What do you think?
Rate this book
Biecht aan mijn vrouw
In het voorjaar van het roerige jaar 2020 verruilden Pieter Waterdrinker, zijn vrouw en drie poezen hun appartement in Sint-Petersburg voor een tijdelijk onderkomen in de Franse Tarn.
Wanneer Waterdrinker in november van dat jaar enkele weken in het Schrijvershuis aan het Spui in Amsterdam verblijft, beleeft de coronapandemie inmiddels zijn hoogtepunt. Op een dag verschijnt de dertigjarige Jeva Harms in het Schrijvershuis, die daar eerder verbleef met de zwarte rapdichter Winston Wow. Als dan ook nog eens Waterdrinkers succesvolle en schatrijke oude schoolvriend Otto Brons opduikt, ziet de schrijver zich geconfronteerd met een geheim uit zijn verleden dat zijn bestaan volledig op zijn kop zet. Biecht aan mijn vrouw is een even hilarisch als weemoedig relaas over de zin van het leven, over liefde, kinderen, trouw en ontrouw, over het verstrijken van de tijd en het onherroepelijke ouder worden. Met schwung en milde spot becommentarieert Waterdrinker de huidige tijd, waarbij hij de lezer wederom tot de laatste bladzijde weet te boeien.
Wanneer Waterdrinker in november van dat jaar enkele weken in het Schrijvershuis aan het Spui in Amsterdam verblijft, beleeft de coronapandemie inmiddels zijn hoogtepunt. Op een dag verschijnt de dertigjarige Jeva Harms in het Schrijvershuis, die daar eerder verbleef met de zwarte rapdichter Winston Wow. Als dan ook nog eens Waterdrinkers succesvolle en schatrijke oude schoolvriend Otto Brons opduikt, ziet de schrijver zich geconfronteerd met een geheim uit zijn verleden dat zijn bestaan volledig op zijn kop zet. Biecht aan mijn vrouw is een even hilarisch als weemoedig relaas over de zin van het leven, over liefde, kinderen, trouw en ontrouw, over het verstrijken van de tijd en het onherroepelijke ouder worden. Met schwung en milde spot becommentarieert Waterdrinker de huidige tijd, waarbij hij de lezer wederom tot de laatste bladzijde weet te boeien.
288 pages, Hardcover
Published April 5, 2022
7 people are currently reading
225 people want to read
About the author
Pieter Waterdrinker
39 books104 followersPieter Waterdrinker (Haarlem, 17 oktober 1961) is een Nederlandse schrijver en journalist. Waterdrinker is geboren als Pieter Arie Johannes van der Sloot, Waterdrinker is de achternaam van zijn moeder die hij later officieel aannam.
Waterdrinker groeide op in een familiehotel in Zandvoort. Hij studeerde Russisch, Frans en Nederlands Recht aan de Universiteit van Amsterdam, woonde daarna lange tijd op de Canarische Eilanden en werkte als journalist voor onder meer De Telegraaf, de VPRO en Vrij Nederland. In 1996 vestigde de auteur zich in Rusland, waar hij in hoog tempo onder de achternaam van zijn moeder zijn boeken begon te publiceren die opvielen door de on-Nederlandse thematiek en toon.
Waterdrinker woont al twintig jaar samen met de Russische filologe en kookboekenschrijfster Julia Klotchkova, afwisselend in Moskou en Sint-Petersburg.
Waterdrinker groeide op in een familiehotel in Zandvoort. Hij studeerde Russisch, Frans en Nederlands Recht aan de Universiteit van Amsterdam, woonde daarna lange tijd op de Canarische Eilanden en werkte als journalist voor onder meer De Telegraaf, de VPRO en Vrij Nederland. In 1996 vestigde de auteur zich in Rusland, waar hij in hoog tempo onder de achternaam van zijn moeder zijn boeken begon te publiceren die opvielen door de on-Nederlandse thematiek en toon.
Waterdrinker woont al twintig jaar samen met de Russische filologe en kookboekenschrijfster Julia Klotchkova, afwisselend in Moskou en Sint-Petersburg.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 30 of 61 reviews
June 13, 2022
Dit boek is als een plakje gember bij de sushi. Het neutraliseert even de papillen zodat je hierna weer vol goede moed aan een iets zwaardere roman kan beginnen. Het was gewoon een lekker verhaal, niets meer, niets minder.
January 2, 2023
Poubelle en vooral de rat van Amsterdam vond ik erg goed. Maar ik was wat terughoudend om 'biecht aan mijn vrouw' te gaan lezen, na de matige recensie in de Volkskrant. Maar de leesclub heeft voor me besloten. :)
Ik vond het boek grappig met verrassende wendingen. Nee, grappig is niet het goede woord, Waterdrinker hangt niet de lolbroek uit maar het boek zit vol met zelfspot en rake observaties van personen en maatschappij. Het lijkt ook een (gefictionaliseerde?) sleutelroman, hoewel voor mij niet duidelijk was over welke personen het gaat, ik ken de literaire en de krantenwereld niet goed genoeg. De belangrijkste personages zijn goed uitgewerkt, zoals de onuitgenodigde logé Jeva en jeugdvriend Otto Brons. Je ziet ze zo voor je.
Naarmate het boek verder vorderde werd het steeds boeiender, de laatste hoofdstukken hebben me zelfs mijn nachtrust gekost. Dus wat mij betreft een mooie 4 sterren.
De Standaard was overigens een stuk positiever dan de Volkskrant. https://m.standaard.be/cnt/dmf2022042...
Ik vond het boek grappig met verrassende wendingen. Nee, grappig is niet het goede woord, Waterdrinker hangt niet de lolbroek uit maar het boek zit vol met zelfspot en rake observaties van personen en maatschappij. Het lijkt ook een (gefictionaliseerde?) sleutelroman, hoewel voor mij niet duidelijk was over welke personen het gaat, ik ken de literaire en de krantenwereld niet goed genoeg. De belangrijkste personages zijn goed uitgewerkt, zoals de onuitgenodigde logé Jeva en jeugdvriend Otto Brons. Je ziet ze zo voor je.
Naarmate het boek verder vorderde werd het steeds boeiender, de laatste hoofdstukken hebben me zelfs mijn nachtrust gekost. Dus wat mij betreft een mooie 4 sterren.
De Standaard was overigens een stuk positiever dan de Volkskrant. https://m.standaard.be/cnt/dmf2022042...
