Zarządca Sanshō

Tajfuny mini #6

by Ōgai Mori, Katarzyna Sonnenberg-Musiał (Translator)

Szósta książka z serii Tajfuny Mini, prezentującej dzieła pisarzy i pisarek pierwszej połowy XX wieku, którzy nie byli wcześniej tłumaczeni na język polski, a zdecydowanie na to zasługują.

Wybór trzech utworów, które doskonale prezentują wszechstronność artystycznych zainteresowań Ōgaia Moriego. Pisarz jawi się nam jako erudyta i człowiek doskonale zorientowany w europejskiej literaturze i sztuce, ale także badacz rodzimej historii i folkloru. Przy tym jest wybitnym obserwatorem, który bez trudu konstruuje zarówno fascynujące opowieści, jak i intrygujące miniatury. W tomie znalazły się trzy opowiadania w doskonałym przekładzie Katarzyny Sonnenberg-Musiał: Hanako, w której mamy okazję podejrzeć Auguste'a Rodina przy pracy, przejmująca dreszczem Hipnoza oraz tytułowy Zarządca Sanshō – jeden z najbardziej znanych tekstów pisarza. Opowieść o dwójce sierot, która zostaje sprzedana w niewolę i trafia do majątku surowego zarządcy od lat inspiruje czytelników i innych twórców – czego najsłynniejszym przejawem jest genialny film w reżyserii Kenjiego Mizoguchiego z 1954 roku.

Genres: Japan, Short Stories, Japanese Literature, Fiction, Asian Literature, Asia, Stories

96 pages, Paperback

First published March 24, 2022

About the author

Mori Ōgai, pseudonym of Mori Rintarō (born February 17, 1862, Tsuwano, Japan—died July 9, 1922, Tokyo), one of the creators of modern Japanese literature.

The son of a physician of the aristocratic warrior (samurai) class, Mori Ōgai studied medicine, at first in Tokyo and from 1884 to 1888 in Germany. In 1890 he published the story “Maihime” (“The Dancing Girl”), an account closely based on his own experience of an unhappy attachment between a German girl and a Japanese student in Berlin. It represented a marked departure from the impersonal fiction of preceding generations and initiated a vogue for autobiographical revelations among Japanese writers. Ōgai’s most popular novel, Gan (1911–13; part translation: The Wild Goose), is the story of the undeclared love of a moneylender’s mistress for a medical student who passes by her house each day. Ōgai also translated Hans Christian Andersen’s autobiographical novel Improvisatoren.

In 1912 Ōgai was profoundly moved by the suicide of General Nogi Maresuke, following the death of the emperor Meiji, and he turned to historical fiction depicting the samurai code. The heroes of several works are warriors who, like General Nogi, commit suicide in order to follow their masters to the grave. Despite his early confessional writings, Ōgai came to share with his samurai heroes a reluctance to dwell on emotions. His detachment made his later works seem cold, but their strength and integrity were strikingly close to the samurai ideals he so admired.

Reviews

[spillingthematcha · Rating 4 out of 5]

„Hanako” to zdecydowanie moje ulubione opowiadanie, ze względu na wielką miłość jaką darzę Rodin’a, jednak wszystkie z nich miały w sobie coś ujmującego.

[Introverticheart · Rating 3 out of 5]

Całkiem udany zbiór opowiadań, który rzeczywiście pokazuje na wszechstronność twórczości Ogaia Moriego. Chociaż dwa pierwsze utwory to zaledwie szkice, natomiast trzecie - tytułowe było naprawdę dobre. Ale nie czuję się rozczarowany, z każdym kolejnym minisem dostaję coraz to szerszy obraz literatury japońskiej i chcę więcej.

[M S · Rating 3 out of 5]

Dwa pierwsze opowiadania średnie, ale za to trzecie, tytułowe, się świetnie czytało.

[ola ✶ cosmicreads · Rating 2 out of 5]

ledwo skończyłam, a już nie pamiętam, o czym to było

[Marta Demianiuk · Rating 3 out of 5]

No, to wszystkie minisy mam przeczytane. Ten był OK, ale nie wywołał we mnie jakichś wielkich emocji.

