Ο Μπιλ Μίλερ τα έχει όλα: μια όμορφη οικογένεια, ένα καινούργιο σπίτι, μια επιτυχημένη συγγραφική καριέρα – ίσως γι’ αυτό αρνείται να δεχτεί πως ο κόσμος του καταρρέει. Τερατώδη πλάσματα παραμονεύουν στις σκοτεινές γωνίες του σπιτιού του κι απόκοσμες παρουσίες τον ακολουθούν, στοιχειώνοντας τα βήματά του. Καθώς η υφή της πραγματικότητας αρχίζει να φθείρεται και όλο και περισσότερα αποτρόπαια όντα κάνουν την εμφάνισή τους, ο Μπιλ θα πρέπει να αμφισβητήσει όσα είχε ως δεδομένα, να αντιμετωπίσει τους φόβους του και να ατενίσει ό,τι κρύβεται στο σκοτάδι – στο αιώνιο έρεβος του Βασιλείου των Σκιών.
Ο Γιώργος Κωστόπουλος γεννήθηκε στην Αθήνα, ένα καλοκαίρι στις αρχές της δεκαετίας του '80. Πέρασε τα παιδικά και εφηβικά του χρόνια στη Νέα Σμύρνη, παίζοντας, ακούγοντας μουσική και διαβάζοντας ό,τι έπεφτε στα χέρια του. Φανατικός αναγνώστης βιβλίων φαντασίας και τρόμου γενικότερα και λάτρης του Στίβεν Κινγκ ειδικότερα, αποφάσισε να καταγράψει κάποιους από τους εφιάλτες του με την μορφή μικρών ιστοριών και αργότερα να τις εξελίξει σε βιβλία, θέλοντας να μοιραστεί με αυτό τον τρόπο τα δυστοπικά τοπία των ονείρων του. Έχει κυκλοφορήσει τέσσερα μυθιστορήματα και τρεις νουβέλες, ενώ έχει συμμετάσχει σε αρκετές συλλογές. Στις διακρίσεις του περιλαμβάνεται η πρώτη θέση στην κατηγορία Διήγημα Τρόμου του διαγωνισμού Larry Niven 2013, καθώς και η τρίτη θέση στα βραβεία Everlies 2022 στην κατηγορία Καλύτερο Βιβλίο Τρόμου με το μυθιστόρημα "Το Βασίλειο Των Σκιών".
Από το καλοκαίρι του 2018 διατηρεί το blog https://darkrealmofshadows.blogspot.com/ όπου ανεβάζει διάφορα διηγήματα (σε άτακτα χρονικά διαστήματα), καθώς επίσης και ολοκληρωμένα έργα κάθε Αύγουστο, σε διαφορετικό format το καθένα. Υπό τον γενικό τίτλο 30 Nights έχουν παρουσιαστεί στο κοινό τα εξής: ☆ Νυχτερινή Φωνή (2018) ☆ After Life Foundation (2019) ☆ Το Τελευταίο Ταξίδι Του Κρισταμπέλα (2020) ☆ Ονειροναύτες (2021) ☆ Άδειος Κόσμος (2022) ☆ Κρυφές Μεταδόσεις-Ρέκβιεμ Για Έναν Κόσμο (2023) ☆ Ο Κήπος του Μεσονυκτίου (2024) ☆ Οι Σιωπηλές Πόλεις (2025)
Παράλληλα, από το 2016 δουλεύει πάνω στο 13τομο scifi έργο του που έχει τον γενικό τίτλο "Τα Χρονικά της Αστροκρατορίας".
Ο έλληνας μετρ επιστρέφει! (κάποιες σκέψεις για το ‘’Βασίλειο των Σκιών’’ του Γιώργου Κωστόπουλου)
Μην με παρεξηγείτε από τον τίτλο, έχουμε πολλές καλές πένες στον τρόμο στην Ελλάδα, αλλά προσωπικά, μία μόνο όντως με τρομάζει: αυτή του Κωστόπουλου. Δεν ξέρω πώς το κάνει, αλλά ο τρόπος που δημιουργεί ατμόσφαιρα, χτίζει σασπένς, σε κάνει να νοιάζεσαι για τους χαρακτήρες, δεν έχει τίποτε… φτηνό!
