นับแต่นี้เป็นต้นไป

by เนวิกา

“ถ้าไม่แต่งงานภายในหนึ่งปีนับจากนี้ จะเกิดเหตุอาเพศขึ้น”
นักวิเคราะห์ข้อมูลสาวอย่างจารุพิชญ์ อยากจะหัวเราะคำเตือนของหมอดูเหลือเกิน หากหมอดูแก่ๆ คนนั้นไม่ใช่ยายของเธอ ผู้เป็นเจ้าสำนักดูดวงเรือนรู้ฟ้าอันโด่งดัง
และงานแต่งนั่นก็คงไม่ยากอะไร ถ้าไม่ใช่ว่าเธอเพิ่งโดนวายุวิชญ์ แฟนหนุ่มที่ยายทายทักว่าดวงสมพงษ์กันทุกประการ ทิ้งมาหยกๆ โดยที่เธอไม่ทราบสาเหตุด้วยซ้ำ

ร้านนับแต่นี้ เป็นร้านกาแฟเปิดใหม่ข้างเรือนรู้ฟ้า ร้านหน้าตาธรรมดาๆ แถมเจ้าของก็ดันหน้าตาอมทุกข์เสียอีก จารุพิชญ์คงไม่คิดเข้าไปเฉียดใกล้ร้านนี้ หากธวิศ เจ้าของร้านไม่ใช่เพื่อนร่วมงานของวายุวิชญ์ และคงเป็นผู้เดียวที่จะช่วยเธอให้ได้รู้ว่า เพราะเหตุใจแฟนเก่าจึงทิ้งเธอไป โดยที่เธอเองไม่รู้เลยว่า แท้จริงแล้วธวิศก็เจอเรื่องราวอะไรมามากเช่นกัน

ณ ร้านกาแฟ...ที่สองดวงใจอันมีบาดแผลได้พานพบ กลายเป็นสถานที่แห่งความอบอุ่น และเป็นจุดเริ่มต้นแห่งการลุกขึ้น...แล้วนับหนึ่งใหม่อีกครั้ง

Genres: Novels

392 pages, Paperback

First published March 1, 2022

About the author

การศึกษา
โรงเรียนเตรียมอุดมศึกษา
คณะอักษรศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย
The University of Edinburgh

Reviews

[Clairdenoon · Rating 5 out of 5]

#นับแต่นี้เป็นต้นไป
#เนวิกา




#พี่ทิว-ธวิศ (37ปี)
#เจ้พิชญ์-จารุพิชญ์(33ปี/เป็นเพื่อนกับจันทร์พิจิก นางเอกจันทร์จารใจ)


"ในช่วงเวลาที่โลกใจร้ายกับผม การที่ผมได้พบคุณที่ใจดีและสดใสมันทำให้ผมไม่ได้รู้สึกสิ้นหวังกับการใช้ชีวิตมากจนเกินไป พอรู้ตัวอีกที ผมก็อยากไปที่นับแต่นี้ในทุกเช้า ..."

"...จะเป็นทุกอย่างที่พิชญ์อยากให้พี่เป็นเสมอ"

"พี่เลยตั้งชื่อร้านว่านับแต่นี้...เพราะอยากให้มันเป็นจุดเริ่มต้นของความตั้งใจและความหวัง
...นับแต่นี้ ไม่ว่าจะสุขหรือทุกข์ ขอให้ตัวเองยังมีพลังที่จะผ่านพ้นทุกๆวันไปได้"


สำหรับเรา~นับแต่นี้เป็นต้นไป ของ เนวิกา
-เป็นหนึ่งในหนังสือที่ออกช่วงงานหนังสือมีนา2565ที่เป็นwishlistที่เล็งไว้และเราลัดทุกคิวมาอ่าน
-เป็นนิยายที่พูดถึงชีวิตหลังความสูญเสียคนที่รัก ทั้งจากเป็น จากตาย ชีวิตที่ต้องอยู่ต่อไป เยียวยาหัวใจที่เป็นแผล และเปิดใจเริ่มต้นกับอะไรใหม่ๆ

~อ่านจบแล้วมี4ข้อที่อยากบอก....คือ

1.ตั้งแต่อ่านงานของเนวิกามา5เรื่อง ณ ตอนนี้ชอบเรื่องนี้สุดเลย
เรื่องนี้เนวิกาดูมาแนวปลงๆกับชีวิต เหมือนผู้บรรลุโสดาบันมาแต่งนิยายโปรดสัตว์โลก และเพราะการสูญเสีย พลัดพราก จากลาเป็นเรื่องธรรมดาที่มนุษย์ทุกคนต้องพบเจอ ตอนอ่านเรื่องนี้ก็เลยมีน้ำตาซึมๆ มียิ้มๆ มีหลับๆตื่นๆ มีขำๆเป็นหย่อมๆกับมุกโบ๊ะบ๊ะและความบันเทิงของชาวคณะแห่งเรือนรู้ฟ้า เฮฮากับสารพัดชื่อเมนูสุดครีเอท อ่านจบแล้วรู้สึกดีมีแรงใจ ได้คิด ไตร่ตรองอะไรหลายๆอย่าง อยากไปนั่งชิลที่ร้านนับแต่นี้บ้างจัง...🥰
และที่ไม่เคยเป็นมาก่อนตอนอ่านงานของเนวิกาจบคือ....เกิดความอยากอ่านเรื่องของจิรพัทธ์ต่อ(น้องชายเจ้พิชญ์)อย่างแรง... รอออออเลยค่ะ 😍

2.เป็นนิยายสีขาว ที่ถ่ายทอดมุมมองแนวคิดในเรื่องความรักของผู้ใหญ่
ทั้งพระเอก พี่ทิว(พ่อม่ายเมียเท) นางเอก พิชญ์(สาวที่ถูกแฟนหนุ่มที่คบมา7ปีบอกเลิกฟ้าผ่า)ผ่านปสก. ทั้งดีร้าย ผ่านร้อนผ่านหนาวมาพอสมควร ความรักของพวกเขา จึงไม่ใช่ความคลั่งรักหลงใหลรุ่มร้อนเร่งเร้า แต่เป็นความสุข สงบ ร่มเย็น ทางใจ เป็นคอมฟอร์ทโซนของกันและกัน คนอ่านก็เลยจะหลับ😴 เอ้ย ได้ซึมซับกับความรักแบบคนมีวุฒิภาวะ มีสติสัมปชัญญะเขารักเขาชอบกัน เป็นกำลังใจให้กันและกัน มีผู้หลักผู้ใหญ่ในครอบครัวรู้เห็นเป็นใจ คอยชง คอยขยี้ คอยสนับสนุนจุนเจือ มันอาจจะไม่ใช่ความรักที่หวือหวา แต่มันฟูๆนุ่มๆอบอุ่นๆละมุนๆกรุ่นๆกลิ่นกาแฟ

3.ข้อควรรู้(สักนิด)ถ้าคุณจะมาชิลที่ร้านนับแต่นี้...

(1)มาวันธรรมดาจะได้เจอกับผจก.ร้านชื่อเขม
แต่ถ้ามาเสาร์-อาทิตย์จะเจอเจ้าของร้านชื่อพี่ทิว..(วิศวกรหนุ่มที่มีเมียแล้ว)
ทั้ง2ชงอร่อยเหมือนกัน เลือกได้ตามสะดวก

(2)ร้านนับแต่นี้เป็นร้าน"เพ็ทเฟรนด์ลี่"
น้องหมาน้องแมวนกแก้ว สัตว์เลี้ยงเข้าได้ เจ้าของร้านใจดีไม่ดุ


(3)นอกจากเครื่องดื่ม ~เบเกอรี่ของร้านนี้ก็อร่อยมากกก
และยังเป็นขวัญใจสายมู เพราะแต่ละเมนูล้วนมีชื่อเสริมสิริมงคลที่ครีเอทโดยทายาทเรือนรู้ฟ้า เช่น เบาหนี้,ชาเขียวเหนี่ยวทรัพย์,ชีสเค้กเลขที่ออก,มอคค่าปัดขวาติดฯลฯ หากดูดวงที่เรือนรู้ฟ้าเสร็จแวะดื่มกาแฟ ขนมนมเนยที่นับแต่นี้ ก็จบครบเลย

(4)ว่ากันว่าเจ้าของร้านหน้านิ่ง...ยิ้มยาก มีกลิ่นอายคล้ายผู้ถือเพศบรรพชิต ดูสงบนิ่ง มีออร่าพุทธังสรณังคัจฉามิแผ่รอบตัว ให้ฟีลคล้ายบัวที่อยู่พ้นน้ำ
...ถ้าใครไปแล้วเจอพี่ทิวเจ้าของร้าน..ให้ลองเอ่ยชื่นชมเมียพี่เขาดู...คุณอาจจะได้เห็นของแรร์เช่น.."ลักยิ้มพี่ทิว"
และคุณอาจจะได้ขนมนู่นนี่แถมเป็นพิเศษ 😆