July 29, 2022
In deze semio-autobiografische lockdownroman spendeert Pieter Waterdrinker een aantal weken in Amsterdam. Samen met zijn vrouw zijn ze hun Russische appartement wegen corona- ontvlucht, zijn vrouw verblijft in hun vakantiehuis in Zuid-Frankrijk. Pieter mag in de schrijversresidentie van het Letterenfonds aan het Amsterdamse Spui verblijven. Tot zijn verrassing deelt hij het appartement met een jonge vrouw, Jeva Harms die nog over een sleutel beschikt omdat zij een relatie had met Pieters voorganger. Wat volgt is een hoop gezuip en gevreet, waarbij Pieter enkele oude bekenden tegenkomt en zich een klein drama om Jeva Harms afspeelt.
Mijn eerste kennismaking met Pieter Waterdrinker. Alhoewel het boek vlot wegleest gebeurt er niet zoveel, ik heb enerverende romans gelezen. In dit geval heeft hij niet zoveel aan zijn vrouw op te biechten.
Mijn eerste kennismaking met Pieter Waterdrinker. Alhoewel het boek vlot wegleest gebeurt er niet zoveel, ik heb enerverende romans gelezen. In dit geval heeft hij niet zoveel aan zijn vrouw op te biechten.
August 8, 2022
Voor de helft uitgelezen, toen begon het te erg te vervelen. Mooie, fijne schrijfstijl maar gewoon vrij oninteressant.
December 4, 2022
Deze las, met een minder bombastische zinsbouw, prettiger dan Tsjaikovskistraat 40. Toch is dit voorlopig de laatste Waterdrinker voor mij. De titel maakte me nieuwsgierig en het verhaal werkt naar twee climaxen toe. Maar de hoofdpersoon gaat beide 'avonturen' uiteindelijk niet aan. En daarmee bevestigt Waterdrinker de reputatie van de Nederlandse literatuur dat die geen echte verhalenvertellers kent. Op een paar goede uitzonderingen na, natuurlijk. Zoals Alex Boogers :)
May 13, 2024
The body changes, the mind not. Sophia Loren
Vlot geschreven verhaal over het leven van de schrijver in Nederland en Rusland tijdens de Covidpandemie in een vlot leesbare stijl.
Aantekeningen voor mezelf gemaakt. Eén grote spoiler.
“Biecht aan mijn vrouw”. Is er iemand die daarbij niet denkt aan vreemdgaan? Zeker met het schildertij van Lovis Corinth op de omslag van dit boek? Waterdrincker stuurt daar ongeveer 80% van zijn boek ook op aan. Maar omdat dit literatuur is, zit het anders en gaat het verhaal natuurlijk niet over vreemdgaan.
Correspondent
Pieter Waterdrincker was correspondent Rusland voor Telegraaf. Hij woont met zijn Russische vrouw Julia en kat Kljaksa in Sint Petersburg, in de Tjaikovskistraat (kan het Russischer?). Als de Covidpandemie uitbreekt en Julia met een zware verkoudheid wordt opgesloten in een noodhospitaal, vluchten ze, na haar met omkoping vrij te hebben gekregen, naar Toulouse. Ze blijven daar een jaar. Tijdens dat jaar krijgt Waterdrincker aangeboden om te verblijven in het Schrijvershuis aan het Spui in Amsterdam, van het Nederlands Letterenfonds.
Niet belegen
Waterdrincker schrijft over wat hem in die periode bezighoudt: contacten met zijn uitgever over een nieuw boek, met de krant waarmee hij teleurgesteld zijn langdurige freelance relatie beëindigt, de Covid-maatregelen, het gemis van Sint-Petersburg, wat oude bekenden die hij in Amsterdam tegenkomt, de anekdotes van weleer waar die ontmoetingen aanleiding voor zijn, de dagelijkse alledaagse contacten met Julia… en een bijzondere nieuwe ontmoeting met een jonge vrouw, de voormalige vriendin van de dichter die voor hem in het Schrijvershuis verbleef. Dit alles klinkt misschien wat belegen, maar is het in de handen van Waterdrincker allerminst. Hij vlecht heden, verleden, ervaringen, overdenkingen, feiten en fictie capabel ineen tot een lezenswaardig boek.
Enthousiast
Ik vind het heerlijk om weer eens iemand onverbloemd enthousiast over Rusland te horen - overigens naast de nodige kritiek op het land. Waterdrincker heeft Russisch gestudeerd, is een kenner van de literatuur, poëzie en cultuur van het land, en heeft er decennialang geleefd en over geschreven als correspondent. Iemand die die samenleving kent en er van houdt. In al het huidige afschuwelijke geweld in de politieke en militaire berichtgeving over Rusland, kunnen we eenvoudig vergeten dat het ook een omvangrijk land is met gewone mensen die er leven, een land met een rijke culturele geschiedenis. Dit kan bestaan naast, of misschien ondanks, het repressieve, leugenachtige en agressieve regime dat er momenteel aan de macht is.
Liefde in een dwingend jasje
Na een jaar in Frankrijk, keren Waterdrincker en Julia terug naar hun huis in Sint-Petersburg. Hij begin te schrijven aan zijn nieuwe boek. Om te controleren of Julia stiekem meeleest, legt hij tactisch een rozeblaadje tussen zijn geprinte pagina’s, de sluwe vos. Ik geniet van de liefdevolle beschrijvingen door Waterdrincker van zijn vrouw Julia. Ze zijn zorgvuldig, zowel qua geloofwaardigheid als qua respect voor haar. En W beschrijft een Russische vrouw zoals ik er ook één ken: gedisciplineerd, stipt, detaillistisch, veeleisend, soms op het randje van bemoeizuchtig en bovenal haar echtgenoot toegedaan, zorgzaam en sensitief. En als zij een keer het gevoel heeft ook maar een beetje niet op de eerste plek te komen, gedraagt ze zich als een verongelijkt kind en negeert ze W lang genoeg zodat het voelt als straf, maar net niet zo lang dat hij zich van haar afkeert. Geraffineerd, kortom. Ik heb me laten uitleggen dat veel Russische kinderen zo beschermd worden opgevoed dat hun moeders daardoor eerder streng dan liefdevol overkomen in onze vrijheidsliefde Westerse ogen, terwijl al die bescherming juist een uiting is van liefde. Waterdrincker beschrijft zijn vrouw Julia op dezelfde manier. Zo beschrijft hij zichzelf als een “clichékok, bedreven in een handvol gerechten, mieterde altijd overal zoveel mogelijk wijn bij, deed alles op gevoel, anders dan mijn vrouw, die urenlang geconcentreerd kon zitten bladeren, lezen en wegdromen boven een kookboek of een schrift met handgeschreven recepten, bestaande uit grammen, milimeters, oven graden, bereidingstijden, als een musicus boven een partituur.” Zij dwingt hem om op afstand samen te koken, volgens een recept dat zij heeft uitgezocht, om hem gezond te laten koken en te eten: liefde in een dwingend jasje.
