Στην κορυφή του Ολύμπου

by Giorgos Polyrakis, Γιώργος Πολυράκης

Είχε γεννηθεί απλόχερα προικισμένη από τη φύση σε ομορφιά αλλά ταυτόχρονα δε δίσταζε μπροστά σε κανέναν και άλλαζε τους άντρες σαν τα πουκάμισα. Της άρεσε ο έρωτας, δε ζούσε χωρίς αυτόν, αλλά δεν είχε ερωτευτεί ποτέ ως τη στιγμή που γνώρισε τον Δημήτρη, τον καλύτερο φίλο του άντρα της, και τον ερωτεύτηκε με τον τρόπο που ερωτεύεται ο άνθρωπος μία μόνο φορά στη ζωή του. Και τότε παρέβλεψε τα πάντα και άρχισε να πλάθει όνειρα. Όνειρα που δε σταματούσαν μπροστά σε τίποτα, ούτε καν μπροστά στο έγκλημα που άρχισαν να σχεδιάζουν με τον Δημήτρη για να ζήσουν τον έρωτά τους. Είχαν παραμερίσει τη φιλία πολλών χρόνων, χωρίς να υποψιάζονται ότι η νέμεση υπάρχει παντού, ότι τα βλέπει όλα κι ότι θα ερχόταν η στιγμή που θα πλήρωναν ακριβά για το έγκλημα στην κορυφή του Ολύμπου.
Ένα μυθιστόρημα που φανερώνει ότι ο άνθρωπος μπορεί να ξεφύγει από πολλά αλλά όχι από τον ίδιο του τον εαυτό και τις ενοχές του.

288 pages, Paperback

Published March 24, 2022

About the author

Greek: Γιώργος Πολυράκης

Reviews

[Vassiliadi · Rating 1 out of 5]

Εάν δεν υπήρχε το όνομα του κυρίου πολυρακη στο εξώφυλλο, θα πίστευα πως πρόκειται για πρωτολειο βιβλίο ενός νεαρού συγγραφέα. Λάθη τραγικά, που συμβουλεύουμε τους μαθητές μας να μην κάνουν :λέξεις επαναλαμβανόμενες ακόμη κ τέσσερις φορές σε μια σελίδα! Αυτό το "πεπειραμενοι ορειβάτες " πόσες φορές να το διαβάσεις; εκείνο το "επιμηκεις, στενές σχισμές " ακόμη με στοιχειώνει! Το τέλος είναι τόσο απότομο, ώστε έψαχνα να βρω μήπως σκιστηκε καμιά σελίδα. Αφήνω δε το ότι κλείνει σαν να μην υπήρξε κανένα άλλο πρόσωπο πέρα από το διαβολικό ζεύγος. Οι χαρακτήρες μονοδιαστατοι. Σε ωθεί να τους συμπαθησεις ή να τους αντιπαθησεις από την αρχή. Επίσης, Το ερωτικό ειδύλλιο δίχως αίσιο τέλος με τον φωτογράφο των γλάρων, ποιον σκοπό εξυπηρετούσε; μοιάζει σα να υπαγόρευε την ιστορία σε κάποιο άτομο. Τόσο αυθόρμητος κ ατεχνος ήταν ο λόγος. Καμία σχέση με τις περίτεχνες περιγραφές κ τα επίθετα, που έχουμε συνηθίσει να συναντάμε στη γραφή του κυρίου πολυρακη. Κρίμα, γιατί ήταν από τους αγαπημένους μου. Το ευτύχημα είναι ότι το βιβλίο μού το δάνεισε μια γειτόνισσα, η οποία γνωρίζει την αδυναμία που έχω στον συγγραφέα κ έτσι τώρα δεν κλαίω τα λεφτά μου.

[Γιώτα Παπαδημακοπούλου · Rating 4 out of 5]

Διαβάστε το review στο site μας:
https://www.culture21century.gr/2022/...

