What do you think?
Letting Out the Devils
Prowincjonalne Stany w drugiej dekadzie kryzysu opioidowego i piątej gospodarczego.
Za kuloodporną szybą główny bohater sprzedaje eksperymentalne, półlegalne narkotyki włóczęgom kręcącym się wokół dystrybutorów paliwa. Jego żona obsesyjnie wraca do malowania obrazu, zaczyna od nowa na tym samym płótnie, nakładając kolejne grube warstwy farby, aż faktura gęstnieje do granic możliwości. Ich dziecko ząbkuje. Rezerwy finansowe wystarczą na trzy dni, a amerykański sen już dawno bardziej przypomina GTA niż karierę od pucybuta do milionera. Ulice zaludniają tymczasem kaznodzieje z bronią i szamani z dziurami w głowach mieszkający w melinach.
Co za czasy, żeby żyć. Będzie gorzej.
Za kuloodporną szybą główny bohater sprzedaje eksperymentalne, półlegalne narkotyki włóczęgom kręcącym się wokół dystrybutorów paliwa. Jego żona obsesyjnie wraca do malowania obrazu, zaczyna od nowa na tym samym płótnie, nakładając kolejne grube warstwy farby, aż faktura gęstnieje do granic możliwości. Ich dziecko ząbkuje. Rezerwy finansowe wystarczą na trzy dni, a amerykański sen już dawno bardziej przypomina GTA niż karierę od pucybuta do milionera. Ulice zaludniają tymczasem kaznodzieje z bronią i szamani z dziurami w głowach mieszkający w melinach.
Co za czasy, żeby żyć. Będzie gorzej.
Paperback
First published March 1, 2022
About the author
Kelby Losack
13 books156 followersKelby Losack is the author of Texas Tea, God Is Wearing Black, Mercy, Letting Out the Devils, and several other books. Co-host of the Agitator podcast with J David Osborne and Nicholas Rall. He works in construction and lives with his wife and their boys in Gulf Coast Texas.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 30 of 58 reviews
July 16, 2026
„otwieram sobie monsterka z lodówki” takich słów nawet w biblii nie ma
March 3, 2022
Drop into the convenience store for some Kalm and drink it in warm milk. Buckle up for safety, but avoid driving. Try to dodge an unstable character wielding a shiv made out of a soup can. The preacher man gesticulates with a bible and a gun, spilling the same words day after day onto the hot street. Baby's in the trap house, and mommy's got the gun. To see more clearly, you must reveal your third eye to the world. Better living through trepanning. Things are looking up.
July 18, 2026
Amerykański klimat gangsterski ok, ale o czym więcej była ta historia??? Ciężko powiedzieć.
Ocena: 2,0.
Ocena: 2,0.
February 2, 2024
Man I fuckin love reading Kelby Losack he is just so awesome at creating a visual.
This story is just like living your life in your own neighborhood cuz Losack has this wicked ability to create stories places and characters I think everyone can relate to. Just a fuckin cool read. I highly recommend this. Kelby Losack fuckin rules.
This story is just like living your life in your own neighborhood cuz Losack has this wicked ability to create stories places and characters I think everyone can relate to. Just a fuckin cool read. I highly recommend this. Kelby Losack fuckin rules.
July 31, 2026
Bardzo mogłem się utożsamić z tą lekturą, bo też wyciągam monsterka z lodówki i słucham Deftones, ale tak poza tym to nie znalazłem w niej dużo więcej dla siebie. Fajne tempo, klimat, ale całościowo czegoś zabrakło.
April 11, 2022
I'll write more at some point, but just to say on first reading that Kelby Losack's done it again. A short, easy flowing novel of crimes, misdemeanours and altered states, the endless hustle to keep family together, the comic timing of unseen gods.
I say first reading because Kelby's books kind of demand (and allow) different approaches. It's hard not to just want to blow through them in one sitting - or as close to one sitting as your life allows - but they also deserve a slower read, a read in bite-sized chunks so you can savour the magic. Because there's real poetry in amongst the slow motion chaos, moments simultaneously tiny and epic.
And being on/having been through the early years parental journey yourself will make you smile at the moments between the narrator and his daughter, and with his wife/gf too (see, said I had to read it again). Sometimes it'll be a sad smile, but not always.