[cyannie · Rating 3 out of 5]

3.5

erudycja autora widoczna gołym okiem, natomiast pod wzgledem tresci nie do konca dla mnie byly te opowiadania

[kam · Rating 2 out of 5]

Dwa opowiadania mnie od siebie odpychaly (między innymi podejściem do kobiet), a trzecie było interesujące, ale nie na tyle, bym je polubiła. „Hipnoza“ i „Hanako“ to wyszarpnięte z wyobraźni autora sceny, które ani nie ciekawią, ani nic większego sobą nie reprezentują. Jedynie „Zarządca Sanshō“ jest czymś więcej, ale bazuje na XIV-​wiecznej bal­la­dzie, wiec może stąd rozbudowana fabuła i ciekawi bohaterowie. Tyle że nawet ono niespecjalnie mi się podobało. Zbiór traktuję więc jako literacką ciekawostkę i rozważam zapomnienie o nim.

[Kinga (oazaksiazek) · Rating 3 out of 5]

3,5
Zbiór trzech krótkich opowiadań japońskiego autora.
Każde z nich jest na swój sposób wyjątkowe, każde dotyczy czegoś innego. W tych tekstach widać, że Ōgai Mori był człowiekiem o wszechstronnych zainteresowaniach.

Ogólnie czytało się je całkiem dobrze, ale mam wrażenie, że długo nie pozostaną one w mojej głowie.

Hipnoza - 2/5
Hanako - 3,5/5
Zarządca Sansho - 4,75/5

Jak widać, najbardziej przypadło mi do gustu opowiadanie tytułowe, które było niesamowicie klimatyczne. Z zapartym tchem śledziłam losy bohaterów i byłam ogromnie ciekawa, jak zakończy się ich historia.

Uważam, że warto przeczytać tę książkę. Podobnie jak wszystkie pozostałe z serii Tajfuny Mini. Nie są to dla mnie pozycje idealne, ale jednak są inne, dają nowe spojrzenie na japońską literaturę i poszerzają moje czytelnicze horyzonty.

[emkart_andbooks · Rating 2 out of 5]

Raczej nie będzie to lektura, która jakoś szczególnie zostanie w mojej pamięci, ale spodobało mi się pióro autora. Chętnie przeczytałabym coś dłuższego…

[moony · Rating 3 out of 5]

Nie wiem czy główne opowiadanie miało jakąś puentę, ale dobrze się czytało. Bardzo podobało mi się Hanako <3

[H.Sapiens · Rating 2 out of 5]

5/10
Pierwsze opowiadanie miało ciekawy pomysł, ale nie został on poprowadzony w interesujący sposób, drugie o niczym, trzecie, tytułowe, najmocniejsze, ale nic specjalnego ta proza od siebie nie daje.

[Weronika · Rating 3 out of 5]

Pierwsze opowiadanie do mnie w ogóle nie trafiło. Drugie było klimatyczne. Trzecie było ciekawe.

[Bookygirls Magda · Rating 4 out of 5]

3.5
Najbardziej podobało mi się tytułowe opowiadanie

[Sajgonkawarzywna · Rating 3 out of 5]

Pierwsze dwa opowiadania takie średnie, ale ostatnie nawet było interesujące.

⭐3/5

[angelika · Rating 2 out of 5]

2.5, tytułowe opowiadanie zdecydowanie najciekawsze, pozostałe dwa takie sobie - raczej nie zostaną mi w pamięci na dłużej.

