What do you think?
Rate this book
Ex Daemon
Ex Daemon is de apocriefe neerslag van het onwettig verhoor van de enige nog levende getuige van De Situatie. Ex Daemon stelt de vraag ÒWat moet je doen, wanneer niets meer kan?Ó, maar bleef helaas niet voor het antwoord. Ex Daemon is de Rorschach in het remspoor, het krijt rond het lijk. Ex Daemon is de echo van de gil van een eeuw die nooit begon. Arno Van Vlierberghe is dichter. Hij leeft, woont en werkt in Gent. Zijn werk verscheen onder andere in Het Liegend Konijn, Deus Ex Machina, D WB, Extra Extra, en op Samplekanon. Vloekschrift, zijn fel bejubelde debuutbundel, verscheen in 2017 bij het balanseer. ÔWeinig dichters komen zo ketterend de po‘zie binnen als de Vlaamse debutant Arno Van Vlierberghe. Zijn Vloekschrift is een manifest tegen de huidige samenleving en tegen alle po‘zie die op veilig speelt.Õ De Morgen ÔArno Van Vlierberghe makes an impressive entrŽe into the poetry scene in the Low Countries with his first collection Vloekschrift, nominated for the C. BuddinghÕ-prize for the best debut volume of verse.Õ Poetry International
- GenresPoetry
80 pages, Paperback
First published March 1, 2022
About the author
Arno Van Vlierberghe
10 books146 followersArno Van Vlierberghe (1990) is dichter. Hij woont, werkt en leeft in Gent. In 2017 verscheen zijn debuutbundel Vloekschrift, die werd genomineerd voor de C. Buddingh'-prijs. In 2022 verscheen de tweede bundel, Ex Daemon, die werd genomineerd voor de J.C. Bloemprijs. Momenteel werkt hij aan pornoverhalen.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 22 of 22 reviews
June 6, 2022
Is dit gedicht nóg beter dan VLOEKSCHRIFT?
Ja.
‘Schrijven als een blinde hond die aan een ketting rukt.’
Mijn recensie staat op m'n blog: https://thedreamlifeofbalsosnell.org/...
en op Mappalibri:
http://mappalibri.be/?navigatieid=61&...
Ja.
‘Schrijven als een blinde hond die aan een ketting rukt.’
Mijn recensie staat op m'n blog: https://thedreamlifeofbalsosnell.org/...
en op Mappalibri:
http://mappalibri.be/?navigatieid=61&...
May 26, 2022
arggg waarom is dit zo goed grrrr
Heel verdrietig en teder vind ik nog steeds, het zinloze zinloos laten enzo
oh en elke zin sleepte me echt direct de volgende in, in 1 keer uitgelezen
Heel verdrietig en teder vind ik nog steeds, het zinloze zinloos laten enzo
oh en elke zin sleepte me echt direct de volgende in, in 1 keer uitgelezen
July 13, 2022
Gisteren in één keer uitgelezen.
Mijn door de hitte bezwete vingertoppen zorgden ervoor dat het papier wat begon te verzwakken en naarmate ik verder in het gedicht kwam, werden m'n handen enkel maar klammer.
Dit is enkel relevant en toepasselijk door de alsmaar opbouwende spanning van een frustratie die me niet vreemd of vergezocht leek.
"Ondertussen het verliezen verloren, het vergeten zoek."
Deze bundel is geen tirade van een gefrustreerde dichter, maar misschien toch wel. Het voelde als een touwtrekken die plaats vindt binnenin een individu. Ik vond het heel aangenaam en verschrikkelijk te lezen. Ik vloog er door terwijl ik mezelf moest sleuren. :)
Mijn door de hitte bezwete vingertoppen zorgden ervoor dat het papier wat begon te verzwakken en naarmate ik verder in het gedicht kwam, werden m'n handen enkel maar klammer.
Dit is enkel relevant en toepasselijk door de alsmaar opbouwende spanning van een frustratie die me niet vreemd of vergezocht leek.
"Ondertussen het verliezen verloren, het vergeten zoek."
Deze bundel is geen tirade van een gefrustreerde dichter, maar misschien toch wel. Het voelde als een touwtrekken die plaats vindt binnenin een individu. Ik vond het heel aangenaam en verschrikkelijk te lezen. Ik vloog er door terwijl ik mezelf moest sleuren. :)
Read
May 16, 2022ziezo.
Read
January 3, 2026Heb de cruciale fout gemaakt dit niet dronken te lezen.