Ο κύριος Πολυράκης, εκτός από ένας πολυγραφότατος συγγραφέας με μεγάλες επιτυχίες στο βιογραφικό του, είναι κι ένας άνθρωπος που εκτιμώ ιδιαίτερα. Χαμηλών τόνων και χωρίς ποτέ να γίνεται υπερφίαλος, μας "ταξιδεύει" με τις ιστορίες του, σε διαφορετικά μονοπάτια κάθε φορά, χωρίς να επαναπαύεται και χωρίς να μπαίνει σε καλούπια. Φέτος επιστρέφει με ένα βιβλίο από εκείνα που προσωπικά θεωρώ πως του ταιριάζουν καλύτερα απ' όλα τ' άλλα. Ένα βιβλίο στο επίκεντρο του οποίου, παρά τις έντονες δόσεις μυστηρίου που διαθέτει, βρίσκεται η ανθρώπινη φύση και το πως αυτή επηρεάζεται και διαμορφώνεται μέσα από γεγονότα και καταστάσεις, μα πάνω απ' όλα μέσα από συναισθήματα που δεν μπορεί να τα ελέγξει.

Η Εμμέλεια είναι μια γυναίκα που φαίνεται να τα έχει όλα. Προικισμένη με εξαιρετική ομορφιά, γοητευτική και με μια προσωπικότητα που μπορεί να σαγηνεύσει κάθε αρσενικό, έχει περάσει τη ζωή της αλλάζοντας εραστές τον έναν μετά τον άλλον, χωρίς να έχει ερωτευτεί πραγματικά κανέναν -αν και κατά βάθος είναι ερωτευμένη με την ιδέα του ίδιου του έρωτα. Ούτε ο γάμος της δεν στάθηκε ικανός να βάλει φρένο στο πάθος της, μέχρι τη στιγμή που γνωρίζει τον Δημήτρη, τον καλύτερο φίλο του άντρα της, επίσης παντρεμένος, και το τόσο δυνατό αυτό συναίσθημα τής χτυπά για πρώτη φορά την πόρτα, κάνοντάς της σαφές το ότι δεν υπάρχει επιστροφή άπαξ και η καρδιά χτυπήσει σε τόσο ξέφρενους ρυθμούς, με μοναδική επιλογή το να προχωρήσεις μπροστά, ακόμα κι αν αυτό σημαίνει πως πρέπει να τα διαλύσεις όλα στην πορεία.

Οι δύο παθιασμένοι εραστές είναι αποφασισμένοι να μην αφήσουν τίποτα να σταθεί εμπόδιο ανάμεσά τους και είναι διατεθειμένοι να κάνουν ό,τι χρειαστεί προκειμένου να μπορέσουν να ζήσουν τον έρωτά τους, ακόμα κι αν αυτό σημαίνει πως πρέπει να φτάσουν μέχρι και στο έγκλημα. Ένα έγκλημα που αν και φαινομενικά το έχουν οργανώσει πολύ καλά, έτσι ώστε να δίνει την αίσθηση του ατυχήματος, τελικά θα καταλήξει να γεννά πολλά ερωτήματα που θ' αρχίζουν ν' απειλούν όχι μόνο την ευτυχία τους, αλλά τις ίδιες τις ζωές τους. Γιατί, όπως λέει και ο σοφός μας ο λαός, τίποτα δεν μένει κρυφό για πάντα σε τούτη τη ζωή, και η αλήθεια πάντα βρίσκει τον τρόπο να βγει στο φως και να λάμψει, διεκδικώντας τόσο τη δικαίωσή της, όσο και την τιμωρία εκείνων που προσπάθησαν να τη θάψουν.

Μέσα από μια μικρή σε έκταση αφήγηση, που διαθέτει, όμως, έντονο ρυθμό και γρήγορη ροή γεγονότων, ο συγγραφέας μάς αφηγείται μια ιστορία που μας θυμίζει ποια είναι η κατάληξη του ανθρώπου όταν επιτρέπει στην κρίση και στην ηθική του να καλυφθούν από τη σκοτεινιά εκείνη που μόνο από ταπεινά αίτια μπορεί να γεννηθεί και τα οποία θρέφουν τα πιο μύχια πάθη μας. Σκιαγραφεί άρτια τους χαρακτήρες του και μας παρουσιάζει στοχευμένα την προσωπική ιστορία καθενός από αυτούς, με όλες τους να είναι συνδεδεμένες μεταξύ τους με αόρατα νήματα. Επιπλέον, μας "ταξιδεύει" με πολύ όμορφο τρόπο στην πόλη της Θεσσαλονίκης, ενώ μέσα από την πορεία των ηρώων προς τη Νέμεσή τους, μας θυμίζει πως η τυφλή πίστη δεν πρέπει να είναι μονόδρομος.