4.คือดี👍🏻
ถ้าเบื่อๆnc เบื่อพระเอกแบดๆ รู้สึกอยากอ่านอะไรที่มีมากกว่าความเป็นนิยาย มากกว่าความรักความหลงใหลคลั่งไคล้ อยากอ่านอะไรที่เบิกเนตร จรรโลงจิตจรรโลงใจ อ่านแล้วรู้สึกเป็นผู้ใหญ่ อ่านแล้วได้คิดตาม ฮีลใจที่เป็นแผล ทุกข์ระทมจากการสูญเสีย การพลัดพราก เสนอแนะวิธีทำใจให้ผ่านพ้นเรื่องแย่ๆ เรียนรู้ที่จะมีชีวิตอยู่อย่างมีความหวัง มีพลังใจเริ่มต้นใหม่ นับแต่นี้เป็นต้นไป ...ลองอ่านเรื่องนี้ดูค่ะ💕

[Patrawan Dear]

#นับแต่นี้เป็นต้นไป / เนวิกา

เป็นนิยายรักที่มีความลุ่มลึกประมาณหนึ่ง นำเสนอปมและข้อคิดอันทันสมัย แต่ยังมีบาลานซ์ที่ดีกับความเชื่อด้านโหราศาสตร์

เราชอบการพูดถึงปัญหาต่าง ๆ แบบดูไม่ยัดเยียด แฝงทัศนคติเชิงบวก และการเปรียบเปรยที่มาถูกที่ถูกเวลา ทำให้ไม่เบื่อ แม้คำซ้ำ เช่น คำว่า "นับแต่นี้" จะมาบ่อย แต่กลับทำให้ใจฟู เพราะดูเหมือนจะเป็นตัวแทนของความหวังอันสดใสที่รออยู่เบื้องหน้าไปแล้ว

และเพราะเรื่องนี้เป็นเรื่องราวของคนทำงานธรรมดา ๆ ในสังคม เรื่องราวต่าง ๆ ที่เกิดขึ้น สถานการณ์ที่ตัวละครประสบพบเจอ จึงเป็นเรื่องที่ใกล้ตัว สัมผัสได้ ง่ายต่อการเข้าถึง ซึ่งเป็นทางถนัดของเนวิกาอยู่แล้ว

ท่ามกลางนิยายผสมเลิฟซีนที่มีอยู่เกลื่อนตลาด เรื่องนี้เป็นสายขาวที่มีจุดดึงดูดใจจุดอื่น ที่ไม่ได้ด้อยไปกว่ากันเลย อ่านจบเหมือนได้อะไรกลับไปขบคิดต่อนิดหน่อยด้วย

เคยไหมคะ ที่อ่านนิยายแล้วไม่หวือหวา ไม่กรี๊ดพระเอก ไม่ลุ้นอะไร แต่รู้สึกเหมือนได้รับการปลอบโยนแบบเบา ๆ

อ่านเรื่องนี้จบ เรารู้สึกอย่างนั้นค่ะ :)

[Lily 百合花 · Rating 5 out of 5]

ชื่อเรื่อง – นับแต่นี้เป็นต้นไป
ผู้แต่ง – เนวิกา

ตัวละคร
จารุพิชญ์ (พิชญ์) อายุ 33 ปี
ธวิศ สิทธิศิริสวัสดิ์ (ทิว) อายุ 37 ปี

รีวิวหลังอ่าน

เรื่องใหม่ล่าสุดของน้องนุ้ย เนวิกา หนังสือและ e-book เพิ่งวางขายเมื่อวานนี้ เราก็กดซื้อทันที แล้วก็อ่านทันที 555+ แล้วเมื่อคืนคือเรานอนไม่หลับ เพราะตอนกลางวันชงกาแฟดำแรงไปหน่อย ตาค้างเลย เข้ากับเรื่องราวในหนังสือมากที่มีกาแฟ อิอิ พอนอนไม่หลับเลยอ่านยาวจนถึงตีสามครึ่ง จบบทที่ 18 อะ แค่คืนเดียวอ่านไปเกินครึ่งเรื่องแล้ว อ่านแล้วติดพันมาก ถ้าไม่คิดว่าควรจะนอน ก็คงจะได้อ่านยันเช้าอะ

เป็นการทำสถิติการอ่านที่ไม่ได้เกิดขึ้นมานานมากแล้ว แต่ช่วงนี้ถ้าได้อ่านนิยายของนักเขียนที่เราติดตามผลงานทุกเรื่อง ไม่ว่าเรื่องอะไรออกใหม่ เราสามารถตะลุยจบได้อย่างรวดเร็วจนน่าแปลกใจ แล้ววันที่เริ่มอ่านก็มักจะเป็นวันที่นอนไม่หลับพอดี ก็เลยนอนอ่านด้วย e-Reader ไปเลย 555+

วกกลับมาที่เรื่องราวของเล่มนี้ เรื่องนี้เป็นเรื่องราวของจารุพิชญ์ เพื่อนสนิทสุดเลิฟของจันทร์พิจิก หรือจันทร์จ๋าของพี่เจตน์จ๋า ซึ่งแน่นอนว่ามีฉากพี่เจตน์ จันทร์ แห้ว โผล่มาแจมๆ ด้วย เป็นสีสันของเรื่องเลยทีเดียว

ครอบครัวของธวิศนั้น ตอนแรกเรางงๆ นึกว่าเคยโผล่มาในเรื่องร้านลึกลับ เพราะทุกคนชื่อขึ้นต้นด้วย ธ. หมดเลย เอาจริงๆ แอบคิดว่าพี่ทิวอะเป็นตัวละครจากเรื่องร้านลึกลับด้วยซ้ำ 555+ แล้วก็คิดว่าน้องนุ้ยน่าจะชอบการตั้งชื่อตัวละครด้วยตัวอักษร ธ. เป็นชื่อจริง และ ท. เป็นชื่อเล่น แอบทักไปถาม ก็เห็นว่าตอนแรกตั้งชื่อซ้ำกับเรื่องร้านลึกลับด้วย 555+

ตอนแรกเราคิดว่าชื่อพี่ทิว ไปซ้ำกับพระเอก “แว่วเสียงประกาย” 555+ ตะกี้เลยไปดูมา อ๋อออ ชื่อจริง “ทิวากร” ชื่อเล่น “วา” ไม่ใช่ “ทิว” แต่อย่างใด 555+ เกือบจะแซวผิดแล้วหน้าแตกสินะเรา

เรื่องนี้ละมุนละไมมาก ประทับใจกับการตั้งชื่อบทแต่ละบทมากๆ ชอบชื่อเรื่อง ชอบบทที่มีทั้งชื่อนับแต่นั้น เป็นต้นมา นับแต่นี้ เป็นต้นไป คือแบบประทับใจมากจริงๆ ไหนจะชื่อที่เกี่ยวกับกาแฟ แล้วก็จะเล่าถึงชีวิตของใครในบทๆ นั้นไรงี้ อ่านแล้วรู้สึกละเมียดละไมในหัวใจมากมาย

เรื่องนี้ถามว่าปมตัวละครหนักมากไหม เราว่าหนักมากนะ เผลอๆ ปมของพี่ทิวคือหนักและหน่วงกว่าพิชญ์อีก แต่ทั้งสองก็ก้าวผ่านด้วยกันได้ ในยามที่อีกคนมองไม่เห็นหนทางที่จะก้าวเดินออกจากหลุมที่ตัวเองตกลงไป ก็ได้อีกคนเป็นมือที่คอยดึงขึ้นมาให้ก้าวเดินต่อไปได้ เป็นอะไรที่ประทับใจมาก การดึงขึ้นมานั้นไม่ใช่การเข้าไปช่วยจัดการหรืออะไร แต่เป็นการให้คำแนะนำ แล้วก็อยู่ข้างๆ กันในวันที่รู้สึกเหมือนไม่มีใคร

สำหรับเรื่องการที่พี่ทิวคิดว่าตัวเองนั้นใช้ชีวิตเรียบง่ายแบบนี้ต่อไปดีกว่า ไม่อยากเติบโตก้าวหน้าในหน้าที่การงาน เพราะเจอประสบการณ์จากคนเป็นพ่อมานั้น ทำให้เราคิดว่าจริงๆ เรานั้นเราก็คงเป็นแบบพี่ทิวอะ 555+ เพราะเราชอบแบบทำงานเงียบๆ ของเราไป ไม่ต้องรับผิดชอบอะไรมาก ขอแค่ให้งานเป็นไปอย่างราบรื่นก็พอแล้วไรงี้ พออ่านเลยแบบเข้าใจเลย ฉันเข้าใจ ถึงฉันจะไม่ได้มีปมแบบพี่ทิวก็ตามนะ