I've probably said this before but I'll read whatever Kelby puts out, because there's alchemy in and between the words. Recommended, if that isn't obvious.
I say first reading because Kelby's books kind of demand (and allow) different approaches. It's hard not to just want to blow through them in one sitting - or as close to one sitting as your life allows - but they also deserve a slower read, a read in bite-sized chunks so you can savour the magic. Because there's real poetry in amongst the slow motion chaos, moments simultaneously tiny and epic.
And being on/having been through the early years parental journey yourself will make you smile at the moments between the narrator and his daughter, and with his wife/gf too (see, said I had to read it again). Sometimes it'll be a sad smile, but not always.
I've probably said this before but I'll read whatever Kelby puts out, because there's alchemy in and between the words. Recommended, if that isn't obvious.
April 29, 2022
It would be sad and inexact to call this a crime novel. It's more than that.
Letting Out the Devils is more like dark Clerks? One where working class hopelessness, chaos magick and fatherhood mesh together into a new and seamless narrative. Kelby Losack has a knack for creating these paradigms that seem to exist outside of space and time. These damned and haunted purgatories on the side of the highway, where you and I never even dare to look. These places right wing politicians are warning you about and yet that vote for them.
I would call this a survival novel. The story of people who are growing until adulthood crooked and imperfect and trying to find the extradimensional door to their inescapable reality. I loved it.
Letting Out the Devils is more like dark Clerks? One where working class hopelessness, chaos magick and fatherhood mesh together into a new and seamless narrative. Kelby Losack has a knack for creating these paradigms that seem to exist outside of space and time. These damned and haunted purgatories on the side of the highway, where you and I never even dare to look. These places right wing politicians are warning you about and yet that vote for them.
I would call this a survival novel. The story of people who are growing until adulthood crooked and imperfect and trying to find the extradimensional door to their inescapable reality. I loved it.
July 17, 2026
no i przekonal do tej lobotomii
June 4, 2025
"The flames billowing from the towers at the plant tonight could burn God's retina, but the other side of the tracks is only dimly lit by amber street lamps and the flashing reds and blues of an occasional cop car. In the neighborhood where I live, there's a 24-hour pharmacy that sells cigarettes and a small cemetery behind a used tire shop. A few friends are buried there."
4.5
Letting Out the Devils is grotesque. It's so ugly, so abhorrent because it's so damn human. In a mere 106 pages, Kelby Losack has managed to say more about the state of modern humanity than many authors can say in 500 pages. An unholy, brutal, hard-hitting novel, Letting Out the Devils is like having a mirror reflect the very worst parts of your life back at you, reading it feels like being hated by God, it's what I imagine letting the love of my life stab me in the face would be like, horrific and so fucking real. Books like this actually sort of ruin other pieces of literature, because next to this, so many novels will pale in comparison. This is some seriously wicked stuff, deeply unsettling and profound, sort of like watching yourself die over and over again.
This is one of those books that, for the longest time, stumped me, because how do I convey how magical of a book this is? It would be utterly heinous to describe this as a crime novel, because it's so much more than that. It's a hood-rat noir, it's page after page of working class despair, it's nihilistic artistry of the highest form. Letting Out the Devils is a really niche book, it's not something easily recommended, it's for the lonely, the emotionally devastated, the detached dreamers. This isn't just another novel, despite its slim size, its impact is otherworldly. There's real poetry here, real beauty, it's a thing that's full of heart and dread and horror. It feels like being given pills as you discuss death with the void.
Sometimes it becomes difficult not to look at the world around you and imagine it all burning, sometimes it becomes difficult not only to picture the end but to welcome it, and think, it must not be so bad after all. But then, you stumble upon a book like this, and it pulls you back from the edge, it reminds you of what pure bloody wizardry is out there. It's a rarity, to stumble upon writing like this, writing so fearless, so intimate. It's not often, either, that we're treated to experiencing authors who know so intensely the world that they're writing about - not many would dare reveal themselves to their audiences like this. At once both timely and timeless, Letting Out the Devils is like experiencing the very best, and very worst dream of your life, this thing is a future classic.
