What do you think?
Rate this book
De 44 beste gedichten van de Herman de Coninckprijs 2022
De 44 is een bloemlezing met de beste gedichten uit de ingezonden bundels van de Herman de Coninckprijs 2022. Iedere bloemlezing heeft een getal nodig. Behoud de Begeerte kiest voor 44: het geboortejaar van Herman de Coninck.
De bloemlezing wordt samengesteld door de jury van de Herman de Coninckprijs 2022: Anne ter Beek, Kristien Bonneure, Elke Brems (voorzitter), Kristien Hemmerechts en Sophie Kok. Het boek komt tot stand in samenwerking met Boekhandels Vlaanderen.
De bloemlezing wordt samengesteld door de jury van de Herman de Coninckprijs 2022: Anne ter Beek, Kristien Bonneure, Elke Brems (voorzitter), Kristien Hemmerechts en Sophie Kok. Het boek komt tot stand in samenwerking met Boekhandels Vlaanderen.
69 pages, Paperback
Published March 21, 2022
11 people want to read
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 3 of 3 reviews
June 4, 2022
Dit zijn vierenveertig gedichten uit 2021, uitgekozen door de vijfkoppige, volledig vrouwelijke jury van de Herman de Coninckprijs 2022. In totaal werden in 2021, zo maakt de inleiding duidelijk, zo’n 6500 nieuwe Nederlandstalige gedichten gepubliceerd in ruim honderd bundels en daaruit is dan deze bloemlezing samengesteld. Dankzij deze bundel – te koop voor een luttele € 2,50 – heb ik kennis kunnen maken met heel uiteenlopende gedichten en dichters. Ik denk dat ik enkel het gedicht van Tijl Nuyts, de uiteindelijke winnaar, al had gelezen.
De bundel is alfabetisch geordend op naam van de dichters, maar het is opvallend hoe sommige gedichten in elkaar lijken te haken, met echo’s, overeenkomsten en ook tegenstellingen. De wind die waait bij Maarten Doorman, “Een slap waaien laag bij de grond, te traag / om blad om zand om papier omhoog / te wervelen”, is nog niet gaan liggen bij Charles Ducal: “ik zag het waaien / in haar, wind die aan de hersens rukte” en lijkt zelfs nog in kracht toe te nemen: “Ik zag hoe het waaide / in haar, hoe het rukte en weldra zou scheuren / wat ik haatte en wat ons verbond.”
Gedichten die mij troffen heb ik met een ezelsoor gemarkeerd: een ontroerende Lieke Marsman over de kunst van het doodgaan, naast de donkere geweldsfantasie van Stefaan Pauwels, breekbaar als chocola. Ik heb genoten van de ironie van Yentl van Stokkum en van de lofzang op de poëzie door Mark van Tongele (‘zwemmen in taal’). Maar het meest indrukwekkend vond ik het sonnet van Evi Aarens waarmee de bundel opent. Dat gedicht lijkt te ontstaan uit de echo’s van tal van andere gedichten (al kan ik ze heus niet allemaal thuisbrengen).
Disoriëntaties
Ik ga naar buiten om de tuin te zien
Het lukt mij niet de waarheid te ontlopen
Er is geen Heer die ik vrijwillig dien
Ik durf geen tel meer op de tijd te hopen
Mijn sneue schoot heeft bloed en schuld gebaard
Ons kind is dood, zijn broer bij de barbaren
Ik bracht een misdaad voort die nooit verjaart
Genade is als leugen te ervaren
Voor wie ik liefheb wil ik fabuleren
Ik schrijf sonnetten voor de moordenaar
Als medicijn om onheil te bezweren
Ik ben een vrouw, het schip dat ik bevaar
Zeilt op een zee gemaakt van moedertaal
Een rib vervloekt tot eeuwig oerschandaal
De bundel is alfabetisch geordend op naam van de dichters, maar het is opvallend hoe sommige gedichten in elkaar lijken te haken, met echo’s, overeenkomsten en ook tegenstellingen. De wind die waait bij Maarten Doorman, “Een slap waaien laag bij de grond, te traag / om blad om zand om papier omhoog / te wervelen”, is nog niet gaan liggen bij Charles Ducal: “ik zag het waaien / in haar, wind die aan de hersens rukte” en lijkt zelfs nog in kracht toe te nemen: “Ik zag hoe het waaide / in haar, hoe het rukte en weldra zou scheuren / wat ik haatte en wat ons verbond.”
Gedichten die mij troffen heb ik met een ezelsoor gemarkeerd: een ontroerende Lieke Marsman over de kunst van het doodgaan, naast de donkere geweldsfantasie van Stefaan Pauwels, breekbaar als chocola. Ik heb genoten van de ironie van Yentl van Stokkum en van de lofzang op de poëzie door Mark van Tongele (‘zwemmen in taal’). Maar het meest indrukwekkend vond ik het sonnet van Evi Aarens waarmee de bundel opent. Dat gedicht lijkt te ontstaan uit de echo’s van tal van andere gedichten (al kan ik ze heus niet allemaal thuisbrengen).
Disoriëntaties
Ik ga naar buiten om de tuin te zien
Het lukt mij niet de waarheid te ontlopen
Er is geen Heer die ik vrijwillig dien
Ik durf geen tel meer op de tijd te hopen
Mijn sneue schoot heeft bloed en schuld gebaard
Ons kind is dood, zijn broer bij de barbaren
Ik bracht een misdaad voort die nooit verjaart
Genade is als leugen te ervaren
Voor wie ik liefheb wil ik fabuleren
Ik schrijf sonnetten voor de moordenaar
Als medicijn om onheil te bezweren
Ik ben een vrouw, het schip dat ik bevaar
Zeilt op een zee gemaakt van moedertaal
Een rib vervloekt tot eeuwig oerschandaal
February 22, 2024
Tja, op de 44 enkelen die eruit springen, maar ook niet meer dan dat (sorry). Heeft me in de outlet vd Standaard Boekhandel maar één (1) euro gekost dus het is oké.
“Natuurlijk hebben de doden wel een stem. Driekwart van de boeken die je leest zijn geschreven door een dode toen die dode nog leefde. En zo sijpelt het verleden de toekomst in.” (Lieke Marsman - In mijn mand)
“Natuurlijk hebben de doden wel een stem. Driekwart van de boeken die je leest zijn geschreven door een dode toen die dode nog leefde. En zo sijpelt het verleden de toekomst in.” (Lieke Marsman - In mijn mand)
April 12, 2022
Voor elk wat wils en zeker dat het iedereen kan bekoren , mooie teksten 👍
Displaying 1 - 3 of 3 reviews