What do you think?
Rate this book
Een eiland in de tijd
In Een eiland in de tijd beschrijft Marieke Poelmann met een combinatie van totale openheid en sterk reflectief vermogen de jaren in de wachtkamer van nieuw leven. Door hormoonaandoening PCOS gaat zwanger worden niet vanzelf en belanden Marieke en haar man in een medisch traject. Naast de impact van hormonen, vruchtbaarheidsbehandelingen en miskramen beschrijft Poelmann op indringende wijze de eenzaamheid en maatschappelijke isolatie die gepaard gaan met ongewenste kinderloosheid. Door de dood van haar beide ouders bij de vliegramp in Tripoli in 2010 krijgt Mariekes onvervulde kinderwens extra lading. Het vertrouwen in de komst van een kind wordt daarmee nog meer op de proef gesteld. Want wat als er geen voor én geen na is?
Marieke Poelmann is schrijver, journalist en (TEDx-)spreker. In 2015 verscheen Alles om jullie heen is er nog, over de nasleep van het verlies van haar ouders bij de vliegramp in Tripoli. In 2020 kwam haar eerste kinderboek, Ava en het gesponnen poezenweb, uit. Een eiland in de tijd is een zoektocht naar de betekenis van het leven zonder ouders en zonder kinderen.
Marieke Poelmann is schrijver, journalist en (TEDx-)spreker. In 2015 verscheen Alles om jullie heen is er nog, over de nasleep van het verlies van haar ouders bij de vliegramp in Tripoli. In 2020 kwam haar eerste kinderboek, Ava en het gesponnen poezenweb, uit. Een eiland in de tijd is een zoektocht naar de betekenis van het leven zonder ouders en zonder kinderen.
272 pages, Paperback
Published March 16, 2022
2 people are currently reading
58 people want to read
About the author
Marieke Poelmann
4 books7 followersMarieke Poelmann has studied both Media and culture and Journalism at the Amsterdam University. She did internships at NOS and AT5. At the moment she is a freelance journalist, amongst others for nrc.next and she is writing her second book. She used to work for Nieuwsuur in New York.
-----
Marieke Poelmann is schrijver, journalist en moeder van een icsi-baby. Ze schreef Een eiland in de tijd (2022) over de impact van ongewenste kinderloosheid en deelt als columnist voor Ouders van Nu de medische weg in de hoop op een tweede kindje. Eerder verschenen Alles om jullie heen is er nog (2015) en het kinderboek Ava en het gesponnen poezenweb (2020).
-----
Marieke Poelmann is schrijver, journalist en moeder van een icsi-baby. Ze schreef Een eiland in de tijd (2022) over de impact van ongewenste kinderloosheid en deelt als columnist voor Ouders van Nu de medische weg in de hoop op een tweede kindje. Eerder verschenen Alles om jullie heen is er nog (2015) en het kinderboek Ava en het gesponnen poezenweb (2020).
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 8 of 8 reviews
January 30, 2023
Schitterend boek. Tot tranen geroerd en helaas verschrikkelijk herkenbaar. Ook voor mensen die geen kinderen willen of ze (gemakkelijk) hebben gekregen geeft het een heel eerlijke inkijk in de parallelle vreemde wereld der fertiliteitstrajecten. Echt een aanrader.
January 4, 2025
Een bijzonder en herkenbaar boek voor iedereen bij wie zwanger worden niet vanzelf gaat. Of juist voor hen die willen weten waar diegene mee worstelen.
“Naarmate de moeilijkheid om een kind te krijgen bij mij toenam, groeide vreemd genoeg juist ook mijn twijfel. Een keerzijde van het streven, een onderhuids protest. Door de keuze voor de medische weg heb ik mezelf die twijfel nauwelijks toegestaan. Als je midden in de ratrace zit, staat twijfelen gelijk aan een stang door je eigen loopwiel jagen. Door twijfel vlieg je over de kop, loop je vast. Je moet blijven rennen, doorgaan, focussen op die stip op de horizon van de mogelijkheden.”
“Ik laat haar achter in dat twijfelachtige vaartuig dat meer lijkt op een gammel noodvlot, een bootje van papier. Een plek waar je tijd doodt die kruipt, waar je enkel in verwachting bent van je toegang tot de echte boot. Je dobbert er soms jaren in rond, bang dat je de echte boot mist, ook al had je als een van de eersten een kaartje. Vanaf het schuitje zie je hoe anderen direct vanaf de kade toegang krijgen tot de boot. Sommigen hebben niet eens een kaartje nodig, bij hen gaat alles vanzelf. Vanaf de echte boot roepen ze je soms tips toe hoe je de boot ook kunt bereiken. Eerst luister je nog naar ze, maar algauw leer je dat ze nooit in hetzelfde schuitje hebben gezeten. Ze kunnen niet eens zwemmen.”
