Smil maakt een sterk punt in de discussie over klimaatverandering: Voor de productie van, wat hij noemt, de 'vier pijlers van onze moderne beschaving' (ammoniak, kunststoffen, staal en beton) zijn we nog steeds zwaar afhankelijk van fossiele brandstoffen. Dit zal in de komende decennia ook niet meteen veranderen. Nieuwe technologie is meer sexy dan onze basistechnologieën, maar zijn langs de andere kant ook minder essentieel.
De auteur merkt terecht op dat de mens tot veel in staat is, maar dat ons vermogen om onze toekomst vorm te geven (of te voorspellen) tegelijk zeer beperkt is.
Los van de interessante toevoeging aan de klimaatdiscussie had dit boek wel een goede redacteur kunnen gebruiken. Smil causeert graag, sleurt er allerhande bronnen bij en verliest, ondanks de beperkte omvang van het boek, vaak zijn focus. Er wordt zelfs een paragraaf gewijd aan wat, volgens Smil, het ideale menselijke dieet is...
De auteur komt op mij ook over als een grumpy old man. Hij geeft bijvoorbeeld graag af op mobiele telefoons en twitter. Zijn gezaag is helaas niet creatief of ironisch verwoord, waardoor dit boek geen leuke lectuur is.
Drie of vier hoofdstukken waren de moeite, de anderen (maar mijn mening) niet. Die drie waren wel fundamenteel om de klimaatuitdaging te begrijpen.
Spoileralert: ook als we onze instituties immuniseren tegen de leugens van de fossiele industrie, de macht van de vermogenden doorbreken door de rijkdom te herverdelen, en tijd en middelen vrijmaken voor inclusieve participatieve processen , blijven we met gigantische uitdagingen zitten. Die uitdagingen zijn immers gelinkt met de uitstoot gekoppeld aan de productie van basismaterialen die noodzakelijk zijn om aan de basisbehoeften van 8 miljard mensen te kunnen voldoen. Voeding, staal, beton, kunststoffen.
Zijn drastische politieke hervormingen noodzakelijk om tot oplossingen te komen?
Vaclac spreekt zich daar niet over uit en geeft hoegenaamd geen positieve vooruitzichten. Hij geeft wel de middelen om je begrip van de uitdaging naar een hoger niveau te tillen - wat overigens zijn enige bedoeling was.
Eindelijk een werk van Vaclav Smil gelezen. Wat een deceptie. De toon is arrogant, de vorm een tirade en de inhoud is een combinatie van open deuren en simplismen.
Smil klopt zichzelf op de borst omdat hij 'wetenschapper' is om vervolgens 300 pagina's te vullen met vooringenomenheden over gamende jongeren, cruiseschepen, naïeve vegetariërs, intercontinentaal vliegen en heerlijke jamón ibérico. Onderwijl legt hij met simplistische regel-van-drie-berekeningen volledige onderzoeksdomeinen naast zich neer. Tot slot is ook deze Nederlandse vertaling slordig.
Interesting topics and the author appears to be very well informed. Reading is at times difficult due the vast amount of numbers and the shifts between various topics.
De hoofd boodschap heb ik begrepen. De ontwikkelingen in historisch perspectief te laten zien is interessant. De redenering om zaken terug te brengen naar de energie is ook interessant. Maar de hoeveelheid data, feitjes, berekeningen zijn voor een absolute alpha te veel. Daarbij vervalt de schrijver, vooral in de 2 laatste hoofdstukken, in herhaling. En als pleitbezorger van de kernenergie vergeet de schrijver oplossingen voor het afval.