'In dit verhaal wil ik op een onnadrukkelijke wijze laten zien wat het betekent om ontworteld te zijn. En richting geven aan ons zoeken naar een huis, naar een deur, naar een omhelzing.'
Abdelkader Benali las het wereldberoemde boek Eindelijk thuis van Henri Nouwen en schreef dit verhaal, geïnspireerd op zijn eigen ervaringen met thuiskomen en de relatie tot de ouders.
Benali was born in Morocco, but came to Rotterdam at the age of four. Later he moved to Amsterdam. Except novels and plays Benali also writes articles and reviews for various Dutch newspapers and magazines.
Abdelkader Benali ging al jong het huis uit om zijn eigen weg te gaan. Hij is de oudste zoon van het gezin van zijn ouders met acht kinderen. Hij wil iets terugdoen voor zijn moeder, deels uit schuldgevoel. Dat wordt een reisje naar de Hermitage in Petersburg om daar het schilderij ‘ de terugkeer van de verloren zoon’ van Rembrandt te zien. Zo komt Abdelkader weer wat dichter bij zijn moeder en uiteindelijk ook bij zijn vader. Hij legt een verband tussen het leven van Rembrandt en dat van moderne migranten. Ook Rembrandt begon als een vreemdeling in Amsterdam.
Zoon neemt zijn moeder mee op een tripje naar de Hermitage in St. Petersburg, om het schilderij De terugkeer van de verloren zoon van Rembrandt te bekijken. Dat is natuurlijk niet zomaar ... Een gevoelig verslag, mooi.
Het is maar een piepklein boekje, maar het raakte me wel. Ook al heb ik op het eerste gezicht weinig gemeen met Benali, een heeft mijn moeder ook weinig gemeen met zijn moeder, ik herken veel in de relatie. De belangst, het schuldgevoel, de meestal onuitgesproken wrijving met de andere kinderen...
Kort maar krachtig. Hoewel ikzelf geen andere afkomst heb naast Nederlands kan ik mijzelf zien in de ervaring van Benali: het verlaten van een gespannen thuis, met gevolgen voor de familie-verhoudingen en verwijt van jongere leden. Het is mooi verwoord met verwijzingen naar de schilderkunst.