Труд

Les Quatre Évangiles #2

by Émile Zola, Емил Зола

This is an EXACT reproduction of a book published before 1923. This IS NOT an OCR'd book with strange characters, introduced typographical errors, and jumbled words. This book may have occasional imperfections such as missing or blurred pages, poor pictures, errant marks, etc. that were either part of the original artifact, or were introduced by the scanning process. We believe this work is culturally important, and despite the imperfections, have elected to bring it back into print as part of our continuing commitment to the preservation of printed works worldwide. We appreciate your understanding of the imperfections in the preservation process, and hope you enjoy this valuable book.

Genres: France, French Literature, Classics

606 pages, Hardcover

First published January 1, 1901

About the author

Émile Zola was a prominent French novelist, journalist, and playwright widely regarded as a key figure in the development of literary naturalism. His work profoundly influenced both literature and society through its commitment to depicting reality with scientific objectivity and exploring the impact of environment and heredity on human behavior. Born and raised in France, Zola experienced early personal hardship following the death of his father, which deeply affected his understanding of social and economic struggles—a theme that would later permeate his writings.
Zola began his literary career working as a clerk for a publishing house, where he developed his skills and cultivated a passion for literature. His early novels, such as Thérèse Raquin, gained recognition for their intense psychological insight and frank depiction of human desires and moral conflicts. However, it was his monumental twenty-volume series, Les Rougon-Macquart, that established his lasting reputation. This cycle of novels offered a sweeping examination of life under the Second French Empire, portraying the lives of a family across generations and illustrating how hereditary traits and social conditions shape individuals’ destinies. The series embodies the naturalist commitment to exploring human behavior through a lens informed by emerging scientific thought.
Beyond his literary achievements, Zola was a committed social and political activist. His involvement in the Dreyfus Affair is one of the most notable examples of his dedication to justice. When Captain Alfred Dreyfus was wrongfully accused and convicted of treason, Zola published his famous open letter, J’Accuse…!, which condemned the French military and government for corruption and anti-Semitism. This act of courage led to his prosecution and temporary exile but played a crucial role in eventual justice for Dreyfus and exposed deep divisions in French society.
Zola’s personal life was marked by both stability and complexity. He married Éléonore-Alexandrine Meley, who managed much of his household affairs, and later had a long-term relationship with Jeanne Rozerot, with whom he fathered two children. Throughout his life, Zola remained an incredibly prolific writer, producing not only novels but also essays, plays, and critical works that investigated the intersections between literature, science, and society.
His legacy continues to resonate for its profound impact on literature and for his fearless commitment to social justice. Zola’s work remains essential reading for its rich narrative detail, social critique, and pioneering approach to the realistic portrayal of human life. His role in the Dreyfus Affair stands as a powerful example of the intellectual’s responsibility to speak truth to power.

Reviews

[Το Άθχημο γατί του θενιόρ Γκουαναμίρου · Rating 5 out of 5]

Επιτέλους ο παλιός καλός Ζολά. Μετά από την αποτυχία της «Γονιμότητας», το δεύτερο μέρος της ημιτελούς τετραλογίας με γενικό τίτλο «Τα Τέσσερα Ευαγγέλια» , η «Εργασία», κατάφερε και να διηγηθεί μια ενδιαφέρουσα ιστορία με πολλές ανατροπές, και να εκφράσει απόψεις και θεωρίες οι οποίες έχουν ένα στέρεο φιλοσοφικό υπόβαθρο και να προσφέρει ενδιαφέροντες χαρακτήρες αναλύοντας σε βάθος τον ψυχισμό τους, αναπτύσσοντας διεξοδικά τις προσωπικότητες των ηρώων (που δεν είναι πλέον μονοκόμματοι και χοντροκομμένοι, δεν είναι καρικατούρες, αλλά ολοζώντανες μορφές). Λογικά, ο συγγραφέας, θα πρέπει να δέχτηκε κάμποση κριτική από τους αναγνώστες του γιατί αναφέρει σε μια επιστολή του προς τον άγγλο εκδότη του:

«Δεν έχω πρόθεση να διασκεδάσω τους ανθρώπους ή να τους προκαλέσω ρίγη ενθουσιασμού. Απλά θέτω ενώπιόν τους ορισμένα προβλήματα και κάποτε προτείνω και ορισμένες λύσεις, εκφράζοντας αυτό που θεωρώ σωστό και αυτό που θεωρώ λάθος. Μόλις τελειώσω τα «Ευαγγέλιά μου»,μόλις ολοκληρωθεί και η «Αλήθεια» και η «Δικαιοσύνη», είναι πιθανό να ξαναγράψω συντομότερα και πιο χαρούμενα βιβλία. Προσωπικά αυτό θα με συνέφερε περισσότερο, αλλά για την ώρα εκτελώ ένα καθήκον, τον οποίο μου επιβάλλει η κατάσταση της χώρας μου». (βλέπε: Zola. A life, Frederick Brown, σελ.789).