[Sophia T · Rating 1 out of 5]

Είναι η πρώτη φορά που διαβάζω βιβλίο του συγγραφέα. Ήμουν στο βιβλιοπωλείο, στην περιοχή που βρίσκεται η εξοχική μου κατοικία και ενώ είχα ήδη στα χέρια μου άλλο, το κείμενο στο οπισθόφυλλο του μου κέντρισε το ενδιαφέρον.
Δυστυχώς όμως απογοητεύτηκα! Είχα την αίσθηση συνεχώς ότι ο συγγραφέας πήγε στον εκδοτικό οίκο ένα μυθιστόρημα 400 σελίδες και του είπαν "Ωραία ιστορία. Θα το εκδώσουμε αλλά επειδή το χαρτί έχει φτάσει στο Θεό (που όντως έχει φτάσει) θα το μικρύνουμε λιγάκι!" Ε, και αυτοί το πετσόκοψαν.
Μέσα στην ιστορία εκτός από τους κεντρικούς ήρωες υπήρχαν και άλλοι που στο τέλος της δεν μάθαμε ποτέ τι απέγιναν. Από το πουθενά μας ενημέρωσε ότι οι πρωταγωνιστές ήταν έμπειροι ορειβάτες και από την στιγμή που μας το είπε το επανέλαβε τόσες φορές ώστε να το εμπεδώσουμε.
Κρίμα. Είχα άλλες προσδοκίες.

[Afroditi Gagatsi (booklover_and_more) · Rating 1 out of 5]

Νιώθω άσχημα που θα γράψω μια τόσο κακή κριτική ιδίως για έναν συγγραφέα που γενικά μου αρέσει. Εν τούτοις νομίζω ότι το συγγραφικό του πικ το άγγιξε με το «Εκείνη η στιγμή» και το «Χορεύοντας στη σιωπή». Τα επόμενα Βιβλία του αν και ευκολοδιαβαστα δεν με εντυπωσίασαν όσο αυτά τα δύο γιατί ένιωθα ότι υπέκυπταν στη λογική της μανιέρας. Ακόμα κι έτσι όμως, δεν ήταν κακά βιβλία - τουλάχιστον αυτά που έχω διαβάσει. Σε αντίθεση με αυτό το βιβλίο το οποίο είναι πραγματικά κακό. Καθόλου αληθοφανής ιστορία, μονοδιάστατοι χαρακτήρες, επαναλήψεις, αόριστες φλυαρίες και χρήση συνέχεια επιθετικών προσδιορισμών που δεν προσδίδουν τίποτα όπως «θεϊκή μοναξιά», «απερίγραπτη ένταση», «μοναδική ομορφιά» ξανά και ξανά (και ξανά). Γενικά ο συγγραφέας μπαίνει σε μια λογική λυρισμού και σε μια προσπάθεια να γεμίσει τις σελίδες με παρομοιώσεις και εκφράσεις που ηχούν ωραία χωρίς να προσθέτουν τίποτα στην ιστορία, η οποία πάσχει απ’όλες τις μεριές. Γενικά καλύτερα να ξοδέψετε κάπου αλλού το χρόνο σας γιατί αυτό το βιβλίο δε θα το πρότεινα σε κανέναν.

[Σταυρούλα Κάρλε · Rating 1 out of 5]

Αρκετά "παιδική" γραφή, έως κακογραμμένο θα έλεγα. Η πλοκή ήταν πολύ αναμενόμενη, ειδικά αφότου διαβάζοντας την περίληψη η οποία είναι ένα σποιλερ από μόνη της.

[Adria Kouf · Rating 1 out of 5]

Η πρώτη μου επαφή με τον κ. Πολυράκη δυστυχώς με απογοήτευσε.

