What do you think?
Rate this book
El combatiente
Ουρουγουάη, δεκαετία του 2010.
Η δράση ενώνει και πάλι...
Η Ίρμα Αράος, μια νεαρή νοσοκόμα που αναζητά δικαιοσύνη για ένα κακοποιημένο κορίτσι, προσφεύγει σε μια μικρή ομάδα ηλικιωμένων πρώην ανταρτών, οι οποίοι είχαν πάρει τα όπλα την ταραχώδη δεκαετία του '60 και τώρα ζουν στο περιθώριο του σκεπτικισμού, κυριευμένοι από την απογοήτευση. Τα παλιά όνειρα για δικαιοσύνη αναζητούν μια τελευταία ευκαιρία: αν δεν μπορεί να αλλάξει ο κόσμος, ας αλλάξουν τουλάχιστον οι ζωές μερικών ανθρώπων.
Ο Ρένσο Ροσέλο επιστρέφει στο είδος του αστυνομικού με αυτό το δυνατό western noir, στο οποίο φαίνεται πως στη στροφή του δρόμου δεν περιμένει η λύτρωση, όχι τουλάχιστον σε αυτή την ιστορία δίκαιων και αμαρτωλών.
Η δράση ενώνει και πάλι...
Η Ίρμα Αράος, μια νεαρή νοσοκόμα που αναζητά δικαιοσύνη για ένα κακοποιημένο κορίτσι, προσφεύγει σε μια μικρή ομάδα ηλικιωμένων πρώην ανταρτών, οι οποίοι είχαν πάρει τα όπλα την ταραχώδη δεκαετία του '60 και τώρα ζουν στο περιθώριο του σκεπτικισμού, κυριευμένοι από την απογοήτευση. Τα παλιά όνειρα για δικαιοσύνη αναζητούν μια τελευταία ευκαιρία: αν δεν μπορεί να αλλάξει ο κόσμος, ας αλλάξουν τουλάχιστον οι ζωές μερικών ανθρώπων.
Ο Ρένσο Ροσέλο επιστρέφει στο είδος του αστυνομικού με αυτό το δυνατό western noir, στο οποίο φαίνεται πως στη στροφή του δρόμου δεν περιμένει η λύτρωση, όχι τουλάχιστον σε αυτή την ιστορία δίκαιων και αμαρτωλών.
Unknown Binding
2 people want to read
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 of 1 review
August 17, 2024
Ο Αγωνιστής - Ρένσο Ροσέλο
Λοιπόν δεν μου άρεσε και τόσο.
Ας το πάρουμε από την αρχή. Βρισκόμαστε στην Ουρουγουάη το 2010, βιάζεται και κακοποιείται ένα 12χρονο κοριτσάκι, άγνωστος ο δράστης, μια νοσοκόμα που δεν αντέχει αυτή τη βαρβαρότητα και την κάλυψη της αστυνομίας. Τι ποιο σύνηθες;
Ως εδώ πολύ καλό φαίνεται, λέω. Δυνατή υπόθεση λεω. Θέλει να αναδείξει την άρρωστη κοινωνία και την διαφθορά της αστυνομίας, λεω. Που ναι μεν το κάνει, αλλά όχι τόσο καλά. Δεν ξέρω διστάζω λίγο να κάνω κριτική λόγω της δυνατής πλοκής.
Ήθελα πολύ να μου αρέσει.
Οι χαρακτήρες δεν χτίζονταν κάπως, οι σχέσεις μεταξύ τους επίσης. Δεν υπήρχε κάποια δυσκολία στα γεγονότα. Συνέβαιναν όλα πανευκολα, χωρίς ιδιαίτερη έρευνα, κάποια προετοιμασία, κάτι ρε παιδί μου.
Δεν υπήρχε ένα σπίρτο. Ακόμη και η ανατροπή, δεν ήταν ανατροπή. Δεν ταίριαξα με τον τρόπο γραφής καθόλου. Οι υπόλοιποι χαρακτήρες επίσης κακογραμμένοι, κανένα χτίσιμο. Από μένα είναι όχι.
Προς το τέλος επίσης ο συγγραφέας παρουσιάζει μια σκηνή σεξ η οποία, έρχεται από το πουθενά. Χωρίς καν να υπάρχει άλλο στοιχείο έλξης μεταξύ των χαρακτήρων. Είναι κακή. Βλέπουμε μόνο μα μόνο πως αισθάνεται ο πρωταγωνιστής, χωρίς να κάνει την παραμικρή αναφορά στην γυναίκα (20κάτι χρονών, να το πούμε κι αυτό). Στο πως αισθάνεται ρε παιδί μου έστω, ενώ παρακολουθούμε με την κάθε λεπτομέρεια για την στύση ενός 70χρονου.
Ενώ η αφήγηση είναι σε γ' πρόσωπο.
ΝΤΕΛΟΥΛΟΥ
Θα πω εγώ.
Λοιπόν δεν μου άρεσε και τόσο.
Ας το πάρουμε από την αρχή. Βρισκόμαστε στην Ουρουγουάη το 2010, βιάζεται και κακοποιείται ένα 12χρονο κοριτσάκι, άγνωστος ο δράστης, μια νοσοκόμα που δεν αντέχει αυτή τη βαρβαρότητα και την κάλυψη της αστυνομίας. Τι ποιο σύνηθες;
Ως εδώ πολύ καλό φαίνεται, λέω. Δυνατή υπόθεση λεω. Θέλει να αναδείξει την άρρωστη κοινωνία και την διαφθορά της αστυνομίας, λεω. Που ναι μεν το κάνει, αλλά όχι τόσο καλά. Δεν ξέρω διστάζω λίγο να κάνω κριτική λόγω της δυνατής πλοκής.
Ήθελα πολύ να μου αρέσει.
Οι χαρακτήρες δεν χτίζονταν κάπως, οι σχέσεις μεταξύ τους επίσης. Δεν υπήρχε κάποια δυσκολία στα γεγονότα. Συνέβαιναν όλα πανευκολα, χωρίς ιδιαίτερη έρευνα, κάποια προετοιμασία, κάτι ρε παιδί μου.
Δεν υπήρχε ένα σπίρτο. Ακόμη και η ανατροπή, δεν ήταν ανατροπή. Δεν ταίριαξα με τον τρόπο γραφής καθόλου. Οι υπόλοιποι χαρακτήρες επίσης κακογραμμένοι, κανένα χτίσιμο. Από μένα είναι όχι.
Προς το τέλος επίσης ο συγγραφέας παρουσιάζει μια σκηνή σεξ η οποία, έρχεται από το πουθενά. Χωρίς καν να υπάρχει άλλο στοιχείο έλξης μεταξύ των χαρακτήρων. Είναι κακή. Βλέπουμε μόνο μα μόνο πως αισθάνεται ο πρωταγωνιστής, χωρίς να κάνει την παραμικρή αναφορά στην γυναίκα (20κάτι χρονών, να το πούμε κι αυτό). Στο πως αισθάνεται ρε παιδί μου έστω, ενώ παρακολουθούμε με την κάθε λεπτομέρεια για την στύση ενός 70χρονου.
Ενώ η αφήγηση είναι σε γ' πρόσωπο.
ΝΤΕΛΟΥΛΟΥ
Θα πω εγώ.
This entire review has been hidden because of spoilers.
Displaying 1 of 1 review