Jeva
Waterdrincker ontmoet Jeva, de ex van de vorige bewoner van het Schrijvershuis. Zij heeft een reservesleutel laten maken en staat de eerste dag al zomaar binnen - haar koffer stond er nog. Ze komt een aantal keren langs om te overnachten omdat logeren bij anderen niet lukt of tegenvalt. Waterdrincker vindt het goed, er gebeurt niets oneerbaars tussen hen, maar hij verzwijgt deze situatie voor zijn vrouw. Jeva hierover: “Waarom zeg je je vrouw gewoon niet dat ik hier ben? Ik wil haar trouwens weleens zien. We doen toch niets verkeerd?” Hij antwoordt: “Bij vrouwen ligt dat nogal gevoelig.”
Otto Brons
Een tweede personage in dit verhaal is jeugdvriend Otto Brons. Die logeert in het hotel waar Waterdrinckers uitgever hem mee naar toe neemt - ze spreken elkaar daar voor het eerst sinds jaren. Brons blijkt een poenige patser geworden te zijn die zich aan Waterdrincker opdringt zoals patsers dat doen, alleen in zichzelf geïnteresseerd. “Hij was duidelijk gewend dat men naar hem luisterde.”
Autofictie
Waterdrincker stelt de lezer de vraag of zijn boek literatuur is door zijn personage Otto Brons tegen hem te laten zeggen dat hij zijn boek over de Tjaikovskistraat in Sint-Petersburg erg ‘leesbaar’ vindt maar niet kan beoordelen of het literatuur is. Ik denk dat Waterdrinckers boek literatuur is omdat het feit en waarschijnlijk fictie tot een geheel vermengt dat meer is dan het opsommen van chronologische feitelijkheden. Door te spelen met volgordes, afwisseling tussen heden en verleden, tussen hier (Amsterdam) en daar (Sint-Petersburg, Toulouse), met personages en met stijl, creëert Waterdrincker een wereld in woorden, wat volgens mij het kenmerk is van literatuur. Als lezer weet je niet wat waarheid is en wat niet, en dat is ook niet relevant, want het verhaal bestaat in en vanwege zichzelf. “‘In die boeken van jou gaan de kerels altijd vreemd bij de vleet.’ ‘Juul, dat is toch allemaal fictie?’” In de verantwoording na de laatste punt bedankt Waterdrincker het Nederlands Letterenfonds voor zijn verblijf in de Schrijversresidentie in coronatijd (feit) en wijst hij erop dat het verhaal fictie is (fictie).
De biecht
Wat moest er nou worden opgebiecht in dit boek? Twee verhaallijnen. Allereerst de kinderloosheid van de schrijver en zijn vrouw. Dat moeten zij in Rusland altijd uitleggen en zich voor verontschuldigen lijkt het wel. Blijkbaar meten veel mensen in Rusland levensgeluk af aan het aantal kinderen dat je hebt. In deze verhaallijn ontdekt W dat hij misschien tóch een kind heeft, maar dan bij een andere vrouw, de moeder van een vroeger klasgenootje, een zwaar geestelijk gehandicapt kind ook nog eens. Het loopt met een sisser af, W is niet vader. De tweede biecht-verhaallijn gaat over het losbandige seksuele gedrag van Otto Brons, de poenige patser. Deze man zegt gescheiden te leven van zijn vrouw uit een puissant rijke Belgische mediafamilie en gaat naar exclusieve seksfeesten, ook in Coronatijd. Hij kent de jonge vrouw uit het Schrijvershuis van zo’n feest en neemt haar mee naar iets exclusiefs in Parijs, met een privéjet. Dit doet mij teveel ‘50 tintent grijs’ aan. Aan het eind besluiten Brons en de vrouw om Waterdrincker mee te nemen naar een seksfeest in Nederland. Onderweg naar de club aan de Amstel, krijgt Brons een herseninfarct, waardoor ze in plaats van in een seksclub in het ziekenhuis eindigen. En Waterdrincker aan zijn vrouw heeft uit te leggen of hij wel of niet bij de club naar binnen zou zijn gegaan…
“Om mij heen krioelden mannen en vrouwen op gecapitonneerde matrassen. Ze paarden op een dierlijke, bijna agressieve wijze. Ik wilde weg van hier, terug naar de bibliotheek, naar mijn vrouw.”, droomt W tegen het eind. Is dit het moraliserende thema van dit boek: blijf weg van losbandigheid en wees trouw aan literatuur en levenspartner?
Kritiek
Ondanks dat Waterdrincker een onderhoudend verteller is, heb ik ook wat kritiek op dit boek. Zo is het plot nogal onwaarschijnlijk: in Coronatijd twee mensen tegenkomen in uitgestorven Amsterdam die ook nog eens elkaar op een ongemakkelijke manier kennen uit een ver verleden? Erg onwaarschijnlijk. Daarbij is de patserige en promiscuë leefstijl van Broens zo over the top, evenals zijn ondergang, dat het opnieuw ongeloofwaardig overkomt. Dat geldt ook voor het ‘bij-personage’ van de ex van de jonge vrouw, de Antilliaanse dichter die Waterdrincker neerzet als een oppervlakkige klaploper die zijn afkomst en huidkleur gebruikt om in de belangstelling te komen en zo zijn ego te bevredigen met drank, drugs en vrouwen, maar qua dichten weinig voorstelt. De vertelling is opgebouwd als een serie herinneringen en gebeurtenissen in het hier en nu met het verblijf in het Schrijvershuis als lijm, wat enigszins fragmentarisch overkomt. Dat wordt versterkt door de grote stappen snel thuis-beschrijving van het nomadische bestaan van Waterdrincker en zijn vrouw: hoezo kunnen zij zomaar vertrekken uit Rusland, hoe komen zij terecht in Toulouse, hoezo vertrekt W zomaar naar Amsterdam, een periode in Berlijn komt nog langs, hoe kan hij zomaar een reis plannen naar Buenos Aires - voor de meesten onder ons lijkt dit op het jet set-leven dat Waterdrincker de patser Otto Brons toedicht. De biecht van Julia aan W dat ze hem geen homeopathische pilletjes maar echte antidepressiva heeft meegegeven, is beschreven in minder dan een pagina, als een fait divers. Tenslotte: soms stoorde het me hoe Waterdrincker in dit boek ongegeneerd reclame maakt voor andere boeken van hem, voor Tjaikovskistraat en het nieuwe boek dat hij destijds zou gaan schrijven. Je zou zeggen wat handig van hem om zijn lezers geïnteresseerd te maken voor andere boeken, maar ik vond het er te dik bovenop liggen. Tenslotte mist het boek diepgang op psychologisch vlak of op een ander veralgemeniseerbaar thema. Hierdoor blijft het inhoudelijk wat aan de oppervlakte.
