Terwijl Raoul de Jong het verhaal van zijn Surinaamse voorouders in elkaar puzzelt voor zijn boek Jaguarman, takelt zijn Groningse opa langzaam af. In veel opzichten zijn Raoul en zijn opa elkaars tegenpolen. Opa Ep is een witte man van 90, die zijn hele leven niet hoefde te koken of schoon te maken en die vrouwen niet vertrouwt achter het stuur. Raoul is 35, van kleur, valt op mannen, heeft geen rijbewijs en huilt om films met Julia Roberts. Maar zijn opa is een van de mensen die Raoul zijn leven gaven.
Wanneer Raoul op een dag opa Ep bezoekt in diens nieuwe kamer in een verzorgingstehuis, is hij warriger en breekbaarder dan ooit. Raoul besluit met hem in gesprek te gaan, nu het nog kan. Om de verhalen van zijn opa’s generatie te begrijpen en te bewaren. Met de coronapandemie en de wereldwijde Black Lives Matter-protesten op de achtergrond, praten opa en kleinzoon over leven, dood en alles daartussenin.
Gesprekken met opa, gebaseerd op de stukken die Raoul schreef tijdens zijn opa’s laatste levensjaar, is een warm universum vol levenslessen, liefde, tevreden glimlachen en grote en kleine sprookjes
Raoul de Jong (Rotterdam, 1984) is schrijver, programmamaker, danser en levensgenieter. Hij reisde op zijn negentiende vier maanden in zijn eentje door Afrika. Op zijn eenentwintigste overleefde hij vier maanden New York met vijftig Dollar op zak. Hij maakte items voor Cafe de Liefde van de VPRO en schreef en regisseerde zijn eigen programma Iedereen Kan Dansen voor Villa Achterwerk. Hij schreef columns voor Spunk, NRC Handelsblad, nrc.next, IS en Het Parool. En publiceerde vijf boeken: Het leven is verschrikkulluk, Stinknegers, It’s Amaaazing! en Miracoloso. Met Stinknegers won hij de Dick Scherpenzeelprijs. Zijn meest recente boek De Grootsheid van het Al (genomineerd voor de Bob den Uyl Prijs 2014 en voor Het beste Rotterdamse boek 2015) werd uitgegeven bij de Bezige Bij. Over zijn wandeltocht, zonder training, zonder tomtom, maar met een lach, van zijn voordeur in Rotterdam naar zijn moeder in Marseille.
Prachtig stukje literatuur! In één teug uitgelezen, soms hoeft magie niet lang te duren.
In slechts 84 (!) pagina’s neemt Raoul De Jong je mee in de gesprekken die hij met zijn opa heeft tijdens zijn laatste dagen, in zijn stoffige kamer van het rusthuis. Ze hebben het over hoe vroeger alles beter was, het Groningse leven, de ontmoeting met oma en seks. Opa vergeet elke dag meer dan de vorige, maar sommige dingen blijven nu eenmaal voor altijd hangen.
✨ ‘Opa geloofde niet in een leven na de dood, ik wel. Want hij was mij en ik hem, en ik ben alles wat nog na ons zal komen.’ ✨
Mooie, respectvolle en open gesprekken tussen opa en kleinzoon. Je krijgt een beeld van hun relatie, van hoe het vroeger was, wat levenslessen en anekdotes. Wel érg kort, ik had nog wel meer over zijn herinneringen aan zijn opa willen lezen, maar wellicht had dat het concept weer tenietgedaan.
echt een lief boekje, ik had het gekocht voor mn opleiding om te kijken of het beetje overeen kwam met mijn afstudeerproject. viel mee maar was wel heeel lief en ik kon door dit boekje ook weer herinneringen ophalen aan mijn eigen oma :) en zalig in bed gelezen zo fijn
Open, eerlijk, teder boekje, dat verder uitgewerkt had mogen worden - nu blijft het beperkt tot een paar korte, helaas vrij oppervlakkige krantencolumns. Mag het iets meer zijn, vraagt de winkelier dan. Het mag iets meer zijn.
