What do you think?
Rate this book
Να θυμηθώ να παραγγείλω
Ο δημοφιλής ηθοποιός Στέλιος Μάινας στο δεύτερο συγγραφικό του έργο μας παρουσιάζει μια ηρωίδα που εκτίει ποινή φυλάκισης στον Κορυδαλλό. Έχει κατηγορηθεί για ενεργητική ευθανασία τρεις φορές, καταχρώμενη της ιατρικής ιδιότητάς της. Ένα μυθιστόρημα που γοητεύει και προβληματίζει.
312 pages, Paperback
First published January 1, 2022
5 people are currently reading
88 people want to read
About the author
Στέλιος Μάινας
3 books3 followersΟ Στέλιος Μάινας γεννήθηκε στην Ερμούπολη Σύρου, αλλά μεγάλωσε στον Βύρωνα. Σπούδασε διοίκηση ξενοδοχειακών επιχειρήσεων, και θέατρο στη Σχολή Βεάκη. Εργάστηκε στα περιφερειακά θέατρα και στα θέατρα των Αθηνών, και συμμετείχε σε πολλές τηλεοπτικές σειρές καθώς και σε κινηματογραφικές ταινίες. Για τρία χρόνια είχε εκπομπή λόγου στο ραδιόφωνο και παράλληλα έγραφε στη μηνιαία έκδοση του περιοδικού homme της εφημερίδας Ημερησία. Το 2010 κυκλοφόρησε η συλλογή διηγημάτων του Τα φαινόμενα απατούν (εκδ. Καστανιώτη) και το 2022 το πρώτο μυθιστόρημά του Να θυμηθώ να παραγγείλω (εκδ. Μεταίχμιο).
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 19 of 19 reviews
October 2, 2022
Ενω φλέρταρε με το 4αρι το τέλος του βιβλίου ήταν κάπως.
Η ηρωίδα, αναισθησιολόγος με μια πλούσια ζωή, μέσα στην άνεση, λίγο άτυχη στον έρωτα.
Παίρνει κάποιες αποφάσεις για τους ασθενείς της με τη συνείδηση της ήσυχη πως πράττει το σωστό. Πως τους λυτρώνει από το μαρτύριο να περιμένουν το θάνατο καθηλωμένοι σε ένα κρεβάτι.
Η αφήγηση είναι πρωτοπρόσωπη και τα κεφάλαια μοιράζονται ανάμεσα στη ζωή της στις φυλακές και στη ζωή της πριν απο αυτές. Παρόλο που το βιβλίο το γράφει άντρας, αν το διάβαζα χωρίς να γνωρίζω το φύλο του συγγραφέα θα έβαζα το χέρι μου στη φωτιά ότι το έχει γράψει γυναίκα. Έχει μπει τόσο μέσα στην γυναικεία ψυχοσύνθεση. Στις σκέψεις της ηρωίδας, στο πως αποφασίζει να χειριστεί τις καταστάσεις στην καθημερινότητα. Έχει μεγάλο ενδιαφέρον το πώς ξετυλίγεται η προσωπικότητα της μέσα από τις σελίδες.
Αυτό που με ξένισε ήταν το τέλος. Ένιωσα σαν να δόθηκε χωρίς πολλή σκέψη. Σαν να μην ζυγίστηκαν όλα όπως έπρεπε. Σαν να το ξεπέταξε στις 15 τελευταίες σελίδες. Δεν πείστηκα ότι σε μια αντίστοιχη περίπτωση τα πράγματα θα μπορούσαν να είχαν εξελιχθεί έτσι. Όσο για το ηθικό κομμάτι, το σίγουρο είναι ότι θέλει πολλά κότσια να αποφασίσεις κάτι τέτοιο. Και να είσαι έτοιμος να υποστείς τυχόν συνέπειες.
Η ηρωίδα, αναισθησιολόγος με μια πλούσια ζωή, μέσα στην άνεση, λίγο άτυχη στον έρωτα.
Παίρνει κάποιες αποφάσεις για τους ασθενείς της με τη συνείδηση της ήσυχη πως πράττει το σωστό. Πως τους λυτρώνει από το μαρτύριο να περιμένουν το θάνατο καθηλωμένοι σε ένα κρεβάτι.
Η αφήγηση είναι πρωτοπρόσωπη και τα κεφάλαια μοιράζονται ανάμεσα στη ζωή της στις φυλακές και στη ζωή της πριν απο αυτές. Παρόλο που το βιβλίο το γράφει άντρας, αν το διάβαζα χωρίς να γνωρίζω το φύλο του συγγραφέα θα έβαζα το χέρι μου στη φωτιά ότι το έχει γράψει γυναίκα. Έχει μπει τόσο μέσα στην γυναικεία ψυχοσύνθεση. Στις σκέψεις της ηρωίδας, στο πως αποφασίζει να χειριστεί τις καταστάσεις στην καθημερινότητα. Έχει μεγάλο ενδιαφέρον το πώς ξετυλίγεται η προσωπικότητα της μέσα από τις σελίδες.
Αυτό που με ξένισε ήταν το τέλος. Ένιωσα σαν να δόθηκε χωρίς πολλή σκέψη. Σαν να μην ζυγίστηκαν όλα όπως έπρεπε. Σαν να το ξεπέταξε στις 15 τελευταίες σελίδες. Δεν πείστηκα ότι σε μια αντίστοιχη περίπτωση τα πράγματα θα μπορούσαν να είχαν εξελιχθεί έτσι. Όσο για το ηθικό κομμάτι, το σίγουρο είναι ότι θέλει πολλά κότσια να αποφασίσεις κάτι τέτοιο. Και να είσαι έτοιμος να υποστείς τυχόν συνέπειες.
April 18, 2022
Διαβάστε το review στο site μας:
https://www.culture21century.gr/2022/...
Ο Στέλιος Μάινας είναι ένας απ' τους πιο αναγνωρίσιμους και πιο αγαπημένους, σε κοινό και κριτικούς, ηθοποιούς της γενιάς του και όχι άδικα. Έχει αποδείξει πολλάκις πως διαθέτει ένα εξαιρετικό ταλέντο κι ένα ακόμα πιο εξαιρετικό χάρισμα, το οποίο του επιτρέπει να μεταμορφώνεται και να υπηρετεί ρόλους τόσο διαφορετικούς μεταξύ τους, αλλά με την ίδια υψηλή ποιότητα. Πολλές οι φορές που μας έχει διασκεδάσει και μας έχει κάνει να γελάσουμε, άλλες τόσες κι εκείνες που μας έχει συγκινήσει και μας έχει προκαλέσει ρίγη ανατριχίλας. Αυτό, όμως, που ίσως δεν γνώριζαν οι περισσότεροι, τουλάχιστον μέχρι πρότινος, είναι οι συγγραφικές ανησυχίες του γνωστού ηθοποιού. Δώδεκα ολόκληρα χρόνια, λοιπόν, μετά τη συλλογή διηγημάτων του με τίτλο "Τα φαινόμενα απατούν", ο Στέλιος Μάινας επιστρέφει με ένα μυθιστόρημα με πολύ ιδιαίτερο θέμα, όχι με σκοπό να σοκάρει, αλλά να προβληματίσει.
