี้” จุดนั้นคือใต้คอ
“เหมือนกันนั่นแหละ” เจ้าหล่อนเริ่มเหม็นขี้หน้าคนเจ้ามารยา ถึงตอนนี้ก็แน่ใจ ป่วยการเมืองชัดๆ
“เอ?...งั้นน่าจะร้อนอยู่ข้างในมั้ง ผมรู้สึกมันรุมๆ ปวดหัวด้วย”
หญิงสาวมองจ้อง
“จริงๆ” อีกฝ่ายชัก ‘ร้อนตัว’ ซึ่งไม่ใช่ร้อนเพราะป่วยไข้
“กลับไปนอนที่บ้านคุณไม่ดีเหรอ มีคนคอยดูแล”
“อ้าว แล้วคุณดูแลผมไม่ได้? ทีคุณป่วยผมยังดูแล พอผมป่วยมั่งก็ไล่กันเลย” เขาใช้สายตาตัดพ้อ แกมกล่าวหา
“ฉันแค่คิดว่ามันน่าจะสะดวกสบายกับคุณมากกว่ามานอนอยู่ในคอนโดฯแคบๆ นี่”
“ผมป่วยอยู่ แล้วคุณจะให้ขับรถกลับไปทั้งอย่างนี้เนี่ยนะ” อีกฝ่ายอ้าง “ถามหน่อย ถ้าผมไปเกิดอุบัติเหตุตายขึ้นมาคุณจะเสียใจมั้ย”
“ไม่ถึงขนาดนั้นมั้ย” เธอหน้านิ่ว หมั่นไส้คนคิดมากเกินเหตุ แล้วดู เล่นสมบทบาทจริงพ่อคุณ ไปให้สุดเลยนะ “บ้านคุณมีคนขับรถไม่ใช่เหรอ มาส่งเสื้อผ้าให้ได้ก็น่าจะมารับได้ ให้ฉันโทร.ตามให้เอามั้ย”
“คุณจะไปไหนก็ไปไป๊” กาณฑ์ไล่ส่งเอาดื้อๆ “ฟังคุณพูดมากแล้วผมยิ่งปวดหัว”
พูดจบพลิกหันหลังให้ เอาหมอนมาปิดหูเสียอย่างนั้น
“เอ๊า?!” นี่หาว่าเธอ ‘พูดมาก’ อีก มองเขาแล้วมณิการ์คันไม้คันมือเหลือเกิน
511 pages, ebook
First published March 1, 2022
8 people want to read
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 5 of 5 reviews
March 8, 2022
ส่วนตัวเป็นคนชอบอ่านความสัมพันธ์ของตัวละครแบบค่อยเป็นค่อยไปนะคะเพราะฉะนั้นเราขอรีวิวตามความรู้สึกที่ได้อ่าน
พระเอกในเรื่องนี้สำหรับเราถือว่าเป็นคนฉวยโอกาศมาก ๆ ในขณะที่นางเอกอยู่ในอารมณ์ที่ไม่ปกติพระเอกก็ฉวยโอกาสถึงเนื้อถึงตัวอีกฝ่ายจนถึงขั้นมีสัมพันธ์กันทั้ง ๆ ที่ระยะเวลาที่รู้จักและใกล้ชิดกันนั้นน้อยมาก นางเอกเองก็ช่างยินยอมพร้อมใจให้แบบรวดเร็วจริง ๆ ทั้ง ๆ ที่รักษาเนื้อรักษาตัวกับแฟนเก่ามาได้ตั้งหลายปี (มันคนละบริบทกับพวก one night stand นะคะ) เลยเป็นจุดที่เรารู้สึกเหมือนจงใจเกินไปค่ะ
ส่วนที่คิดว่าดีคือความสัมพันธ์ของนางเอกกับครอบครัวไม่ว่าจะเป็นป้าลิ้จี่ผู้หัวเราะอร่อย หรือแม่ของนางเอกที่สนิทสนมกับลูกจนสามารถให้ความไว้ใจเล่าเรื่องต่าง ๆ ให้แม่ฟังได้ หรือพระเอกที่มีความสัมพันธ์ที่ดีกับป้าลิ้นจี่ในฐานะครูและลูกศิษย์ บทสนทนาลื่นไหลเป็นธรรมชาติและสนุกสนานดีค่ะ
ถ้าไม่คิดอะไรมากก็ถือว่าเป็นเรื่องที่อ่านได้เพลิน ๆ แป๊บ ๆ จบค่ะ