Vlot geschreven verhaal over het leven van de schrijver in Nederland en Rusland tijdens de Covidpandemie in een vlot leesbare stijl.
Aantekeningen voor mezelf gemaakt. Eén grote spoiler.
“Biecht aan mijn vrouw”. Is er iemand die daarbij niet denkt aan vreemdgaan? Zeker met het schildertij van Lovis Corinth op de omslag van dit boek? Waterdrincker stuurt daar ongeveer 80% van zijn boek ook op aan. Maar omdat dit literatuur is, zit het anders en gaat het verhaal natuurlijk niet over vreemdgaan.
Correspondent
Pieter Waterdrincker was correspondent Rusland voor Telegraaf. Hij woont met zijn Russische vrouw Julia en kat Kljaksa in Sint Petersburg, in de Tjaikovskistraat (kan het Russischer?). Als de Covidpandemie uitbreekt en Julia met een zware verkoudheid wordt opgesloten in een noodhospitaal, vluchten ze, na haar met omkoping vrij te hebben gekregen, naar Toulouse. Ze blijven daar een jaar. Tijdens dat jaar krijgt Waterdrincker aangeboden om te verblijven in het Schrijvershuis aan het Spui in Amsterdam, van het Nederlands Letterenfonds.
Niet belegen
Waterdrincker schrijft over wat hem in die periode bezighoudt: contacten met zijn uitgever over een nieuw boek, met de krant waarmee hij teleurgesteld zijn langdurige freelance relatie beëindigt, de Covid-maatregelen, het gemis van Sint-Petersburg, wat oude bekenden die hij in Amsterdam tegenkomt, de anekdotes van weleer waar die ontmoetingen aanleiding voor zijn, de dagelijkse alledaagse contacten met Julia… en een bijzondere nieuwe ontmoeting met een jonge vrouw, de voormalige vriendin van de dichter die voor hem in het Schrijvershuis verbleef. Dit alles klinkt misschien wat belegen, maar is het in de handen van Waterdrincker allerminst. Hij vlecht heden, verleden, ervaringen, overdenkingen, feiten en fictie capabel ineen tot een lezenswaardig boek.
Enthousiast
Ik vind het heerlijk om weer eens iemand onverbloemd enthousiast over Rusland te horen - overigens naast de nodige kritiek op het land. Waterdrincker heeft Russisch gestudeerd, is een kenner van de literatuur, poëzie en cultuur van het land, en heeft er decennialang geleefd en over geschreven als correspondent. Iemand die die samenleving kent en er van houdt. In al het huidige afschuwelijke geweld in de politieke en militaire berichtgeving over Rusland, kunnen we eenvoudig vergeten dat het ook een omvangrijk land is met gewone mensen die er leven, een land met een rijke culturele geschiedenis. Dit kan bestaan naast, of misschien ondanks, het repressieve, leugenachtige en agressieve regime dat er momenteel aan de macht is.
Liefde in een dwingend jasje
Na een jaar in Frankrijk, keren Waterdrincker en Julia terug naar hun huis in Sint-Petersburg. Hij begin te schrijven aan zijn nieuwe boek. Om te controleren of Julia stiekem meeleest, legt hij tactisch een rozeblaadje tussen zijn geprinte pagina’s, de sluwe vos. Ik geniet van de liefdevolle beschrijvingen door Waterdrincker van zijn vrouw Julia. Ze zijn zorgvuldig, zowel qua geloofwaardigheid als qua respect voor haar. En W beschrijft een Russische vrouw zoals ik er ook één ken: gedisciplineerd, stipt, detaillistisch, veeleisend, soms op het randje van bemoeizuchtig en bovenal haar echtgenoot toegedaan, zorgzaam en sensitief. En als zij een keer het gevoel heeft ook maar een beetje niet op de eerste plek te komen, gedraagt ze zich als een verongelijkt kind en negeert ze W lang genoeg zodat het voelt als straf, maar net niet zo lang dat hij zich van haar afkeert. Geraffineerd, kortom. Ik heb me laten uitleggen dat veel Russische kinderen zo beschermd worden opgevoed dat hun moeders daardoor eerder streng dan liefdevol overkomen in onze vrijheidsliefde Westerse ogen, terwijl al die bescherming juist een uiting is van liefde. Waterdrincker beschrijft zijn vrouw Julia op dezelfde manier. Zo beschrijft hij zichzelf als een “clichékok, bedreven in een handvol gerechten, mieterde altijd overal zoveel mogelijk wijn bij, deed alles op gevoel, anders dan mijn vrouw, die urenlang geconcentreerd kon zitten bladeren, lezen en wegdromen boven een kookboek of een schrift met handgeschreven recepten, bestaande uit grammen, milimeters, oven graden, bereidingstijden, als een musicus boven een partituur.” Zij dwingt hem om op afstand samen te koken, volgens een recept dat zij heeft uitgezocht, om hem gezond te laten koken en te eten: liefde in een dwingend jasje.
Jeva
Waterdrincker ontmoet Jeva, de ex van de vorige bewoner van het Schrijvershuis. Zij heeft een reservesleutel laten maken en staat de eerste dag al zomaar binnen - haar koffer stond er nog. Ze komt een aantal keren langs om te overnachten omdat logeren bij anderen niet lukt of tegenvalt. Waterdrincker vindt het goed, er gebeurt niets oneerbaars tussen hen, maar hij verzwijgt deze situatie voor zijn vrouw. Jeva hierover: “Waarom zeg je je vrouw gewoon niet dat ik hier ben? Ik wil haar trouwens weleens zien. We doen toch niets verkeerd?” Hij antwoordt: “Bij vrouwen ligt dat nogal gevoelig.”