Ο συγγραφέας βάζει στο επίκεντρο της αφήγησης μια γυναίκα, την Άννα, αναισθησιολόγο στο επάγγελμα, η πορεία της ζωής της οποίας καθορίστηκε από την αδυναμία της ν' αντέξει τον πόνο. Αυτή επηρέασε κάθε της απόφαση, κάθε της πράξη, και τώρα, μέσα από τη φυλακή, αφηγείται όλα όσο την οδήγησαν εκεί, ξεπερνώντας τα ηθικά όρια της ιατρικής, απαλύνοντας τον πόνο δύο ανθρώπων που όδευαν προς τον θάνατο, μην αφήνοντάς τους να ταλαιπωρηθούν, αλλά δίνοντάς τους ένα πιο ήρεμο τέλος. Μια ζωή που ξεκίνησε να χτίζεται απ' όταν ήταν παιδί και όλα γύρω της ήταν άχρωμα, που συνεχίστηκε μέχρι την ενήλικη ζωή της, με μια άνευρη καθημερινότητα μεταξύ σπιτιού και νοσοκομείου, με την προσωπική κι ερωτική της ζωή να βρίσκεται σε ένα διαρκές τέλμα. Και τώρα, κάνοντας αναδρομή στο παρελθόν της, ανακαλύπτει ίσως για πρώτη φορά πραγματικά τον εαυτό της και μια νέα πραγματικότητα ανοίγεται μπροστά της.
Η ιστορία περιστρέφεται γύρω από το θέμα της ευθανασίας και τα λεπτά όρια της ηθικής που το περιβάλλουν, εστιάζοντας κυρίως στο πως το αντιλαμβάνεται, το αντιμετωπίζει και το διαχειρίζεται ο κάθε άνθρωπος, σε ατομικό και προσωπικό επίπεδο, αλλά και η ίδια η κοινωνία, συνολικά, γιατί τις περισσότερες φορές άτομο και ομάδα δεν ταυτίζονται -κι εδώ που τα λέμε, δεν είναι κι απαραίτητο να το κάνουν. Προσωπικά, το ζήτημα αυτό με έχει προβληματίσει αρκετές φορές και με αφορμή βιβλία του εξωτερικού ή ταινίες που το έχουν θίξει, έχει τεθεί πολλάκις ως θέμα συζήτησης σε διάφορες παρέες, όπου δεκάδες διαφορετικές γνώμες "πέφτουν" στο τραπέζι. Ο καθένας έχει την τάση να υπερασπίζεται τη δική του, άλλος μέσω από θρησκευτικό πρίσμα, άλλος μέσα από ανθρωπιστικό, άλλος μέσω ταύτισης, βάζοντας τον εαυτό του σε μια ανάλογη θέση όπου θα είχε να επιλέξει ανάμεσα σε έναν θάνατο βασανιστικό αλλά φυσικό και σε έναν άλλον που θα οριζόταν απ' τον ίδιο, με τα όρια της ηθικής και της αξιοπρέπειας να παραμένουν λεπτά κι εύθραυστα σε κάθε περίπτωση.
Ο Στέλιος Μάινας επιχειρεί να εισχωρήσει στα άδυτα της ανθρώπινης ψυχής, αλλά μην θέλοντας να εκφράσει ο ίδιος σε πρώτο πρόσωπο τις σκέψεις του, βάζει την Άννα να το κάνει γι' αυτόν, κι έτσι έχουμε ένα νοερό οδοιπορικό που θέτει ερωτήματα και διλήμματα ανάμεσα στο σωστό και στο λάθος, στο ορθόδοξο και στο ανορθόδοξο, στο ηθικό και στο ανήθικο. Η αφηγηματική ροή της ιστορίας είναι γρήγορη, πλούσια σε εναλλαγές γεγονότων, εικόνων, συναισθημάτων, μα πάνω απ' όλα σε σκέψεις και συνειρμούς της ηρωίδας, που αν και φαινομενικά δεν δίνουν την αίσθηση πως σχετίζονται με την επιλογή της αυτή που την οδήγησε στο κελί που βρίσκεται σήμερα, όσο περισσότερο εμβαθύνουμε στις αλήθειες της, τόσο περισσότερο κατανοούμε την ίδια, τις πράξεις της, το ποια πραγματικά είναι, τι πρεσβεύει, πως βλέπει τη ζωή και τον θάνατο και γιατί τελικά επιλέγει να τα διαχειριστεί όπως τα διαχειρίζεται.
Το βιβλίο είναι καλογραμμένο και μένει στην ουσία των πραγμάτων, αν και προσωπικά θα ήθελα να εμβαθύνει ακόμα περισσότερο στις πιο κρυφές αλήθειες αυτών, με τον συγγραφέα να τολμάει να πάρει μια πιο ξεκάθαρη προσωπική θέση, αλλά και με την ηρωίδα του να διατηρεί μια πιο ξεκάθαρη στάση απέναντι στις δικές της αλήθειες και στις προσωπικές της επιλογές. Έχω την εντύπωση πως ο κύριος Μάινας επιχείρησε να διατηρεί μια ισορροπία ανάμεσα στο δικαίωμα της επιλογής του θανάτου όταν αυτός είναι αναπόφευκτος έτσι κι αλλιώς, αλλά με μεγαλύτερη αξιοπρέπεια, και στους ηθικούς κώδικες που επιτάσσουν πως κανείς δεν μπορεί να πάρει μια τέτοια απόφαση για τον ίδιο, πόσο μάλλον για κάποιον άλλον. Αντιλαμβάνομαι το γιατί έκανε αυτή την επιλογή, αλλά βαθιά μέσα μου θα ήθελα να είχε φτάσει το όλο ζήτημα περισσότερο στα άκρα του. Παρ' όλα ταύτα, το "Να θυμηθώ να παραγγείλω" είναι ένα καλογραμμένο, ώριμο βιβλίο, που προσφέρει την τροφή για σκέψη που περιμένει κανείς και που θέτει την ανθρωπιά και την ηθική σε έναν ζυγό που ψάχνει να βρει τη δικιά του ισορροπία.
https://www.culture21century.gr/2022/...
Ο Στέλιος Μάινας είναι ένας απ' τους πιο αναγνωρίσιμους και πιο αγαπημένους, σε κοινό και κριτικούς, ηθοποιούς της γενιάς του και όχι άδικα. Έχει αποδείξει πολλάκις πως διαθέτει ένα εξαιρετικό ταλέντο κι ένα ακόμα πιο εξαιρετικό χάρισμα, το οποίο του επιτρέπει να μεταμορφώνεται και να υπηρετεί ρόλους τόσο διαφορετικούς μεταξύ τους, αλλά με την ίδια υψηλή ποιότητα. Πολλές οι φορές που μας έχει διασκεδάσει και μας έχει κάνει να γελάσουμε, άλλες τόσες κι εκείνες που μας έχει συγκινήσει και μας έχει προκαλέσει ρίγη ανατριχίλας. Αυτό, όμως, που ίσως δεν γνώριζαν οι περισσότεροι, τουλάχιστον μέχρι πρότινος, είναι οι συγγραφικές ανησυχίες του γνωστού ηθοποιού. Δώδεκα ολόκληρα χρόνια, λοιπόν, μετά τη συλλογή διηγημάτων του με τίτλο "Τα φαινόμενα απατούν", ο Στέλιος Μάινας επιστρέφει με ένα μυθιστόρημα με πολύ ιδιαίτερο θέμα, όχι με σκοπό να σοκάρει, αλλά να προβληματίσει.
