Irisek ondo kostata ikasi du bizitza aldapa baten modukoa dela, batzuetan beheraka datorrena, arin eta alai, eta beste askotan goraka doana, nekez eta ezinean. Neska gazte ikusgarria da: 18 urte, buruz argia, modelo-gorputz ederra, aurpegi polita eta begi argi bereziak, bakoitza kolore batekoa. Bizitzak aldapan behera zeraman eskutik, arin eta alai; bazituen lagunak, nobio lerden bat, ondo zihoan eskolan… Harik eta patu gaiztoak bizitza aldapan gora jarri zion arte: zebrabidetik zihoala, gidari mozkor batek, autoa ziztu bizian gidatuz, jo eta hankaz gora bota zuen; kolpe latza buruan eta ospitalera. Ondorioa: Hartutako Kalte Zerebrala. Zer den hori? Izenak berak dio: zerebroan, buruan, kaltea duzu, lehen ez zenuena baina orain bai, hartu egin duzulako; Irisen kasuan, zartako latza buruan. Eta horren ondoren, zer? Aurrena mundua ilundu, eta bizitza aldapa gora jartzen zaio: nobio lerdena lerdo atera zaio; lagunak eta ingurukoek erdi tuntuntzat hartzen dute, mundu guztiak bezala; etxean babesa, ama kapitain-pilotu eta aita aingeru guardako, eskolan mimoak… Eskerrak Ruti, bere lagun minari. Eta jende arraroari: jende arraroa Mario da, bereziki, bizitzak aldapan gora jarri duen mutil burutsu gaizto itxurako bat. Iris ere arraroen sailekoa da orain. Arraroa: aldapan gora aldapan behera balihoa bezala, arin eta alai, bizitzen dakiena.
Francisco Castro Veloso, nado en Vigo o 27 de outubro de 1966, é un escritor e editor galego. En decembro de 2016 sucedeu como director a Víctor Freixanes á fronte da Editorial Galaxia.
Traballa desde hai anos como cronista cultural en varios medios galegos, e na actualidade na Editorial Galaxia. É autor do libro de relatos eróticos Xeografías, de A canción do náufrago, ambos de 2001, e do relato histórico Memorial do infortunio. En 2004 publicou Xeración perdida, novela coa que entra o lector no mundo das drogas, e Un bosque cheo de faias, que gañou o Premio Frei Martín Sarmiento. Recibiu en 2006 o Premio Blanco Amor de novela longa con Spam, que publica Galaxia.
En 2007 resultou gañador do Premio de Novela Manuel García Barros, concedido polo Concello da Estrada, coa novela As palabras da néboa, publicado por Editorial Galaxia. No mesmo ano publica O ceo dos afogados que foi finalista do premio Fundación Caixa Galicia e que recibiría o Frei Martín Sarmiento como mellor libro do ano.
En 2009 obtivo o Primeiro Accésit e Pluma de Prata no I Certame de Xornalismo de Opinión Raimundo García ‘Borobó’ polo seu artigo titulado "Borobó despedido". Tamén neste ano publicou na colección Árbore de Galaxia a novela Chamádeme Simbad (Lista de Honra de IBBY 2012) e Premio Frei Martín Sarmiento 2011, e ao ano seguinte, a novela xuvenil, O segredo de Marco Polo.
A finais do ano 2010 foi nomeado presidente de GALIX (Asociación Galega do Libro Infantil e Xuvenil), cargo que desenvolveu ata finais de 2015. No ano 2011 publica unha novela para adultos titulada In Vino Veritas.
No ano 2013, a súa novela O corazón da Branca de neve resultou gañadora da 13 edición do Premio de Novela por Entregas de La Voz de Galicia.
Xaime Toxo, Francisco Castro, Víctor Freixanes, Fina Casalderrey, Xesús Alonso Montero, na presentación de Unha ducia de galegos, en Pontevedra o 08/10/2017 En 2014 publicou a novela Tes ata as 10 e en 2016 Amor é unha palabra coma outra calquera.
En 2016 pasou a ocupar o cargo de director na Editorial Galaxia, sucedendo no posto a Víctor F. Freixanes.
está entretenido (HAY PLOTWISTS) y se lee muy rápido (son 99 págs), pero no tiene trama como tal y no he sacado nada memorable de la historia. aún así lo recomiendo para distraerse de la realidad un rato :)
Que asco de libro, a veces tenía que parar porque mi cerebro iba a vomitar si leia una palabra más!! Petición para que SEÑORES no intenten escribir como CHICAS ADOLESCENTES CUANDO NO TIENEN NI IDEA. Fuera bromas, probablemente en 100 páginas de libro ha sido el peor de mi vida. No voy a entrar en crítica detallada porque no me apetece recordarlo.
al principio fue algo... ¿aburrido? no sé, las cosas no me cuadraban demasiado, y además no estaba muy interesada en lo que el libro me estaba contando (lo cual es raro, por que me engancho con cualquier cosa), creo que después de unos cuantos capítulos, cuando ya le coges el filo a la historia quizá si puedes disfrutarla.
para ser un libro corto, está bastante bien, pero creo que el autor podía haber sacado más partido de ciertas escenas, y bueno, en cuanto a los “wasaps” y mails, creo que ameniza bastante la lectura.
le doy solo 2 estrellas, ya que no me llegó a enganchar la trama y por el poco desarrollo en la historia de la protagonista con Mario, tampoco se habla demasiado de cómo llegó a crecer en redes, lo mismo digo sobre su amistad con Rut, ya que solo sabemos que son amigas desde hace tiempo y que Rut, según Iris, no usa un vocabulario muy difícil.
si hubiera segunda parte, la leería si está de una vez desarrollara más esas partes de la historia.
del resto, me parece un libro bastante realista, ya que narra como se siente la protagonista con su DCA y hace que empatices con ella.
This entire review has been hidden because of spoilers.
Malisimo. Lectura de clase, lo peor que podían haber seleccionado. Casi nadie en clase se lo leyó. Los adultos de 50 años, no pueden hacer ni libros sobre redes sociales ni intentar escribir un libro sobre una adolescente, que habla como si tuviera 40 años. Siento que este libro intenta llegar a los adolescentes pero lo único que hace es que nos riamos de los adultos que escriben libros, de cómo somos nosotros. Y como nos comportamos.
Ademas me parece que la trama no tiene fondo.
Aunque tiene cosas interesantes y que hacen pensar. Se pierde mucho en su mala escritura.