Ό,τι και να πω για τον Κωστόπουλο -όπως και όλοι εμείς που τον διαβάζουμε- είναι λίγο. Η πένα του έχει μία ειλικρίνεια και μία αυθεντικότητα που σε χτυπάει κατευθείαν στην καρδιά. Πάντα θες να διαβάσεις περισσότερο και σε μία Ελλάδα που αν έχεις εκδώσει ένα βιβλίο κι έχεις γράψει μία λίστα για ψώνια θεωρείσαι πολυγραφότατος, τότε τι λέξη να χρησιμοποιήσω γι αυτό το άτομο; Όχι μόνο μας έδωσε αυτό το έπος, αλλά κάθε Αύγουστο ανεβάζει τα θεματικά του ‘’30nights’’ και σε κάθε τεύχος των ‘’αλλόκοσμων ιστοριών’’, έχει τις αφηγήσεις της ‘’νυχτερινής φωνής’’ του. Θα έπρεπε να έχει πολύ μεγαλύτερο κοινό, αλλά τι να κάνεις, αποφεύγει την Σμύρνη και το ρομάντζο…
Στο προκείμενο όμως: το μυθιστόρημα φεύγει νερό και σε κρατάει από τις πρώτες σελίδες. Έφυγε σε ένα σ-κ κι ενώ έχουν περάσει σχεδόν έξι μήνες από τότε που το διάβασα, ακόμα πολλές σκηνές είναι στο μυαλό μου και –στην ηλικία μου πια- αυτό λέει πολλά.
Το πώς περιγράφει την τοποθεσία, είναι σα να έχει ζήσει στην Αμερική. Το πώς τα πιτσιρίκια του δεν είναι εκνευριστικά –όπως σε πολλά βιβλία του είδους- αλλά τα συμπονάς, είναι εξαιρετικά προσεγμένο. Το πώς έρχονται και συνδέονται παλαιότερα κείμενά του με τούτο εδώ, είναι τόσο μαεστρικό που μου θύμισε τον Κινγκ στα καλύτερά του. Και από την μέση και μετά, πραγματικά δεν μπορείς να το αφήσεις. Η οικογένεια του Μπιλ αλλά και ο ίδιος ο πρωταγωνιστής, περνάνε της ψυχής τους τον τάραχο και μαζί τους τρεμοπαίζουν και τα δικά μας καρδιόφυλλα.
Οι αναμετρήσεις με τα τέρατα, η συνεχόμενα και πιο βαριά ατμόσφαιρα, οι χαρακτήρες που εισάγονται και ακολουθούν (για όσο) την ιστορία και ειδικά η επιστροφή ενός αγαπημένου ήρωα, σε κρατούν στην άκρη του καθίσματός σου. Κλισέ περιγραφή, αλλά το έχετε ζήσει, οπότε ξέρετε ότι ισχύει.
Σε αυτό το βιβλίο, σκεφτόμουν συνέχεια ότι αν υπήρχε ένα φάσμα ή μία μονάδα μέτρησης, με τον Άλτζερνον Μπλάκγουντ στην μία πλευρά και τον Κινγκ στην άλλη, ο Κωστόπουλος βρίσκεται ακριβώς στην μέση. Ογκώδες βιβλίο ΑΛΛΑ δικαιολογεί κάθε σελίδα του. Απλός λόγος ΑΛΛΑ με αίγλη. Οι ήρωες καθημερινοί άνθρωποι ΑΛΛΑ μοναδικοι.
Αγαπημένα σημεία, το πώς μας έδινε να καταλάβουμε ότι δεν είμαστε ακριβώς στον κόσμο μας αλλά σε έναν άλλο, δίχως να μας πρήξει με θεωρίες ή να το κάνει πολύ μασημένη τροφή. Επίσης, οι συνδέσεις (το περιμένατε πιστεύω)! Και τέλος, η αριστουργηματική σκηνή στο μωλ: άβολη, συγκρατημένη, πυροδοτεί συναισθήματα που δεν το περιμένεις.
Αν θα έπρεπε να πω κάποιο ‘’αρνητικό’’, θα ήταν το εξής: σε κάποια σημεία γίνεται υπερεξηγηματικός. Αυτό, σαν αναγνώστης, δεν σου γίνεται και τόσο αντιληπτό, ούτε μειώνει τίποτα από την εμπειρία. Σαν συγγραφέας όμως, μπορούσα να νιώσω την αβεβαιότητά του για το αν γίνεται κατανοητός και μου φαινόταν περιττό.