Ο συγγραφέας βάζει στο επίκεντρο της αφήγησης μια γυναίκα, την Άννα, αναισθησιολόγο στο επάγγελμα, η πορεία της ζωής της οποίας καθορίστηκε από την αδυναμία της ν' αντέξει τον πόνο. Αυτή επηρέασε κάθε της απόφαση, κάθε της πράξη, και τώρα, μέσα από τη φυλακή, αφηγείται όλα όσο την οδήγησαν εκεί, ξεπερνώντας τα ηθικά όρια της ιατρικής, απαλύνοντας τον πόνο δύο ανθρώπων που όδευαν προς τον θάνατο, μην αφήνοντάς τους να ταλαιπωρηθούν, αλλά δίνοντάς τους ένα πιο ήρεμο τέλος. Μια ζωή που ξεκίνησε να χτίζεται απ' όταν ήταν παιδί και όλα γύρω της ήταν άχρωμα, που συνεχίστηκε μέχρι την ενήλικη ζωή της, με μια άνευρη καθημερινότητα μεταξύ σπιτιού και νοσοκομείου, με την προσωπική κι ερωτική της ζωή να βρίσκεται σε ένα διαρκές τέλμα. Και τώρα, κάνοντας αναδρομή στο παρελθόν της, ανακαλύπτει ίσως για πρώτη φορά πραγματικά τον εαυτό της και μια νέα πραγματικότητα ανοίγεται μπροστά της.
Η ιστορία περιστρέφεται γύρω από το θέμα της ευθανασίας και τα λεπτά όρια της ηθικής που το περιβάλλουν, εστιάζοντας κυρίως στο πως το αντιλαμβάνεται, το αντιμετωπίζει και το διαχειρίζεται ο κάθε άνθρωπος, σε ατομικό και προσωπικό επίπεδο, αλλά και η ίδια η κοινωνία, συνολικά, γιατί τις περισσότερες φορές άτομο και ομάδα δεν ταυτίζονται -κι εδώ που τα λέμε, δεν είναι κι απαραίτητο να το κάνουν. Προσωπικά, το ζήτημα αυτό με έχει προβληματίσει αρκετές φορές και με αφορμή βιβλία του εξωτερικού ή ταινίες που το έχουν θίξει, έχει τεθεί πολλάκις ως θέμα συζήτησης σε διάφορες παρέες, όπου δεκάδες διαφορετικές γνώμες "πέφτουν" στο τραπέζι. Ο καθένας έχει την τάση να υπερασπίζεται τη δική του, άλλος μέσω από θρησκευτικό πρίσμα, άλλος μέσα από ανθρωπιστικό, άλλος μέσω ταύτισης, βάζοντας τον εαυτό του σε μια ανάλογη θέση όπου θα είχε να επιλέξει ανάμεσα σε έναν θάνατο βασανιστικό αλλά φυσικό και σε έναν άλλον που θα οριζόταν απ' τον ίδιο, με τα όρια της ηθικής και της αξιοπρέπειας να παραμένουν λεπτά κι εύθραυστα σε κάθε περίπτωση.
Ο Στέλιος Μάινας επιχειρεί να εισχωρήσει στα άδυτα της ανθρώπινης ψυχής, αλλά μην θέλοντας να εκφράσει ο ίδιος σε πρώτο πρόσωπο τις σκέψεις του, βάζει την Άννα να το κάνει γι' αυτόν, κι έτσι έχουμε ένα νοερό οδοιπορικό που θέτει ερωτήματα και διλήμματα ανάμεσα στο σωστό και στο λάθος, στο ορθόδοξο και στο ανορθόδοξο, στο ηθικό και στο ανήθικο. Η αφηγηματική ροή της ιστορίας είναι γρήγορη, πλούσια σε εναλλαγές γεγονότων, εικόνων, συναισθημάτων, μα πάνω απ' όλα σε σκέψεις και συνειρμούς της ηρωίδας, που αν και φαινομενικά δεν δίνουν την αίσθηση πως σχετίζονται με την επιλογή της αυτή που την οδήγησε στο κελί που βρίσκεται σήμερα, όσο περισσότερο εμβαθύνουμε στις αλήθειες της, τόσο περισσότερο κατανοούμε την ίδια, τις πράξεις της, το ποια πραγματικά είναι, τι πρεσβεύει, πως βλέπει τη ζωή και τον θάνατο και γιατί τελικά επιλέγει να τα διαχειριστεί όπως τα διαχειρίζεται.
Το βιβλίο είναι καλογραμμένο και μένει στην ουσία των πραγμάτων, αν και προσωπικά θα ήθελα να εμβαθύνει ακόμα περισσότερο στις πιο κρυφές αλήθειες αυτών, με τον συγγραφέα να τολμάει να πάρει μια πιο ξεκάθαρη προσωπική θέση, αλλά και με την ηρωίδα του να διατηρεί μια πιο ξεκάθαρη στάση απέναντι στις δικές της αλήθειες και στις προσωπικές της επιλογές. Έχω την εντύπωση πως ο κύριος Μάινας επιχείρησε να διατηρεί μια ισορροπία ανάμεσα στο δικαίωμα της επιλογής του θανάτου όταν αυτός είναι αναπόφευκτος έτσι κι αλλιώς, αλλά με μεγαλύτερη αξιοπρέπεια, και στους ηθικούς κώδικες που επιτάσσουν πως κανείς δεν μπορεί να πάρει μια τέτοια απόφαση για τον ίδιο, πόσο μάλλον για κάποιον άλλον. Αντιλαμβάνομαι το γιατί έκανε αυτή την επιλογή, αλλά βαθιά μέσα μου θα ήθελα να είχε φτάσει το όλο ζήτημα περισσότερο στα άκρα του. Παρ' όλα ταύτα, το "Να θυμηθώ να παραγγείλω" είναι ένα καλογραμμένο, ώριμο βιβλίο, που προσφέρει την τροφή για σκέψη που περιμένει κανείς και που θέτει την ανθρωπιά και την ηθική σε έναν ζυγό που ψάχνει να βρει τη δικιά του ισορροπία.
April 3, 2022
https://www.dominicamat.gr/2022/04/bl...
Βαθμολογία 3.5/5
Όλοι οι καλλιτέχνες έχουν μία ανήσυχη φύση που πολλές φορές τους/τις ''οδηγεί'',ίσως καί βοηθά,να εξωτερικεύσουν όλα όσα νιώθουν καί τους/τις προβληματίζουν. Τον κύριο Στέλιο Μάϊνα όλοι κι όλες τον γνωρίζουμε μέσα από την γεμάτη του πορεία ως ηθοποιό. Σίγουρα οι ρόλοι που έχει υποδυθεί μας έχουν κρατήσει όμορφη συντροφιά,χαρίζοντάς μας είτε στιγμές γέλιου,είτε τροφή για σκέψη. Όταν,λοιπόν,έμαθα πως επρόκειτο να κυκλοφορήσει από τις εκδόσεις Μεταίχμιο το νέο του κοινωνικό μυθιστόρημα (το δεύτερο κατά σειρά),με τίτλο ''Να θυμηθώ να παραγγείλω'',δεν μπορώ να πω πως εξεπλάγην τόσο από αυτήν την ανακοίνωση. Το θεώρησα ως μία ομαλή μετάβαση,για να μην πω καί ''συμπόρευση'',ανάμεσα στην ιδιότητά του ως ηθοποιός καί τη συγγραφή. Άλλωστε,όπως ο/η εκάστοτε ηθοποιός ποιεί ήθος,άλλο τόσο καί η λογοτεχνία αναδεικνύει ηθικές αξίες,σημαντικά διδάγματα για τη ζωή μας,αλλά καί χρήσιμα πρότυπα. Δεν ξέρω,αν καί κατά πόσο ευσταθεί αυτή μου η άποψη,αλλά αυτή την αίσθηση έχω καί τη μοιράζομαι μαζί σας.
