Wat gebeurt er als iemand met een klinische depressie, bipolaire stoornis type 2 en zelfmoordgedachtes strikt volgens de regels van zijn therapeut gaat leven?
David Mangene heeft een klinische depressie, bipolaire stoornis type 2 en loopt al jaren rond met zelfmoordgedachtes. Na een bezoek aan zijn therapeut besluit hij zijn leven radicaal om te gooien en strikt de algemeen geaccepteerde leefregels voor mensen met een bipolaire stoornis op te volgen. Dit betekent medicatie nemen, therapie, voldoende lichaamsbeweging, mindfulness en geen alcohol of drugs meer. Maar in Davids hoofd woont Bipolar Boy, zijn niet-onvriendelijke aartsvijand, die er alles aan doet om David aan de rand van de afgrond te houden. Dit is het verhaal van een zoektocht naar stabiliteit en het duiveltje in je hoofd dat alles doet om je de verkeerde kant op te sturen.
Een klein boekje , met veel plezier gelezen en van genoten. Zo herkenbaar die Bipolar Boy omdat ik er zelf ook mee te maken heb. Oh, wat haat ik dit vreselijk ventje. En het is zoals hij op het einde zegt dat de ziekte komt en gaat, je geneest er niet van. We moeten er mee leren leven. Ze is een gedeelte van ons. Bipolar Boy....ik weet dat je er bent en soms omarm ik je, maar soms haat ik je ... Een aanrader voor mensen die met deze aandoening moeten leven , maar ook voor hun naasten. 4,5 *
Deze recensie is eerder verschenen op Koukleum.nl.
Ik vind non-fictie boeken over aandoeningen meestal erg boeiend dus toen Lev uitgevers ons benaderde voor deze blogtour, was ik ook vrij snel overtuigd en was ikook erg nieuwsgierig naar het boek. Het verhaal behandelt de negen leefregels die David moet volgen voor zijn therapie. Eerst is David aan het woord, daarna het feestbeest, zijn kwade genius die er altijd voor zorgt dat David op het randje van de afgrond blijft en waardoor zijn bipolaire stoornis zijn leven blijft beheersen. Dit wordt op een humoristische wijze beschreven.
David vertelt in eerste instantie zijn goede wil en hoe hij zich aan de leefregels gaat houden. Wat hij hiervoor doet en hoe hij het voor elkaar gaat krijgen. Maar het hoofdstuk erna wordt deze leefregel bekeken vanuit ‘Het feestbeest’, ook wel Bipolar boy, genoemd. Dit feestbeest zit in het hoofd van David en zorgt ervoor dat David het extra moeilijk krijgt om zich aan de leefregels te houden.
Ik snap de intentie van deze manier van schrijven. David wil dit op een humoristische en niet zo’n serieuze manier overbrengen op de lezer, maar ik had soms wat moeite om het verhaal nog te volgen en wist soms echt niet meer wat ik aan het lezen was. Wellicht dat dit wel werkt als je als stand-upcomedian deze dialogen vertelt, maar op papier, kwam het op mij niet erg serieus over en had ik soms wat moeite ermee. Dit vind ik persoonlijk een gemiste kans, want ik denk dat er nog heel veel onbegrip is voor mensen met een bipolaire stoornis doordat ze heel erg switchen van heel depressief naar heel uitgelaten, en deze wisseling voor sommigen niet te begrijpen is. Ik denk dat David hierin wel duidelijk laat zien wat het dagelijks voor een gevecht is voor iemand met een bipolaire stoornis, maar ook voor zijn omgeving.
Dit boek zal voor een hoop mensen zeker een hoop duidelijk maken, echter had ik het gevoel dat David er vooral een komisch verhaal van wilde maken, waar natuurlijk niks mis mee is, maar ik had andere verwachtingen.