จะแอบแซวอีกเรื่อง ชื่อจารุพิชญ์กับวายุวิชญ์ ที่เป็นอดีตแฟนของพิชญ์นั้น ทำเอาเราคิดว่าหรือสองคนนี้เป็นพี่น้องกัน ชื่อคล้ายกันมากๆ 555+ จนบางครั้งอ่านๆ ไปก็จะงงๆ ว่าเดี๋ยวนะ พูดถึงใครอยู่ ต้องมีสติในการอ่านนิดหน่อย แค่ตอนเจอชื่อธวิศ ธีทัต เราก็งงไปแล้ว 555+

จุดที่ไม่ชอบวินด์มากๆ ก็คือการที่จะบอกเลิกนั้น ทำไมไม่คุยให้จบๆ ทำไมต้องปิดการสื่อสารทุกช่องทาง แล้วทำให้ฝ่ายที่ถูกบอกเลิกนั้นเจ็บปวดทรมานใจจากการที่ไม่รู้อยู่ฝ่ายเดียว นอกจากนี้ตลอดเวลาที่คบหากันก็ชอบพูดจาด้อยค่าพิชญ์ จนทำให้พิชญ์นั้นเลิกวิ่ง ใส่แต่กางเกงขายาว ไม่กินตับ โดนบ่นว่าขาใหญ่จนกลายเป็นปมในใจไป

เรื่องที่พูดถึงปมด้อยคนอื่นนั้น เอาจริงๆ เรื่องพวกนี้อะ เราว่าตอนเด็กๆ ก็คงเผลอพูดออกไปโดยไม่ได้ตั้งใจ แต่ตอนนี้เมื่อคิดได้ว่าอดีตแก้ไขไม่ได้ ปัจจุบันเราก็ต้องคิดให้ดีก่อนพูด แล้วก็อย่าคิดว่าเรื่องบางเรื่องเป็นแค่เรื่องล้อเล่นขำๆ เพราะคนฟังจะไม่ได้ขำตามด้วยจริงๆ

เป็นเรื่องที่ให้แง่คิดดีๆ มากมายหลายๆ เรื่อง เราแอบน้ำตาซึมในตอนที่เฉลยปมของพี่ทิว และการที่พี่ทิวได้คุยกับพี่ทัตอีกครั้ง เป็นอะไรที่ทำให้น้ำตาไหลจริงๆ เรื่องราวอาจจะไม่ได้ชวนลุ้นหรือตื่นเต้นอะไร แต่เพราะความที่ไปเรื่อยๆ เช่นเดียวกับความสัมพันธ์ของพี่ทิวกับน้องพิชญ์ที่ค่อยๆ ก้าวเดินไปเรื่อยๆ แบบไม่รีบเร่งนั้น อ่านแล้วรู้สึกอบอุ่นหัวใจมากๆ มากจนบอกไม่ถูกเลยจริงๆ

ชอบการเล่นมุกกันโบ๊ะบ๊ะมากมายระหว่างพี่ทิวกับพิชญ์มากๆ 555+ สไตล์การพูดของพิชญ์จริงๆ ถ้าได้เจอกับของขวัญคงจะมันน่าดู บันเทิงมากๆ เลยอะ ว่างๆ จันทร์อย่าลืมพาพิชญ์ไปเม้าท์มอยกับของขวัญบ่อยๆ นะ กริกริ น่าจะเข้ากันได้ดีเลย (นี่ก็พูดข้ามไปอีกเรื่อง 555+)

ชอบชื่อเมนูที่ตั้งกันในร้าน เป็นเมนูที่แบบว่าถ้าเจอร้านกาแฟแบบร้านนับแต่นี้ ฉันคงจะเข้าไปอุดหนุนบ่อยๆ แล้วบอกว่าขอเมนูชาซีลอนเย็นหวานน้อยให้ด้วยนะ 555+ อ่านไปก็หิวไป อยากกินขนมที่พี่ทิวทำ ที่ทุกคนคอนเฟิร์มว่าอร่อย

เห็นความดูดวงแม่นของแม่หมอเรือนรู้ฟ้า ก็ทำเอาอยากแวะไปดูดวงบ้างจัง แวะไปดูดวงเสร็จ ก็แวะไปกินกาแฟร้านนับแต่นี้ของพี่ทิว รวมถึงขนมอร่อยๆ ด้วย อิอิ

แนะนำให้อ่านกันนะคะ สำหรับคนที่ชอบแนวละมุนละไมอบอุ่นหัวใจ อ่านไปจิบกาแฟไป หาขนมอร่อยๆ กินแกล้มกาแฟ เป็นนิยายฟีลกู้ดที่เราประทับใจมากจริงๆ ค่ะ

นับๆ แล้วเราเองก็อ่านผลงานของน้องนุ้ยครบทุกเรื่องแล้ว แล้วก็เฝ้ารอเล่มต่อไปอย่างใจจดใจจ่อ อ่านผลงานน้องนุ้ยมาตั้งแต่ปี 2015 ตอนนี้ 2022 แล้ว และนับแต่นี้ก็จะยังคงติดตามผลงานของน้องนุ้ย เนวิกาต่อไป ^_^

[สปอยล์]

จารุพิชญ์ หรือพิชญ์ เป็นหลานสาวของยายเธอเจ้าของเรือนรู้ฟ้า ยายบอกว่าจะต้องแต่งงานภายในหนึ่งปี ไม่งั้นจะเกิดอาเพศ แต่ตัวเธอนั้นเพิ่งถูกวายุวิชญ์บอกเลิกไปแบบไม่บอกเหตุผล นอกจากบอกว่าหมดรักแล้ว แล้วก็ปิดการติดต่อทุกช่องทาง ทำให้เธอสับสนมาก แบบว่าฉันผิดอะไรเนี่ย ต้องการแค่รู้เหตุผลเท่านั้นจริงๆ และด้อยค่าตัวเองว่าคงเพราะเราผิดแน่ๆ เลย

ทั้งสองได้รู้จักและคบหากันตอนเรียนต่อปริญญาโท ซึ่งคบกันมา 7 ปี โดยเธอกลับมาทำงานใช้ทุนได้ 8 ปีแล้ว เหลืออีก 2 ปีก็จะสามารถย้ายไปทำงานที่อื่นได้ ก็ได้แต่อดทนไป ซึ่งหลังๆ ที่คบหากันนั้น นานๆ จะเจอกันที และเหมือนเริ่มห่างกันออกไป น่าจะตั้งแต่ตอนที่เธอเคยพูดถึงเรื่องอนาคตการแต่งงาน การซื้อเรือนหอ และการมีลูกด้วยกัน หลังจากนั้นเขาก็ค่อยๆ ห่างออกไปทุกทีจนมาบอกเลิก

พิชญ์มีน้องชายคือจิรพัทธ์ ซึ่งมีพร่างพันมาคอยตามจีบ แล้วก็ปฏิเสธไปเป็นหลักร้อยครั้ง บอกว่าถ้าครบพันครั้งจะเลิกตามจีบ ทุกครั้งที่น้องชายกลับบ้านไปหายายนั้น จะพาแฟนใหม่ไปทุกครั้ง เหมือนยังหาคนที่ลงล็อกไม่เจอ ก็เลยคบหาทีละคนไปเรื่อยๆ จนกว่าจะเจอคนที่ใช่

พิชญ์ได้ไปร้านกาแฟเปิดใหม่ข้างๆ เรือนรู้ฟ้า ชื่อร้านนับแต่นี้ ไปครั้งแรกก็เจอชายหนุ่มเอามีดหันมาหา ทำเอาตกใจกลัวไปเลยนึกว่าจะทำอะไร แต่จริงๆ เขาเพิ่งปั่นน้ำผลไม้แล้วมันเลอะเทอะ หลังจากนั้นได้มาอีกเพราะยายฝากซื้อน้ำ เธอเลยลองสั่งกาแฟดู พบว่าอร่อยมากๆๆ แล้วก็ขนมที่เขาฝากยายนั้นก็อร่อยจริงๆ พอได้พูดคุยก็กลายเป็นได้เสนอแนวคิดต่างๆ ของการปรับร้านให้น่าสนใจ จนเขายอมคุยด้วยยาวๆ

พอได้คุยกันยาวๆ ก็เลยได้รู้ว่าชื่อธวิศ หรือทิว อายุ 37 ปี ทำงานที่เดียวกันกับวายุวิชญ์หรือวินด์ แฟนที่เพิ่งบอกเลิกเธอไป พิชญ์จำได้เพราะเคยเจอทิวอยู่รอบหนึ่งคือตอนที่ไปหาวินด์ที่ตึกเจแอล ตึกที่ทำงาน ก็เลยขอความช่วยเหลือทิวว่าช่วยตามส่องชีวิตของวิ���ด์ได้ไหม เป็นเรื่องราวของเพื่อนเธอที่โดนบอกเลิกโดยไม่รู้เหตุผล เขาก็เต็มใจช่วย แล้วก็นัดหมายวันกันที่จะไปตามรอยวินด์กัน