Ο συγγραφέας μέσα από την υπόθεση του παρόντος έργου του επιλέγει να θίξει ένα ζήτημα που άπτεται της ηθικής καί δεν έχει προβληθεί τόσο πολύ. Πιο συγκεκριμένα θα μας παρουσιάσει το ζήτημα της ευθανασίας. Εδώ,όμως,θέλω να σας επιστήσω την προσοχή. Δεν θα μιλήσει για αυτό καθαυτό το ζήτημα,αλλά το πως μπορεί να το αντιλαμβάνεται ένας άνθρωπος καί κατ'επέκταση το σύνολο της κοινωνίας. Πιο συγκεκριμένα μέσα από την πορεία ζωής της κεντρικής του ηρωϊδας καί όλων των καίριων γεγονότων που τη σημάδεψαν καί καθόρισαν τη σκέψη καί τις πράξεις της,θα μας αποδείξει πως δεν είναι μία απόφαση που μπορεί κάποιος/α να επιλέγξει ελαφρά την καρδία. Δεν δείχνει αδυναμία,ούτε δειλία από μεριάς του εκάστοτε ανθρώπου που μπορεί να πάρει αυτήν την απόφαση. Ίσως να δείχνει θάρρος,ή,εγωϊσμό,μα εγώ δεν μπορώ να στραφώ τόσο εύκολα σε όποιον/α κρίνει πως αυτό είναι το κάλλιστο για εκείνον/η...
"Πάντα έβαζε προτεραιότητες στη ζωή της. Από μικρή. Από την πρώτη της επέμβαση, καταμεσής ενός χορταριασμένου οικοπέδου της παιδικής της ηλικίας, κρατώντας ένα σακουλάκι, επιτάχυνε τη διαδικασία της φύσης, γλιτώνοντας το μικρό γατάκι που υπέφερε από αυτό που η ίδια δεν άντεχε, τον πόνο… Κι έτσι, μεγαλώνοντας αποφάσισε να γίνει γιατρός αναισθησιολόγος. Η διαχείριση του πόνου όμως την οδηγεί να ξεπεράσει τα όρια της ιατρικής ηθικής, θέτοντας το δίλημμα «ευεργέτης ή φονιάς;» Πολύ σύντομα ακολουθούν η αποκάλυψη, η νέμεσις και η τιμωρία, και το κελί της φυλακής, απ’ όπου η ηρωίδα αφηγείται την ιστορία της ζωής της. Μια ιστορία που γοητεύει αλλά και προβληματίζει." διαβάζουμε στην περίληψη του οπισθοφύλλου κι εγώ,εσκεμμένα,επιλέγω να σταθώ στο ρήμα ''προβληματίζει''. Για μένα αυτός είναι ο κύριος σκοπός του βιβλίου. Να κινήσει το νου καί την κριτική ικανότητα του,-απαίδευτου κατά τ΄άλλα-, αναγνωστικού κοινού γύρω από αυτό το θέμα.
Θεωρώ πως όλοι κι όλες έχουμε ως στόχο καί προσβλέπουμε στο ευ ζην. Γιατί,λοιπόν,να μην μας ενδιαφέρει καί το ευ θνήσκειν; Ας βάλουμε στην άκρη τις όποιες θρησκευτικές πεποιθήσεις περί ζωής καί θανάτου κι ας δούμε την ουσία. Κι αυτό σας το λέω με δεδομένο πως είμαι ένας άνθρωπος που πιστεύω,αλλά δεν παύει να αναγνωρίζω τα πόσα τραγικά έχουν συμβεί καί πόσος κόσμος έχει πεθάνει άδικα με το πρόσχημα της θρησκείας καί δη κάποιων εκκλησιαστικών λειτουργών που θεώρησαν,εσφαλμένως,πως έχουν ανάλογη εξουσία. Όχ,δεν είναι θέμα πίστης. Είναι θέμα αξιοπρέπειας καί ελευθερίας της επιλογής για το τι θα κάνει ένας άνθρωπος με το σώμα του. Κι αυτό είναι κάτι που δεν το διαπραγματεύομαι...
Η καθημερινή φράση ''Να θυμηθώ να παραγγείλω'' που όλοι κι όλες χρησιμποιούμε καί γίνεται ο τίτλος του βιβλίου,πιστέψτε με,μα θεωρώ πως είναι πιο σύνθετη μέσα στην απλότητά της όπως ακούγεται. Ένα βιβλίο με εξωστρέφεια αφήγησης καί πληθώρα συναισθημάτων,με ρέουσα γραφή,μεστά κεφάλαια,συνεχόμενη καί παράλληλη δράση σε παρελθόν καί παρόν,καθώς καί ένα πάντρεμα λυρισμού καί φιλοσοφικής διάθεσης που το καθιστούν προσιτό κι ευνόητο. Ένα κοινωνικό μυθιστόρημα ιδιαίτερο καί μη αναμενόμενο που μου άφησε αρκετά καλές εντυπώσεις.
Αναζητήστε το! Καλή ανάγνωση!
Βαθμολογία 3.5/5
Όλοι οι καλλιτέχνες έχουν μία ανήσυχη φύση που πολλές φορές τους/τις ''οδηγεί'',ίσως καί βοηθά,να εξωτερικεύσουν όλα όσα νιώθουν καί τους/τις προβληματίζουν. Τον κύριο Στέλιο Μάϊνα όλοι κι όλες τον γνωρίζουμε μέσα από την γεμάτη του πορεία ως ηθοποιό. Σίγουρα οι ρόλοι που έχει υποδυθεί μας έχουν κρατήσει όμορφη συντροφιά,χαρίζοντάς μας είτε στιγμές γέλιου,είτε τροφή για σκέψη. Όταν,λοιπόν,έμαθα πως επρόκειτο να κυκλοφορήσει από τις εκδόσεις Μεταίχμιο το νέο του κοινωνικό μυθιστόρημα (το δεύτερο κατά σειρά),με τίτλο ''Να θυμηθώ να παραγγείλω'',δεν μπορώ να πω πως εξεπλάγην τόσο από αυτήν την ανακοίνωση. Το θεώρησα ως μία ομαλή μετάβαση,για να μην πω καί ''συμπόρευση'',ανάμεσα στην ιδιότητά του ως ηθοποιός καί τη συγγραφή. Άλλωστε,όπως ο/η εκάστοτε ηθοποιός ποιεί ήθος,άλλο τόσο καί η λογοτεχνία αναδεικνύει ηθικές αξίες,σημαντικά διδάγματα για τη ζωή μας,αλλά καί χρήσιμα πρότυπα. Δεν ξέρω,αν καί κατά πόσο ευσταθεί αυτή μου η άποψη,αλλά αυτή την αίσθηση έχω καί τη μοιράζομαι μαζί σας.