Otto Brons
Een tweede personage in dit verhaal is jeugdvriend Otto Brons. Die logeert in het hotel waar Waterdrinckers uitgever hem mee naar toe neemt - ze spreken elkaar daar voor het eerst sinds jaren. Brons blijkt een poenige patser geworden te zijn die zich aan Waterdrincker opdringt zoals patsers dat doen, alleen in zichzelf geïnteresseerd. “Hij was duidelijk gewend dat men naar hem luisterde.”
Autofictie
Waterdrincker stelt de lezer de vraag of zijn boek literatuur is door zijn personage Otto Brons tegen hem te laten zeggen dat hij zijn boek over de Tjaikovskistraat in Sint-Petersburg erg ‘leesbaar’ vindt maar niet kan beoordelen of het literatuur is. Ik denk dat Waterdrinckers boek literatuur is omdat het feit en waarschijnlijk fictie tot een geheel vermengt dat meer is dan het opsommen van chronologische feitelijkheden. Door te spelen met volgordes, afwisseling tussen heden en verleden, tussen hier (Amsterdam) en daar (Sint-Petersburg, Toulouse), met personages en met stijl, creëert Waterdrincker een wereld in woorden, wat volgens mij het kenmerk is van literatuur. Als lezer weet je niet wat waarheid is en wat niet, en dat is ook niet relevant, want het verhaal bestaat in en vanwege zichzelf. “‘In die boeken van jou gaan de kerels altijd vreemd bij de vleet.’ ‘Juul, dat is toch allemaal fictie?’” In de verantwoording na de laatste punt bedankt Waterdrincker het Nederlands Letterenfonds voor zijn verblijf in de Schrijversresidentie in coronatijd (feit) en wijst hij erop dat het verhaal fictie is (fictie).
De biecht
Wat moest er nou worden opgebiecht in dit boek? Twee verhaallijnen. Allereerst de kinderloosheid van de schrijver en zijn vrouw. Dat moeten zij in Rusland altijd uitleggen en zich voor verontschuldigen lijkt het wel. Blijkbaar meten veel mensen in Rusland levensgeluk af aan het aantal kinderen dat je hebt. In deze verhaallijn ontdekt W dat hij misschien tóch een kind heeft, maar dan bij een andere vrouw, de moeder van een vroeger klasgenootje, een zwaar geestelijk gehandicapt kind ook nog eens. Het loopt met een sisser af, W is niet vader. De tweede biecht-verhaallijn gaat over het losbandige seksuele gedrag van Otto Brons, de poenige patser. Deze man zegt gescheiden te leven van zijn vrouw uit een puissant rijke Belgische mediafamilie en gaat naar exclusieve seksfeesten, ook in Coronatijd. Hij kent de jonge vrouw uit het Schrijvershuis van zo’n feest en neemt haar mee naar iets exclusiefs in Parijs, met een privéjet. Dit doet mij teveel ‘50 tintent grijs’ aan. Aan het eind besluiten Brons en de vrouw om Waterdrincker mee te nemen naar een seksfeest in Nederland. Onderweg naar de club aan de Amstel, krijgt Brons een herseninfarct, waardoor ze in plaats van in een seksclub in het ziekenhuis eindigen. En Waterdrincker aan zijn vrouw heeft uit te leggen of hij wel of niet bij de club naar binnen zou zijn gegaan…
“Om mij heen krioelden mannen en vrouwen op gecapitonneerde matrassen. Ze paarden op een dierlijke, bijna agressieve wijze. Ik wilde weg van hier, terug naar de bibliotheek, naar mijn vrouw.”, droomt W tegen het eind. Is dit het moraliserende thema van dit boek: blijf weg van losbandigheid en wees trouw aan literatuur en levenspartner?
Kritiek
Ondanks dat Waterdrincker een onderhoudend verteller is, heb ik ook wat kritiek op dit boek. Zo is het plot nogal onwaarschijnlijk: in Coronatijd twee mensen tegenkomen in uitgestorven Amsterdam die ook nog eens elkaar op een ongemakkelijke manier kennen uit een ver verleden? Erg onwaarschijnlijk. Daarbij is de patserige en promiscuë leefstijl van Broens zo over the top, evenals zijn ondergang, dat het opnieuw ongeloofwaardig overkomt. Dat geldt ook voor het ‘bij-personage’ van de ex van de jonge vrouw, de Antilliaanse dichter die Waterdrincker neerzet als een oppervlakkige klaploper die zijn afkomst en huidkleur gebruikt om in de belangstelling te komen en zo zijn ego te bevredigen met drank, drugs en vrouwen, maar qua dichten weinig voorstelt. De vertelling is opgebouwd als een serie herinneringen en gebeurtenissen in het hier en nu met het verblijf in het Schrijvershuis als lijm, wat enigszins fragmentarisch overkomt. Dat wordt versterkt door de grote stappen snel thuis-beschrijving van het nomadische bestaan van Waterdrincker en zijn vrouw: hoezo kunnen zij zomaar vertrekken uit Rusland, hoe komen zij terecht in Toulouse, hoezo vertrekt W zomaar naar Amsterdam, een periode in Berlijn komt nog langs, hoe kan hij zomaar een reis plannen naar Buenos Aires - voor de meesten onder ons lijkt dit op het jet set-leven dat Waterdrincker de patser Otto Brons toedicht. De biecht van Julia aan W dat ze hem geen homeopathische pilletjes maar echte antidepressiva heeft meegegeven, is beschreven in minder dan een pagina, als een fait divers. Tenslotte: soms stoorde het me hoe Waterdrincker in dit boek ongegeneerd reclame maakt voor andere boeken van hem, voor Tjaikovskistraat en het nieuwe boek dat hij destijds zou gaan schrijven. Je zou zeggen wat handig van hem om zijn lezers geïnteresseerd te maken voor andere boeken, maar ik vond het er te dik bovenop liggen. Tenslotte mist het boek diepgang op psychologisch vlak of op een ander veralgemeniseerbaar thema. Hierdoor blijft het inhoudelijk wat aan de oppervlakte.