[Dominika · Rating 5 out of 5]

Niby nic specjalnego, ale jest w nich coś poruszającego. Piękny subtelny styl pisania, narracja płynie lekko jak woda i sprawia, że trudno się oderwać. Być może nie ma w opowiadaniach jakiejś druzgocącej puenty czy dramatycznego zwrotu akcji, lecz niuansów jest tak wiele, że można spokojnie wybierać i rozważać każdy z osobna i w odniesieniu do całości, chociażby po to, żeby się oburzyć i zaprotestować. Zbiorek dopełnia świetny wstęp tłumaczki. Ogólnie zdecydowanie jedna z najprzyjemniejszych lektur ostatnio, poważnie rozważam zakup

[felcia☁️ · Rating 3 out of 5]

3/5 Z trzech opowiadań zawartych w tym zbiorze najbardziej przypadło mi do gustu to tytułowe. W pozostałych dwóch czegoś mi brakowało (i na pewno nie były to nawiązania do literatury europejskiej, okej Ogai rozumiemy, że się na tym znasz), ale nie chciałam przez to, niczym bohater „Hipnozy”, krzyczeć „Ech, co za gówno!”… przepraszam nie mogłam się powstrzymać.

[joa · Rating 3 out of 5]

2.75⭐️

[lia · Rating 3 out of 5]

⭐3,5

[Zuzia · Rating 3 out of 5]

3,25

[Mateusz]

Niezbyt sprytna gromadka

[cassie (george's version) · Rating 4 out of 5]

O wiele lepsza niż poprzednia, czytało się ją szybciusieńko nie tylko ze względu na długość ale też fabułę. Bardzo polecam

[Marta · Rating 4 out of 5]

I. 2/5
II. 3,5/5
III. 4/5

Tytułowe opowiadanie podobało mi się najbardziej! Bardzo fajny klimat🌿

[Jagoda · Rating 4 out of 5]

Pierwsze opowiadanie nie przypadło mi do gustu, głównie z powodu 3 ostatnich stron, które były dosyć mizoginistyczne. Drugie było króciutkie ale miłe do przeczytania tym bardziej jeżeli, ktoś się interesuje rzeźbą. Ostatnie tytułowe opowiadanie było trochę naiwne ,ale nie przeszkadzało mi to i przyznam, że pare łez wycisnęło ze mnie.
Ogólnie polecam. Sądzę że odbiega trochę od innych opowiadań japońskich, ale nie całkowicie.

[Laura · Rating 4 out of 5]

3,5

"Zarządca Sanshō" i "Hanako" to ciekawe opowiadania. Z pozoru mogą wydawać się trywialne, ale trzeba spróbować zrozumieć je szerzej, także biorąc pod uwagę kontekst. Warte przeczytania, ale nie zachwycą, jeśli nie podda się ich próbie analizy / zrozumienia.

Co do "Hipnozy", być może nie zrozumiałam sensu - wydawało mi się urwane, jakby był to jedynie wstęp do dłuższej opowieści. Szkoda.

[Oszka · Rating 3 out of 5]

Hipnoza i Hanako są bardzo krótkie, są ciekawym pomysłem, jednak nie rozwiniętym w żadnym kierunku. To tylko pojedyncze sceny. Zarządca Sanshō jest moim zdaniem najciekawszym opowiadaniem z tego zbiorku, chociaż to może wynikać z tego, że czytając, przypominałam sobie film, który obejrzałam kilka lat temu (swoją drogą dużo lepszy od opowiadania)...

[Kalokagathia · Rating 4 out of 5]

W każdym opowiadaniu czuć specyficzną wrażliwość autora do spraw wokół człowieka i jego wnętrzu; władz jego umysłu, ciała jako naczynia duszy i kolein losu. Tematyka „Hipnozy” i „Hanako” okazała się znacznie bardziej pociągająca od głównego opowiadania, jednak wszystkie były na równi dobre.

[Martyna Nina · Rating 2 out of 5]

Bardzo oszczędny w treści jest Pan Ogai. Mimo, że były o wiele krótsze od tytułowego opowiadania to mi się o wiele bardziej podobały Hipnoza i Hanoko. Czytasz i myślisz jednocześnie nad tym, a w przypadku zarządcy nie ma nad czym myśleć.

[Polianna (moze_booka) · Rating 3 out of 5]

Najmniej porywające opowiadania z serii Mini.

[colagatji · Rating 3 out of 5]

bardzo mi to wszystko jedno ;)