“Naarmate de moeilijkheid om een kind te krijgen bij mij toenam, groeide vreemd genoeg juist ook mijn twijfel. Een keerzijde van het streven, een onderhuids protest. Door de keuze voor de medische weg heb ik mezelf die twijfel nauwelijks toegestaan. Als je midden in de ratrace zit, staat twijfelen gelijk aan een stang door je eigen loopwiel jagen. Door twijfel vlieg je over de kop, loop je vast. Je moet blijven rennen, doorgaan, focussen op die stip op de horizon van de mogelijkheden.”
“Ik laat haar achter in dat twijfelachtige vaartuig dat meer lijkt op een gammel noodvlot, een bootje van papier. Een plek waar je tijd doodt die kruipt, waar je enkel in verwachting bent van je toegang tot de echte boot. Je dobbert er soms jaren in rond, bang dat je de echte boot mist, ook al had je als een van de eersten een kaartje. Vanaf het schuitje zie je hoe anderen direct vanaf de kade toegang krijgen tot de boot. Sommigen hebben niet eens een kaartje nodig, bij hen gaat alles vanzelf. Vanaf de echte boot roepen ze je soms tips toe hoe je de boot ook kunt bereiken. Eerst luister je nog naar ze, maar algauw leer je dat ze nooit in hetzelfde schuitje hebben gezeten. Ze kunnen niet eens zwemmen.”
August 14, 2022
"Met het boek dat ik nu heb geschreven, Een eiland in de tijd, hoop ik invoelbaar te maken dat het stichten van een gezin niet vanzelfsprekend is. Ik hoop dat vrouwen in vergelijkbare situaties zich gesteund en gezien voelen. Daarom draag ik het boek op aan hen, aan alle vrouwen die denken dat ze het gewicht van een lege buik alleen moeten dragen. Je bent niet alleen, velen zoals ik staan naast je."
Ruim vier jaar bevinden mijn man en ik ons nu in de wachtkamer van nieuw leven. De onzekerheid van het wachten brengt me aan het wankelen, het leven overkomt ons niet meer, en bijna alles staat in het teken van reiken naar iets dat zich overduidelijk niet laat dwingen.
Een fertiliteitstraject beheerst je agenda, je lichaam, je geest en je relaties. Het voelt alsof we de boot missen, terwijl wij als eerste aan de kader stonden met een kaartje. Onze vrienden en kennissen gaan een voor een aan boord en verdwijnen soms uit het zicht. Waar je vroeger vanaf school of studie jarenlang samen opliep, lopen de levens nu uiteen. Een gezinsleven is intensief en kinderen vragen de volle aandacht. We begrijpen het, maar missen de aansluiting die we ooit hadden, het gevoel onderdeel uit te maken van een groter geheel, een voorwaartse beweging.
-----------------------------
Het schuitje waar wij in zitten,- een vaartuig dat meer lijkt op een gammel noodvlot, een bootje van papier. Een plek waar je tijd doodt die kruipt, waar je enkel in verwachting bent van je toegang tot de echte boot. Je dobbert er soms jaren in rond, bang dat je de echte boot mist, ook al had je als een van de eersten een kaartje. Vanaf het schuitje zie je hoe anderen direct vanaf de kade toegang krijgen tot de boot. Sommigen hebben niet eens een kaartje nodig, bij hen gaat alles vanzelf. Vanaf de echte boot roepen ze je soms tips toe hoe je de boot ook kunt bereiken. Eerst luister je nog naar ze, maar algauw leer je dat ze nooit in het zelfde schuitje hebben gezeten. Ze kunnen niet eens zwemmen.
Ruim vier jaar bevinden mijn man en ik ons nu in de wachtkamer van nieuw leven. De onzekerheid van het wachten brengt me aan het wankelen, het leven overkomt ons niet meer, en bijna alles staat in het teken van reiken naar iets dat zich overduidelijk niet laat dwingen.
Een fertiliteitstraject beheerst je agenda, je lichaam, je geest en je relaties. Het voelt alsof we de boot missen, terwijl wij als eerste aan de kader stonden met een kaartje. Onze vrienden en kennissen gaan een voor een aan boord en verdwijnen soms uit het zicht. Waar je vroeger vanaf school of studie jarenlang samen opliep, lopen de levens nu uiteen. Een gezinsleven is intensief en kinderen vragen de volle aandacht. We begrijpen het, maar missen de aansluiting die we ooit hadden, het gevoel onderdeel uit te maken van een groter geheel, een voorwaartse beweging.