Ο συγγραφέας μέσα από την υπόθεση του παρόντος έργου του επιλέγει να θίξει ένα ζήτημα που άπτεται της ηθικής καί δεν έχει προβληθεί τόσο πολύ. Πιο συγκεκριμένα θα μας παρουσιάσει το ζήτημα της ευθανασίας. Εδώ,όμως,θέλω να σας επιστήσω την προσοχή. Δεν θα μιλήσει για αυτό καθαυτό το ζήτημα,αλλά το πως μπορεί να το αντιλαμβάνεται ένας άνθρωπος καί κατ'επέκταση το σύνολο της κοινωνίας. Πιο συγκεκριμένα μέσα από την πορεία ζωής της κεντρικής του ηρωϊδας καί όλων των καίριων γεγονότων που τη σημάδεψαν καί καθόρισαν τη σκέψη καί τις πράξεις της,θα μας αποδείξει πως δεν είναι μία απόφαση που μπορεί κάποιος/α να επιλέγξει ελαφρά την καρδία. Δεν δείχνει αδυναμία,ούτε δειλία από μεριάς του εκάστοτε ανθρώπου που μπορεί να πάρει αυτήν την απόφαση. Ίσως να δείχνει θάρρος,ή,εγωϊσμό,μα εγώ δεν μπορώ να στραφώ τόσο εύκολα σε όποιον/α κρίνει πως αυτό είναι το κάλλιστο για εκείνον/η...
"Πάντα έβαζε προτεραιότητες στη ζωή της. Από μικρή. Από την πρώτη της επέμβαση, καταμεσής ενός χορταριασμένου οικοπέδου της παιδικής της ηλικίας, κρατώντας ένα σακουλάκι, επιτάχυνε τη διαδικασία της φύσης, γλιτώνοντας το μικρό γατάκι που υπέφερε από αυτό που η ίδια δεν άντεχε, τον πόνο… Κι έτσι, μεγαλώνοντας αποφάσισε να γίνει γιατρός αναισθησιολόγος. Η διαχείριση του πόνου όμως την οδηγεί να ξεπεράσει τα όρια της ιατρικής ηθικής, θέτοντας το δίλημμα «ευεργέτης ή φονιάς;» Πολύ σύντομα ακολουθούν η αποκάλυψη, η νέμεσις και η τιμωρία, και το κελί της φυλακής, απ’ όπου η ηρωίδα αφηγείται την ιστορία της ζωής της. Μια ιστορία που γοητεύει αλλά και προβληματίζει." διαβάζουμε στην περίληψη του οπισθοφύλλου κι εγώ,εσκεμμένα,επιλέγω να σταθώ στο ρήμα ''προβληματίζει''. Για μένα αυτός είναι ο κύριος σκοπός του βιβλίου. Να κινήσει το νου καί την κριτική ικανότητα του,-απαίδευτου κατά τ΄άλλα-, αναγνωστικού κοινού γύρω από αυτό το θέμα.
Θεωρώ πως όλοι κι όλες έχουμε ως στόχο καί προσβλέπουμε στο ευ ζην. Γιατί,λοιπόν,να μην μας ενδιαφέρει καί το ευ θνήσκειν; Ας βάλουμε στην άκρη τις όποιες θρησκευτικές πεποιθήσεις περί ζωής καί θανάτου κι ας δούμε την ουσία. Κι αυτό σας το λέω με δεδομένο πως είμαι ένας άνθρωπος που πιστεύω,αλλά δεν παύει να αναγνωρίζω τα πόσα τραγικά έχουν συμβεί καί πόσος κόσμος έχει πεθάνει άδικα με το πρόσχημα της θρησκείας καί δη κάποιων εκκλησιαστικών λειτουργών που θεώρησαν,εσφαλμένως,πως έχουν ανάλογη εξουσία. Όχ,δεν είναι θέμα πίστης. Είναι θέμα αξιοπρέπειας καί ελευθερίας της επιλογής για το τι θα κάνει ένας άνθρωπος με το σώμα του. Κι αυτό είναι κάτι που δεν το διαπραγματεύομαι...
Η καθημερινή φράση ''Να θυμηθώ να παραγγείλω'' που όλοι κι όλες χρησιμποιούμε καί γίνεται ο τίτλος του βιβλίου,πιστέψτε με,μα θεωρώ πως είναι πιο σύνθετη μέσα στην απλότητά της όπως ακούγεται. Ένα βιβλίο με εξωστρέφεια αφήγησης καί πληθώρα συναισθημάτων,με ρέουσα γραφή,μεστά κεφάλαια,συνεχόμενη καί παράλληλη δράση σε παρελθόν καί παρόν,καθώς καί ένα πάντρεμα λυρισμού καί φιλοσοφικής διάθεσης που το καθιστούν προσιτό κι ευνόητο. Ένα κοινωνικό μυθιστόρημα ιδιαίτερο καί μη αναμενόμενο που μου άφησε αρκετά καλές εντυπώσεις.
Αναζητήστε το! Καλή ανάγνωση!
May 30, 2022
Ο αγαπημένος ηθοποιός Στέλιος Μάινας έρχεται να ταράξει τα νερά μετά από 12 χρόνια που μεσολάβησαν από το προηγούμενο βιβλίο του "Τα φαινόμενα απατούν"
Από την αρχή του βιβλίου νιώθεις ότι γράφτηκε γιατί κάτι ήθελε να πει ο συγγραφέας ,κάτι που τον έτρωγε, τον ανησυχούσε και ζητούσε τον εξορκισμό του.
Μέσα από μία φαινομενικά απλή ιστορία αγάπης της αναισθησιολόγου ηρωίδας μας, θίγει με πραγματικά αποστασιοποιημένο τρόπο το θέμα της βοηθούμενης ευθανασίας ,των συνεπειών αλλά και της φιλοσοφίας της...
Η αφήγηση αρχίζει από την φυλακή όπου έχουμε μία μικρή εικόνα της ζωής των εγκλείστων χωρίς περιττούς πλατειασμούς μιας και δεν είναι το ζητούμενο. Η βάση είναι οι σκέψεις της ηρωίδας και η διαμόρφωση του χαρακτήρα της, ταξιδεύοντας μας τρυφερά στα παιδικά της χρόνια, τους φίλους, τους γονείς, αλλά και τις παλιές γειτονιές, τις παρέες στο σχολείο και το πανεπιστήμιο. Όλα αυτά με τρόπο απλό και καθαρό μέχρι το σήμερα και με δυνατές εικόνες που σίγουρα θα αρέσουν στον αναγνώστη.
Η ηρωίδα μας με σύνδρομο ελέγχου, δεν αφήνει τη ζωή να παίρνει μόνη της την Ρότα της,αλλά προσπαθεί να την ορίσει βάζοντας συνεχώς είτε όρια είτε εμπόδια ,με αποτέλεσμα στο τέλος να αναρωτηθεί αν προσπαθεί να γίνει ένας μικρός θεός όταν επιτέλους έρχεται η ώρα της συνειδητοποίησης...
Ρέουσα και ουσιαστική γραφή με ένα διαχρονικό θέμα.Ενα όμορφο βιβλίο που παρόλη την πολυπλοκότητα του θέματος διαβάζεται ευχάριστα.
Συνοψίζω πιστεύοντας ότι ο συγγραφέας έχει πετύχει απόλυτα το σκοπό του...