Ο συγγραφέας έχει ένα τρόπο γραφής που δεν καταλαβαίνεις πως πρόκειται για Έλληνα, αλλά για κάποιο φτασμένο ξένο. Ακόμα και η ιστορία είναι oldschool, κάτι που εκτίμησα δεόντως. Πρόκειται για ένα ολοκληρωμένο βιβλίο, χωρίς περιττές σάλτσες και με σαφή κατεύθυνση. Έχει συμπαθείς χαρακτήρες, μπόλικη φαντασία και μια-δυο γαργαλιστικές εκπλήξεις για το τέλος, αν και ο πυρήνας της ιστορίας ήθελε λιγάκι καλύτερη υποστήριξη, κατά την γνώμη μου. Στα μείον το generic εξώφυλλο. Με τον 'Αναπαυτή' ο Κωστόπουλος είχε μπει στο ραντάρ μου. Πλέον, δηλώνω πιστός φαν.
Το βιβλίο αυτό το ξεκίνησα με μεγάλες προσδοκίες (ναι, Ηρώ) και τελικά διαπίστωσα οτι ανταποκρίθηκε σε όλες. Οι χαρακτήρες ρεαλιστικοί και συμπαθέστατοι, η παραστατικότατη αφήγηση με ταξίδευε συχνά, είχε τις απαραίτητες δόσεις χιούμορ που χρειάζονται στο είδος και γενικά βρήκα τη γραφή του επαγγελματική, αψεγάδιαστη (δεν καταλάβαινες ότι ανήκει σε Έλληνα συγγραφέα και στα + η πολύ καλή επιμέλεια).
Η πλοκή δυνατή και πρωτότυπη για τη λογοτεχνία που υπηρετεί, όπως και το τέλος της ιστορίας μας, που σε αφήνει shocked!! Το μόνο που θα ήθελα να δω διαφορετικά ήταν τα πολλά τέρατα και βεβαίως βεβαίως το design του εξωφύλλου (του άξιζε κάτι καλύτερο, for sure). Επίσης, μου άρεσε πολύ το Kingίσιο setting (ωραίο Εaster egg για το Βασιλιά), οι Lovecraftικές αναφορές, αλλά και το ότι ο πρωταγωνιστής μας είναι συγγραφέας (αγαπημένο trope, δε λέω περισσότερα 🤫)
Οι λάτρεις του καθαρού τρόμου, αναζητήστε το, καθώς είναι μια εξαιρετική, εγχώρια δουλειά!!
ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΕΚΤΟ ΑΣΤΕΡΑΚΙ, οέο....; Είναι κάποια βιβλία που τα διαβάζεις και σου αλλάζουν τη ζωή. Είναι κάποια βιβλία που αναρωτιέσαι γιατί δεν τα ξέρουν όλοι και γιατί δε μιλάνε όλοι γι' αυτά με ενθουσιασμό, όπως εσύ. Είναι κάποια βιβλία όπως αυτό του Κωστόπουλου, που περιμένεις ότι θα διαβάσεις κάτι καλό, αλλά δεν φαντάζεσαι ΠΟΣΟ καλό θα είναι. Πολλές φορές σκεφτόμουν αν ο συγγραφέας ζούσε στην Αμερική. Η περιγραφές του είναι άψογες, ακόμη και ο τρόπος σκέψεις μοιάζει αμερικάνικος! Η σκιά του Βασιλιά King υπάρχει εδώ, αλλά είναι παραμορφωμένη. Έχω χρόνια να διαβάσω King και να τρομάξω. Εδώ σε σημεία έτρεμα! Εκεί που νομίζεις ότι κατάλαβες με τι πραγματεύεται το βιβλίο, ξαφνικά όλα αλλάζουν και χάνεις. Και όπως είναι γνωστό, ότι δεν ξέρεις είναι τρομακτικό... Δε ξέρω κι εγώ σε πόσους το πρότεινα όσο το διάβαζα. Τώρα το προτείνω σε ΟΛΟΥΣ σας. Δε θα το αφήσετε από τα χέρια σας μέχρι να το τελειώσετε. Ίσως ούτε και τότε!