Την «Εργασία» την διάβασα από μια σπάνια ελληνική μετάφραση του 1901 του Ηλία Οικονομόπουλου. Με την καθαρεύουσα πλέον δεν έχω κάποια δυσκολία, οπότε μπόρεσα να απολαύσω με άνεση την όμορφη ιστορία, του δεύτερου ευαγγελιστή, του Λυκ Φρομάν που φτάνει στην βιομηχανική πολιτεία του Βωκλαίρ και βλέποντας την εκμετάλλευση και τα βάσανα των εργατών και των αγροτών αποφασίζει να ιδρύσει μια κοινοπραξία με σοσιαλιστικό χαρακτήρα, βασισμένη στην φιλοσοφία του Φουριέ (Charles Fourier, 1772 – 1837). Είναι τόσες οι δυνατές σκηνές σε αυτό το έργο, τόσο το πάθος και η πίστη του συγγραφέα στο όραμά του, που είναι ομολογουμένως συγκινητικό. Ο θάνατος του καπιταλισμού επέρχεται χωρίς βία, ειρηνικά, γιατί δεν ξεκινάει από την οργισμένη επανάσταση των πολλών και καταδυναστευμένων, αλλά από την σοφία ορισμένων μεγαλοαστών που συνειδητοποιούν πως η αιτία της δυστυχίας, και της δικής τους και του λαού, οφείλεται στην μανία τους για συσσώρευση.

Στην ουσία δεν υπάρχουν καλοί και κακοί, η ζωή δεν είναι άσπρο – μαύρο. Επιτέλους εδώ ο Ζολά δεν πλασάρει φθηνό σοσιαλιστικό ρεαλισμό, αλλά πραγματικά οραματίζεται έναν δικαιότερο κόσμο. Όλοι οι άνθρωποι έχουν πάθη αλλά, αν κάποιος αποφασίσει να τα δρομολογήσει σωστά, θα πετύχει εξαιρετικά αποτελέσματα. Ο παλιός κόσμος, το κατεστημένο, η αστική τάξη που βγήκε νικήτρια από την Γαλλική Επανάσταση, με την διεφθαρμένη δημοκρατία της είναι πλέον ανεπαρκείς. Οι λίγοι, συγκεντρώνουν τα εισοδήματα, περνούν τον χρόνο τους με απολαύσεις, σε κατάσταση πλήρους οκνηρίας, ενώ η εργατική τάξη, η πολυπληθέστερη, αμείβεται με ψίχουλα, σκλάβα του εξοντωτικού ωραρίου,με μόνη διέξοδο τον αλκοολισμό και την συγκαλυμμένη οργή, που εκδηλώνεται συνήθως με αντικοινωνικές συμπεριφορές και ενδοοικογενειακή βία.

«Αυτό που πρεσβεύουμε σήμερα, είναι η τελική μάχη ανάμεσα στους ολίγους προνομιούχους, οι οποίοι έχουν υπεξαιρέσει τον πλούτο και τις μεγάλες εργατικές μάζες που διεκδικούν να πάρουν πίσω, όσα εδώ κι αιώνες τους έχουν κλέψει. Η ιστορία μας διδάσκει το πως οι λίγοι κατέκτησαν τη μέγιστη ευτυχία εις βάρος όλων των υπολοίπων και πώς έκτοτε οι βασανισμένοι παλεύουν να επανακτήσουν τη χαμένη τους ευτυχία. Κατά τα τελευταία πενήντα χρόνια ο αγώνας κατέστη αδυσώπητος, και πλέον μπορεί κανείς να δει τους πλούσιους να τρέμουν από τον φόβο τους και να παραχωρούν κάποια από τα προνόμιά τους».

