Na een zware burn-out raapt Bente zich wandelend bij elkaar op de legendarische Santiago de Compostela
'Er is iets magisch aan breken in duizend stukjes. Want nu al die scherven aan je voeten liggen, met scherpe randen en vreemde hoekjes, zijn je armen vrij om te bewegen. Hoef je geen angst meer te voelen om uit elkaar te vallen. Want dat is al gebeurd. En dus laat je los.'
Bente van de Wouw had niet verwacht alleen en onvoorbereid aan het startpunt van de pelgrimstocht naar Santiago de Compostela te staan. Maar zo waren er wel meer dingen in haar leven gebeurd die ze niet aan had zien komen. De burn-out was een verrassing voor haar, net als de lege kledingkast van haar jeugdliefde in hun huis. De donkerte in zichzelf had ze niet zien aankomen, en dat het licht langzaam weer ging branden al helemaal niet. Tijdens de prachtig omschreven, loodzware voettocht van 800 kilometer door Spanje leert ze haar angst te omarmen.
Ik las dit boek - hoppa - in één middag uit. Dat is niet omdat het een dun boekje is ofzo, het las gewoon zo vlot dat ik niet kon (wilde) stoppen. Ik heb veel bewondering voor Bente: 800 km wandelen is sowieso niet iets wat ik haar na zou doen, maar dan ook nog zo eerlijk schrijven over zulke kwetsbare dingen.. Dit boek gaat voor veel mensen voor veel herkenning zorgen, dat weet ik zeker.
Las heerlijk weg, maar voor mij miste het wel wat diepgang om echt impact te hebben. Deels ligt het misschien aan de schrijfstijl, die een beetje repetitief en soms cliché voelde. Eindeloos vaak omschrijft de auteur zich als 'gebroken' (of 'vindt ze het licht' weer, of iets in die trant), wat ik sowieso een beetje een cliché metafoor vind, maar zeker door het zo vaak te herhalen en niet echt te omschrijven voelde het steeds meer nietszeggend. Ook door de brieven die ze meekrijgt op reis en telkens benoemd maar waarbij ze niks verteld over de inhoud voelde ik me als lezer op een afstand gehouden. Het idee van brieven van een dierbare meenemen op zo'n reis lijkt me zeker mooi, maar voor de lezer was het op deze manier totaal niet interessant.
Ik heb me wel echt vermaakt met dit boek en zeker naarmate het verhaal vorderde maakte het me ook weer enthousiast om zelf op pad te gaan.
Het boek equivalent van slow tv, dat enigszins doet denken aan de programma's van onze Belgische vrienden zoals Dwars door de lage landen, maar dan met een "verhaallijn" over mental health erdoorheen. Leest fijn weg, hoopgevend, inspirerend en geruststellend.
Dit was precies het boek dat ik op dit moment van mijn leven nodig had. Toevallig las ik ook precies de juiste stukjes op goede momenten. Het boek had ik in één ruk uit kunnen lezen, maar ik wilde er langer mee doen en er bewuster bij stilstaan.
Bente heeft echt een prachtig boek geschreven. Ze is super open, beschrijft 800 kilometer wandelen alsof je naast haar loopt (gelukkig wel zonder haar horrorblaren) en ze verweeft haar eigen verhaal met het ruige Spaanse landschap. Echt een aanrader (en nu twijfel ik of ik ook de Camino wil wandelen). (Denk het niet.) (Of toch wel?)
De afwisseling van wandel verhaal en mentale geschiedenis werkt goed. Maar de metaforen zijn vaak raar geformuleerd. Desondanks een leerzaam boek dat de behoefte om te wandelen stimuleert en mij ook levens lessen heeft gegeven.
Dit boek was alles in een, en een tocht op zichzelf. Het deed mij voelen (een paar keer gehuild) en herbeleven, fijn of niet. De boodschap is mooi, en ook ik ben nu enthousiast over de camino en om deze een keertje te gaan lopen :)
5 out of 5! Ik kan me enorm herkennen in het verhaal, de drang om te wandelen en de emotionele rollercoaster die een pelgrimstocht met zich meebrengt. De wens om te gaan, het gevoel dat je "nu" moet. Op naar pelgrimstocht deel 2 voor mij, voelt net zo onmisbaar als zuurstof. Aftellen! Fantastisch beschreven boek, heel puur, kwam ook wel echt binnen.