"Between the bus stop vagrants and the plant workers, the store is the perfect place to do it, really. It's easy. You ask the customer how their day is going and gauge the direction of the pitch by their answer. Great? I know how to make it better. Same ole, same ole? How bout something to shake up the monotony. One of you day ones got shot in that bullshit down at the beach last night? Here, this will dull the pain for at least a little while."
4.5
Letting Out the Devils is grotesque. It's so ugly, so abhorrent because it's so damn human. In a mere 106 pages, Kelby Losack has managed to say more about the state of modern humanity than many authors can say in 500 pages. An unholy, brutal, hard-hitting novel, Letting Out the Devils is like having a mirror reflect the very worst parts of your life back at you, reading it feels like being hated by God, it's what I imagine letting the love of my life stab me in the face would be like, horrific and so fucking real. Books like this actually sort of ruin other pieces of literature, because next to this, so many novels will pale in comparison. This is some seriously wicked stuff, deeply unsettling and profound, sort of like watching yourself die over and over again.
This is one of those books that, for the longest time, stumped me, because how do I convey how magical of a book this is? It would be utterly heinous to describe this as a crime novel, because it's so much more than that. It's a hood-rat noir, it's page after page of working class despair, it's nihilistic artistry of the highest form. Letting Out the Devils is a really niche book, it's not something easily recommended, it's for the lonely, the emotionally devastated, the detached dreamers. This isn't just another novel, despite its slim size, its impact is otherworldly. There's real poetry here, real beauty, it's a thing that's full of heart and dread and horror. It feels like being given pills as you discuss death with the void.
"Ari comes around a little later with a tent rolled up on his back, talking bout how he's been scoping out overpasses to post camp under since he and Danielle were forced from the spot downtown. Talking bout how tough it is sleeping in the elements. Talking bout how they stayed down by the tracks the night before, and how the tent would shake every time a train roared past, and he'd imagine throwing himself under it."
Sometimes it becomes difficult not to look at the world around you and imagine it all burning, sometimes it becomes difficult not only to picture the end but to welcome it, and think, it must not be so bad after all. But then, you stumble upon a book like this, and it pulls you back from the edge, it reminds you of what pure bloody wizardry is out there. It's a rarity, to stumble upon writing like this, writing so fearless, so intimate. It's not often, either, that we're treated to experiencing authors who know so intensely the world that they're writing about - not many would dare reveal themselves to their audiences like this. At once both timely and timeless, Letting Out the Devils is like experiencing the very best, and very worst dream of your life, this thing is a future classic.
"Between the bus stop vagrants and the plant workers, the store is the perfect place to do it, really. It's easy. You ask the customer how their day is going and gauge the direction of the pitch by their answer. Great? I know how to make it better. Same ole, same ole? How bout something to shake up the monotony. One of you day ones got shot in that bullshit down at the beach last night? Here, this will dull the pain for at least a little while."
September 5, 2026
przyjemne, zwłaszcza pod kątem językowym, ale raczej nie zostanie ze mną na długo
August 31, 2026
Jakaż to jest gęsta, lepka proza. Proza ociekająca wszystkimi brudami amerykańskiego snu, który dla wielu dawno przestał być obietnicą, a stał się koszmarem. Kelby Losack w „Wypuścić diabły” nie zabiera nas do Ameryki z pocztówki. Nie ma tu szerokich uśmiechów, spektakularnych sukcesów ani mitu o tym, że każdy jest kowalem własnego losu. Jest za to morda Ameryki, której boimy się spojrzeć w twarz i to nie tylko po zmroku.
To świat ulicznych kaznodziejów, bezdomnych, ćpunów, wykolejeńców i ludzi, którzy najwyraźniej dawno wypadli poza margines systemu. Jest broń zrobiona z pociętej puszki po zupie, jest bieda, uzależnienie, przemoc i codzienność tak absurdalna, że momentami można się tylko gorzko roześmiać. Losack nie wygładza rzeczywistości i nie próbuje uczynić jej bardziej znośną dla czytelnika. Przeciwnie wrzuca nas w sam środek tego bałaganu i każe patrzeć, a patrzy się na to trudno.