พระเอกในเรื่องนี้สำหรับเราถือว่าเป็นคนฉวยโอกาศมาก ๆ ในขณะที่นางเอกอยู่ในอารมณ์ที่ไม่ปกติพระเอกก็ฉวยโอกาสถึงเนื้อถึงตัวอีกฝ่ายจนถึงขั้นมีสัมพันธ์กันทั้ง ๆ ที่ระยะเวลาที่รู้จักและใกล้ชิดกันนั้นน้อยมาก นางเอกเองก็ช่างยินยอมพร้อมใจให้แบบรวดเร็วจริง ๆ ทั้ง ๆ ที่รักษาเนื้อรักษาตัวกับแฟนเก่ามาได้ตั้งหลายปี (มันคนละบริบทกับพวก one night stand นะคะ) เลยเป็นจุดที่เรารู้สึกเหมือนจงใจเกินไปค่ะ
ส่วนที่คิดว่าดีคือความสัมพันธ์ของนางเอกกับครอบครัวไม่ว่าจะเป็นป้าลิ้จี่ผู้หัวเราะอร่อย หรือแม่ของนางเอกที่สนิทสนมกับลูกจนสามารถให้ความไว้ใจเล่าเรื่องต่าง ๆ ให้แม่ฟังได้ หรือพระเอกที่มีความสัมพันธ์ที่ดีกับป้าลิ้นจี่ในฐานะครูและลูกศิษย์ บทสนทนาลื่นไหลเป็นธรรมชาติและสนุกสนานดีค่ะ
ถ้าไม่คิดอะไรมากก็ถือว่าเป็นเรื่องที่อ่านได้เพลิน ๆ แป๊บ ๆ จบค่ะ
March 3, 2022
นิยายอ่านง่าย สบายๆค่ะ พระเอกน่ารักมาก มีบางฉากอ่านไปยิ้มไปด้วยความขำ พระเอก นางเอก ป้านางเอกคุยกันทีไร ฮาทุกที
Read
March 8, 2022#สามีโดยเจตนา / กลิ่นแก้ว
คราวนี้กลิ่นแก้วมาในธีมเจ้านายกับลูกน้อง แต่ปราศจากดราม่าแบบผิดคาด กลับเป็นแนวหวาน ๆ ที่ผู้เขียนบอกไว้ว่าใช้สูตรน้ำอ้อยผสมน้ำผึ้งในการปรุง
สำนวนภาษายังคงอ่านได้ไหลลื่นดี แม้จะมีเอ๊ะหนึ่ง เอ๊ะสองอยู่บ้าง แต่ก็เป็นสิ่งที่พอเข้าใจได้ โดยรวมจึงจัดว่าอ่านได้เพลิน ในโทนอารมณ์สบายอกสบายใจ และมีจุดที่ไม่เคลียร์อยู่นิดหนึ่งค่ะ :)
คราวนี้กลิ่นแก้วมาในธีมเจ้านายกับลูกน้อง แต่ปราศจากดราม่าแบบผิดคาด กลับเป็นแนวหวาน ๆ ที่ผู้เขียนบอกไว้ว่าใช้สูตรน้ำอ้อยผสมน้ำผึ้งในการปรุง
สำนวนภาษายังคงอ่านได้ไหลลื่นดี แม้จะมีเอ๊ะหนึ่ง เอ๊ะสองอยู่บ้าง แต่ก็เป็นสิ่งที่พอเข้าใจได้ โดยรวมจึงจัดว่าอ่านได้เพลิน ในโทนอารมณ์สบายอกสบายใจ และมีจุดที่ไม่เคลียร์อยู่นิดหนึ่งค่ะ :)
May 3, 2022
เขียนดีค่ะ สนุกพระเอกคลั่งรัก รักมั่นคงมาก ส่วนตัวเราไม่ชอบปมเพื่อนหักหลังเพื่อนเลยแบบอินมากอ่านต่อไม่ได้เลยอ่ะ มันเจ็บปวดกว่าการที่โดนคนรักหักหลังอีก อ่อนไหวกับปมนี้มากๆ อยากให้ 2คนนั้นรักกรรมหนักๆกว่านี้ไม่อยากให้ได้รับการให้อภัยจากนางเอกเลยด้วยซ้ำ
ปล.ไม่ใช่ความผิดของนักเขียนนะคะ ไม่ใช่ไม่ชอบงาน ที่บอกไม่ชอบคือปมเพื่อนหักหลังเพื่อนค่ะ
ปล.ไม่ใช่ความผิดของนักเขียนนะคะ ไม่ใช่ไม่ชอบงาน ที่บอกไม่ชอบคือปมเพื่อนหักหลังเพื่อนค่ะ
March 5, 2022
กุ๊กกิ๊กๆ ไปตลอดเรื่อง
ป้าลิ้นจี่น่ารัก เพื่อนๆ พี่ๆ ที่ทำงานก็น่ารัก
อ่านแล้วสบายใจดีค่ะ
ป้าลิ้นจี่น่ารัก เพื่อนๆ พี่ๆ ที่ทำงานก็น่ารัก
อ่านแล้วสบายใจดีค่ะ
Displaying 1 - 5 of 5 reviews