Goede boeken geven nieuwe woorden aan je eigen gevoelens. De metafoor van het strakke korset vond ik heel treffend voor het altijd goed willen doen en de lat hoger leggen. Voor niemand in de weg willen zitten en een beetje breken als het voelt alsof je dat wel doet. Ook de angsten van Bente lieten mij reflecteren op oude herinneringen en gaven mij nieuwe inzichten.
Voordat ik dit boek las (en kocht) mocht ik Bente interviewen. Ik was gelijk geïnspireerd door haar inzichten over het leven, het loslaten en de familie die ze vond tijdens de reis. Ik keek uit naar het leren van het hele verhaal achter haar vader van de Camino. Dat was prachtig.
Dit boek leest als nieuwe schoenen kopen en dan voelen alsof je kunt vliegen. Je gaat echt mee op reis met Bente. Niet alleen tijdens haar tocht, maar ze neemt je ook mee naar het moment waarop ze in duizend stukjes in elkaar brak. En alles dat volgde. Ze durft zichzelf open te stellen, hoe eng dat ook moet zijn. Hoe zwaar het is om het tijdens het schrijfproces allemaal terug te halen.
Het boek zit qua structuur goed in elkaar. Je wil weten hoe ze zichzelf aan elkaar lijmde, maar ook van wie de zeven brieven zijn. Die ontknopingen lezen als een roman, maar toch intiemer dan dat.
Ik heb gelachen, ik heb tranen gelaten en ik voelde de rust over mij heen stromen tijdens het lezen. Wat een heerlijk boek en wat fijn dat ik Odette haar eigen reis met dit boek cadeau kon geven.
Eigenlijk wil ik geen ‘negatieve’ review achterlaten. Ik hou namelijk altijd zo ontzettend van boeken over de Camino. Zit altijd direct helemaal in het verhaal.
Op zich was dat hier ook het geval. Het boek leest super gemakkelijk weg en is vlot geschreven. De stukken waarin er gewisseld werd tussen verleden en heden vond ik ook mooi gedaan.
Toch miste ik een stuk diepgang. De verhalen over de wandeling zelf voelden enorm eentonig. Ik snap dat de dagen op de Camino deels gewoon erg eentonig/veel van hetzelfde zijn, maar ik had graag nog wat meer gelezen over bijvoorbeeld de mentale strijd tijdens de wandeling. Of over de besefmomenten, de kleine gelukjes etc. Voor mijn gevoel was het nu veel ‘ik ging lopen voor het licht was, had geen hoofdlamp, het was donker, het werd licht, kwam iemand tegen, kwam bij de albergue en las een brief’. Daar zit dan ook direct het volgende kritiekpuntje… De brieven. Voor Bente waarschijnlijk onwijs waardevol geweest, maar omdat er niets aan stukjes uit de brieven is toegevoegd voelde dit ook een beetje als ‘pakte brief, las hem, stopte hem terug in tas’. Hier miste ik ook wat diepgang…
Jammer. Er zat veel in, maar het was niet mijn ding helaas. Natuurlijk heeft het mijn Camino vlammetje wel weer aangewakkerd!
Ik schrijf niet gauw een review, maar wauw. Heb ik dit boek gevonden of vond dit boek mij? 5/5 zonder enige twijfel.
Net zoals Bente ben ik hoog gevoelig, een perfectionist, probeer ik mijn burn-out door te komen en dat terwijl ik op heel wat kruispunten sta in mijn leven. Ik heb zelden zo'n herkenbaar boek gelezen dat me zo geraakt heeft en inzichten geboden heeft. En ja, dat corset waarover ze spreekt.. Ik ken het maar al te goed.
De reis die ze aflegt werd mooi beschreven en je hebt het gevoel dat je als lezer mee de tocht maakt. Daarnaast siert het de auteur dat alle mooie en minder mooie momenten aan bod mogen komen.
Het boek is niet perfect, maar voor mij kwam het op het juiste moment op mijn pad. Heb het op minder dan een dag uitgelezen. Aanrader!
3.5 Ik ben altijd al nieuwsgierig geweest naar hoe het is om de Camino te lopen, en dat is door dit boek alleen maar toegenomen. Bente beschijft haar reis zo realistisch, met de hoogte- en dieptepunten. Ik vond het zo mooi hoe vreemden naar kennissen naar vrienden naar familie gaan op deze tocht. Ook haar mentale worstelingen waren voor mij herkenbaar. Ik heb het audioboek geluisterd en dat werd fijn voorgelezen.