Narrator tej historii funkcjonuje w świecie kryzysu, ale jednocześnie próbuje zachować coś, co można jeszcze nazwać normalnością. Jest mężem i ojcem. Ma żonę i córeczkę, a więc także coś do stracenia. Ta perspektywa sprawia, że „Wypuścić diabły” nie jest wyłącznie opowieścią o brudzie, przemocy i społecznej degradacji. Pod warstwą ulicznego chaosu kryje się historia człowieka próbującego nie dać się całkowicie wciągnąć w rzeczywistość, która każdego dnia podsuwa mu kolejne powody, by się poddać, wściec albo przestać cokolwiek czuć.
Losack pisze językiem ulicy, językiem kryzysu, językiem ludzi, którzy nie mają czasu ani potrzeby pięknie się wysławiać. Zdania bywają ostre, chropowate i brutalne, a język nie stoi obok przedstawianego świata, a jest jego częścią. Dzięki temu czytelnik nie ma poczucia, że ogląda biedę i wykluczenie przez bezpieczną szybę. Jest raczej tak, jakby ktoś tę szybę rozbił.
To właśnie intensywność tej prozy zrobiła na mnie największe wrażenie. Czytałam i chciałam więcej niczym czytelniczka-ćpunka, która potrzebuje kolejnego strzała takiej ostrej literatury. Losack potrafi stworzyć narrację, która wciąga nie dlatego, że obiecuje przyjemność, ale dlatego, że jest niebezpiecznie żywa. Człowiek czyta dalej, choć wie, że raczej nie czeka go po drodze ukojenie.
Tu nie ma łatwego piękna ani w słowie, ani w życiu. Tu nie ma gwarancji, że wszystko jakoś się ułoży. Happy end nie jest obowiązkowym punktem programu. Jest za to życie w swojej najbardziej niewygodnej postaci, bo chaotyczne, brutalne, czasem groteskowe, czasem śmieszne w sposób, który powinien nas raczej zaniepokoić niż rozbawić.
Warto też docenić, że Wypuścić diabły nie zamienia swoich bohaterów w eksponaty. Nie są oni jedynie „biednymi”, „uzależnionymi” czy „patologią”, którą można z bezpiecznej odległości obserwować i oceniać. To ludzie pełni sprzeczności, czasem odpychający, czasem zabawni, czasem zagubieni. Losack nie wybiela ich, ale też nie odbiera im człowieczeństwa.
Ta książka przypomina mi literacki odpowiednik spojrzenia prosto w miejsce, od którego zwykle odwracamy wzrok. Amerykański sen pokazany przez Losacka ma popękaną skórę, brud pod paznokciami i zmęczone oczy. Jest daleki od filmowej legendy o sukcesie. To raczej rzeczywistość ludzi, którzy zostali gdzieś po drodze i teraz próbują przetrwać kolejny dzień.
„Wypuścić diabły” to proza bezkompromisowa, brudna i intensywna. Taka, która nie chce się przypodobać, nie wygładza języka i nie oferuje łatwych odpowiedzi. Czasem dobra literatura nie ma nas głaskać. Czasem ma po prostu wypuścić diabły.
To świat ulicznych kaznodziejów, bezdomnych, ćpunów, wykolejeńców i ludzi, którzy najwyraźniej dawno wypadli poza margines systemu. Jest broń zrobiona z pociętej puszki po zupie, jest bieda, uzależnienie, przemoc i codzienność tak absurdalna, że momentami można się tylko gorzko roześmiać. Losack nie wygładza rzeczywistości i nie próbuje uczynić jej bardziej znośną dla czytelnika. Przeciwnie wrzuca nas w sam środek tego bałaganu i każe patrzeć, a patrzy się na to trudno.
Narrator tej historii funkcjonuje w świecie kryzysu, ale jednocześnie próbuje zachować coś, co można jeszcze nazwać normalnością. Jest mężem i ojcem. Ma żonę i córeczkę, a więc także coś do stracenia. Ta perspektywa sprawia, że „Wypuścić diabły” nie jest wyłącznie opowieścią o brudzie, przemocy i społecznej degradacji. Pod warstwą ulicznego chaosu kryje się historia człowieka próbującego nie dać się całkowicie wciągnąć w rzeczywistość, która każdego dnia podsuwa mu kolejne powody, by się poddać, wściec albo przestać cokolwiek czuć.