-----------------------------
Het schuitje waar wij in zitten,- een vaartuig dat meer lijkt op een gammel noodvlot, een bootje van papier. Een plek waar je tijd doodt die kruipt, waar je enkel in verwachting bent van je toegang tot de echte boot. Je dobbert er soms jaren in rond, bang dat je de echte boot mist, ook al had je als een van de eersten een kaartje. Vanaf het schuitje zie je hoe anderen direct vanaf de kade toegang krijgen tot de boot. Sommigen hebben niet eens een kaartje nodig, bij hen gaat alles vanzelf. Vanaf de echte boot roepen ze je soms tips toe hoe je de boot ook kunt bereiken. Eerst luister je nog naar ze, maar algauw leer je dat ze nooit in het zelfde schuitje hebben gezeten. Ze kunnen niet eens zwemmen.
April 6, 2022
Een ontroerend boek, zeker. Wel en niet aan te raden voor zwangeren zoals ik. Wel omdat het eerlijk de waarheid vertelt over hoe het medische proces er uit ziet wanneer je hulp nodig hebt. Wat dan weer voor meer begrip en respect zorgt. En niet als je toch al slecht emoties kunt handelen en dit boek dus lastig leest met natte ogen in een - ik zeg maar iets - volle trein bijvoorbeeld.
Goed, knap en kundig geschreven. Heel invoelend en gedetailleerde beschrijvingen.
Goed, knap en kundig geschreven. Heel invoelend en gedetailleerde beschrijvingen.
October 28, 2024
"Misschien hoeven wij niets anders te worden dan alles wat we al zijn."
April 9, 2025
Schitterend en zeer treffend (soms haast poëtisch) geschreven. Een aanrader voor hen die proberen te bevatten hoe het is om dit pad te bewandelen, en met name een aanrader voor hen die oordeel hebben hierover - Poelmann laat je met haar openhartige boek een paar stappen maken in haar schoenen.
Dit boek was haast therapeutisch - ze schrijft ook mijn verhaal, en de validatie van datgene wat ik in mijn traject maand na maand heb ervaren helpt enorm om met meer compassie naar mezelf te kijken: dit doormaken kan je als mens breken.
Pijnlijk herkenbaar, haar worstelingen met infertiliteit en hoe dit zijn sporen achterlaat op vrijwel elk aspect van je leven, hoe je jezelf (her)waardeert, en het meanderen door een moeras van hoop en vrees.
"De hormonen vraten aan mijn geest, maakten me ziek van verdriet. Het werd zwart in mijn hoofd, [..]. Een depressie, leven in een grijze wolk die maar niet overwaait. Elke nieuwe zwangerschapsaankondiging in mijn omgeving voelde alsof ik een kogel opving."
Dit boek was haast therapeutisch - ze schrijft ook mijn verhaal, en de validatie van datgene wat ik in mijn traject maand na maand heb ervaren helpt enorm om met meer compassie naar mezelf te kijken: dit doormaken kan je als mens breken.
Pijnlijk herkenbaar, haar worstelingen met infertiliteit en hoe dit zijn sporen achterlaat op vrijwel elk aspect van je leven, hoe je jezelf (her)waardeert, en het meanderen door een moeras van hoop en vrees.
"De hormonen vraten aan mijn geest, maakten me ziek van verdriet. Het werd zwart in mijn hoofd, [..]. Een depressie, leven in een grijze wolk die maar niet overwaait. Elke nieuwe zwangerschapsaankondiging in mijn omgeving voelde alsof ik een kogel opving."
September 1, 2024
Eerlijk boek over fertiliteitsproblemen, met een extra dimensie omdat de schrijfster (en hoofdpersoon) haar ouders is verloren bij de vliegramp in Tripoli en zich zo zonder generatie voor en na haar, voelt als 'Een eiland in die tijd. Ik werd getriggerd door de titel toen ik dit boek zag liggen in de bieb, erg goed gekozen vond ik. Het boek heeft een erg hoog millennialgehalte, de hoofdpersoon vliegt van vakantie naar vakantie en heeft genoeg feestjes, festivals etc. tussen alle ziekenhuisbezoeken door. Ook het werk (uiteraard ZZP'er) is very millennial, maar daarmee is het wel een goed tijdsbeeld. Onder de relatieve leegte zit wel degelijk een stroom van gevoelens die goed overgebracht worden. En bijzonder is, is dat de schrijfster zelf ook aan het einde van dit boek nog niet wist hoe het traject ging aflopen. De slopende onzekerheid of het óóit gaat lukken, het wachten... Je wenst het niemand toe.
Displaying 1 - 8 of 8 reviews