พิชญ์ได้แนะนำให้ตั้งชื่อเมนูใหม่ๆ แล้วก็ปรับราคาของกาแฟให้เหมาะสม รวมถึงแนะนำจิรพัทธ์ น้องชายตัวเองที่เป็นสถาปนิกมาปรับทำร้านให้เขาใหม่ ทิวประทับใจบ้านนี้มากจริงๆ ยายกับป้าเอกรัตน์ก็เป็นมิตรกับเขามากๆ แนะนำฮวงจุ้ยพร้อมบอกว่าเลขที่ 69 นี้ดี พิชญ์ก็คอยให้ความช่วยเหลือและคำแนะนำ แถมยังแนะนำจนทำให้ร้านปรับโฉมใหม่ได้ดีกว่าเดิมมากๆ

นอกจากนี้ยังติดต่อให้พี่เจตน์มาโปรโมทร้านโดยพาเพิร์ลมาด้วย วันที่พาพี่เจตน์มานั้น ทิวตกใจเลย แบบว่าไม่คิดว่าดาราดังขนาดนี้จะมารีวิวร้านให้ ทำให้ได้ลูกค้าเพิ่มขึ้นไปอีก

ส่วนเรื่องของวินด์นั้น หลังจากตามรอยทำให้พบว่าใช้ชีวิตแบบปกติเลย เลิกงานก็ไปฟิตเนส เลยไปแอบส่องจากร้านอาหาร ซึ่งโปรวันนั้นคือโปรวันวาเลนไทน์ แล้วตอนนั้นพิชญ์ก็เดือดวินด์มาก เลยทำให้ทิวรู้แหละว่าจริงๆ คือเรื่องของพิชญ์เอง ไม่ใช่เรื่องของเพื่อนที่ไม่มีตัวตนคนนั้น และเพราะได้การปลอบใจจากทิว ทำให้พิชญ์คิดได้ และเริ่มก้าวเดินต่อไป โดยตัดสินใจดักรอวินด์ตรงตึกที่ทำงาน เพื่อจะได้คุยให้จบๆ ไป

วินด์ก็บอกเหมือนเดิมว่าเพราะหมดรักแล้ว และอาจจะหมดรักตั้งแต่ตอนพูดถึงเรื่องเรือนหอการแต่งงานและมีลูก ซึ่งพิชญ์เองก็รับได้ และคิดว่าดีแล้วที่ได้คุยกันให้จบๆ ไป วินด์ก็ยังคงด้อยค่าในตัวพิชญ์หลายๆ อย่าง เพราะตลอดเวลาที่คบหากันนั้น วินด์ไม่ชอบที่พิชญ์ชอบกินตับ ก็ห้ามกิน พิชญ์เคยวิ่งจนมีกล้ามเนื้อที่ขา ก็บ่นว่าขาใหญ่ จนเธอมักจะใส่กางเกงขายาวเพื่อปกปิด ความเป็นตัวของตัวเองแทบจะลดน้อยลงไป เมื่อถูกด้อยค่าโดยแฟนของตัวเอง

เมื่อคุยจบทุกเรื่องราวก็ทำให้ตัดสินใจเดินหน้าต่อ ด้วยการกลับมากินของที่อยากกิน แต่งตัวเปิดขา กลับไปวิ่งเหมือนเดิม หลังจากที่หยุดวิ่งมานาน กลับมาร่าเริงแจ่มใสและมีชีวิตชีวาจนคนรอบตัวสัมผัสได้จริงๆ

ด้านทิวนั้นจริงๆ เขาเป็นคนหน้านิ่งมาก แทบจะไม่ได้ยิ้มเลย เหมือนคนที่ผ่านปมชีวิตหนักๆ มาโดยตลอด โดยเขาทำงานประจำที่เดียวกับวินด์ ตำแหน่งเท่ากันเลย วินด์พยายามที่จะเอาตำแหน่ง Senior Manager ให้ได้ ซึ่งตำแหน่งนี้จริงๆ ทิวเคยได้รับการเสนอมาหลายครั้ง แต่ก็ปฏิเสธทุกครั้ง ด้วยปมของครอบครัวที่เขาเจอ เขาเลยคิดว่าเขาชอบใช้ชีวิตแบบราบรื่น ไม่ต้องก้าวหน้าในหน้าที่การงาน แค่ทำงานไปเรื่อยๆ ให้ราบรื่นในแบบของตัวเองก็พอแล้ว

ทิวมีพี่ชายชื่อธีวัต หรือพี่ทัต แล้วก็น้องชายชื่อธันวาหรือทัน โดยพี่ทัตนั้นแต่งงานกับสมฤทัย หรือพี่ส้ม พยายามมีลูกกันมาตลอด แต่ก็ไม่มีสักที พี่ชายของเขามักจะหน้านิ่งเฉย จนเขากับพี่เข้ากันไม่ค่อยได้ นานๆ จะเจอกันที และเขามักจะโทษว่าพี่ชายตัวเองไม่ค่อยสนใจห่วงใยพ่อที่จากไปเลย ตอนที่พ่อป่วยหนัก ก็เป็นทิวที่คอยอยู่ดูแลบ่อยๆ ตอนเด็กแม่หย่ากับพ่อ เพราะพ่อทำงานหนัก มีธุรกิจของตัวเองแต่ก็ล้มเหลว แล้วแม่ก็ไปแต่งงานกับพ่อเลี้ยงที่เป็นประธานบริษัทปูน ตอนนี้พี่ทัตก็ทำงานในบริษัทของพ่อเลี้ยง แล้วก็พยายามชวนทิวไปทำด้วย แต่ทิวก็ไม่ไป โดยตอนเด็กก็ตัดสินใจไปอยู่กับพ่อเลี้ยง ยิ่งทำให้ทิวมีอคติกับพี่ตัวเองมากขึ้นไปอีก

ธันวานั้นก็อยู่สวีเดนยาวๆ เลย ตอนที่พ่อป่วยหนักและเขาคอยดูแล เลยทำให้เขาแทบจะล้มทั้งยืน พ่อจากไปเมื่อหกเดือนก่อน ชื่อชัยพล และหลังจากนั้นหนึ่งเดือนเขาก็หย่ากับพร้อมกานต์ ภรรยาที่คบหากันมา 4 ปี และแต่งงานกันมา 7 ปี เหตุที่เข้ากันไม่ได้ เพราะพร้อมอยากจะก้าวหน้าในการงาน อยากจะพุ่งตรงไปเรื่อยๆ ในขณะที่ทิวนั้นไม่อยากเลื่อนตำแหน่ง ไม่อยากทำอะไรให้ก้าวไปข้างหน้า ความต้องการในหลายๆ อย่างก็สวนทางกัน พร้อมเคยปฏิเสธการไปทำงานที่ต่างประเทศหลายครั้ง เพื่อครอบครัว และตอนที่พ่อเขาป่วยหนัก ก็ยังปฏิเสธอีกรอบ

ทิวมีเพื่อนสนิทคือโศภิดา โศนั้นมาดูดวงกับยายของพิชญ์ และได้แวะมาร้านของทิวด้วย โศเป็นภรรยาของศุภเดช เจ้านายโดยตรงของทิว ซึ่งตอนนี้โศโดนทำร้ายร่างกายอย่างหนัก ทิวเลยหาทางช่วยโดยให้ลูกน้องถ่ายภาพตอนที่ศุภเดชกับกนกอร ที่ทำงานด้านบัญชีนั้นมีความสัมพันธ์กัน แล้วพอส่งให้โศ โศก็จ้างอีกคนให้ทำเป็นส่งภาพผิดกลุ่ม และเพราะภาพลักษณ์ของกรรมการเสียหาย ศุภเดชก็โดนสั่งย้ายไปบริษัทลูก หนทางตำแหน่งก้าวหน้าของวินด์ก็หดหาย เพราะศุภเดชมักจะมีโปรเจ็กต์ดีๆ ให้กับวินด์เสมอ

ทิวเอาตัวรอดได้ว่าไม่รู้ไม่เห็นกับเรื่องภาพหลุด แล้วคราวนี้ศุภกร เจ้านายที่เคยเสนอตำแหน่งใหม่ให้ทิวมาตลอด ก็เรียกทิวมาให้ตำแหน่ง Senior Manager อีกครั้ง ทิวเลยยอมรับแล้วจริงๆ แล้วได้ยินว่ามีการทุจริตในหลายๆ โครงกานที่วินด์ดูแล เลยไปเตือนๆ บ้าง แต่ก็โดนเขม่นแหละ แต่ทิวก็ไม่ได้สนใจอะไร ก็คิดว่าได้บอกแล้ว