Losack pisze językiem ulicy, językiem kryzysu, językiem ludzi, którzy nie mają czasu ani potrzeby pięknie się wysławiać. Zdania bywają ostre, chropowate i brutalne, a język nie stoi obok przedstawianego świata, a jest jego częścią. Dzięki temu czytelnik nie ma poczucia, że ogląda biedę i wykluczenie przez bezpieczną szybę. Jest raczej tak, jakby ktoś tę szybę rozbił.
To właśnie intensywność tej prozy zrobiła na mnie największe wrażenie. Czytałam i chciałam więcej niczym czytelniczka-ćpunka, która potrzebuje kolejnego strzała takiej ostrej literatury. Losack potrafi stworzyć narrację, która wciąga nie dlatego, że obiecuje przyjemność, ale dlatego, że jest niebezpiecznie żywa. Człowiek czyta dalej, choć wie, że raczej nie czeka go po drodze ukojenie.
Tu nie ma łatwego piękna ani w słowie, ani w życiu. Tu nie ma gwarancji, że wszystko jakoś się ułoży. Happy end nie jest obowiązkowym punktem programu. Jest za to życie w swojej najbardziej niewygodnej postaci, bo chaotyczne, brutalne, czasem groteskowe, czasem śmieszne w sposób, który powinien nas raczej zaniepokoić niż rozbawić.
Warto też docenić, że Wypuścić diabły nie zamienia swoich bohaterów w eksponaty. Nie są oni jedynie „biednymi”, „uzależnionymi” czy „patologią”, którą można z bezpiecznej odległości obserwować i oceniać. To ludzie pełni sprzeczności, czasem odpychający, czasem zabawni, czasem zagubieni. Losack nie wybiela ich, ale też nie odbiera im człowieczeństwa.
Ta książka przypomina mi literacki odpowiednik spojrzenia prosto w miejsce, od którego zwykle odwracamy wzrok. Amerykański sen pokazany przez Losacka ma popękaną skórę, brud pod paznokciami i zmęczone oczy. Jest daleki od filmowej legendy o sukcesie. To raczej rzeczywistość ludzi, którzy zostali gdzieś po drodze i teraz próbują przetrwać kolejny dzień.
„Wypuścić diabły” to proza bezkompromisowa, brudna i intensywna. Taka, która nie chce się przypodobać, nie wygładza języka i nie oferuje łatwych odpowiedzi. Czasem dobra literatura nie ma nas głaskać. Czasem ma po prostu wypuścić diabły.
July 22, 2026
Ta książka ma niewielki format. Liczy zaledwie 65 stron i została wydana w serii, która swoją nazwę zawdzięcza właśnie rozmiarowi, a właściwie objętości publikowanych w niej książek. Wydana w bardzo atrakcyjnej formie, przyciąga okładką i tytułem — oba są zresztą równie intrygujące, co niepokojące.
A jak jest z treścią? Fantastycznie. I to z kilku powodów. Po pierwsze, autor ma poczucie humoru. Mimo mroku, który świetnie opisuje, widać tu ironię i dystans do wszystkiego, co złe w tej historii. Po drugie, mimo lapidarności tekstu jest on niezwykle przyswajalny i po prostu sprawia przyjemność.
Kolejnym argumentem przemawiającym za tą lekturą jest jej współczesność. Czuć ją w każdym dialogu i każdym rozdziale. Wielką zaletą prozy Kelby'ego Losacka jest również to, że pokazuje Amerykę daleką od tej znanej z telewizyjnych przekazów, seriali i hollywoodzkich filmów. Nie ma tu Nowego Jorku ani Los Angeles. Jest prowincja. Czy głęboka? Tego nie wiem. Na pewno jednak niesympatyczna — podobnie jak jej mieszkańcy.
W tej krótkiej książce prawo łamie się zarówno dla zabawy, jak i dlatego, że tak wypada. Czasem zmuszają do tego bohaterów okoliczności, a czasem sama rzeczywistość. Książka uwiera, ale bywa też piękna. Główny bohater ma przecież żonę i małe dziecko, a na tych stronach nie znalazłem niczego, co podważałoby fakt, że te dwie osoby czynią go szczęśliwszym. Jest wręcz przeciwnie.
