Αγιογραφία

by Nikos Panagiotopoulos

Καλοκαίρι του 1940, κάπου στην Αρκαδία... Ένα ολόκληρο χωριό, το Θερμό, ξεσηκώνεται και λιντσάρει τον προστάτη «άγιό» του -τον φημισμένο ασκητή Ιωάννη τον Ορφανό, ξακουστό σε ολόκληρη τη χώρα για τη θαυματουργή του δράση.
Μέσα σε μια νύχτα, καθώς ψυχορραγεί, ο Ορφανός προλαβαίνει να εξομολογηθεί σ ένα δεκαοχτάχρονο αγόρι, τον μοναδικό «ουδέτερο» κάτοικο του Θερμού -τον άνθρωπο που την επομένη, σύσσωμο το χωριό, θα κατηγορήσει για το φόνο του «αγίου».
Εξήντα τόσα χρόνια αργότερα, κι ενώ οι εκκλησιαστικές αρχές συλλέγουν στοιχεία προκειμένου να προχωρήσουν στην αγιοποίηση του Ορφανού, ο «φονιάς» αποφασίζει να σπάσει τη σιωπή του.

328 pages, Paperback

First published January 1, 2003

About the author

Nicos Panayotopoulos (Greek: Νίκος Παναγιωτόπουλος) is a Greek screenwriter, novelist, and short story writer. Panayotopoulos studied engineering, but at the same time took drama courses at the Hellenic-American Union. Initially, he worked as an arts journalist for newspapers, magazines and television. Since 1992 he makes a living as a novelist and screenwriter.

Panayotopoulos has been teaching screenwriting in several film schools, seminars and workshops, and, lately, at the Film Department of the School of Fine Arts (Athens University). Since 2007 he is a senior trainer at the MFI script2film workshops.
He has written screenplays for short films, TV series and feature films. In 1996 he won the best screenplay award for Truants (directed by N. Grammatikos) at the Thessaloniki Film Festival. In 2000 he won the first prize in a screenwriting competition with his screenplay False Alarm, which was produced in 2006 (dir. by K. Evangelakou). He co-wrote The King (2002) and The Wake (2005, dir. by N. Grammatikos), My brother and I (1998, dir. by A Kokkinos), and Totally Married (2003, dir. by D. Indares) among others.

His collection of short stories, “The Guilt of Materials” (1997) received the Maria Ralli Award for new writers.

His published novels include “Ziggy from Marfan – The Diary of an Alien” (1998), “The Gene of doubt” ( 1999), “Icon” (2003) which was shortlisted for the National Novel Award, and “The children of Cain” 2011).

Panayotopoulos's novels have been translated into several European languages. In addition, Panayotopoulos has translated into Greek Andrew Crumey’s “Mr. Mee”, Philip Roth’s “The professor of desire”, and Jean Echenoz’s “Jérôme Lindon”.

Reviews

[Iro · Rating 4 out of 5]

Οξυδερκές, αιρετικό, απολαυστικό. Η ίδια η γλώσσα του γίνεται όχημα για την δαιμόνια (είδατε τι έκανα εκεί) ειρωνεία που ξεχειλίζει από κάθε σελίδα. Αγάπησα τον ήρωα, την ατμόσφαιρα ελληνικής επαρχίας που ελάχιστα έχει αλλάξει μέσα σε έναν αιώνα, το ηχηρό κατηγορώ στην εκκλησία και τις μεθόδους της. Μοιάζει περίεργο (πολύ) στην αρχή, αποζημιώνει μόλις μπεις στον ρυθμό του.

[Paraskevi Parissi · Rating 5 out of 5]

Η επαφή μου με το έργο του κύριου Παναγιωτόπουλου ‘’ΑΓΙΟΓΡΑΦΙΑ’’ ήταν μοναδική. Ήταν από τα πιο όμορφα αναγνωστικά ταξίδια που είχα μέχρι τώρα όσον αφορά το 2022. Υπάρχουν βιβλία που με κλειδώνουν μέσα στις σελίδες τους και μέσα στην ιστορία τους μόνο και μόνο από την γραφή του δημιουργού. Η γλώσσα που χρησιμοποιεί ο συγγραφέας και ο τρόπος που παίζει με το Ελληνικό αλφάβητο, μου αποδεικνύει ακόμη μία φορά πόσο όμορφη είναι η Ελληνική μας γλώσσα και πόσες υπέροχες λέξεις έχουμε που δεν χρησιμοποιούμαι πλέον. Λόγος και Τέχνη λοιπόν μαζί!! Οι άνθρωποι που εκπαιδεύτηκαν να χρησιμοποιούν δεξιοτεχνικά την γραφή μας και να δημιουργούν τις πύλες κάτω από τις οποίες θα περάσουν οι αναγνωστικοί ταξιδιώτες τους θεωρώ άρχοντες και για αυτό υποκλίνομαι.
Ο κύριος Παναγιωτόπουλος προτιμάει την καθαρεύουσα για να αναπτύξει το έργο του, ίσως για να ταυτίσει ολοκληρωτικά τον πρωταγωνιστή με την εποχή του. Η σύνταξη των προτάσεων και ο συνδυασμός των λέξεων είναι αξιοζήλευτος. Μπορώ να πω με το χέρι στην καρδιά ότι ζηλεύω τον τρόπο γραφής του αλλά συνάμα τον θαυμάζω και για να μην γίνω γραφική η ‘’Αγιογραφία’’ με κέρδισε πρωτίστως για αυτό και έπειτα για την αναπαράσταση των γεγονότων, αφού το βιβλίο στηρίζεται σε μία επιστολή που ο αναφερόμενος Φονιάς σπάει την σιωπή του εξήντα χρόνια μετά. Παίρνοντας ως δεδομένο την δεξιοτεχνική του γραφή αυτό που τον ξεχωρίζει ακόμη περισσότερο είναι το καλό και το χαρακτηριστικό του χιούμορ. Ένα χιούμορ απολαυστικό και πηγαίο θεωρώ, αφού έπιασα τον εαυτό μου να γελάει και να σταματάει την ανάγνωση. Αυτός ο σαρκασμός βεβαίως έχει στόχο να περιγράψει με όσο πιο γλαφυρό τρόπο την νοοτροπία, τις ιδέες και την ίδια την ζωή ολόκληρων Ελληνικών γενεών στις αρχές του περασμένου αιώνα, οι οποίες είναι κωμικοτραγικές όταν τις βλέπεις ως θεατής.