Από την αρχή του βιβλίου νιώθεις ότι γράφτηκε γιατί κάτι ήθελε να πει ο συγγραφέας ,κάτι που τον έτρωγε, τον ανησυχούσε και ζητούσε τον εξορκισμό του.
Μέσα από μία φαινομενικά απλή ιστορία αγάπης της αναισθησιολόγου ηρωίδας μας, θίγει με πραγματικά αποστασιοποιημένο τρόπο το θέμα της βοηθούμενης ευθανασίας ,των συνεπειών αλλά και της φιλοσοφίας της...
Η αφήγηση αρχίζει από την φυλακή όπου έχουμε μία μικρή εικόνα της ζωής των εγκλείστων χωρίς περιττούς πλατειασμούς μιας και δεν είναι το ζητούμενο. Η βάση είναι οι σκέψεις της ηρωίδας και η διαμόρφωση του χαρακτήρα της, ταξιδεύοντας μας τρυφερά στα παιδικά της χρόνια, τους φίλους, τους γονείς, αλλά και τις παλιές γειτονιές, τις παρέες στο σχολείο και το πανεπιστήμιο. Όλα αυτά με τρόπο απλό και καθαρό μέχρι το σήμερα και με δυνατές εικόνες που σίγουρα θα αρέσουν στον αναγνώστη.
Η ηρωίδα μας με σύνδρομο ελέγχου, δεν αφήνει τη ζωή να παίρνει μόνη της την Ρότα της,αλλά προσπαθεί να την ορίσει βάζοντας συνεχώς είτε όρια είτε εμπόδια ,με αποτέλεσμα στο τέλος να αναρωτηθεί αν προσπαθεί να γίνει ένας μικρός θεός όταν επιτέλους έρχεται η ώρα της συνειδητοποίησης...
Ρέουσα και ουσιαστική γραφή με ένα διαχρονικό θέμα.Ενα όμορφο βιβλίο που παρόλη την πολυπλοκότητα του θέματος διαβάζεται ευχάριστα.
Συνοψίζω πιστεύοντας ότι ο συγγραφέας έχει πετύχει απόλυτα το σκοπό του...
May 8, 2025
Μπορώ να πω ότι το βιβλίο με συγκίνησε αλλά και με ξάφνιασε. Με συγκίνησε γιατί με ταξίδεψε σε έναν παρελθόν με ας πούμε κοινά βιώματα... και με ξάφνιασε για τον τρόπο γραφής του Κου Μαινα. Ο οποίος είναι ηθοποιός... ή να πω καλύτερα, και ηθοποιός?!
Πολύ καλό για πρώτο βιβλίο. Συγχαρητήρια συνεχίστε έτσι και καλύτερα!!!
Πολύ καλό για πρώτο βιβλίο. Συγχαρητήρια συνεχίστε έτσι και καλύτερα!!!
June 10, 2022
2,5
Ο Στέλιος Μάινας είναι ένας καλλιτέχνης που εκτιμώ και για την υποκριτική του ικανότητα και για τον τρόπο του στα πράγματα και για τις θεατρικές του δουλειές!
Αυτό είναι το πρώτο μυθιστόρημα που γράφει και από τη μία θέλω να μην είμαι αυστηρή και απαιτητική, από την άλλη θέλω να είμαι και δίκαιη με αυτό που διάβασα.
Θέλει να πει μια ενδιαφέρουσα ιστορία, Και μέσα από αυτή να βγάλει χαρακτήρες με Πλουραλισμό και διαφορετικά στοιχεία, όμως κάπου χάνεται μέσα στις τόσες εναλλαγές και περιγραφές.
Το βιβλίο επίσης έχει αρκετά στοιχεία εσωτερικευμένη μισογυνισμού, κάτι που λίγο με ενόχλησε για ένα βιβλίο του σήμερα.
Γενικά, είναι ένας άνδρας που γράφει έχοντας ως πρωταγωνίστρια μία γυναίκα.
Αυτό είναι δύσκολο εγχείρημα Και τον ένιωσα πολλές φορές να ακροβατεί ανάμεσα στην πραγματικότητα και την υπερβολή, Ειδομένη μέσα από ανδρικά μάτια.
Η ευθανασία με την οποία καταπιάνεται, εμφανίζεται κάπως περίεργα μέσα στο βιβλίο και με ένα στοιχείο νουθεσίας και happy ending στο τέλος.
Ωστόσο, το τελευταίο κεφάλαιο του βιβλίου είναι ίσως και το πιο δυνατό του…
Ο Στέλιος Μάινας είναι ένας καλλιτέχνης που εκτιμώ και για την υποκριτική του ικανότητα και για τον τρόπο του στα πράγματα και για τις θεατρικές του δουλειές!
Αυτό είναι το πρώτο μυθιστόρημα που γράφει και από τη μία θέλω να μην είμαι αυστηρή και απαιτητική, από την άλλη θέλω να είμαι και δίκαιη με αυτό που διάβασα.
Θέλει να πει μια ενδιαφέρουσα ιστορία, Και μέσα από αυτή να βγάλει χαρακτήρες με Πλουραλισμό και διαφορετικά στοιχεία, όμως κάπου χάνεται μέσα στις τόσες εναλλαγές και περιγραφές.
Το βιβλίο επίσης έχει αρκετά στοιχεία εσωτερικευμένη μισογυνισμού, κάτι που λίγο με ενόχλησε για ένα βιβλίο του σήμερα.
Γενικά, είναι ένας άνδρας που γράφει έχοντας ως πρωταγωνίστρια μία γυναίκα.
Αυτό είναι δύσκολο εγχείρημα Και τον ένιωσα πολλές φορές να ακροβατεί ανάμεσα στην πραγματικότητα και την υπερβολή, Ειδομένη μέσα από ανδρικά μάτια.
Η ευθανασία με την οποία καταπιάνεται, εμφανίζεται κάπως περίεργα μέσα στο βιβλίο και με ένα στοιχείο νουθεσίας και happy ending στο τέλος.
Ωστόσο, το τελευταίο κεφάλαιο του βιβλίου είναι ίσως και το πιο δυνατό του…
November 8, 2023
Νιώθω σαν να βιάστηκε στο τέλος και ήθελα να έχει κάτι παραπάνω.
Μου άρεσε αρκετά που η ιστορία εναλλάσσεται σε παρελθόν και παρόν και περιέγραψε αρκετά καλά την ψυχοσύνθεση της γυναίκας!
Μου άρεσε αρκετά που η ιστορία εναλλάσσεται σε παρελθόν και παρόν και περιέγραψε αρκετά καλά την ψυχοσύνθεση της γυναίκας!
June 21, 2022
Μπορείτε να διαβάσετε αυτήν την παρουσίαση, όπως και πολλές ακόμα, στη στηλή de-blog του debop.gr
https://www.debop.gr/deBlog/de-book/d...
Ο Στέλιος Μάινας ήταν η πιο ευχάριστη έκπληξη που ανακάλυψα πρόσφατα. Ταυτόχρονα με την υποκριτική του αποστολή, στην οποία μπορεί κανείς εύκολα να τον χαρακτηρίσει ως δεινό και πιστό σε αυτό που κάνει, προσπαθεί να κτίσει δειλά δειλά έναν άλλον δρόμο, αυτόν της συγγραφής. Αυτήν τη φορά, το δεύτερο εγχείρημά του, ονομάζεται «Να θυμηθώ να παραγγείλω» και πραγματεύεται το θέμα της ευθανασίας. Ένα θέμα πολύ σκληρό και πολύ παρεξηγημένο για τα ελληνικά δεδομένα και όχι μόνο.