Atmosfera jest tu gęsta i bardzo wyrazista. Przypomina trochę „GTA” albo film o gangsterach, w którym jedyne zasady ustala ten, kto jest sprytniejszy i silniejszy. W takich realiach rozgrywa się akcja „Wypuścić diabły”.
Postacie z tej zabitej dechami dziury — by użyć ich języka — muszą żyć, choć doskonale wiedzą, że jedyna zmiana, jaka może tam nastąpić, to zmiana na gorsze. I nie mają co do tego złudzeń. My również ich nie mamy, a jednak lektura jest cudowna, wciąga i pozostawia żal, że to wszystko trwa tak krótko.
Mogłoby z tego powstać opasłe tomiszcze, ale nie mnie oceniać zamysł pisarza. To, co mogę zrobić, to polecić tę prozę. I właśnie to czynię.
Książkę z języka angielskiego przetłumaczył Tomasz S. Gałązka, a egzemplarz uzyskałem w ramach współpracy barterowej z wydawnictwem @artragepl
A jak jest z treścią? Fantastycznie. I to z kilku powodów. Po pierwsze, autor ma poczucie humoru. Mimo mroku, który świetnie opisuje, widać tu ironię i dystans do wszystkiego, co złe w tej historii. Po drugie, mimo lapidarności tekstu jest on niezwykle przyswajalny i po prostu sprawia przyjemność.
Kolejnym argumentem przemawiającym za tą lekturą jest jej współczesność. Czuć ją w każdym dialogu i każdym rozdziale. Wielką zaletą prozy Kelby'ego Losacka jest również to, że pokazuje Amerykę daleką od tej znanej z telewizyjnych przekazów, seriali i hollywoodzkich filmów. Nie ma tu Nowego Jorku ani Los Angeles. Jest prowincja. Czy głęboka? Tego nie wiem. Na pewno jednak niesympatyczna — podobnie jak jej mieszkańcy.
W tej krótkiej książce prawo łamie się zarówno dla zabawy, jak i dlatego, że tak wypada. Czasem zmuszają do tego bohaterów okoliczności, a czasem sama rzeczywistość. Książka uwiera, ale bywa też piękna. Główny bohater ma przecież żonę i małe dziecko, a na tych stronach nie znalazłem niczego, co podważałoby fakt, że te dwie osoby czynią go szczęśliwszym. Jest wręcz przeciwnie.
Atmosfera jest tu gęsta i bardzo wyrazista. Przypomina trochę „GTA” albo film o gangsterach, w którym jedyne zasady ustala ten, kto jest sprytniejszy i silniejszy. W takich realiach rozgrywa się akcja „Wypuścić diabły”.
Postacie z tej zabitej dechami dziury — by użyć ich języka — muszą żyć, choć doskonale wiedzą, że jedyna zmiana, jaka może tam nastąpić, to zmiana na gorsze. I nie mają co do tego złudzeń. My również ich nie mamy, a jednak lektura jest cudowna, wciąga i pozostawia żal, że to wszystko trwa tak krótko.
Mogłoby z tego powstać opasłe tomiszcze, ale nie mnie oceniać zamysł pisarza. To, co mogę zrobić, to polecić tę prozę. I właśnie to czynię.
Książkę z języka angielskiego przetłumaczył Tomasz S. Gałązka, a egzemplarz uzyskałem w ramach współpracy barterowej z wydawnictwem @artragepl
July 31, 2026
Otóż jest to petarda - może i niewielkich rozmiarów, ale mocna.
March 5, 2022
Yeah, I dig Losack. He's puts heart and humanity into his tales of getting by and getting high and while the central tenet of Letting Out the Devils might be difficult to pinpoint, you are invested in the life of our unnamed protagonist as he drifts along.
Losack has a great ability to humanise outsider characters imbuing them with everyday traits on top of the things that make them kooky. While it is a fight to get by, there is enjoyment to be had. His depictions of getting high don't fully eulogise drug use either instead plainly stately what is was like in terms of dreams, colours, feelings, but is ultimately tethered to the everyday grey of the world.
Losack is one of these guys telling it straight about life on the fringe of civilisation, where the characters are more colourful and the drugs plentiful that shows us we are all inherently just trying to get by in this world however we can.