Η ανάγκη του ανθρώπου να πιστεύει σε ένα Θεό καθώς και στους Αγίους για να σωθεί η ψυχή του αλλά και για να λυτρωθεί από τα προβλήματα του είναι τόσο μεγάλη, μα τόσο μεγάλη που η έκφραση που λέει ο λαός ΄΄Ο ΣΚΟΠΟΣ ΑΓΙΑΖΕΙ ΤΑ ΜΕΣΑ’ είναι η πιο κατάλληλη να την χρησιμοποιήσω και εγώ για το βιβλίο που διάβασα . Ο σκοπός αγιάζει τα μέσα για να μαζευτούν χρήματα και να γεμίσουν τα ταμεία μην το ξεχνάτε αυτό! Μέσα από την ανάγκη του αυτή ο άνθρωπος συνεχίζω μπορεί να δημιουργήσει τόσο έντονους μύθους, τόσο έντονες καταστάσεις , οι οποίες να μπλεχτούν με την πραγματικότητα σε τέτοιο βαθμό που στο τέλος να μην ξεχωρίζεις που ξεκινάει το παραμύθι και που τελειώνει. Ακόμη και κουβάρι να ήταν η Αριάδνη δεν θα μπορούσε να δώσει την άκρη στον Θησέα...
Οι μύθοι και οφθαλμαπάτες μπλέκονται με αριστοτεχνικό πλέξιμο της ίδια κλωστής για να αγιάσει η ψυχή του ανθρώπου, αλλά πάνω από όλα για να ζήσει πιο καλό και πιο εύπορο βίο. Όταν το έργο του ολοκληρωθεί πάνω σε σάπια θεμέλια και ενώ γνωρίζει ότι μπορεί να γκρεμιστεί ανά πάσα στιγμή θα αγωνιστεί εν τούτης με αίμα και ιδρώτα για να μη του το χαλάσει κανείς, αφού πορεύεται μέσα από αυτό. Απλοί άνθρωποι, ευκολόπιστοι με προκαταλήψεις παρασέρνονται από το χορό και το γαϊτανάκι που έχουν στήσει άλλοι για αυτούς. Ο αυτοσκοπός αγιάζει τις ψυχές τους όπως η Θεία κοινωνία , κατά την οποία μεταλαμβάνουμε το σώμα και αίμα του Κυρίου μας για να είμαστε πνευματικά ζωντανοί. Και εδώ έρχεται η επιστολή με ένα μοναδικό χιούμορ να στολίσει την Αγιότητα και τους πιστούς που θέλουν να πιστεύουν σε κάτι μοναδικό και ξεχωριστό για να ρίξουν Άγιο λίπασμα στην ψυχή τους.
Ο τίτλος ‘’Αγιογραφία’’ είναι ο πιο εύστοχος και ειλικρινά ολοκληρώνοντας την ανάγνωση δεν θα μπορούσα να φανταστώ κάποιον άλλο. Η αγιογραφία είναι το μέσον για να επιτευχθεί μία σχέση ζωής με τους Αγίους. Ο πιστός μπορεί να φθάσει και να αναζητήσει την αγιότητα μέσω της Αγιογραφίας. Μπορεί με απλά λόγια να γεφυρώσει τον φυσικό με τον πνευματικό κόσμο. Για να μπορέσετε και εσείς να γεφυρώσετε αυτή την απόσταση μπορείτε να διαβάσετε το βιβλίο και να κρίνετε μόνη σας που ξεκινάει το κωμικό και που το τραγικό στοιχείο της αφήγησης …… !

[Elisa S · Rating 3 out of 5]

3,5 είναι λίγο κουραστική η γραφή χωρίς κεφάλαια παρότι απόλυτα λογική.

[Sia K. · Rating 4 out of 5]

Εξυπνο και με τον τρόπο του αιρετικό! Ωραία γραφή. Μέσω της ήσυχης αφήγησης του βάζει στο κάδρο τα απαντά της εκκλησίας. Το αγάπησα και το προτείνω.
(4 1/2🌟)

[ΜιΡο · Rating 4 out of 5]

Εξαιρετικη γραφη, δεν σε αφηνει! Παρολο που το θεμα δεν με ενδιεφερε με κρατησε μεχρι το τελος!

[Magda · Rating 5 out of 5]

Εξαιρετικό. Με υπέροχη γλώσσα, με πολύ χιούμορ, με πολύ ακριβή και ειλικρινή απόδοση μιας κοινωνικής κατάστασης. Δεν θέλω να πω τίποτα για την πλοκή, γιατί και το παραμικρό νομίζω πρέπει ο αναγνώστης να το ανακαλύψει μόνος του. Εξαιρετικό.

[Daphne Zanni · Rating 3 out of 5]

3 1.2 stars due to the last two pages of the book

[Alexia K. · Rating 5 out of 5]

Ιδανικό για όσους αγαπούν το θρησκευτικό στοιχείο στα μυθιστορήματα, και πολύ κινηματογραφικό.