May 30, 2022
‘Ik weet niet wat ik bedoel, maar ik ben bereid er langzaam & pijnloos voor te sterven.’
August 31, 2023
Eindeloos citeerbaar.
April 12, 2024
Tweede review 12/04/2024
Dit gedicht was eigenlijk veel leuker met het nemen van notities erbij, in het gedicht zelf (met potlood, weliswaar, ik ben toch niet mentaal gestoord!). Een dikke week geleden las ik ook Vloekschrift nog eens opnieuw, dus het zat nog vers in mijn geheugen. Dat zorgt ervoor dat ik heel wat verwijzingen naar Vloekschrift kon spotten, maar dat doet er niet toe. Noch is het belangrijk dat ik ervan overtuigd ben dat Van Vlierberghe een deel van het negatief advies van Literatuur Vlaanderen in dit gedicht heeft gestoken - ik zou het in een niet zo ver verleden eens geweest zijn met de verzen "De berichten, te snel./ Geen tijd voor begrip.", maar als je je tijd neemt, denk ik nu, moet veel (niet alles) wel lukken, dronkenschap kan waarschijnlijk ook wel zorgen voor revolutionaire inzichten.
Maar goed, al die verwijzingen die ik op een tweede leesbeurt kon begrijpen, doen er niet toe, het gaat om de inhoud van de inhoud. We kunnen het nog eens over inhoud vs. vorm hebben, of de intertekstualiteit van Van Vlierberghe binnen het universum van zijn eigen oeuvre (en buiten dat eigen oeuvre, in Vloekschrift, op het einde van de Bastaardkindgedichten, vertaalt hij op een bepaald moment letterlijk woorden van Kendrick Lamar in de vers Ik ben de grootste hypocriet van 2015, een lieve mooie recensent haalde die exacte vers ook aan in diens review van Vloekschrift op De Reactor, zonder te beseffen dat het een verwijzing naar Lamar was, weliswaar), maar zulk mierengenneuk zorgen niet voor vooruitgang.
Als we vooruit willen aan de hand van dit gedicht - en we moeten wel, het is immers vooruit of het is achteruit -, moeten we voorbij de simpele verwijzingen en voorbij klagen over de vorm (zoals ik doe in mijn eerste review van dit gedicht), we moeten goed kijken naar wat Van Vlierberghe te zeggen heeft, eventueel met notities, om met het gedicht in gesprek te gaan zoals Van Vlierberghe in het gedicht met zichzelf in gesprek gaat op verzen die blaken van de zelfreflectie. Dat lukt niet bij elke vers, vele pagina's in dit gedicht zijn leeg op vlak van notities, die leegte wordt dan sporadisch onderbroken door geniale ingevingen van me zoals "kakgeur snuiven? of misschien is de poëzie de kak!" onder de vers Het lopende bruin van de plek in je broek naar binnen snuiven.. Dat is effectief een ding dat ik heb neergeschreven in dit boek en ik ben er trots op.
Maar goed, alle gekheid op een stokje, er zitten hier echt goede elementen in als je ervoor openstaat, over de impact van de dichter (bv. Dit gedicht is een onderneming waarvan het falen van meet af aan vastligt), van het individu in het algemeen (Leg je geloof in vooruitgang op de sporen naar een bruinkoolmijn. is zo een goede vers), het belang van de mening van dat individu (Laten we even luisteren naar wat 1/7,762,597,090ste te zeggen heeft!) en hoe een succesvolle revolutie te starten (4) Transparantie is de proloog van een bij voorbaat gedoemde revolutie., dat uit zich ook in dat idee van het gebrek aan verschil tussen protest/betoging en parade, protest moet niet aangekondigd worden, dat verzwakt haar impact en geeft zij die aan de macht zijn de controle over of je al dan niet mag proberen verandering te bewerkstelligen (Helaas uw verzoek tot betoging werd afgewezen.)) Dat zijn dingen die aanzetten tot denken. En dat denken is belangrijk als we dingen willen veranderen.
Eerste review weet ik veel wanneer
Hoe meer poëzie ik lees, hoe meer ik besef dat ik het niet snap.
Aan het spelen met het vormelijke ligt het niet. Ik herken een epifoor of een anafoor, ik merk bepaalde herhalingen van zinsneden wel nu en dan eens op en ik besef dat je alleen maar zo met taal kan spelen met poëzie.