Losack has a great ability to humanise outsider characters imbuing them with everyday traits on top of the things that make them kooky. While it is a fight to get by, there is enjoyment to be had. His depictions of getting high don't fully eulogise drug use either instead plainly stately what is was like in terms of dreams, colours, feelings, but is ultimately tethered to the everyday grey of the world.
Losack is one of these guys telling it straight about life on the fringe of civilisation, where the characters are more colourful and the drugs plentiful that shows us we are all inherently just trying to get by in this world however we can.
August 17, 2026
Gabarytowo - waga piórkowa. Napięcie - waga ciężka.
Główny bohater mógłby być jakimś dalekim kuzynem Rentona z "Trainspotting". Wprawdzie (na szczęście) nie w stopniu uzależnienia, ale w świadomości braku perspektyw na pewno. Kumple i otoczenie też podobne. Trochę ćpa, więcej sprzedaje, niby odpowiedzialny, ale ma pod górkę, gdy trzeba handlować, a ząbkujące dziecię samo się sobą nie zajmie. Więc córeczka jest zabierana niemal wszędzie, a ja bałam się czytać dalej, bo jedno dziecko w "Trainspotting" przecież było...
Ale gość się stara. Kocha żonę, która też się stara. Tyle że nie może zdobyć pracy, a obraz, który maluje i który mogłaby sprzedać, jest ciągle i ciągle poprawianą nową wersją. Namiętność jak sylwestrowe fajerwerki, jak zabawa odbezpieczoną bronią, jak hulaj dusza, piekła nie ma. A może jest, bo przecież krążący wszędzie uliczni kaznodzieje każą wyznawać swoje grzechy. Może jeszcze nie jest za późno.
Dziwnie tu, gwałtownie, niebezpiecznie. Można żartować i za chwilę dostać kosę w bok. Można zostawić bezpiecznie dziecko, a później pędzić z lękiem, że stało się coś strasznego. Można starać się o kredyt i być świadkiem napadu na bank. Albo jeszcze kimś innym.
Lubię taką rozedrganą prozę, w której wszystko wydaje się pędzić ku katastrofie.
Może jeszcze nie jest za późno. Może jeszcze nie jest za. Może jeszcze nie jest. Może jeszcze nie. Może jeszcze. Może.
Główny bohater mógłby być jakimś dalekim kuzynem Rentona z "Trainspotting". Wprawdzie (na szczęście) nie w stopniu uzależnienia, ale w świadomości braku perspektyw na pewno. Kumple i otoczenie też podobne. Trochę ćpa, więcej sprzedaje, niby odpowiedzialny, ale ma pod górkę, gdy trzeba handlować, a ząbkujące dziecię samo się sobą nie zajmie. Więc córeczka jest zabierana niemal wszędzie, a ja bałam się czytać dalej, bo jedno dziecko w "Trainspotting" przecież było...
Ale gość się stara. Kocha żonę, która też się stara. Tyle że nie może zdobyć pracy, a obraz, który maluje i który mogłaby sprzedać, jest ciągle i ciągle poprawianą nową wersją. Namiętność jak sylwestrowe fajerwerki, jak zabawa odbezpieczoną bronią, jak hulaj dusza, piekła nie ma. A może jest, bo przecież krążący wszędzie uliczni kaznodzieje każą wyznawać swoje grzechy. Może jeszcze nie jest za późno.
Dziwnie tu, gwałtownie, niebezpiecznie. Można żartować i za chwilę dostać kosę w bok. Można zostawić bezpiecznie dziecko, a później pędzić z lękiem, że stało się coś strasznego. Można starać się o kredyt i być świadkiem napadu na bank. Albo jeszcze kimś innym.
Lubię taką rozedrganą prozę, w której wszystko wydaje się pędzić ku katastrofie.
Może jeszcze nie jest za późno. Może jeszcze nie jest za. Może jeszcze nie jest. Może jeszcze nie. Może jeszcze. Może.
July 21, 2026
2.5⭐️
Read
September 5, 2026Brawurowe tłumaczenie.
September 25, 2026
monsterka z lodówki??
May 2, 2022
“At some point the Kalm hits, and everything takes on a low-res, sharp polygonal quality. Colours turn dull and grungy. Raymond and the goat are still here with me on the couch, but now they look like their skeletons are made of bricks. Think PS1 graphics.”