Η πλοκή περιστρέφεται σχεδόν αποκλειστικά από την κεντρική ηρωίδα, την Άννα. Πρόκειται για μια αναγνωρισμένη και επιτυχημένη αναισθησιολόγο, η οποία μόνιμα ακροβατεί ανάμεσα στο τι είναι ηθικό και τι όχι. Ως τραγική φιγούρα, γεμάτη από τα δικά της τραύματα, τα οποία φαίνονται έμμεσα στην αδυναμία της Άννας να δημιουργήσει ισχυρούς συναισθηματικούς δεσμούς, γίνεται η ίδια το χέρι που κάποιες φορές κόβει το νήμα της ζωής από κάποιους οργανισμός που χαροπαλεύουν απέναντι στον θάνατο και ο πόνος είναι τόσο φρικτός, που τους καθιστά ανήμπορους, ακόμα και για να αναπνεύσουν.
Η αφήγηση έχει κινηματογραφική υφή και η σκηνοθετική ματιά του συγγραφέα λόγω ιδιότητας και εμπειρίας είναι αντιληπτή, ειδικά, στις περιγραφές του νοσοκομείου και της φυλακής. Η ιστορία, από τη μία διαδραματίζεται στο τώρα. Σε ένα τώρα που η πρωταγωνίστρια βιώνει πια τον απόλυτο εγκλεισμό, αφού βρίσκεται πίσω από τα σίδερα της φυλακής. Εκεί, βιώνει την υποτίμηση της ανθρώπινης φύσης, παρακολουθεί την υποκουλτούρα των εξαρτήσεων σε ένα περιβάλλον, όπου δε θα έπρεπε να υπάρχει τίποτα τέτοιο, αλλά ζει και κατά κάποιον τρόπο ένα είδος "κάθαρσης". Από την άλλη, γίνονται πολλά flash back, τα οποία προσπαθούν να εξηγήσουν την κατάληξη της πρωταγωνίστριας και τους ενδοιασμούς της ανάμεσα σε αυτό που θεωρεί σωστό και αυτό που είναι ηθικό.
Ξεκινώντας από την παιδική ηλικία, κάνοντας ένα πέρασμα στη νεότητα και τη σύναψη ερωτικών σχέσεων, ο συγγραφέας προσφέρει ένα πραγματικά απολαυστικό ψυχογράφημα. Είναι αξιοπρόσεκτη η επιτυχία του να διεισδύσει τόσο στη γυναικεία συμπεριφορά, αφού αφηγείται με εξαιρετική λεπτομέρεια και θεατρικότητα τις γυναικείες συμπεριφορές, ειδικά στο νοσοκομείο και τη φυλακή.
Το μυθιστόρημα αυτό μπορεί να χαρακτηριστεί ως ένας ατελείωτος αγώνας ανάμεσα στην ύβρη και την κάθαρση. Πρόκειται για ένα στραβοπάτημα που πρέπει να εξεταστεί προσεκτικά και διεξοδικά. Κάποιες φορές διδακτικό, κάποιες φορές αποστασιοποιημένο, το βιβλίο αυτό σίγουρα μπορεί να ευαισθητοποιήσει, να προβληματίσει, να θίξει και σίγουρα να υπογραμμίσει το μεγαλύτερο δώρο, που δεν είναι άλλο από την ίδια τη ζωή.
3,5 αστέρια!
https://www.debop.gr/deBlog/de-book/d...
Ο Στέλιος Μάινας ήταν η πιο ευχάριστη έκπληξη που ανακάλυψα πρόσφατα. Ταυτόχρονα με την υποκριτική του αποστολή, στην οποία μπορεί κανείς εύκολα να τον χαρακτηρίσει ως δεινό και πιστό σε αυτό που κάνει, προσπαθεί να κτίσει δειλά δειλά έναν άλλον δρόμο, αυτόν της συγγραφής. Αυτήν τη φορά, το δεύτερο εγχείρημά του, ονομάζεται «Να θυμηθώ να παραγγείλω» και πραγματεύεται το θέμα της ευθανασίας. Ένα θέμα πολύ σκληρό και πολύ παρεξηγημένο για τα ελληνικά δεδομένα και όχι μόνο.
Η πλοκή περιστρέφεται σχεδόν αποκλειστικά από την κεντρική ηρωίδα, την Άννα. Πρόκειται για μια αναγνωρισμένη και επιτυχημένη αναισθησιολόγο, η οποία μόνιμα ακροβατεί ανάμεσα στο τι είναι ηθικό και τι όχι. Ως τραγική φιγούρα, γεμάτη από τα δικά της τραύματα, τα οποία φαίνονται έμμεσα στην αδυναμία της Άννας να δημιουργήσει ισχυρούς συναισθηματικούς δεσμούς, γίνεται η ίδια το χέρι που κάποιες φορές κόβει το νήμα της ζωής από κάποιους οργανισμός που χαροπαλεύουν απέναντι στον θάνατο και ο πόνος είναι τόσο φρικτός, που τους καθιστά ανήμπορους, ακόμα και για να αναπνεύσουν.
Η αφήγηση έχει κινηματογραφική υφή και η σκηνοθετική ματιά του συγγραφέα λόγω ιδιότητας και εμπειρίας είναι αντιληπτή, ειδικά, στις περιγραφές του νοσοκομείου και της φυλακής. Η ιστορία, από τη μία διαδραματίζεται στο τώρα. Σε ένα τώρα που η πρωταγωνίστρια βιώνει πια τον απόλυτο εγκλεισμό, αφού βρίσκεται πίσω από τα σίδερα της φυλακής. Εκεί, βιώνει την υποτίμηση της ανθρώπινης φύσης, παρακολουθεί την υποκουλτούρα των εξαρτήσεων σε ένα περιβάλλον, όπου δε θα έπρεπε να υπάρχει τίποτα τέτοιο, αλλά ζει και κατά κάποιον τρόπο ένα είδος "κάθαρσης". Από την άλλη, γίνονται πολλά flash back, τα οποία προσπαθούν να εξηγήσουν την κατάληξη της πρωταγωνίστριας και τους ενδοιασμούς της ανάμεσα σε αυτό που θεωρεί σωστό και αυτό που είναι ηθικό.
Ξεκινώντας από την παιδική ηλικία, κάνοντας ένα πέρασμα στη νεότητα και τη σύναψη ερωτικών σχέσεων, ο συγγραφέας προσφέρει ένα πραγματικά απολαυστικό ψυχογράφημα. Είναι αξιοπρόσεκτη η επιτυχία του να διεισδύσει τόσο στη γυναικεία συμπεριφορά, αφού αφηγείται με εξαιρετική λεπτομέρεια και θεατρικότητα τις γυναικείες συμπεριφορές, ειδικά στο νοσοκομείο και τη φυλακή.
Το μυθιστόρημα αυτό μπορεί να χαρακτηριστεί ως ένας ατελείωτος αγώνας ανάμεσα στην ύβρη και την κάθαρση. Πρόκειται για ένα στραβοπάτημα που πρέπει να εξεταστεί προσεκτικά και διεξοδικά. Κάποιες φορές διδακτικό, κάποιες φορές αποστασιοποιημένο, το βιβλίο αυτό σίγουρα μπορεί να ευαισθητοποιήσει, να προβληματίσει, να θίξει και σίγουρα να υπογραμμίσει το μεγαλύτερο δώρο, που δεν είναι άλλο από την ίδια τη ζωή.