May 24, 2022
Leest als een trein, las het ook hoofdzakelijk op de trein. Waterdrinker is een verhalend schrijver, dat blijkt hier ten overvloede. Maar ik las al veel beter van hem.
April 30, 2022
Duidelijk een tussendoortje. Wat gebeurt er als hij twee weken, door Civid gedwongen, als ‘writer in residence’ centrum Amsterdam verblijft. Niks dus. De enige die verrassende verhalen binnenbrengt is een jonge vrouw die nog de sleutel heeft . En zijn vroegere schofterig rijke school vriend die hij eigenlijk liever niet wil zien.
January 4, 2023
In het voorjaar van het roerige jaar 2020 verruilden Pieter Waterdrinker, zijn vrouw en drie poezen hun appartement in Sint-Petersburg voor een tijdelijk onderkomen in de Franse Tarn. Wanneer Waterdrinker in november van dat jaar enkele weken in het Schrijvershuis aan het Spui in Amsterdam verblijft, beleeft de coronapandemie inmiddels zijn hoogtepunt. Op een dag verschijnt de dertigjarige Jeva Harms in het Schrijvershuis, die daar eerder verbleef met de zwarte rapdichter Winston Wow. Als dan ook nog eens Waterdrinkers succesvolle en schatrijke oude schoolvriend Otto Brons opduikt, ziet de schrijver zich geconfronteerd met een geheim uit zijn verleden dat zijn bestaan volledig op zijn kop zet. Biecht aan mijn vrouw is een even hilarisch als weemoedig relaas over de zin van het leven, over liefde, kinderen, trouw en ontrouw, over het verstrijken van de tijd en het onherroepelijke ouder worden.
August 6, 2023
Lekker vlot leesbaar, omdat ik benieuwd bleef naar de onhandige avonturen van de hoofdpersoon. Maar wat begint als een realistisch autobiografisch tijdsbeeld van de pandemieperiode ontspoort volledig door een personage Jeva Harms en wat zij allemaal met zich meebrengt. Dat later blijkt dat PW zou hallucineren als gevolg van verkeerde medicijnen is geen leuke en ook geen geloofwaardige verklaring voor evenementen van zulke groteske aard. Enfin, lekker tijdverdrijf met soms goeie passages van een wat ouderwets aandoend personage met evenveel aandrang tot middelenmisbruik als tot zelfbeklag en zelfhaat.
October 8, 2022
Waar zijn de mooie zinnen van Pieter Waterdrinker gebleven? Matig boek, matig verhaal.
January 30, 2023
Het was vermakelijk, en het was in Amsterdam. Maar verder valt het tegen.
July 11, 2022
⭐️⭐️⭐️⭐️
July 19, 2022
Had me er veel van voorgesteld maar het viel me tegen. In plaats van een roman was het meer een aaneenschakeling van columns, waarbij het niet duidelijk is of deze fictief zijn of autobiografisch. En dan die titel… slim bedacht, meer is het niet. Toch nog twee sterren omdat die flutverhaaltjes wel redelijk goed geschreven zijn.
January 13, 2023
Dit is het eerste boek dat ik lees van Pieter Waterdrinker. Ik vind zijn schrijfstijl aangenaam. Het verhaal vind ik wat mager. Het lijkt erop dat hij het heeft meegemaakt en het verhaal dus in zijn schoot geworpen kreeg, maar ik mis de relevantie. Het deel met personage Otto Brons vind ik het minst interessant, terwijl dat het verhaal is. De verhalen eromheen, over schrijverschap, de literaire wereld, zijn vrouw, Rusland etc., vind ik vele malen interessanter. Het verhaal vond ik dus niet zo boeiend, maar door zijn manier van schrijven zal ik zeker nog eens een boek van hem lezen. Lees dit boek, want het geeft ook een aardige bespiegeling over de tijd van corona. Daarover wil ik niet per se lezen, maar daar komen we als lezer toch niet onderuit denk ik. Dan kun je het beter op deze manier lezen, hij vindt er wat van namelijk en dat is wel weer leuk.
July 27, 2022
Eindelijk krijgt de schrijver de lof die hij verdient en met ‘Biecht aan mijn vrouw’ is Pieter Waterdrinker inmiddels aan zijn tiende boek toe. Als een volleerd meester in de geromantiseerde autobiografische (non?)-fictie, waagt ook hij zich pretentieloos als een rasverteller aan zijn persoonlijke corona-roman.
De lezer krijgt een nuchtere, vermakelijke en heel plastische weergave van een avontuurlijke, bewogen pandemieperiode. Sappig met een meer dan gemiddelde dosis mensenkennis, zet Waterdrinker twee kleurrijke protagonisten Otto en Jeva neer die (on)bewust vergeten, verborgen, verboden herinneringen, gedachten en gevoelens in hem oproepen. ‘Je leeft maar heel kort, maar een enkele keer. En als je straks anders wilt, kun je niet meer. Mensch, durf te leven!’ Het tart alle verbeelding dat die historisch moeilijke periode bijna naadloos is overgelopen in een zo mogelijk nog zwaardere menselijke tragedie die de wereldverhoudingen, inclusief vele persoonlijke levens, overhoop haalde en haalt. Dit gegeven wordt ongetwijfeld de insteek voor een volgende roman!
De lezer krijgt een nuchtere, vermakelijke en heel plastische weergave van een avontuurlijke, bewogen pandemieperiode. Sappig met een meer dan gemiddelde dosis mensenkennis, zet Waterdrinker twee kleurrijke protagonisten Otto en Jeva neer die (on)bewust vergeten, verborgen, verboden herinneringen, gedachten en gevoelens in hem oproepen. ‘Je leeft maar heel kort, maar een enkele keer. En als je straks anders wilt, kun je niet meer. Mensch, durf te leven!’ Het tart alle verbeelding dat die historisch moeilijke periode bijna naadloos is overgelopen in een zo mogelijk nog zwaardere menselijke tragedie die de wereldverhoudingen, inclusief vele persoonlijke levens, overhoop haalde en haalt. Dit gegeven wordt ongetwijfeld de insteek voor een volgende roman!