Διαβάζοντας το βιβλίο περίμενα συνεχώς κάτι να συμβεί, που όμως δεν συνέβαινε ποτέ. Οι σελίδες περνούσαν με παρόμοιες περιγραφές, με έναν από τους χαρακτήρες νύχτα στο μπαλκόνι, να καπνίζει και να πονάει από τον έρωτα που του βασανίζει τα σωθικά.
Με κάποιους να υποψιάζονται το σχέδιο της Εμμέλειας και του Δημήτρη αλλά να μην κάνουν τίποτα για αυτό...
Με μια παράλληλη ιστορία της Βούλας, πολύ πιο ενδιαφέρουσα από την βασική πλοκή, που όμως κι αυτή μοιάζει ανολοκλήρωτη...
Με διαλόγους μη ρεαλιστικούς, καθώς κανένας στην πραγματική ζωή δεν επαναλαμβάνει το όνομα του συνομιλητή του σε κάθε του πρόταση...
Με εκφράσεις που επαναλαμβάνονταν συνεχώς, όπως το "επιμήκεις στενές σχισμές" των ματιών της Μερόπης που περίμενα ότι θα παίξουν κάποιο ρόλο στην εξέλιξη, όπως πχ να είναι στοιχείο αναγνώρισης στην περιγραφή του δολοφόνου...
Με ένα τέλος τόσο απότομο, μη ρεαλιστική προσέγγιση της αστυνομίας, κακογραμμένο σαν να γράφει κάποιος έκθεση και να του τελειώνει ο χρόνος, οπότε πρέπει να κάνει ένα βιαστικό κλείσιμο που να δίνει ένα επαρκές τέλος στην ιστορία.

Θα μπορούσα να συνεχίσω με πολλά παραδείγματα. Με λίγα λόγια, νιώθω ότι αυτό το βιβλίο είχε τόσες προοπτικές να είναι εξαιρετικό, όμως κάθε του ευκαι��ία έπεσε στο κενό, σαν τον Βασίλη και την Μερόπη.

Παρόλα αυτά, δεν μπορώ να μην αναγνωρίσω το συγγραφικό ταλέντο του κ. Πολυράκη. Ίσως το peak του να βρίσκεται σε άλλα του βιβλία και αυτό να είναι απλώς ένα κακό παράδειγμα. Ζήτησα από την μητέρα μου να μου δώσει ένα βιβλίο ευκολοδιάβαστο και πράγματι οι σελίδες περνούσαν χωρίς να το καταλαβαίνω. Έχω εγκαταλείψει από την εφηβεία μου τους Έλληνες συγγραφείς και η πρώτη μου επαφή μετά από χρόνια μου θύμισε ακριβώς τον λόγο που το έκανα.
Παραμένω όμως ανοιχτή σε προτάσεις γιατί η διαδικασία της ανάγνωσης παραμένει υπέροχη ακόμη κι αν μένουμε απογοητευμένοι από το εκάστοτε βιβλίο!

[Stavros Peroukidis]

Ήταν το πρώτο βιβλίο που διάβασα από αυτόν τον συγγραφέα γιατί τυχαία έπεσε στα χέρια μου. Επειδή θέλω όμως να δίνω ευκαιρίες σε νέους συγγραφείς διάβασα αυτό το άθλιο πράγμα... δεν υπάρχουν λόγια για να περιγραφεί η απόλυτη λογοτεχνική αδυναμία. Θεωρώ ότι ούτε η εξάχρονη ανιψιά μου θα έδινε σημασία. Επειδή είμαι κι εγώ γιατρός θα πω στον συνάδελφο στον ελεύθερο χρόνο του να κάνει κάποια άλλη δουλειά. Απλά αηδία...

[Eleni · Rating 2 out of 5]

Τα δύο αστέρια είναι μονάχα επειδή μου αρέσουν τέτοιες ιστορίες και γιατί είναι ο κύριος Πολυράκης με αρκετές επιτυχίες στο ενεργητικό του. Ενα ζευγάρι θέλει να ζήσει τον παράνομο έρωτα και καταφεύγει στο έγκλημα....
Φαίνεται η συγγραφική κούραση του συγγραφέα αφού εκεί που είχαμε αληθινους χαρακτήρες στα προηγούμενα βιβλία με αρνητικά, θετικά, τώρα είναι μονοδιάστατοι.
Εκδοθηκε το 2022 και από τότε δεν έχω ξαναδεί νέο βιβλίο του.

[Chrisa Tsampoura · Rating 3 out of 5]

Μικρο και ευκολοδιαβαστο αλλα η ιστορια του δευτερου ζευγαριου ( της αδερφης της ηρωιδας) δεν ειχε κανενα οφελος στη βασικη ιστορια. Το τελος πολυ αποτομο.

[Xenia Th · Rating 3 out of 5]

Ευκολοδιαβαστο βιβλίο για να περάσεις την ώρα σου..
Με μόνο ίσως δίδαγμα ότι τα πάθη μπορεί να οδηγήσουν το μυαλό να παρει ακραίες αποφάσεις.