3,5 αστέρια!
July 5, 2025
Ευχάριστη έκπληξη! Πολύ καλογραμμένο, όντως πετυχαίνει άψογα τη γυναικεία αφηγηματική φωνή και περιγράφει πειστικά τις σκηνές από τη ζωή τής πρωταγωνίστριας. Κατά τα άλλα περίμενα να εστιάζει περισσότερο στα ιατρικά θέματα και στις περιστάσεις που αποφάσισε να κάνει ευθανασία σε ασθενείς και όχι τόσο στα προσωπικά της, αλλά οκ. Α, και τα κεφάλαια βρήκα ότι τελειώ��ουν κάπως απότομα, κάθε φορά περίμενα, γυρίζοντας τη σελίδα, να συνεχίζεται το ίδιο κεφάλαιο, αλλά άρχιζε το επόμενο. Γενικά το διάβασα γρήγορα και ευχάριστα και, αν και δεν είναι κάτι που θα μου μείνει αξέχαστο, θεωρώ ότι αξίζει λίγο μεγαλύτερη βαθμολογία από αυτήν που έχει, γι' αυτό το τεσσάρι.
August 26, 2025
Δεν γράφω ποτε κριτικη αλλά μια η πρόταση για την αυτιστική αγάπη ( που δείχνει την άποψη του συγγραφέα ότι οι αυτιστικοί άνθρωποι δεν μπορούν να αγαπήσουν ειλικρινά ποσό τεράστιο λάθος ) μια η πρόταση για την ανάπηρη γενιά (πότε θα σταματήσουμε επιτέλους να χρησιμοποιούμε τον όρο ανάπηρος ως βρισιά ) μια η ηρωίδα γιατρός που είδε ένα γατάκι και αντί να το πάει σε κτηνίατρο το έπνιξε και θέλει να μας πει ότι είναι και καλός άνθρωπος δεν άντεξα να το διαβάσω ολόκληρο. Κρίμα γιατί σαν ηθοποιός ο Στέλιος Μάινας έχει δείξει και το ταλέντο του και το ήθος.
December 28, 2024
Θα αναφέρω δύο βασικές ιδέες που επαναλαμβάνονται στο βιβλίο : 1) "Οι κανόνες χρειάζονται... Να τους έχουμε σαν οδηγό."
2) Παραφράζοντας λίγο, "κάνεις δεν μπορεί να κρίνει αν είναι δίκαιοι ή άδικοι οι πόνοι κάποιου." Και, "δεν έχουμε δικαίωμα να σταματάμε εμείς κάτι που δεν ξεκινήσαμε" (δηλαδή την ίδια τη ζωή)
Για μένα το ,"Να θυμηθώ να παραγγείλω" είναι μια πετυχημένη, λιγότερο ψυχογραφική, παραλλαγή της Φόνισσας.
2) Παραφράζοντας λίγο, "κάνεις δεν μπορεί να κρίνει αν είναι δίκαιοι ή άδικοι οι πόνοι κάποιου." Και, "δεν έχουμε δικαίωμα να σταματάμε εμείς κάτι που δεν ξεκινήσαμε" (δηλαδή την ίδια τη ζωή)
Για μένα το ,"Να θυμηθώ να παραγγείλω" είναι μια πετυχημένη, λιγότερο ψυχογραφική, παραλλαγή της Φόνισσας.
January 2, 2025
Καλογραμμένο και ευκολοδιάβαστο βιβλίο, με πολύ όμορφη και στρωτή γλώσσα, που μας κάνει να προβληματιστούμε κατά πόσο «σωστή» είναι μια απόφαση να επέμβουμε στη διάρκεια της ζωής ενός ανθρώπου όταν ξέρουμε ότι υποφέρει και δεν υπάρχει ελπίδα για βελτίωση της κατάστασής του.
Full review on Insta @vivliofreneia
https://www.instagram.com/reel/DEVT9d...
Follow me on Insta @vivliofreneia
www.instagram.com/vivliofreneia
Full review on Insta @vivliofreneia
https://www.instagram.com/reel/DEVT9d...
Follow me on Insta @vivliofreneia
www.instagram.com/vivliofreneia
April 27, 2025
Η γραφή του κυρίου Μάινα είναι πάρα πολύ ωραία ! Σαν θέμα είναι αρκετά βαρύ καθώς η πρωταγωνίστρια είναι γιατρός που καταδικάστηκε για φόνο ! Χειρίζεται το θέμα της ευθανασίας με πολύ λεπτό τρόπο και μου άρεσε κι η προσέγγιση της ηρωίδας σαν γυναίκα από έναν άντρα όσον αφορά τις διαπροσωπικές της σχέσεις ! Η πλοκή είναι αρκετά αργή με πολλά πισογυρίσματα στο παρελθόν.
June 3, 2022
Αν και πολύ αγαπητός ηθοποιός η πρώτη του προσπάθεια δεν με ενθουσίασε. Αναμετριέται με ένα πολύ δύσκολο θέμα την ευθανασία και οι συνεχείς εναλλαγές στην ζωή της πρωταγωνίστριας κουράζουν. Το τέλος ήταν κάπως περίεργο. Καλή αρχή και καλή συνέχεια στα επόμενα του.
February 11, 2024
Ρηχό και βαρετό.
Τα γεγονότα διαδέχονται το ένα το άλλος χωρίς κανένα βάθος , οι υποπλοκές δεν έχουν σημασία (ούτε η σχέση της ηρωίδας, ούτε η ανιψιά, ούτε το διαζύγιο της αδερφής της), οι ήρωες είναι ανυπόφορα αψεγάδιαστοι - σαν από ελληνική ταινία των 60s.
Τα γεγονότα διαδέχονται το ένα το άλλος χωρίς κανένα βάθος , οι υποπλοκές δεν έχουν σημασία (ούτε η σχέση της ηρωίδας, ούτε η ανιψιά, ούτε το διαζύγιο της αδερφής της), οι ήρωες είναι ανυπόφορα αψεγάδιαστοι - σαν από ελληνική ταινία των 60s.
August 28, 2025
ΒΙΒΛΙΟ 18
Σύντομο καλογραμμένο βιβλίο.
Επικεντρώνεται στο ζήτημα της ευθανασίας με έναν έμμεσο τρόπο που προβληματίζει αρκετά. Καλό τέλος!
Είναι από τα βιβλία που διαβάζονται γρήγορα (ίσως όχι καθ΄ όλη τη διάρκεια ευχάριστα), με έντονο ενδιαφέρον και προβληματισμό.
7/10
Σύντομο καλογραμμένο βιβλίο.
Επικεντρώνεται στο ζήτημα της ευθανασίας με έναν έμμεσο τρόπο που προβληματίζει αρκετά. Καλό τέλος!
Είναι από τα βιβλία που διαβάζονται γρήγορα (ίσως όχι καθ΄ όλη τη διάρκεια ευχάριστα), με έντονο ενδιαφέρον και προβληματισμό.
7/10
July 3, 2022
Θέλει να πει πολλά, μα κάποια μένουν ανεκπληρωτα.
January 20, 2023
Ο κ.Μάινας εκτός από καλός ηθοποιός έχει και καλή πένα
Displaying 1 - 19 of 19 reviews