Το πρόβλημα σύμφωνα με τον Ζολά, είναι πως οι αριστερές δυνάμεις είναι πολλές και κατακερματισμένες. Υπάρχει πλήρης συμφωνία ως προς τις επιδιώξεις τους, αλλά χάσμα, ακόμα και μίσος, ως προς τον τρόπο και τις μεθόδους επίτευξής τους. Άλλο πρόβλημα επίσης είναι ο εθισμός των ανθρώπων σε μία κατάσταση, από την οποία δεν επιθυμούν να ξεφύγουν κι ας τους τσακίζει. Γιατί έχουν συνηθίσει στην εκμετάλλευση, στην δουλοπρέπεια, στην διαφθορά και δεν μπορούν να τα ξεπεράσουν όλα αυτά, δεν μπορούν να αποδεχτούν την πρόοδο και επιμένουν να μένουν κολλημένοι σε παρωχημένες πρακτικές, που τους δημιουργούν μεγαλύτερη ασφάλεια, γιατί έτσι έχουν συνηθίσει. Για παράδειγμα, οι έμποροι που λειτουργούν στην ουσία ως μεσάζοντες ανεβάζοντας τις τιμές καθώς αγοράζουν δίνοντας δέκα στον παραγωγό και πουλάνε στα εκατό, είναι άμεσα θιγόμενοι από τις ανταλλακτικές πρακτικές τις οποίες εφαρμόζει ο Λυκ. Αντιδρούν με μίσος και επιθετικότητα, γιατί βλέπουν με φρίκη τις ζωές τους να καταρρέουν και τον τρόπο ζωής τους να ανατρέπεται.

Κι όμως όσο κόστος κι αν έχει μια τέτοια ανατροπή, είναι τελικά η μόνη λύση. Σε ένα σημείο, ο Ζολά βάζει έναν γέρο βιομήχανο, που έχει δει όλη την οικογένειά του να σαπίζει από τις άσκοπες σπατάλες, τις εκκεντρικότητες που προκύπτουν από την οκνηρία και την έλλειψη στόχων, να ξεσπάει και να ζητάει από τους κληρονόμους του να δώσουν πίσω στον λαό, όσα του έχουν κλέψει:

«Πρέπει να τα επιστρέψετε πίσω, γιατί πεθαίνει όποιος κλέβει τα αγαθά του άλλου. Δώστε τα πίσω, είναι η μόνη θεραπεία, η μόνη ασφάλεια,η μοναδική ευτυχία που υπάρχει. Πρέπει να τα επιστρέψετε, στο πνεύμα της δικαιοσύνης αλλά και του προσωπικού συμφέροντος, γιατί η ευδαιμονία του ενός έγκειται στην ευδαιμονία του συνόλου. Πρέπει να τα αποδώσετε για να εξασφαλίσετε μια καλύτερη ζωή μέσα στη γενική ευημερία και ειρήνη. Πρέπει να τα αποδώσετε γιατί, αν όλοι οι άδικοι κατακτητές, αν όλοι οι εγωιστές διακάτοχοι της κοινής περιουσίας επέστρεφαν αύριο τα πλούτη τα οποία σπαταλούν για να κάνουν τα βίτσια τους, τα μεγάλα κτήματα, τις μεγάλες εκμεταλλεύσεις, τα εργοστάσια, τους δρόμους, τις πόλεις θα ερχόταν αμέσως η ειρήνη, θα εξασφαλιζόταν η αγάπη ανάμεσα στους ανθρώπους και θα ήταν τόση η αφθονία,ώστε δεν θα υπήρχε ούτε ένας άνθρωπος μόνος και δυστυχής».

Ο Ζολά εστιάζει στην αξία της δημιουργικής εργασίας, στην ανατροφή και τη σωστή εκπαίδευση των παιδιών, στα δικαιώματα της εργαζόμενης γυναίκας, στην σημασία του ελεύθερου έρωτα, στην προστασία των ασθενών και την ηλικιωμένων.Στην κολεκτίβα του δεν υπάρχουν εργάτες και αφεντικά, όλοι είναι μέτοχοι, συνιδιοκτήτες και μοιράζονται τα κέρδη. Το κοινό συμφέρον είναι το συμφέρον του καθενός ξεχωριστά. Και ο έρωτας, η φιλία, η αγάπη, η κατανόηση είναι οι κινητήριες δυνάμεις.

Εντύπωση μου έκανε επίσης, το γεγονός ότι τον Ζολά τον απασχολεί το ενδεχόμενο της εξάντλησης των ορυκτών υλών για την παραγωγή ηλεκτρισμού και ως λύση σε αυτό το πρόβλημα προτείνει την αξιοποίηση της ηλιακής ενέργειας.

Θα μπορούσε άραγε αυτός ο κόσμος να γίνει κάποτε πραγματικότητα; Ο Ζολά στην «Εργασία» δεν ωραιοποιεί καταστάσεις. Περιγράφει των αγώνα του ήρωά του, να επιβληθεί πάνω από τρομερές αντιξοότητες. Στο τέλος καταλήγει να πει πως ο παλιός κόσμος, με τα σάπια του θεμέλια, μοιραία θα καταρρεύσει, το ζήτημα είναι θα τί γεννηθεί από αυτά τα ερείπια. Ένα τόσο ωραίο και ενδιαφέρον βιβλίο που ωστόσο είναι δυσεύρετο. Και η αγγλική μετάφραση είναι η παλιά, λογοκριμένη. Όπως και να έχει ίσως να μην υπάρχει και ζήτηση πλέον για ένα τέτοιο βιβλίο. Ίσως οι περισσότεροι μέσα μας να έχουμε παραιτηθεί από τέτοιου είδους ουτοπίες και να τις θεωρούμε ανεφάρμοστες. Αλλά η ιδέα και μόνο μιας αναίμακτης κι ειρηνικής μετάβασης από μια αφόρητη κατάσταση σε μια νέα βελτιωμένη, αυτό και μόνο μου προξενεί πολύ θετικά συναισθήματα.

