Η πρώτη λογοτεχνική επαφή με το έργο του Αμπντελά Ταϊά, ενός ανοιχτά gay Μαροκινού συγγραφέα και σκηνοθέτη, του πρώτου που τόλμησε να παραδεχτεί ανοιχτά την ομοφυλοφιλία του σε μια χώρα που αυτή είναι απαγορευμένη, γίνεται με ένα βιβλίο που είναι αφιερωμένο και δίνει φωνή στη μητέρα του, η φωτογραφία της οποίας σε νεαρή ηλικία κοσμεί και την πρώτη σελίδα του.
Γραμμένο λίγα χρόνια μετά το θάνατό της το 2010, το «Η Ζωή Με το Δικό Σου Φως» δεν θα μπορούσε παρά να είναι ένα γράμμα αγάπης, αλλά και μια προσπάθεια κατανόησης, συγχώρεσης και αντικατοπτρισμού του ίδιου του συγγραφέα και της θέσης του σε μια εχθρική προς αυτόν κουλτούρα απέναντι σε μια γυναίκα που ποτέ δεν τον αποδέχτηκε ή τον κατάλαβε πραγματικά.
Η Μαλίκα παίρνει το λόγο και προσπαθεί να αυτοπροσδιοριστεί σε τρεις στιγμές της ζωής της, οι οποίες συνθέτουν και τα τρία κεφάλαια του βιβλίου. Ο λόγος της είναι χειμαρρώδης και σχεδόν παραληρηματικός, διεπόμενος από τη μουσικότητα και το ρυθμό της αραβικής γλώσσας, με τις επαναλήψεις, τα πισωγυρίσματα και τα μοτίβα που επιστρέφουν διαρκώς, όσο η ιδία ταλαντεύεται ανάμεσα στα όνειρα, τους εφιάλτες και τις ελπίδες της να ξεπεράσει τη φτωχική της καταγωγή και την αλγεινή θέση μια γυναίκας σε έναν κόσμο που προσπαθεί να πνίξει τη φωνή της.
Νεαρή χήρα τη δεκαετία του 1950 από έναν τρυφερό, αλλά φτωχό σύζυγο, ο οποίος χάθηκε στον πόλεμο της Ινδοκίνας, όπου στρατεύτηκε στο πλευρό των αποικιοκρατών με την ελπίδα να βελτιώσει την οικονομική κατάστασή του.
Μητέρα εννέα (!) παιδιών τη δεκαετία του 60 από έναν δεύτερο σύζυγο, στην προσπάθεια να ανελιχθεί κοινωνικά μέσω ενός πλούσιου γάμου των κοριτσιών της, διαιωνίζοντας πατριαρχικά και ταξικά μοντέλα από τα οποία δεν μπορεί να ξεφύγει.
Ηλικιωμένη και μόνη στα τέλη του προηγούμενο αιώνα, στο σπίτι που έχτισε με τους κόπους και τις θυσίες μιας ολόκληρης ζωής, απέναντι σε έναν νεαρό ομοφυλόφιλο ληστή, στον οποίο θα εξομολογηθεί την αποξένωση με τον εξόριστο στο Παρίσι, επίσης ομοφυλόφιλο, γιο της.
Αυτό που αφήνει ο Ταϊά να αναδειχθεί πίσω από τα λόγια της μητέρας του είναι η πίκρα και ο θυμός σε μια χώρα που δεν έχει ακόμα απεμπολήσει το αποικιοκρατικό της παρελθόν, που έχει ακόμα βασιλεία και βαθιές ταξικές διαφορές, που φυλακίζει και τιμωρεί τους ανοιχτά ομοφυλόφιλους, αν και η ερωτική συνεύρεση μεταξύ ανδρών είναι διαδεδομένη, αρκεί να μην προκαλεί.
Μέσα από το φως και τις αναπόφευκτες σκιές της μητέρας του, ο Ταϊά προσπαθεί να φωτίσει και να αποδεχτεί τα δικά του σκοτάδια και μέσα από αυτό το συγκινητικό βιβλίο το καταφέρνει.