ในตอนที่พิชญ์ไม่รู้จะทำยังไงก็ได้ทิวช่วย ในตอนที่ทิวรู้สึกเคว้ง ก็ได้พิชญ์มาพูดและทำให้คิดได้ในอีกแง่ ทั้งสองมีความรู้สึกดีๆ ให้กัน ชอบกัน แต่ก็ยังไม่กล้าที่เริ่มความสัมพันธ์ครั้งใหม่กัน เพราะคนหนึ่งเพิ่งเลิกกับแฟนไปไม่นาน อีกคนก็เพิ่งหย่ากับภรรยาไป ถึงจะได้แรงเชียร์จากยายและน้องชายก็ตาม แบบฮาร์ดเซลล์มากเลย

ทวีรัตน์ เป็นแม่ของพิชญ์ เป็นหมอด้านมะเร็ง ซึ่งแวะมาซื้อกาแฟร้านทิวเลยทำให้ได้เจอกัน สรุปว่าเป็นคุณหมอที่รักษาพ่อของทิว เลยได้นั่งคุยกัน แล้วก็คิดว่าโลกกลมจริงๆ สุดท้ายทวีรัตน์ได้บอกว่าจริงๆ แล้วพี่ทัตนั้นนอกจากเป็นคนออกเงินค่ารักษาพ่อแล้ว จริงๆ พ่อป่วยก่อนหน้าที่ทิวจะรู้ แต่เพราะพี่ทัตกลัวว่าทิวยุ่งกับงานจะไม่มีสมาธิทำงาน เลยไม่ได้บอก เมื่อทิวรู้ เลยหาโอกาสไปเจอกับพี่อีกครั้งที่บ้าน

และได้รู้ว่าตอนที่พ่อป่วยหนักนั้น พี่ส้มก็แท้ง ตัวพี่ชายแบกรับความรู้สึกมากมาย รักแต่ก็ไม่ได้แสดงออกให้น้องได้เห็น แม่ที่หย่ากับพ่อไป ตอนพ่อเสียก็เสียใจหนักมากเช่นกัน เมื่อทิวได้รู้ความจริงและได้สละแว่นดำที่สวมอยู่ออก ก็ทำให้มองเห็นความรู้สึกที่แท้จริงของพี่ชาย และความสัมพันธ์ของทั้งสองก็เข้าใจกันดี

พร้อมเองก็กำลังจะไปทำงานต่างประเทศ ก่อนจะไปก็ได้มาเจอทิวที่ร้านกาแฟ ตอนนั้นทิวเริ่มคุยๆ กับพิชญ์แล้ว เลยคอยบอกและรายงานให้พิชญ์รู้ พร้อมกับเขาลากันด้วยดี หวังดีต่อกัน ยังคงติดต่อพูดคุยกันในฐานะเพื่อนที่ดีต่อกันต่อไป

พิชญ์คิดว่าเรื่องที่ควรแต่งงานภายในหนึ่งปีนั้น ไว้อีกครึ่งปีค่อยบอกทิวแล้วกัน เพราะไม่อยากให้เขาต้องมาคิดเรื่องนี้ แต่พอทิวได้ไปหายาย แล้วยายก็ได้บอกเรื่องนี้ ทิวบอกว่าถ้าเพื่อปกป้องพิชญ์เขาพร้อมที่จะจดทะเบียนด้วย ยายบอกว่าถ้าครบปีแล้วไม่มีอะไรเกิดขึ้นก็ค่อยหย่า แต่เขาบอกว่าคงจะไม่ แล้วทุกอย่างอยู่ที่พิชญ์จะตัดสินใจ

ตอนนั้นพิชญ์ไปภูเก็ตเพื่อไปทำงาน ตอนที่กำลังจะออกไปเที่ยวเล่นกับเพื่อน เขาโทรไปพอดี พอบอกว่ากลับมาจะจดทะเบียนสมรสกัน ทำเอาพิชญ์อ้างว่���ท้องเสียไม่ไปกับเพื่อน แล้วได้คุยกันจนยอมตกลง โดยบอกว่าจะกลับไปคุยกันต่อหน้าอีกที แล้วหลังจากนั้นเพื่อนดันรถชน ดีที่ไม่เป็นอะไรมาก แล้วพอพิชญ์โทรบอกยายและทิว เลยทำให้คิดกันว่าหรือนี่คือเรื่องอาเพศที่พิชญ์จะต้องเจอ

กลับมาไม่นานก็ได้จดทะเบียนสมรสกัน แต่ความสัมพันธ์ยังไม่ได้เป็นแฟนกันเลย ก็ค่อยๆ เรียนรู้คบหากันไปเรื่อยๆ ผ่านไปปีครึ่งถึงได้จัดงานแต่งงาน ตอนนี้พัทธ์ก็ได้คบหากับพร่างพันแล้ว แล้วหลังจากแต่งงานครึ่งปี โศก็มีแวะมาที่ร้านด้วย หลังจากเจอโศ ค่ำวันนั้นพิชญ์รู้สึกคลื่นไส้วิงเวียน แล้วบอกว่าประจำเดือนไม่มาด้วย ก็เลยเดากันว่าหรือว่าท้อง ก็เลยว่าจะไปซื้อที่ตรวจมาตรวจก่อน แล้วค่อยไปหาหมอกันในวันถัดไป พร้อมจับมือกันนับหนึ่งไปเรื่อยๆ ไปด้วยกันอีกนานเท่านาน

Start 20.55 น. Sat 26 Mar 2022
End 15.55 น. Sun 27 Mar 2022
Review Date 22.54 น. Sun 27 Mar 2022

[thitaree · Rating 5 out of 5]

เป็นเรื่องที่ยกให้ขึ้นหิ้งเลย เป็นเรื่องที่เกี่ยวกับจุดจบและการเริ่มต้นใหม่ของหลายๆตัวละคร ซึ่งหลายๆคนอาจจะมีความกล้าๆกลัวๆกับการที่จะต้องตัดสินใจบนทางเลือกบางอย่างขอ���ชีวิต นิยายเรื่องนี้เหมือนปลอบประโลมจิตใจมากๆว่าไม่ว่าเราจะเลือกทางไหน มันจะมีทางไปของมันเอง เรื่องบางเรื่องเราไปต้านทางลมไม่ได้ และถึงชีวิตจะล้มลุกคลุกคลานขนาดไหน ‘นับแต่วันนี้’ เราก็สามารถเริ่มใหม่ได้เสมอ

คาแรคเตอร์พระนางคือดีมาก ชอบคนแบบจารุพิชญ์มาก เหมือนเป็นพระอาทิตย์ให้กับพี่ทิว ส่วนคาแรคเตอร์พี่ทิวคือเรียลมาก คุณไรท์ถ่ายทอดปมของพี่ทิวออกมาได้ดีมากๆ เห็นพี่เขานิ่งๆแต่เวลาจีบ พี่แกก็ไม่ได้มาเล่นๆ สมกับที่ชอบดื่ม คัปปุช 😆😆

[Saisamphan K. · Rating 5 out of 5]

การเลิกลาก็ไม่ใช่เรื่องเลวร้ายเสมอไป .. หากเรากล้าที่จะเริ่มนับหนี่งใหม่อีกครั้ง ..นับแต่นี้เป็นต้นไป.. 4+7..0..1..2..3.. ชีวิตพี่ทิว ...7..0..1..2..3... ชีวิตพิชญ์ ... 🌿 ทั้งสองมาเริ่มต้นนับ 1 พร้อมกัอีกครั้ง .. แล้วก็เริ่มนับถึงตัวเลขที่ทั้งคู่ไม่เคยมาก่อน .. (Happy ending +1) 💕 อบอุ่น ละมุม อิ่มเอม ปลื้มปริ่ม... อยากไปดื่มกาแฟที่ร้านอ่ะ 555 ☕☕

😘 รู้สึกเข้าใจชีวิตขึ้นเยอะ ... ชอบตั้งคำถามกับตัวเอง .. คนที่พบการเลิกลาเขาจะเริ่มต้นใหม่อย่างไร...เราพบคำตอบในเรื่องนี้

😘 ความย้อนแย้ง -- ความหดหู่ของการเลิกลา..แต่ถูกถ่ายทอดอย่างอบอุ่น .. ทุกหน้าเต็มไปด้วยความรัก ความห่วงใย ความปรารถนาดีที่ให้ในมิตรภาพของกันและกันในตัวละคร..ความเศร้าถูกทดแทนมุมมองของปัญหาที่เปลี่ยนไป ..