Het boekje is een verslag van de therapie die David gaat volgen om zijn bipolaire stoornis onder controle te krijgen, hiervoor volgt hij de negen-stappen methode. Tegelijkertijd moet het stemmetje in zijn hoofd, Bipolair Boy, ook deze negen stappen volgen en zijn uiterste best doen om David elke keer van het goede pad af te halen. In het boek is deze strijd weergegeven door twee vertellers aan het woord te laten; David en Bipolair Boy. Zo wordt het gevecht wat beide moeten leveren om deze therapie te overleven goed weergegeven.
Wat volgt is de beschrijving van een strijd die niet makkelijk is en gepaard gaat met de nodige terugvallen. De schrijver vertelt zijn eerlijke verhaal en schuwt daarbij niet dat hij daar de nodige fouten bij maakt. Het is een leerproces en herkenbaar voor mensen met een zelfde stoornis of voor iemand die een persoon in zijn omgeving heeft met een bipolaire stoornis. De therapie wordt uitgeschreven met de nodige humor en maakt daarom dat dit een heel ander soort boek is dat over stoornissen gaat. De meeste dreunen namelijk ervaringen simpelweg op of zijn een eentonige versie van hoe het zou moeten gaan, of van hoe het gegaan is.
Een verademing zou je dus kunnen zeggen. Maar.. alhoewel de belevenissen van zowel David als Bipolair Boy soms erg grappig zijn, in ieder geval grappig beschreven, kon ik me er toch niet van losmaken dat ik het gevoel had dat ik een kinderboek zat te lezen. De volwassen versie van 'Het leven van een Loser' zeg maar. Begrijp me niet verkeerd, ook deze boeken vind ik uitermate grappig maar kan ik niet serieus nemen. Dat gebeurde dus ook met dit boek. Als de schrijver David Mangene dat voor ogen heeft gehad met zijn beschrijvingen van zijn therapie dan is het boekje uiteindelijk geslaagd, anders is het niets meer dan een stand-upcomedian script versie.
Bij de zin ‘wat er gebeurt als je volgens de adviezen van je therapeut gaat leven’ was ik direct enthousiast naar Bipolar Boy. ‘Een boek dat luchtig doch realistisch geschreven is okal betreft het zo’n serieus onderwerp.’
David loopt al jaren rond met een depressie en krijgt de diagnose bipolaire stoornis type 2. Spontaan besluit hij na een gesprek met zijn therapeut zijn leven volledig om te gooien. David gaat alle adviezen van zijn therapeut volgen. Bipolar boy, het duiveltje in David zijn hoofd, vind dit echter allemaal maar saai klinken en stuurt David de verkeerde kant op.
‘Mijn drama maakt het niet onwaar.’
Die ene zin die mij al direct zo enthousiasmeerde, is helaas precies wat ik uiteindelijk miste in dit boek, namelijk een conclusie. Ook had ik best meer uitweidingen willen lezen in de stukken over David zelf. Dat gezegd hebbende, Bipolar Boy is enorm grappig vertelt en het begin trok mij direct het boek in. Er is een mooie balans tussen David en Bipolar Boy die het verhaal dynamisch en luchtig houdt en zorgt dat je er snel doorheen leest.
‘Er niet te veel over nadenken? Serieus? Wat een onmogelijke opgave. Wat ik ga doen, is er te veel over nadenken.’
Het verhaal is leerzaam, op zo’n manier dat je een beetje mee mag kijken vanaf David zijn perspectief. Het voelt erg persoonlijk en voor velen zullen er herkenbare stukken in dit boek zitten. Gelukkig weet David dit zo te brengen dat je zelfs bij zo’n zwaar onderwerp enorm kunt lachen.
Mss net iets te beknopt en te eenvoudig beschreven, maar wel herkenbaar voor wie iemand van dichtbij kent die een bipolaire stoornis heeft. Bepaald gedrag dat zich steeds voordoet, komt blijkbaar uit de boekjes…
Ik had een iets meer chronologisch en iets minder zweverig verhaal verwacht, maar erg interessant om een kijkje te nemen in het leven van iemand die bipolair is. Jammer dat het zo kort is. Een erg toegankelijke en grappig schrijfstijl.