Love Raoul de Jong. Hij leest z’n eigen boek voor als luisterboek en dat is erg aan te raden. Vooral het laatste hoofdstukje: de hoorbare emotie in zijn stem.
Een cute boek over de relatie en gesprekken met zijn opa. Nu mis ik mijn eigen opa’s eventjes extra. Praat met je opa’s en oma’s en sla die herinneringen extra goed op 🫶🏻
‘Om de zo veel dagen bel ik met opa. Hij wordt steeds vergeetachtiger, zoals iedereen bij aanvang van de column al vreesde. Toen we met de column begonnen, vergat opa soms in welk jaar we leefden. Inmiddels vergeet hij soms ook bij welke dochter ik hoor. Het mooie is hoe weinig dat uitmaakt voor onze gesprekken.’
"Wanneer een oude man overlijdt, verbrandt er een bibliotheek", schreef de Malinese schrijver Amadou Hampâté Bâ.
Raoul de Jong gaat in gesprek met zijn 90-jarige opa tijdens zijn laatste levensjaar. Ik heb dit boek geluisterd, al wandelend achter de kinderwagen of wasjes vouwend in de woonkamer. Dat Raoul het boek zelf heeft ingesproken geeft er een extra dimensie aan, vooral tegen het einde van het boek hoor je de emotie in zijn stem. Een kort luisterboek, van ruim een uur. Je bent er zo doorheen. Zeker een aanrader voor "even tussendoor", maar dat doet eigenlijk geen recht aan wat de schrijver erin heeft gestopt aan tijd en liefde. Het bevat mooie observaties, herinneringen en levenslessen, wat mij weer extra doet beseffen wat belangrijk is in het leven. Aldus opa: "Je moet leuke herinneringen creëren, een mooie film maken, zodat je iets leuks hebt om op terug te kijken."
Kort, krachtig en memorabel. Het had iets spiritueels waar ik heel erg van genoot.
“En vanuit het fotolijstje, zal ik grijnzen en ik zal zeggen wat mijn vader vanuit zijn fotolijstje nu elke dag tegen mij zegt: “Dit is wat ik ervan begreep. Nu mag jij. Maak er iets moois van. Voor mij.”
Elke generatie werd beschreven als iets wat in je overvloeit. Dat idee inspireert mij enorm om een stamboom onderzoek voor mezelf af te nemen. Wiens trauma en verhalen draag ik onwetend mee in mijn lichaam? Wie kwamen er voor mij? Wiens bloed deel ik?
“Telkens als je denkt dat we er zijn, wordt iedereen bij elkaar geroepen en dan krijgen we een geweer en dan is alles weer voorbij.”
Het leven word beschreven als iets prachtigs, pijnlijks maar essentieel. Die sfeer vond ik heel fijn om me in te bevinden.
Het is leven is een opera, bedoeld om jou te laten dansen. Blijf de persoon zien zoals je elkaar hebt leren kennen. Opa’s advies; om er iets leuks van te maken nu we er toch zijn. Je moet leuke herinneringen creëren en er een mooie film van maken, zodat je iets leuks hebt om op terug te kijken. Laten we vooral blijven dansen.
Wat een lief, mooi boekje. Prachtig voorgelezen door Raoul de Jong zelf. Jammer dat het zo kort is, want eigenlijk heb ik nog talloze vragen aan/over opa. Over zijn leven, zijn ervaringen en zijn levenslessen. Maar misschien is de kracht van het boek juist ook wel dat je niet overal antwoord op krijgt.
Een best mooi boek, soms ook erg verdrietig. Jammer van corona maar daar kun je blijkbaar echt niet meer om heen *zucht*. Een leuk en lief idee van hem om zijn opa te interviewen/gesprekjes met hem te houden over nu en vroeger.
Heel lief en mooi boekje. Mooi om te zien dat opa en kleinzoon, ondanks hun grote verschillen en de dementie van opa, nog zo respectvol met elkaar in gesprek kunnen gaan. Ik denk dat we allemaal nog heel veel van de levenslessen van de grootvader van Raoul kunnen leren.