October 10, 2025
Geen bijzondere roman. Er gebeurt te weinig, het verhaal kabbelt voort. Maar het belangrijkste kritiekpunt is: wat er valt er nu daadwerkelijk op te biechten?! Hoewel er een aantal elementen worden opgespeeld, een jaloerse Russische vrouw (Julia), een jong huppelend hertje (Jeva), haar zwarte ex-vriend Winston Wow en een een succesvolle rijke goed uitziende jeugdvriend Otto Brons, leidt dat uiteindelijk allemaal niet tot een spannend, interessant verhaal. Je krijgt eerder het gevoel dat corona ook dit verhaal heeft platgegooid. Wat wel interessant is, is de omslag. Een zelfportret van de impressionistische schilder Lovis Corinth met zijn twintigjaar jongere vrouw Charlotte, wil Waterdrinker hier dan misschien iets meezeggen of is hij dat (ook) vergeten en vindt hij het gewoon een mooi schilderij ;-)
In de toekomst misschien nog wel Tsjaikovskistraat 40 lezen, die roman schijnt wel het lezen waard te zijn. Kortom, Biecht aan mijn vrouw is goed 'leesbaar' zeker voor een gemiddelde havo-leerling maar het heeft weinig te maken met goede literatuur.
In de toekomst misschien nog wel Tsjaikovskistraat 40 lezen, die roman schijnt wel het lezen waard te zijn. Kortom, Biecht aan mijn vrouw is goed 'leesbaar' zeker voor een gemiddelde havo-leerling maar het heeft weinig te maken met goede literatuur.
May 1, 2022
Knap stukje ‘coming to maturity’.
Pieter Waterdrinker is 60 en schreef tijdens de turbulente coronatijden een autobiografische roman over zijn tanende lijf en leden, terwijl de nog binnenin levende jeugdige mannelijke frivoliteit smeekt om invulling.
Ondertussen maant zijn intelligentie, mooie vrouw hem vanuit la douce France aan om snel terug te keren in de hoop dat zijn verstand het zal halen op zijn illusoire drift.
Een knap stukje ‘coming of maturity’, al heeft de auteur sinds de inval van Putin in Oekraïne nu wel heel andere katten te geselen. Hopelijk kan hij hij met zijn Julia gauw weer naar Tchaikovskystraat 40.
Acclaimed Author of “The Long Song Of Tchaikovsky Street”
https://www.thetimes.co.uk/article/th...
Pieter Waterdrinker is 60 en schreef tijdens de turbulente coronatijden een autobiografische roman over zijn tanende lijf en leden, terwijl de nog binnenin levende jeugdige mannelijke frivoliteit smeekt om invulling.
Ondertussen maant zijn intelligentie, mooie vrouw hem vanuit la douce France aan om snel terug te keren in de hoop dat zijn verstand het zal halen op zijn illusoire drift.
Een knap stukje ‘coming of maturity’, al heeft de auteur sinds de inval van Putin in Oekraïne nu wel heel andere katten te geselen. Hopelijk kan hij hij met zijn Julia gauw weer naar Tchaikovskystraat 40.
Acclaimed Author of “The Long Song Of Tchaikovsky Street”
https://www.thetimes.co.uk/article/th...
March 14, 2023
Wat ik leuk vond aan dit boek was dat het zon goed beeld schepte van de lockdown, zeker in het begin. Die beschrijving van de vlucht uit Berlijn en de verlatenheid van Amsterdam vond ik prachtig.
Ik vind ook de komst van de vorige bewoonster ofwel de aanhang van de vorige bewoner van het schrijversappartement heel boeiend, alsmede de bekakte ingezakte vroegere schoolvriend Otto. Wat een vreselijke figuur en jammer dat het niet anders met hem afliep.
Ik wil niet teveel weggeven maar het eind vond ik haast hilarisch. De titel zet je op een spoor maar de ontwikkelingen gaan alle kanten op en als je aan het eind bent moet je heel even ademhalen om het allemaal nog eens te overdenken. Tenminste dat was mijn ervaring.
Waarom ik het toch geen 5 sterren geef, heeft met het zeurderige gebel tussendoor te maken.
Ik vind ook de komst van de vorige bewoonster ofwel de aanhang van de vorige bewoner van het schrijversappartement heel boeiend, alsmede de bekakte ingezakte vroegere schoolvriend Otto. Wat een vreselijke figuur en jammer dat het niet anders met hem afliep.
Ik wil niet teveel weggeven maar het eind vond ik haast hilarisch. De titel zet je op een spoor maar de ontwikkelingen gaan alle kanten op en als je aan het eind bent moet je heel even ademhalen om het allemaal nog eens te overdenken. Tenminste dat was mijn ervaring.
Waarom ik het toch geen 5 sterren geef, heeft met het zeurderige gebel tussendoor te maken.
July 10, 2024
Waterdrinker is een veelschrijver geworden. Ik herlas het boek omdat ik niet meer wist waarover het ging- kennelijk geen verpletterende indruk gemaakt de eerste keer. Leuk om terug te lezen over de corona tijd. Zijn alter ego hangt rond in Amsterdam en verteld via vrij willekeurige ontmoetingen wat hem bezighoudt. Zijn kinderloosheid is een duidelijk thema, even vreest hij dat hij toch vader kan zijn en dan van een geestelijk en lichamelijk gehandicapte. Troost hij zich zo? Best hardvochtig. Ook figureert een jeugdrivaal, die het ogenschijnlijk rücksichtlos goed is gegaan. De ik- figuur voelt zich moreel beter en de ‘vriend’ wordt ook afgevoerd in een rolstoel. Het boek heeft zeker leuke en rake passages, maar komt in zijn geheel behoorlijk rancuneus over. Niet het interessantste boek van Waterdrinker.
This entire review has been hidden because of spoilers.
November 15, 2022
Had nog nooit een boek van deze man gelezen, al werd hij me links ende rechts aangeraden, en ja, begint u rustig over 'The Male Gaze': ik kocht het boek vanwege dat genoemde aandringen, en omdat de omslag me intigreerde. Was geen weggegooid geld, want de man schrijft helder, slim heen en weder springend over de tijdlijn, met een vleug Mulisch, altijd goed, en met begrip voor de lezer die graag de vaart erin houdt.
Als zijn 11e boek weer over zijn huwelijk gaat, zal ik het zeker aanschaffen en lezen, want ik ben wel benieuwd, hoe de gebeurtenissen uit dit boek na een grondige bespreking in het verre Rusland, waar hij woont, hun invloed op het evrdere verloop van die feestelijke relatie hebben.'