😊 อีกอย่างที่ชอบมากคือ "ถ้อยคำแทนความรู้สึก" คำพูดดีๆ กินใจ .. เราค่อย ๆ อ่าน เก็บทุกคำ สื่อได้อย่างดีงาม เต็มไปด้วยพลังงานบวก 👏👏 ปรบมือให้นักเขียนค่ะ

🎈"..อย่าให้เลขศูนย์ในอดีต..มาทำให้ไม่กล้านับหนึ่งใหม่อีกเลย" 🌿

🎈"..การที่คนสองคนไปด้วยกันไม่ได้.. การบอกเลิกมันก็แค่เป็นจังหวะที่ใครเลือกจะบอกก่อนเท่านั้นเอง ดังนั้น ..คุณไม่ได้โดนทิ้ง"

🎈"เจ็ดปีน่าเสียดาย .. แต่เอาจริงชีวิตเรามันวัดด้วย 'ปริมาณ' ไม่ได้หรอก .. ต่อให้รักกันขนาดไหน รักกันแบบที่ว่ากล้าพูดได้เติมปากว่า..เต็มร้อย.. หรือจะรักกันมานานแค่ไหน ..พอถึงจุดหนึ่ที่ทุกอย่างมันเปลี่ยนไป ถึงวันจบ มันก็ต้องจบ แม้จะเจ็บแค่ไหน .. แต่ก็ต้องจากกันอยู่ดี "

🎈" .. ในเมื่อเขาหมดรัก และไม่เหลือเยื่อใย จะทำตัวให้น่าสงสารไป ก็ไรประโยชน์ ... ต้องทำตัวเองให้ดีขึ้น ต้องรักตัวเองให้มากขึ้น นั่นคือคำตอบของเธอ .. "

🎈"..ความสุขที่เกิดขึ้นจากเหตุการณ์ใหญ่ ๆ ในชีวิต พอผ่านไปช่วยระยะเวลาหนึ่ง ชีวิตก็จะรีเซ็ตกลับไปอยู่ที่จุดเดิม คือ จุดที่มีอารมณ์เรียบเฉยกับการใช้ชีวิต .." งานวิจัยกล่าวไว้

?? ถ้าจะชอบขนาดนี้..ไปซื้อเล่มเก็บไว้อ่านเถอะ 555 ก็ชอบอ่ะ 👍👍👍 แต่ละประโยคกินใจ .. ให้กำลังใจ .. บอกให้ไปต่อ .. อ่านแต่ละครั้งรู้สึกอ่อนไหวมาก .. อ่านไปน้ำตาจิไหล .. หน่วง หน่วง .. มาเป็นระยะ ๆ 😭😭

😊 รู้สึกหลงรักในทุกตัวละครในเรื่อง .. แม้กะทั้ง พัทธ์ .. หนุ่มน้อยที่รัก-เลิกเป็นเรื่องปกติ ก็ยังมีแง่มุมดี .. ให้คนอ่านเห็น

"ผมน่ะ ที่เลิกกับแฟนบ่อย เพราะผมมันเป็นคนประภทว่า ถ้าไปด้วยกันไม่ได้ ยังไงก็เลิกทันที แต่ก่อนจะเลิก ผมเปิดโอกาสให้ตัวเองศึกษาไง คบกันสองสามเดือน พอมั่นใจว่าไม่รอดก็่ค่อยเลิก พูดตรง ๆ ... ก็แค่ไม่อยากปิดโอกาสให้ตัวเอง แล้วระหว่างที่คบกับใคร ผมไม่ได้คุยซ้อนด้วยซ้ำ คบเป็นคน ๆ แต่แคตกลงที่จะคบเร็วเท่านั้น" พัทธ์กล่าวไว้ 😘😘

😊 'หมดรัก' .. ฟังกี่ครั้งก็เจ็บ .. เป็นมรสุมที่ พิชญ์และพี่ทิว พบเจอ 🥲🥲

😊 ยินดี 💐 กับพิชญ์ที่หลุดพ้นจาก 'การด้อยค่า' ของแฟนเก่า .. ดีใจด้วยที่เขาให้โอกาสในการกลับไปเป็นตัวเอง .. ใช้ชีวิตตัวเองที่อยากจะเป็น ..กลับไปวิ่ง ..กลับไปใส่กางเกงขาสั้น ..กลับไปกินกาแฟใส่น้ำตาล ..กลับไปกินก๋วยเตี๋ยวใส่เครื่องใน 😊.. โครตเป็นสิ่งที่ดีที่สุด .. ที่ได้กลับเป็นตัวเอง (●'◡'●)

👍อีกอย่างที่ชอบคือวิธีการเล่าเรื่อง .. จากคลุมเครือ -->> ชัดเจน ขึ้นเรื่อย ๆ ระหว่างอ่านไปก็อยากรู้ว่าพี่ทิวเลิกกับภรรยาเก่าด้วยสาเหตุอะไร .. ออกจะแสนดีปานนี้ .. ชวนให้ติดตาม ..

👍 เลือกอ่านเล่มนี้จากคะแนนใน goodread ที่สูง + การจองคิวหนังสือที่ยาวนานจาก TK park .. สุดท้ายก็ได้อ่านในวันที่ป่วยจากการฉีดวัคซีนโควิด .. จบเป็นเล่มที่ 97 ของปี 2022 .. สุขใจที่ได้อ่าน 💕

[clouds_day · Rating 5 out of 5]

ประลองงานแรกของเนวิกาที่เล็ง ๆ เอาไว้นานแล้วหลังเห็นรีวิว

อ่านจบขอปรบมือให้เลย อิ่มเอมใจมาก เป็นเรื่องของคนที่สูญเสียมาเจอกัน ปลอบประโลมกัน จับมือกันก้าวผ่านไปด้วยกัน

พิชญ์ (นางเอก) คบแฟนมา7ปี เลิกกันเพราะอีกฝ่ายหมดรัก เหตุผลเพราะคนรักเก่ามีความทะเยอทะยานสูง แอบกดให้นางเอกต่ำกว่าตัวเองเพราะแอบอิจฉา

พี่ทิว พระเอกใกล้วัยสี่สิบ เสียพ่อที่รักไป ซ้ำร้ายด้วยการโดนเมียหย่า เหตุผลเพราะเขาไม่พยายามทะเยอทะยานจะก้าวหน้า

เหตุผลในการชักจูงทั้งสองมาเจอกันดูคอนทราส แต่กลับเข้ากันได้อย่างไม่น่าเชื่อ

ตัวละครทุกตัวมีตรรกะที่ดีมาก อ่านแล้วได้รับพลังบวก ในทุกย่อหน้า

เห็นด้วยในประโยคที่บอกว่า การเตรียมตัวกับความเสียใจเป็นสิ่งที่ต่อให้ทำใจไว้ พอถึงเวลาเราก็แหลกสลายอยู่ดี

จดเป็นนักเขียนในดวงใจอีกคน

แนะนำเลยค่ะใครที่อยากลองอ่าน

[Lalabel · Rating 5 out of 5]

ดีงามมมมมม
มีหวานมีขม เพราะพระเอกเปิดร้านกาแฟ แถมน้ำส้มขนมหวานอีกหลายเมนู
ชอบความเรียลของเรื่องนี้
ในชีวิตไม่มีใครเจอแต่ความสุขตลอดหรอกค่ะ
เรื่องนี้เริ่มด้วยความทุกข์ ทั้งทุกข์จากความรักที่ไม่สมหวัง และทุกข์จากความพลัดพราก
แต่ด้วยความรักความเข้าใจ ความปรารถนาดีต่อกัน ทำให้ตัวละครผ่านมันมาได้
บางเรื่องที่เคยไม่เข้าใจ มองแต่มุมของตัวเองเพราะใช้ความอารมณ์ความรู้สึกเป็นหลัก
เมื่อมีคนมาช่วยชี้ให้เห็นมุมอื่นๆ ก็ทำให้ชีวิตดีขึ้นได้เยอะค่ะ

[Kanthida Ann · Rating 4 out of 5]

พระเอก ธวิศ ทิว 37
นางเอก จารุพิชญ์ 33

plotน่าสนใจมากๆถ้าอ่านจากคำโปรย เหมือนจะเกี่ยวกับเรื่องดูดวง
แต่พออ่านจริงๆไม่ได้เป็นเส้นเรื่องหลัก เพราะเส้นเรื่องหลักจริงๆจะเป็นการให้กำลังใจในการเริ่มต้นใหม่หลายๆแบบ

ตอนแรกที่เปิดอ่านคำนำนักเขียน 2 หน้าคือบ่อน้ำตาแตก เลยวางเล่มนี้ไปก่อนเลยยังไม่พร้อมจะรับความเศร้าในรูปแบบของการสูญเสีย

จนอ่านนิยายหนักๆมาหลายเลย แล้วอยากจะพักสมองบ้างถึงหยิบเล่มนี้มาอ่าน

เรารู้สึกว่าชื่อนางเอกกับแฟนเก่าคล้ายกันเกินไปหน่อย ความสัมพันธ์ดูมีความไม่ค่อยจริง เพราะวินด์นิสัยไม่ดีมากๆอยู���กันมา 7 ปี นางเอกไม่รับรู้ถึงตัวตนที่แท้จริงเลยหรอ ความจริงแค่ห่างกันเดือนสองเดือนน่าจะรับรู้ได้แล้วว่าความสัมพันธ์กำลังมีปัญหา และเพราะเรากำลังฉายกล้องไปที่นางเอก เราได้รับรู้ว่านางเอกมีชีวิตที่ดีขนาดไหน แต่ถ้าฉายกล้องไปที่ตัวละครวินด์ก็น่าจะมีเบื้องลึกเบื้องหลังความเปลี่ยนไปให้ได้เห็นและเข้าใจตัวละครมากขึ้นกว่าบทสรุปที่เห็นแค่ทะเยอทะยานมากเกินไป