Πολύ ωραίο βιβλίο. Ομολογώ πως προσπάθησα να προβλέψω τη ροή των γεγονότων πιστεύοντας πως "κατάλαβα που το πάει". Ευτυχώς έπεσα πολύ έξω και η ιστορία μόνο αναμενόμενη δεν ήταν. Αρκετά έξυπνο, με ωραία αφήγηση, διαβάζεται εύκολα και η δράση εξελίσσεται με ομαλό ρυθμό (κάτι που το θεωρώ σημαντικό για τον όγκο του βιβλίου). Όπου το δείτε, σηκώστε το!
Ένα βιβλίο καθαρόαιμο τρόμου με αναφορές στις αγαπημένες (υποθέτω) επιρροές του συγγραφέα. Η ιστορία έχεις καλοσχηματισμενους χαρακτήρες που θέλεις να μάθεις όλη την ιστορία τους. Οι περιγραφές φτιάχνουν το κατάλληλο περιβάλλον σε βυθίζουν σε αυτήν και δεν σε αφήνουν να ξεφυγεις. Ένα βιβλίο που δεν κάνει καμιά κοιλιά και το προτείνω σε όλους.
ΕΠΟΣ!!! Απίστευτο βιβλίο. Φοβερή ιστορία, καταπληκτική γραφή και "παρθένο" σενάριο. Το διαβάζεις και σε κρατάει. Φτάνεις στο τέλος και εκστασιάζεσαι. Το τελειώνεις και μένεις με ένα μυαλό τιναγμένο. Αν και έχω μικρή εμπειρία στο συγκεκριμένο είδος βιβλίου, είμαι σίγουρος ότι συναγωνίζεται αντάξια πολλά του είδους του, ακόμα και ξένης λογοτεχνίας. Ο επίλογος ήτανε πολύ έξυπνος καθώς μου θύμισε κάτι μεταξύ ιστορικού βιβλίου και resident evil.
Ό,τι και να πω θα είναι λίγο! Καλογραμμένη ιστορία που κυλάει γρήγορα και σου υπενθυμίζει γιατί αγαπάς τον τρόμο σαν είδος! Αν κάποιος είναι και γνώστης των υπόλοιπων έργων του Γιώργου θα βρει ένα έργο που κατάφερε να πλέξει και να μπλέξει τα πάντα μέσα, κλείνοντας το μάτι συνεχώς στον αναγνώστη, προκαλώντας να τον πιάσει αδιαβαστο. Δεν θέλω να επεκταθώ για να μην μπω στον πειρασμό να αναφερθώ σε κομμάτια της ιστορίας, μπορώ όμως να πω με σιγουριά ότι είναι ένα βιβλίο που το προτείνω και θα το προτείνω σε οποιοδήποτε μου πει ότι οι Έλληνες συγγραφείς δεν είναι σαν του εξωτερικού. Διαβάστε το και τα ελάτε να μου πείτε μετά!
Δεν τα πάω καλά με τον τρόμο κι δύσκολα θα διαβάσω ένα βιβλίο που ανήκει σε αυτήν την κατηγορία. Ωστόσο, το Βασίλειο των Σκιών μού είχε κεντρίσει το ενδιαφέρον και τελικά το ξεκίνησα διστακτικά. Χαίρομαι πολύ που το έκανα γιατί πέρασα επικά (παρά τον εφιάλτη ότι με κυνηγούσαν τέρατα μετά). Μου άρεσε το γεγονός ότι πρωταγωνιστής ήταν ένας συγγραφέας και μου άρεσαν και οι πινελιές που φύτευε ο Γιώργος Κωστόπουλος ανά διαστήματα που με έκαναν να αναρωτιέμαι και να αναμένω το τέλος (όπου όλα έβγαλαν νόημα). Η στρωτή γλώσσα το έκανε ένα γρήγορο ανάγνωσμα, ειδικά από τη μέση και μετά που υπήρχε πολλή δράση και περιπέτεια, αρμονική συνδυασμένη με τον τρόμο και τη φαντασία. Το συστήνω σε λατρείες του τρόμου και μη (αφού το διάβασα εγώ, μπορούν όλοι)