Schrijfster, en Happinez columniste, Bente loopt de Camino - 31 dagen en 800km van de Pyreneeën naar Santiago de Compostela. Van bloedhete dagen tot uren waar de regen maar niet lijkt te stoppen: je beleeft als lezer de hele reis. Maar daar blijft het niet bij, want ze neemt je onderweg ook mee naar haar burn-out, haar angstgevoelens en de relatie met haar jeugdliefde die op de klippen liep. Het gaat over moed, opkrabbelen uit een zeer diep dal, en over het afschudden van het keurslijf van altijd maar het brave meisje willen zijn. Leest als een trein; prachtig verwoord.
Eén van mijn nieuwe favoriete boeken! Je merkt dat Bente een achtergrond heeft in schrijven. Niet alleen deelt ze een verhaal dat een hoopvolle token kan zijn voor iedereen die ervaring heeft met hooggevoeligheid, perfectionisme en angst, ze beschrijft het op een prachtige en soms poëtische manier.
Ik ben via dit boek meegegaan met haar op de zware pelgrimstocht in Spanje, heb meegevoeld met de mentale stappen die ze heeft gemaakt, en dat voelt heel bijzonder! De willekeurige dialogen met mensen die ook de tocht liepen, allemaal met hun eigen reden, maakten dit boek nog mooier.
Haar verhalen over hoe haar burn-out ontstond raakten me heel erg. Ze waren herkenbaar. Ik raad mensen in een burn-out dan ook aan om dit boek te lezen, maar misschien pas na de burn-out of op momenten dat je je beter voelt. Of wanneer je graag wil huilen ;)
Een boek dat je niet wilt neerleggen. Bente heeft zich echt blootgelegd voor de lezers door zo kwetsbaar te zijn in haar verhaal. Het raakt je en neemt je mee op weg naar Santiago.
Na een zware burn-out raapt Bente zich wandelend bij elkaar op de legendarische Santiago de Compostela. Ze had niet verwacht alleen en onvoorbereid aan het startpunt van de pelgrimstocht te staan. Maar zo waren er wel meer dingen in haar leven gebeurd die ze niet aan had zien komen. De burn-out was een verrassing voor haar, net als de lege kledingkast van haar jeugdliefde in hun huis. De donkerte in zichzelf had ze niet zien aankomen, en dat het licht langzaam weer ging branden al helemaal niet. Tijdens de prachtig omschreven, loodzware voettocht van 800 kilometer door Spanje leert ze haar angst te omarmen. Fijne doorlezer. Op twee avonden uit.
Als luisterboek. Ik vond het een heel mooi verhaal. Heel persoonlijk, duidelijk en inspirerend. Bente ken ik via de Flow artikelen en columns en ik vind haar schrijfstijl heel prettig. Bente heeft haar wandeltocht op de Camino beschreven, afwisselend met stukken over haarzelf vanaf de jeugd tot het moment dat ze besloot de Camino te lopen. Op bepaalde vlakken vond ik veel herkenning in Bente. Voor mensen die ook struggelen met een burn-out, perfectionisme of altijd aan de ander denken en te weinig aan zichzelf vind ik dit boek een aanrader!
*audioboek* Wat een mooi verhaal, dit is zo’n boek waarvan ik het jammer vind dat ik het uit heb. Het is niet eens zo bijzonder. Het gaat “gewoon” over een vrouw die in de knoop komt met van alles en nog wat en voornamelijk haarzelf. Tijdens de welbekende pelgrimstocht naar Santiago de Compostela kijkt ze terug op wat er mis ging en vindt ze stukje voor stukje haarzelf weer terug. Onderweg komt ze andere mensen tegen met eigen verhalen en omschrijft ze per dag wat ze loopt, hoe ze loopt en wat er op haar pad komt.
Wat een boek! De verhaallijnen van de pelgrimstocht naar Santiago de Compostela en alles wat hieraan vooraf ging lopen naadloos in elkaar over en maken dat je wil weten hoe het verdergaat. Je maakt samen met de schrijfster een persoonlijke ontwikkeling mee. Daarnaast heb ik ook nog meer bewondering gekregen voor mensen die de tocht maken.
Ik hou er van, boeken waarin je 'meeloopt' met de schrijver. Het mag de Camino zijn of een andere trail. Het wakkert in mij een vlammetje aan; zou het ook iets voor mij zijn?
Bente dankjewel voor het delen van je verhaal! Moedig en indrukwekkend hoe je je ervaringen beschrijft.