ธวิศ อ่านมาค่อนเล่มถึงรู้ว่า อายุ 37 แต่งงานและหย่ามาแล้ว ที่จินตนาการมาทั้งหมดคือเหลว 55555555 จากที่อ่านเรายังไม่รับรู้ถึงความรู้สึกของการผ่านร้อนผ่านหนาวของตัวละครทิวเท่าไหร่ แต่อมทุกข์นี่รู้สึกได้ เรื่องที่อินคือความสัมพันธ์พี่น้องของธีวัต-ธวิศมากกว่า ถึงกับร้องไห้เมื่อบทสรุปเปิดเผยออกมา ตรงนี้นักเขียนทำได้ดีมากจริงๆ คนที่เจ็บปวดและใจสลายไม่จำเป็นต้องร้องไห้ให้ทุกคนได้เห็น บางทีคนที่ร่าเริงและยิ้มให้เราบ่อยที่สุดอาจผ่านเรื่องแย่ๆมากกว่าที่เราเจอมาก็ได้ คำแนะนำให้เข้าใจคนอื่นของนางเอกตรงนี้เราว่ามีประโยชน์และสามารถนำไปใช้ได้จริงๆ

บทพูดต่อปากต่อคำอ่านแล้วตลกจริงแต่ก็อดคิดไม่ได้ว่าเราพูดกันจริงๆแบบนี้ในชีวิตประจำวันหรือเปล่า อ่านแล้วก็ตลกแต่ไม่ได้อินมาก ช่วงหลังๆมันเรื่อยๆไปหน่อย คงเพราะชอบนิยายที่เนื้อเรื่องเข้มข้นมีการดำเนินเรื่องหลากฉากหลายสถานที่ พอตัวละครของเรื่องนี้อยู่แต่สถานที่เดิมๆเราเลยรู้สึกว่าไม่ได้อ่านสนุกมากขนาดนั้น

[JPR 🦦 · Rating 5 out of 5]

Slice of life ที่เรียบ ๆ ไม่หวือหวา แต่โครตอบอุ่นใจเล้ยย ☘️ เรื่องราวของผู้คนที่ต้องก้าวผ่านการเติบโต ไม่ว่าจะเลิกกับแฟน สูญเสียคนในครอบครัว หย่าร้าง ได้ข้อคิดมากมายผ่านมุมมองของตัวละคร ดีใจที่ได้ไปเยือนร้านนับแต่นี้ และเรือนรู้ฟ้า 🔮

ช่วงนี้เหมือนหยิบเล่มไหนมาอ่านก็ค่อนข้างตรงกับมู้ด เป็นเรื่องที่มีมวลความอบอุ่น ความสุข และทำให้เราคิดถึงเรื่องราวในอดีตที่ผ่านมา เปิดมุมมองการมองโลก เช่น ทุกคนมีเลนส์การมองเรื่องราวต่าง ๆ แตกต่างกัน เรามักจะสวมแว่นที่เราคิดว่าใช่ นี่แหละคือสิ่งที่คนอื่นคิด คนอื่นเป็น แต่พอเราได้กลับมุมมอง ถอดแว่นตัวเองและมองความเป็นจริงที่เกิดขึ้น บางทีมันอาจจะไม่ได้เป็นแบบที่เราคิดเสมอไป

หรือการจะผ่านเรื่องยาก ๆ ที่เข้ามาทดสอบชีวิต บางทีก็ต้องการแค่ใครสักคนรับฟัง ให้คำปรึกษา ให้เราได้ผ่านเรื่องราวที่ไม่ค่อยดีต่อใจผ่านไปได้ สิ่งที่กระแทกใจเราจัง ๆ คือ ฉากที่พิชญ์โดนแฟนเก่าบอกเลิก โดยที่ไม่รู้ด้วยซ้ำว่า เพราะอะไร แล้วมีน้องชาย ครอบครัว เพื่อนมารับฟัง และอยู่เป็นเพื่อน ตรงนี้แบบอ้ยย นี่แหละ บุคคลเหล่านี้ คือ คนที่อยู่กับเราในวันที่เราทุกข์ ในวันที่เราโทษตัวเอง ก็มีแต่พวกเค้าที่มองว่า เรามีค่ามากกว่านั้น อยากขอบคุณพวกเค้ามาก ๆ 💞

รวมถึงปมของทิวด้วย การดูแลผู้ป่วยระยะสุดท้าย แถมความสัมพันธ์คนรักก็ระหองระแหง เป็นช่วงที่หนักหน่วงใจมาก ๆ กว่าจะกลับมาสดใส เริ่มนับหนึ่งใหม่ ก็ต้องใช้เวลาเยียวยาหัวใจเช่นเดียวกัน

ชอบตัวละครเรื่องนี้ตรงที่ทุกคนต่างมีปัญหาในใจ และมาเยียวยาซึ่งกันและกันอะ ทุกคนต่างช่วยให้ผ่านบทเรียนที่ยากไปแบบเออมีคนซัพพอตนะ ไม่ได้อยู่ตัวคนเดียว อย่างตอนที่ร้านนับแต่นี้เปิดใหม่ ๆ แถมยังเปิดตรงทางสามแพร่ง ก็ได้คนในเรือนรู้ฟ้า ไม่ว่าจะเป็นคุณยาย พิชญ์ พัทธ์ และลูกค้าจากเรือนรู้ฟ้ามาช่วยให้คำแนะนำ ออกแบบร้าน และอุดหนุน เป็นความสัมพันธ์ที่น่ารักอะ

แล้วชื่อเมนูโครตครีเอท เช่น ขนมเบาหนี้ ทาร์ตไอ้ไข่ น้ำส้มสมหวัง ชาเขียวเหนี่ยวทรัพย์ 5555555555555 อยากชมภาษากับรูปประโยคที่คุณเนวิกาเขียนด้วย ชอบมากกก ภาษาจ๋วยอ่า อ่านเรื่องนี้เป็นเรื่องที่สองก็ยังคงประทับใจ เป็นคำที่ไม่ได้หะรูหะรา แต่เป็นคำที่อ่านแล้วว้าว (ชื่อตัวละครด้วย ชื่อเพราะมากกก)

เรื่องนี้มีหลายปม หลายบทสนทนาที่ใส่เข้ามา โดยนำมาร้อยเรียง เป็นเรื่องราว นับแต่นี้เป็นต้นไป ที่ละมุนกลมกล่อม ถ้าเปรียบกับกาแฟก็คงเป็นเหมือนคาปูชิโน่ ถึงจะมีความขมของรสกาแฟ แต่จบด้วย after taste ความละมุนของโฟมนมนุ่ม ๆ ที่ทำให้เราชื่นชอบกาแฟถ้วยนี้มาก ๆ จนอยากดื่มให้หมดแก้ว (ถึงแม้เราจะชอบชาเขียวเหนี่ยวทรัพย์มากกว่า 😛)

โดยรวม เป็นเรื่องที่เหมาะกับการหยิบมาอ่านช่วงปลายปีให้เราได้ทบทวนปีนี้ที่ผ่านมา เราเป็นยังไงบ้าง หรือช่วงที่ใจเจอเรื่องหนัก ๆ ต้องการการเยียวยาหัวใจ อยากให้ทุกคนไปเยือนเรือนรู้ฟ้า และร้านนับแต่นี้ รับพลังบวกดีๆ กันนะคะ 🥣

[Rintea W · Rating 5 out of 5]

พล็อตธรรมดามาก
คนสองคนโคจรมาพบกันในวันที่ทั้งคู่ต่างก็มีบาดแผล และก็ช่วยกันเยียวยาจิตใจซึ่งกันและกัน แต่ก็ไม่ได้ผลีผลามด้วยประสบการณ์ที่ได้เจอกันมา และอายุที่มีวุฒิภาวะ
ทำไมให้ 5 ดาวเหรอ😀
เพราะมันละเมียดละไม อบอุ่น และคิดบวก มันเป็นนิยายที่อ่านแล้วใจมันเบาๆ อิ่มเอม
การเล่าเรื่องของนักเขียนถ่ายทอดออกมาได้ดีมาก เป็นการแสดงความรู้สึกและมุมมองของตัวละคร ซึ่งเมื่อเวลาผ่านไป สถานการณ์ไม่เหมือนเดิม ความรู้สึกที่เคยบั่นทอนในอดีตก็ไม่ได้กัดกินใจอีกแล้ว
สำหรับคนที่ท้อแท้หรือเหน็ดเหนื่อย นิยายเรื่องนี้อาจช่วยให้รู้สึกดีขึ้นได้
นับแต่นี้เป็นต้นไป ❤️ สิ่งต่างๆจะดีขึ้น