I think this is his best work, characters come and go but even those mentioned in short snippets take on form very well, their traits and failings there in the subtext.
I think this is his best work, characters come and go but even those mentioned in short snippets take on form very well, their traits and failings there in the subtext.
April 7, 2022
Damn. DAMN, but this is perfect. A little, brutal gem from Broken River. Airs out the skull, yes indeed.
+ reread for REASONS, and the opinion remains unchanged.
+ reread for REASONS, and the opinion remains unchanged.
August 10, 2026
Intensywne, mniej dzikie, niż się spodziewałem, ale za to znacznie bardziej smutne, jeśli tylko zajrzy się głębiej. Kapitalny soundtrack. I świetny przekład.
July 22, 2026
RIYL: Spring Breakers, The Florida Project, Red Rocket
July 24, 2026
w tym brudzie jest poezja
Read
July 25, 2026byłem sceptyczny, ale w sumie fajne, choć trochę niewykończone. ma to potencjał na coś 2-3 razy dłuższego z rozwiniętymi wątkami.
co do przekładu, to najlepiej jest wtedy, kiedy tłumacz nie silił się na jakiś wymyślny slang. raziła mnie leksyka stricte internetowa czy wręcz pochodząca z języka polskich czanów (która przenikła do facebookowego narzecza). najbardziej zdziwił mnie „przechył” jako tłumaczenie zwykłego leanu – może to nie jest jakiś najbardziej wiarygodny argument, ale z moich krakowskich doświadczeń z zadawania się z przyćpanymi skejtami drobnymi dilerami, to cały czas słyszałem po prostu o „linie”, no po prostu „leanie” (mega się nim popisywali, wrzucanie na relacje fioletowego sprite’a, białych kubeczków z fioletowym napojem i wgl).
co do przekładu, to najlepiej jest wtedy, kiedy tłumacz nie silił się na jakiś wymyślny slang. raziła mnie leksyka stricte internetowa czy wręcz pochodząca z języka polskich czanów (która przenikła do facebookowego narzecza). najbardziej zdziwił mnie „przechył” jako tłumaczenie zwykłego leanu – może to nie jest jakiś najbardziej wiarygodny argument, ale z moich krakowskich doświadczeń z zadawania się z przyćpanymi skejtami drobnymi dilerami, to cały czas słyszałem po prostu o „linie”, no po prostu „leanie” (mega się nim popisywali, wrzucanie na relacje fioletowego sprite’a, białych kubeczków z fioletowym napojem i wgl).
July 30, 2026
Krótka, ale bardzo gęsta i skondensowana dawka amerykańskiej patologii i biedy zaprezentowana w bardzo naturalny i przekonujący sposób.
Bardzo mi się to podobało i mam nadzieję, że ArtRage dostarczy nam tego więcej!
Bardzo mi się to podobało i mam nadzieję, że ArtRage dostarczy nam tego więcej!
November 4, 2024
A tower of poetry of the grittiest type of noir. So dark and real it’s a breath of fresh air compared to a lot of stale writing out there.
July 28, 2026
cos pomiedzy bydgoszcza a lobotomia, peak. zrobilam brownie podczas sluchania tego jeszcze sie piecze oby bylo tak dobre jak ksiazka 😝
May 6, 2022
Banger. I read a lot of weird fiction, and most of the time the “weird” is made respectable by being veiled in genre, but this book captures the kind of everyday surreality that you get in something like FX’s Atlanta or Harmony Korine’s films, and somehow, underneath all the grime and dark humor, it still has a very human heart. Gotta check out more of Losack’s books.
March 29, 2022
Unlike most authors, Kelby Losack books exist in the now. Instead of trying to exist in another time/world or even existing in a timeless world(when the authors try to not use any cultural references), Losack's characters feel like they are people in your town that you just haven't met yet, that listen to the same music as your best friend, or are selling some kinda weird new drug to your co-workers. Full of anime and music references, but not lacking at all on the content. This is modern noir. Crime fiction that you can relate to.
June 20, 2022
I managed to read LOTD in two days. Short punchy crime novella. Kelby’s really been on one lately creatively and manages to do something new with every literary outing. Plus, the OG Isaac Kirkman makes an appearance as a drug-dealing shaman. Well worth your time and money.
Displaying 1 - 30 of 58 reviews