[Andrew Noselli · Rating 5 out of 5]

This work concerns Zola's fantasy of the growth of a new society guided by the formation of a healthy association of labor groups and the overthrowing of the wage-system that the author sees as enchaining humankind to a system of rewards and punishments.  It leaves one asking, why did this society of the future not come to fruition at the time it was written, in the early 20th century, or sooner ?  The masters of war saw to it that man would be continuously divided along racial and class lines, along any lines they could devise that would serve as a pretext for the exploitation of capital, to make any flickering flame of intellectual talent but to bend to become the slave and the penitent of capital.  The invention of atomic weapons was the final triumph of the real politics of war, the two great wars of the 20th century saw to it that humanity would forever be unsatisfied with reality-presented-as-fact; humanity withers and fades away in the triumph of commercialism and mass-culture, religion disappears under the fallen edifice of a church not longer supported in a world where money is God and greed becomes society's sole guiding principle.  When work becomes a matter of manipulating the instruments that one has been accustomed to since just after leaving the nursery, as in Zola's society of the future, the postmodern age begins as the workers reconstruct society on the basis of a female-centered empathy for the poor and abused, those citizens previously relegated to society's contemptuous negligence.  This book is very relevant for 21st century America and, specifically, for a post-Trump political age.

[Steve Gordon · Rating 5 out of 5]

A beautiful, beautiful, beautiful book. It is a shame of exponential proportions that it is only available in a shabby print on demand version instead of a shiny, new, mass market Penguin edition. Shame!

[Nonethousand Oberrhein · Rating 4 out of 5]

Le rêve de la cité de demain
Parti comme une analyse de l’alternative communautariste à la société capitaliste de son époque, le roman se transforme doucement mais sûrement en rêve utopique, anticipant des technologies à peine imaginées à l’heure de la publication. Un inébranlable optimisme envers l’humanité et ses expressions (principalement sciences et technologies) habite l’auteur tout le long de la narration, mais ne le distrait pas de sa mission dédiée à décortiquer les courantes sociales (communisme, socialisme, anarchie, pour en finir avec communautarisme et capitalisme) qui agitaient les esprits de son temps. Un livre qui finalement laisse en ombre la trame, priorisant le message.

[Trounin · Rating 3 out of 5]

Коммуны строились во Франции и тут же разрушались. Но оставались те, кто мечтал заново построить коммуну. Они строили — она разрушалась. И опять оставались желающее повторить. Эмиль Золя решился показать пример очередного строительства идеального общества через понимание коммуны. Идея, заранее обречённая на провал, нашла воплощение в романе «Труд». Всё обязательно рухнет, чтобы возродиться вновь, чтобы вновь рухнуть.

(c) Trounin

[sabiha ㅤ]

Bu sayfaların her birine ya kalbimi, ya gözyaşımı ya da ruhumu bıraktım. Bazı sayfalara ikisi ya da üçü birden.

[Samo Klasici · Rating 5 out of 5]

Emile Zola: Rad II

Zola je bio poznati socijalist i u ovom romanu nam opisuje borbu između starog (kapitalističkog) svijeta i novog (socijalističkog) svijeta. U Zolino vrijeme se činilo da će tada relativno nova ideja socijalizma prevladati i zato je Zola socijalizam predstavljao kao nešto novo, napredno, pravednije i bolje od robovlasničkog izrabljivačkog kapitalizma.

U romanu pratimo usporedno rad dviju tvornica i suživot dva svijeta. Jedna tvornica je socijalistički ustrojena, druga je kapitalistički ustrojena. Pratimo i Luca Fromenta, glavnog lika, upravitelja socijalističke tvornice, graditelja novog boljeg društva, poštenog čovjeka, socijalista i sanjara kroz kojeg je očito Zola donekle prikazao sebe.

Da ne otkrivam kraj (koji je pomalo netipičan za Zoline romane) treba samo reći da je ovaj roman, kao i svaki Zolin, zanimljiv i da ga se isplati uzeti u ruke i pročitati. Zola je jedan od najvećih pisaca u povijesti i svaki njegov roman je kulturno blago.