[Panjiw Chiw · Rating 4 out of 5]

สนุกดี เรื่อยๆ เรียบง่าย มีเสน่ห์
มีมุกน่ารักๆ อย่างชื่อเมนูในร้าน ชื่อร้านก็แนวดี หลายๆ อย่างมีความสร้างสรรค์
ตัวละครพระเอก มีความคิดตามแบบคนพอสมควร ไม่ได้เท่ห์ไปเสียทั้งหมด
นางเอกมีมุกมาเล่นเสมอ
อ่านแล้วฮีลใจดี แม้จะไม่ได้มีอะไรหนักๆ ก็ตาม

[Dew · Rating 4 out of 5]

เรื่องของคนสองคนที่ต่างผ่านความสูญเสียแล้วมาพบเจอกันโดยบังเอิญ และได้มีเหตุให้ช่วยกันและกันให้สามารถก้าวข้ามความสูญเสียนั้น ตัวธีมอาจฟังดูหม่นหนัก แต่เนวิกาสอดแทรกบทสนทนาระหว่างพี่ทิวผู้หน้านิ่งเป็นเสือยิ้มยากและพิชญ์ผู้(แสดงออกถึงความ)สดใส(เพื่อให้คนรอบข้างไม่กังวล) ที่ชวนให้อ่านแล้วอมยิ้มได้ เลยไม่รู้สึกว่าเรื่องหนักเกินไป

[Rabhi · Rating 5 out of 5]

ให้ดาวงานพี่นุ้ยใน gr มา 3 งานแล้ว แล้วก็ให้ 5 ดาวทุกเรื่อง555555 ลำเอียงตรงไหน เอาปากกามาวงเลย อิอิ😁😁😁

เรื่องนี้เป็น slice of life เหมือนกับเคียงข้างขวัญ เรื่องราวของคนที่มีความหลังแบบขม ๆ 2 คนมาเจอกัน คือพี่ทิว หรือธวิศ ในวัย 37 ปี กับยัยพิชญ์ หรือจารุพิชญ์ ในวัย 33 ปี เพื่อนสนิทของเพิร์ล หรือจันทร์จ๋า จากจันทร์จารใจ

ความรู้สึกหลังอ่าน
ชอบมาก (อีกแล้ว55555) 🥰😍🥰😍 โดยสิ่งที่ชอบมาก ๆ มีดังนี้
1. ตบมุกกันโบ๊ะบ๊ะ -- ถึงแม้พระเอกจะนิ่ง ๆ แต่พอซี้กับนางเอกดีแล้วก็อย่างที่ว่า คือตบมุกกันโบ๊ะบ๊ะมากกก55555
2. ทัศนคติของนางเอก -- สดใส น่ารัก มองโลกในแง่ดี แต่อย่าให้ร้ายนะ แม่จะฟาดให้หมด!!! ชอบคาแรกเตอร์คนแบบนี้นะ ดูเรียลดี เหมือนเห็นเพื่อนสนิทหลาย ๆ คนถูกหลอมมาเป็นตัวละครนี้เลย
3. ชื่อเมนูในร้านนับแต่นี้กับความเชื่อมโยงกับเรือนรู้ฟ้า -- คือดี ตลก น่ารัก เช่น เบาหนี้ ทาร์ตไอ้ไข่ อเมริกาโน่โกอินเตอร์ มอคค่าปัดขวาติด ชาเขียวเหนี่ยวทรัพย์ รวมถึงการเขียน "คัปปุชชีโน" แบบราชบัณฑิต5555555
4. นวนิยายสีขาวที่มีคุณค่า -- สะท้อนความรักอันอบอุ่นแบบผู้ใหญ่ แม้จะไปเรื่อย ๆ แต่มันดีต่อใจและให้ความรู้สึกมั่นคงไปในตัว พระนางมีวุฒิภาวะ คอยสนับสนุนและเป็นกำลังใจให้กันและกัน ไม่มีการคาดหวังอะไรมาก และไม่ได้รักกันแบบร้อนแรงหวือหวา
5. ลักยิ้ม -- พระนางมีลักยิ้ม นำไปสู่ชื่อแก๊ง "ลักขโมย" 55555 // พี่ทิวเขานิ่ง ๆ แบบพระสงฆ์ แต่พอยิ้มจนเห็นลักยิ้มแล้วนักอ่านอย่างเรากลับเขินมาก (เขินทำไมก็ไม่รู้55555)
6. ตัวประกอบน่ารักและมีสีสัน -- ทั้งลูกน้องพี่ทิวในออฟฟิศ (ออกมานิดเดียว) และครอบครัวของยัยพิชญ์ หัวหน้าแก๊งลักขโมย โดยเฉพาะยายแม่หมอ 5 ตา (เบญจเนตร) และน้องชายจอมเจ้าชู้ของยัยพิชญ์ คือพัทธ์ (ไอ้ตูด55555) พออ่านจบแล้วอยากอ่านคู่ของพัทธ์ต่อเลย มงื้อออออ
7. เจตน์จ๋า จันทร์จ๋า แห้วจ๋า -- ดีใจที่ได้เจอเพื่อนเก่าจากจันทร์จารใจ คิดถึงแห้วจ๋ามาก ขอบคุณที่เอาแห้วจ๋ามาพูด "นิมนต์ลงบัดเดี๋ยวนี้" 5555555555
8. คติสอนใจ -- เช่น คนเราเลิกกันต้องเคลียร์ให้มันจบ อย่าให้ค้างคา // อย่ากลัวที่จะก้าวหน้า // ความรักที่เราเฝ้าฟูกฟักทนุถนอมจาก 0 จนเต็ม 100 อาจจบลงด้วย 0 ได้เสมอ ไม่ต้องจมอยู่กับความเสียใจ ให้เรา move forward ไป เพราะทุกคนเริ่มต้นนับหนึ่งได้เสมอ (อันนี้บอกตัวเอง5555 อย่าให้ตัวเลขของระยะเวลามาครอบงำเราไว้ให้ยึดติดกับมัน! สู้!!!)

แนะนำทุกคนจริง ๆ สำหรับเล่มนี้
นับแต่นี้...เป็นต้นไป💕

[Thanida · Rating 5 out of 5]

ติดตามงานคุณเนวิกามานาน และก็ไม่เคยผิดหวังเลยในแต่ละเรื่อง
นับแต่นี้เป็นต้นไป เป็นเรื่องราวที่เยียวยาหัวใจเรามากๆ ภาษาสวย ใช้แต่ละคำได้จับใจมากๆ ลงจังหวะไปหมด เนื้อหาก็ปลอบประโลมหัวใจ มีหลายจุดที่จึ้กจนต้องเสียน้ำตา (เพราะว่าเคยผ่านการสูญเสียมาเหมือนกัน) และเป็นนิยายที่ดีและให้แง่คิดมากๆ เกี่ยวกับการทำความเข้าใจคนรอบตัว
ถึงเนื้อเรื่องจะดูเหมือนหนัก แต่มีมุกตลกน่ารักของเหล่าคนจากเรือนรู้ฟ้ามาคอยเบรกไม่ให้เศร้าไป รวมถึงชื่อเมนูต่างๆ ในร้านนับแต่นี้ที่ครีเอทีฟมากๆ 555 จนอยากให้มีร้านกาแฟแบบนี้จริงๆ เลย
เป็นนิยายสายขาวที่อ่านจบแล้วเต็มอิ่ม ตื้นตัน ทุกตัวละครตรรกะดีมากๆ มีที่มาที่ไปทุกตัว และเป็นนิยายที่พูดได้เต็มปากเลยว่าเป็นเดอะเบสต์ของปีนี้จริงๆ
ป.ล.รอเรื่องของน้องชายอยู่นะคะ5555555

[Irisa · Rating 4 out of 5]

เพิ่งเคยอ่านงานเขียนของเนวิกา ชอบที่เล่าเรื่องการรับมือกับการสูญเสีย การเลิกรา การพลัดพรากจากคนที่รักได้ดี เรื่องราวไม่ซับซ้อน แต่ทำให้อ่านได้เพลินๆ ค่ะ

[Bow Riddle · Rating 4 out of 5]

เป็นความสัมพันธ์ฉบับผู้ใหญ่ไม่หวือหวา เรียบง่าย ชอบมากกว่าเรื่องของน้องชาย อ่านไปก็เรียนรู้วิถีคนเมืองหลวงไปด้วยนะ คนต่างจังหวัดอย่างเราก็ได้เกร็ดเล็กเกร็ดน้อยของวิถีชาวกรุง และแนวคิดของเขา