✍️Ο Μπιλ Μίλερ τα έχει όλα: μια όμορφη οικογένεια, ένα καινούργιο σπίτι, μια επιτυχημένη συγγραφική καριέρα – ίσως γι’ αυτό αρνείται να δεχτεί πως ο κόσμος του καταρρέει. Τερατώδη πλάσματα παραμονεύουν στις σκοτεινές γωνίες του σπιτιού του κι απόκοσμες παρουσίες τον ακολουθούν, στοιχειώνοντας τα βήματά του. Καθώς η υφή της πραγματικότητας αρχίζει να φθείρεται και όλο και περισσότερα αποτρόπαια όντα κάνουν την εμφάνισή τους, ο Μπιλ θα πρέπει να αμφισβητήσει όσα είχε ως δεδομένα, να αντιμετωπίσει τους φόβους του και να ατενίσει ό,τι κρύβεται στο σκοτάδι – στο αιώνιο έρεβος του Βασιλείου των Σκιών. ✍️Τελείωσα το βιβλίο ,το έκλεισα και μετά καθόμουν και σκεφτόμουν τι ΒΙΒΛΙΑΡΑ διάβασα. Ειλικρινά είχα πολύ καιρό να διαβάσω κάτι τόσο καλό σε βιβλίο καθαρού τρόμου. Σκιαγράφηση χαρακτήρων άψογη, δυνατή πλοκή, αριστουργηματικά γραμμένα πλάσματα βγαλμένα απ' τους χειρότερους εφιάλτες μας και μια γραφή που για μένα τον κατατάσσει στους μετρ του είδους και με κάνει να αναρωτιέμαι γιατί δεν τον ήξερα τόσο καιρό. Εξαιρετικά τρομακτικό , αρρωστημένα νοσηρό και ατμοσφαιρικό όσο δεν παίρνει. ΤΟ ΛΑΤΡΕΨΑ!!!
Εκεί που νόμιζα οτι οτι "Η Εξιλέωση" και ο "Αναπαυτης" ήταν απο τα καλύτερα βιβλία του Κωστόπουλου ήρθε το "Βασίλειο των σκιών" να με ανατινάξει! Όντας άτυπα θαυμαστης του ύφους και των έργων του συγγραφέα (φαν μποϋ που λέμε και στο χωριό μου!) δεν θα μπορούσα να παραλείψω να διαβάσω το τελευταίο του βιβλίο. Δεν θα πω οτι ξεπέρασε απλά τον εαυτό του με το "Βασίλειο των σκιών", θα πω με σιγουρά όμως οτι αυτός ειναι ο Κωστόπουλους που διάβασα στο blog του και λίγο στο χαρτί μέσα απο τον "Αναπαυτης". Ερεβώδης αλλά και αισιόδοξος, ελεύθερος και ώριμος να μας ταξιδέψει ή μάλλον να μας βυθίσει μέσα σε ένα πολυσύμπαν τρόμου και αγωνίας. Όποιος έχει διαβάσει παλαιότερα βιβλία του και δε τις ιστορίες του απο το blog του θα χαρεί τα μάλα καθώς γίνετε του cross over το κάγελο! Δε λέω περισσότερα!
Απο μένα ήταν ένα ευκολάκι πεντάστερο μαζί με ένα μπράβο και εις ανώτερα.
Το Βασίλειο των Σκιών Συγγραφέας: Γιώργος Κωστόπουλος Εκδόσεις: Υδροπλάνο
Ένα βιβλίο που εκπροσωπεί επάξια τον τρόμο, με γραφή προσεγμένη, απόλυτα ταιριαστή με το είδος που υπηρετεί . Συγχωρατε με αν σας φανεί κάπως το παρακάτω, αλλά διαβάζοντας το Βασίλειο των Σκιών δεν θεωρείς ότι πρόκειται για Έλληνα συγγραφέα. Έχει αυτήν την πρόζα και το ύφος, που πιστεύεις ότι διαβάζεις κάποιον φτασμένο ξένο μετρ του είδους. Σκηνές που -όντως- σε ανατριχιάζουν, εξυπηρετούν την ιστορία και δεν υπάρχουν εκεί για εντυπωσιασμό. Χαρακτήρες που αμέσως νιώθεις συμπάθεια για αυτούς. Τρομάζεις, αγανακτείς και τρέχεις να ξεφύγεις μαζί τους από το κακό που παραμονεύει. Τα "τέρατα" του βιβλίου είναι ένα κι ένα. Λάτρεψα το πώς κάθε ένα βρίσκει τη θέση του στην ιστορία, μέσα από τη ζωή του πρωταγωνιστή. Από τη μέση και μετά, είναι αδύνατον να αφήσεις το βιβλίο από τα χέρια σου. Το τέλος του είναι αναπάντεχο και ικανό να μπλοκάρει τα γρανάζια του μυαλού σου. Η πένα του Γιώργου Κωστόπουλου, πέρα από αξιοθαύμαστη, σε μεταφέρει με επιτυχία στους σκοτεινούς δρόμους στο Βασίλειο των Σκιών και οι λέξεις που αφήνει στο διάβα της μένουν χαραγμένες στο μυαλό σου και αφότου έχεις κλείσει το βιβλίο. Συμβουλή: Διαβάστε στο blog του τις ιστορίες που ανεβάζει κάθε καλοκαίρι, είναι μια εξαιρετική αναγνωστική συντροφιά.