Begrijp me niet verkeerd, in proza kan je ook met taal spelen, zonder richting poëzie te gaan, zonder een "poëtisch karakter" te krijgen, je kan bijvoorbeeld, wat ik heel leuk vind om te doen, misschien te leuk, wat mijn leerkracht Nederlands lichtjes lijkt te irriteren, tangconstructies, hoofdzinnen onderbroken door overrompelende en verwarrende, overrompelend door de verwarring, misschien, bijzinnen die afleiden van het oorspronkelijke punt, een soort grammaticaal correcte gedachtegangen, gebruiken. Gevaar is dat je dan je hoofdzin vergeet af te maken, maar welke idioot zou zoiets nu doen? Ik niet! Nee, ik meen het!
Maar kan proza aan anaforen en wederkerende zinsneden doen? Neen. Of. Een beetje, maar niet echt, want anders wordt het irritant. Wederkerende inhoudelijke elementen kunnen misschien nog door de beugel, motieven, zeg maar, maar puur vormelijk blijft het allemaal vrij en strak en vrij strak.
Om terug te gaan naar de poëzie: ik denk dus niet dat het probleem bij mijn begrip van de vorm ligt (voor zolang die vorm gebruik maakt van constructies die ik kan herkennen en benoemen, je moet geen stijlfiguren uit uw gat beginnen trekken en ze dan stijlfiguren noemen, want dan ben ik in de war), misschien is het eerder het inhoudelijke. Poëzie is vaak zodanig vrij dat alles misschien wat vager verwoord wordt, leve de metafoor! Vooral dit gedicht voelt, net als een tangconstructie, als een verzameling gedachtegangen waar geen inhoudelijke duidelijkheid aan te knopen valt. Het verspringt constant. "Kan die hond nu niet eens twee keer stoppen met aan die fucking ketting te rukken zodat ik kan stilstaan bij wat er aan de hand is?" vraag ik me af. Dat ligt niet aan de dichter of aan het medium poëzie, maar aan mij.
Ik ben nu eenmaal een prozaman. Ik lees voornamelijk en schrijf uitsluitend proza. Niets aan te doen, veronderstel ik. Behalve meer poëzie proberen lezen. Ik zal mijn best doen, of het iets zal uithalen is een geheel andere vraag.
Dit gedicht was eigenlijk veel leuker met het nemen van notities erbij, in het gedicht zelf (met potlood, weliswaar, ik ben toch niet mentaal gestoord!). Een dikke week geleden las ik ook Vloekschrift nog eens opnieuw, dus het zat nog vers in mijn geheugen. Dat zorgt ervoor dat ik heel wat verwijzingen naar Vloekschrift kon spotten, maar dat doet er niet toe. Noch is het belangrijk dat ik ervan overtuigd ben dat Van Vlierberghe een deel van het negatief advies van Literatuur Vlaanderen in dit gedicht heeft gestoken - ik zou het in een niet zo ver verleden eens geweest zijn met de verzen "De berichten, te snel./ Geen tijd voor begrip.", maar als je je tijd neemt, denk ik nu, moet veel (niet alles) wel lukken, dronkenschap kan waarschijnlijk ook wel zorgen voor revolutionaire inzichten.
Maar goed, al die verwijzingen die ik op een tweede leesbeurt kon begrijpen, doen er niet toe, het gaat om de inhoud van de inhoud. We kunnen het nog eens over inhoud vs. vorm hebben, of de intertekstualiteit van Van Vlierberghe binnen het universum van zijn eigen oeuvre (en buiten dat eigen oeuvre, in Vloekschrift, op het einde van de Bastaardkindgedichten, vertaalt hij op een bepaald moment letterlijk woorden van Kendrick Lamar in de vers Ik ben de grootste hypocriet van 2015, een lieve mooie recensent haalde die exacte vers ook aan in diens review van Vloekschrift op De Reactor, zonder te beseffen dat het een verwijzing naar Lamar was, weliswaar), maar zulk mierengenneuk zorgen niet voor vooruitgang.
Als we vooruit willen aan de hand van dit gedicht - en we moeten wel, het is immers vooruit of het is achteruit -, moeten we voorbij de simpele verwijzingen en voorbij klagen over de vorm (zoals ik doe in mijn eerste review van dit gedicht), we moeten goed kijken naar wat Van Vlierberghe te zeggen heeft, eventueel met notities, om met het gedicht in gesprek te gaan zoals Van Vlierberghe in het gedicht met zichzelf in gesprek gaat op verzen die blaken van de zelfreflectie. Dat lukt niet bij elke vers, vele pagina's in dit gedicht zijn leeg op vlak van notities, die leegte wordt dan sporadisch onderbroken door geniale ingevingen van me zoals "kakgeur snuiven? of misschien is de poëzie de kak!" onder de vers Het lopende bruin van de plek in je broek naar binnen snuiven.. Dat is effectief een ding dat ik heb neergeschreven in dit boek en ik ben er trots op.