Als zijn 11e boek weer over zijn huwelijk gaat, zal ik het zeker aanschaffen en lezen, want ik ben wel benieuwd, hoe de gebeurtenissen uit dit boek na een grondige bespreking in het verre Rusland, waar hij woont, hun invloed op het evrdere verloop van die feestelijke relatie hebben.'
August 23, 2022
Na Tsjaikovskistraat 40 en Poubelle is "Biecht aan mijn vrouw" een minder interessant boek. In het verhaal ziet het er naar uit dat Waterdrinker een eenvoudig overspel moet gaan opbiechten. Dat blijkt niet het geval; hij weet er meer dan dat uit te halen. Of het daarmee een boek is dat bij de toppen van zijn schrijven hoort, betwijfel ik. Het boek is geschreven in de periode dat Waterdrinker en zijn vrouw noodgedwongen door corona buiten Petersburg verbleven. Ze brachten een deel van de tijd gescheiden door; hij als "artist in resendence'. Een leuk verhaal, luchtig geschreven, maar ook wat dunnetjes.
February 13, 2023
Genoeglijk lezend verhaal over hoe Pieter Waterdrinker tijdens Corona een week of twee doorbrengt in een ‘schrijvershuis’ in Amsterdam.
Heel beeldend beschrijft hij over hoe ze net voor de lockdown uit Berlijn naar hun huis in St Petersburg zijn gegaan en vervolgens naar Frankrijk ‘gevlucht’.
Daarnaast over zijn belevenissen in Amsterdam, waar zomaar een eerdere gast uit het huis komt binnenvallen, een jonge vrouw (Jeva) Dan komt hij ook nog een oude schoolvriend (Otto Brons) tegen, en die blijkt dan Jeva ook te kennen. Eigenlijk rijgt hij zo een aantal losse verhalen aan elkaar vast met als rode draad dat hij zijn vrouw (die Frankrijk zit) niet heeft verteld over Jeva.
Heel beeldend beschrijft hij over hoe ze net voor de lockdown uit Berlijn naar hun huis in St Petersburg zijn gegaan en vervolgens naar Frankrijk ‘gevlucht’.
Daarnaast over zijn belevenissen in Amsterdam, waar zomaar een eerdere gast uit het huis komt binnenvallen, een jonge vrouw (Jeva) Dan komt hij ook nog een oude schoolvriend (Otto Brons) tegen, en die blijkt dan Jeva ook te kennen. Eigenlijk rijgt hij zo een aantal losse verhalen aan elkaar vast met als rode draad dat hij zijn vrouw (die Frankrijk zit) niet heeft verteld over Jeva.
June 2, 2022
Dit boek las zo heerlijk weg. Het speelt zich af tijdens de pandemie en ergens een klein beetje kneuterig. Zijn vrouw die constant belt en samen wil koken op afstand. Het schrijvershuis waar hij verblijft, zo benieuwd of dat ook echt bestaat. Irritante mensen zoals Otto en Jeva die je zelf in het dagelijks leven zou mijden, maar nu voor een grappige twist zorgden. De seksscènes hoeven van mij niet zo, maar waren ook geen pagina’s lang. Benieuwd of er nog een boek komt over de oorlog nu in Rusland. En zou zijn baas van de krant echt bestaan?
This entire review has been hidden because of spoilers.
April 10, 2023
Hoewel redelijk vermakelijk en lekker vlot geschreven, vond ik het ook weer typisch Nederlands in negatieve zin. De losse, onzedelijke mateloosheid, neergezet als onschuldige jeugdigheid. De schrijver brengt het luchtig om een lach uit te lokken, maar het onderwerp vind ik eigenlijk totaal niet om te lachen.
De cover laat genoeg zien natuurlijk, maar omdat het in een boekenpakket zat wat een geschenk was, wilde ik het niet ongelezen laten. Gelukkig was de schrijver niet expliciet in omschrijven van onzedelijkheden. :)
De cover laat genoeg zien natuurlijk, maar omdat het in een boekenpakket zat wat een geschenk was, wilde ik het niet ongelezen laten. Gelukkig was de schrijver niet expliciet in omschrijven van onzedelijkheden. :)
May 21, 2022
De eerste helft van het boek maakte een goede indruk vanwege een zeer verzorgde stijl en een interessant verhaal vermengd met jeugdherinneringen. Toen Otto Brons ten tonele verscheen verdween de serieuze toon en verloederde het verhaal wat. Ik heb wat invloeden bespeurd van Houellebeck (parenclubs), Julian Barnes (de gehandicapte zoon van de moeder die een vriend van haar dochter verleidt) en Epsteins praktijken. De contacten met Julia verwaterden tot wat flauwe intermezzi.
This entire review has been hidden because of spoilers.
October 8, 2024
Op mijn werk bakken ze heerlijk brood, maar aangezien we met kinderen werken mogen ze hier in het Deense land geen zout toevoegen aan het te bereiden voedsel. Gevolg: lekker brood waarbij je toch bij elke hap denkt : hier had zout in gemoeten / gemogen / niet misstaan. En dat is precies wat ik heb bij dit boek: er had iets meer vonk in gemogen. Je voelt dat het daarmee wel had kunnen flitsen. Het blijft nu steken in een beetje vlak proza over een meisje dat opeens blijft eten en een mogelijke zoon en bijna naar de sexclub te zijn gegaan. Meer zout alsjeblieft!
This entire review has been hidden because of spoilers.
May 24, 2022
Wederom een vermakelijk boek van Pieter Waterdrinker. Een verhaal vol drank en seks in zijn kenmerkende schrijfstijl. Het brengt je terug naar de coronatijd, die we gelukkig achter ons hebben gelaten. Blijft wel bizar dat terwijl ik als brave burger netjes thuiszat, andere mensen grootschalige feestjes hielden. Verschil moet er zijn.
May 12, 2022
Een echt Waterdrinker Verhaal in coronatijd. Wel onthutsend te lezen dat een aantal mensen maling hebben aan alle toen geldende regels en door blijven feesten, zuipen en sex hebben met jan en alleman.
June 15, 2022
Leest lekker weg, maar vond het boek in eerste instantie nogal oppervlakkig en miste een diepere laag. De tweede helft wordt het persoonlijker met een rake en ontroerende beschouwing over de kinderloosheid van Pieter en vrouw Julia. Vier sterren is naar boven afgerond.
Displaying 1 - 30 of 61 reviews