Τέταρτο έργο του συγγραφέα που διαβάζω, μετά τα δυο πάρα πολύ καλά μυθιστορήματα "Εξιλέωση" και "John Smith: Αναπαυτής" που διάβασα το 2015 και το 2017 αντίστοιχα και την ωραία νουβέλα "Οι γιατροί της πανούκλας" που διάβασα το 2020, και δηλώνω ξανά ιδιαίτερα ικανοποιημένος, πολύ χορτασμένος και ακόμα πιο πολύ ψυχαγωγημένος. Μάλιστα, μπορώ να πω ότι είναι το καλύτερο βιβλίο του μέχρι στιγμής. Πρόκειται για ένα χορταστικό μυθιστόρημα γεμάτο πολλές χαρακτηριστικές σκηνές δράσης και τρόμου που με έκαναν να είμαι στην τσίτα από την αρχή μέχρι το τέλος (και σίγουρα αρκετές από αυτές θα τις θυμάμαι για καιρό), και γεμάτο ενδιαφέρουσες ιδέες που ξεφεύγουν και λίγο από τα συνηθισμένα. Η γραφή να είναι πολύ καλή και δυνατή, με γλαφυρές περιγραφές των διαφόρων σκηνικών και καταστάσεων και με φυσικούς διαλόγους, η ατμόσφαιρα πιο τσίτα τα γκάζια πεθαίνεις, σίγουρα ο αναγνώστης δεν βρίσκει και πολλές στιγμές να ησυχάσει από την δράση και τις σκηνές βίας και τρόμου. Και υπάρχουν και δυο-τρεις ενδιαφέρουσες εκπλήξεις (κυρίως στο τέλος), που πολύ μου άρεσαν και με έκαναν να δω αλλιώς ορισμένα πράγματα. Γενικά, ένα πολύ δυνατό μυθιστόρημα που ειλικρινά σας λέω δεν έχει και πολλά να ζηλέψει από ανάλογα μυθιστορήματα Αμερικάνων συγγραφέων του είδους. Δηλαδή, δεν είναι απλά ένα καλό μυθιστόρημα τρόμου για Έλληνα συγγραφέα, είναι ένα καλό μυθιστόρημα τρόμου... σκέτο. Ελπίζω και σε επόμενα ανάλογης ποιότητας και... μεγέθους βιβλία από τον συγκεκριμένο. Υ.Γ. Όντας κάπως συγκρατημένος πάντως, θα του βάλω τέσσερα αστεράκια, γιατί δεν θέλω να παίρνουν τα μυαλά του αέρα!
Αν υπήρχε ένας κατάλογος με όλα τα αρχέτυπα που χρησιμοποιούνται στη λογοτεχνία τρόμου, θα έλεγα ότι τα μισά και παραπάνω εμφανίζονται στο συγκεκριμένο βιβλίο. Αποτελεί ένα από τα καλύτερα μυθιστορήματα τρόμου από Έλληνα συγγραφέα που έχω διαβάσει ποτέ. Η γραφή δε, είναι απόλυτα επαγγελματική. Σωστή σύνταξη, καίριες παρομοιώσεις που δεν υποτροπιάζουν στο μελόδραμα και τη φλυαρία, ρεαλιστικοί διάλογοι, πειστικά τοπία και πίσω απ' όλα αυτά, αρκετή έρευνα. Αν διαβάζετε τρόμο, μην το προσπεράσετε σε καμία περίπτωση. Πρόκειται για ένα σκοτεινό διαμάντι που δεν πρέπει να λείπει από καμία βιβλιοθήκη τρόμου.