Maar goed, alle gekheid op een stokje, er zitten hier echt goede elementen in als je ervoor openstaat, over de impact van de dichter (bv. Dit gedicht is een onderneming waarvan het falen van meet af aan vastligt), van het individu in het algemeen (Leg je geloof in vooruitgang op de sporen naar een bruinkoolmijn. is zo een goede vers), het belang van de mening van dat individu (Laten we even luisteren naar wat 1/7,762,597,090ste te zeggen heeft!) en hoe een succesvolle revolutie te starten (4) Transparantie is de proloog van een bij voorbaat gedoemde revolutie., dat uit zich ook in dat idee van het gebrek aan verschil tussen protest/betoging en parade, protest moet niet aangekondigd worden, dat verzwakt haar impact en geeft zij die aan de macht zijn de controle over of je al dan niet mag proberen verandering te bewerkstelligen (Helaas uw verzoek tot betoging werd afgewezen.)) Dat zijn dingen die aanzetten tot denken. En dat denken is belangrijk als we dingen willen veranderen.
Eerste review weet ik veel wanneer
Hoe meer poëzie ik lees, hoe meer ik besef dat ik het niet snap.
Aan het spelen met het vormelijke ligt het niet. Ik herken een epifoor of een anafoor, ik merk bepaalde herhalingen van zinsneden wel nu en dan eens op en ik besef dat je alleen maar zo met taal kan spelen met poëzie.
Begrijp me niet verkeerd, in proza kan je ook met taal spelen, zonder richting poëzie te gaan, zonder een "poëtisch karakter" te krijgen, je kan bijvoorbeeld, wat ik heel leuk vind om te doen, misschien te leuk, wat mijn leerkracht Nederlands lichtjes lijkt te irriteren, tangconstructies, hoofdzinnen onderbroken door overrompelende en verwarrende, overrompelend door de verwarring, misschien, bijzinnen die afleiden van het oorspronkelijke punt, een soort grammaticaal correcte gedachtegangen, gebruiken. Gevaar is dat je dan je hoofdzin vergeet af te maken, maar welke idioot zou zoiets nu doen? Ik niet! Nee, ik meen het!
Maar kan proza aan anaforen en wederkerende zinsneden doen? Neen. Of. Een beetje, maar niet echt, want anders wordt het irritant. Wederkerende inhoudelijke elementen kunnen misschien nog door de beugel, motieven, zeg maar, maar puur vormelijk blijft het allemaal vrij en strak en vrij strak.
Om terug te gaan naar de poëzie: ik denk dus niet dat het probleem bij mijn begrip van de vorm ligt (voor zolang die vorm gebruik maakt van constructies die ik kan herkennen en benoemen, je moet geen stijlfiguren uit uw gat beginnen trekken en ze dan stijlfiguren noemen, want dan ben ik in de war), misschien is het eerder het inhoudelijke. Poëzie is vaak zodanig vrij dat alles misschien wat vager verwoord wordt, leve de metafoor! Vooral dit gedicht voelt, net als een tangconstructie, als een verzameling gedachtegangen waar geen inhoudelijke duidelijkheid aan te knopen valt. Het verspringt constant. "Kan die hond nu niet eens twee keer stoppen met aan die fucking ketting te rukken zodat ik kan stilstaan bij wat er aan de hand is?" vraag ik me af. Dat ligt niet aan de dichter of aan het medium poëzie, maar aan mij.
Ik ben nu eenmaal een prozaman. Ik lees voornamelijk en schrijf uitsluitend proza. Niets aan te doen, veronderstel ik. Behalve meer poëzie proberen lezen. Ik zal mijn best doen, of het iets zal uithalen is een geheel andere vraag.
November 17, 2023
Hele lange tijd niet zo verdrietig en rot gevoeld om poëzie. Niet leuk, maar wel indrukwekkend en belangrijk en mooi en bijzonder en waardevol.
Read
January 8, 2023'Dus, je ligt wat met je lichaam en denkt de dingen
Intussen zijn er, links & rechts, smerige details die opduiken'
Intussen zijn er, links & rechts, smerige details die opduiken'
Read
December 12, 2022Wat je ziet, noemen ze geschiedenis /
Wat je niet ziet, noemen ze ideologie /
En daartussen? /
Daar dans je /
Wat je niet ziet, noemen ze ideologie /
En daartussen? /
Daar dans je /
June 5, 2023
Om jou – hedendaagse lezer – te bekoren, moet dit gedicht het nog over olie hebben.
Om jou te versieren hang ik een beeld op over het einde van het kapitaal.
Liefst niet te lang, liefst niet te kort.
Ik wil koste wat het kost vergeten dat het nulsomspel ook mij zalig in slaap wiegt.
& ik in zijn gespierde brede armen het diepst mijn dromen zie.
Na afloop van dit gedicht zal er gelegenheid zijn om vragen te stellen.
Om jou te versieren hang ik een beeld op over het einde van het kapitaal.
Liefst niet te lang, liefst niet te kort.
Ik wil koste wat het kost vergeten dat het nulsomspel ook mij zalig in slaap wiegt.
& ik in zijn gespierde brede armen het diepst mijn dromen zie.
Na afloop van dit gedicht zal er gelegenheid zijn om vragen te stellen.
March 24, 2023
Ja! Heel erg goed!!
Meta met emotie!
Poëzie kapot durven maken. En antikapitalisme. En ook dat kapot maken. &tc
(Maar wat betekent parataxis nou precies??)
Meta met emotie!
Poëzie kapot durven maken. En antikapitalisme. En ook dat kapot maken. &tc
(Maar wat betekent parataxis nou precies??)
June 19, 2022
Geen exorcistische poëtica zonder Arno Van Vlierberghe &tc ;)
Meer van dit a.u.b.
‘Het liefst van al wil ik al onze problemen herleiden tot simpele economie.
Tot een gretige mondaine glimlach die met geduld nog weg te vegen valt.
Maar wat dan met de woede in mij?
Wat met de wens te willen wurgen?
De lach van de macht met een flits te zien vervagen tot misselijkheid, blinde paniek.
Het lopende bruin van de plek in je broek naar binnen snuiven.
Getransformeerd maar vrij, ademhalen.
Dood geld over het lichaam strooien, als vijlsel op een magneet.
De huid van de handpalm uitrekken tot er een bang mens in past.
Naakt & huilend, grotesk & bedroefd, maar passend.’
Meer van dit a.u.b.
‘Het liefst van al wil ik al onze problemen herleiden tot simpele economie.
Tot een gretige mondaine glimlach die met geduld nog weg te vegen valt.
Maar wat dan met de woede in mij?
Wat met de wens te willen wurgen?
De lach van de macht met een flits te zien vervagen tot misselijkheid, blinde paniek.
Het lopende bruin van de plek in je broek naar binnen snuiven.
Getransformeerd maar vrij, ademhalen.
Dood geld over het lichaam strooien, als vijlsel op een magneet.
De huid van de handpalm uitrekken tot er een bang mens in past.
Naakt & huilend, grotesk & bedroefd, maar passend.’
December 28, 2023
Zeer goed! Eén lang gedicht, geen moment vervelend. Tegelijk maatschappijkritisch en persoonlijk, zakelijk en expressief, agressief en (zelf)relativerend, ...
June 25, 2022
Al mijn holtes hebben honger.
Read
September 7, 2023Ik zal dit gedicht nu altijd bij de hand hebben voor wanneer ze me komen halen.
August 2, 2023
‘Aan mijn wang plakt de judaskus van de ondernemer-kunstenaar.
Een onmogelijk weg te vegen kenteken.
Dit is een groot meesterwerk!
Maar ik kan er niets mee aan.
Observeer alles, bewonder niets.
Alles een werktuig, alles bruikbaar.
Dus ook de roman.
Dus ook het gedicht.
Dus ook de romancier.
Dus ook de dichter.
Dus ook jij.
Wat staat ons nog te wachten.’
Een onmogelijk weg te vegen kenteken.
Dit is een groot meesterwerk!
Maar ik kan er niets mee aan.
Observeer alles, bewonder niets.
Alles een werktuig, alles bruikbaar.
Dus ook de roman.
Dus ook het gedicht.
Dus ook de romancier.
Dus ook de dichter.
Dus ook jij.
Wat staat ons nog te wachten.’
February 23, 2023
Vond het een beetje teleurstellend want dit las voor mij precies zoals Vloekschrift.
November 20, 2022
Ik had het gevoel dat Dostojevski uit het ondergrondse met gebalde vuist me dit gedicht in het gezicht wierp…
Displaying 1 - 22 of 22 reviews