Niet iedereen is blij met de komst van het gloednieuwe appartementencomplex Nieuw Babylon. De bewoners van de laagbouw in Oud Babylon moeten straks tegen twee zandkleurige torenflats aankijken, en de bewoners van de chique vooroorlogse Bomenwijk zien met lede ogen aan hoe de stad in handen valt van nieuw geld uit vreemde werelden. Als in de snikhete zomer de voorstad ook nog eens wordt geteisterd door een wespenplaag, vervaagt de scheidslijn tussen beschaving en ondergang. In Voorstad lezen we de getuigenissen van de familie Gregory uit de Bomenwijk en de familie Slimani uit Oud Babylon.
Een boek als een netflixserie. Van Aalten weet prachtige, waarachtige scènes neer te zetten die bruisen van het leven. Als je het boek dichtslaat, heb je het gevoel dat je in een achtbaan hebt gezeten. Wankelend op je benen loop je naar een bankje en beseft dan goed wat je mee hebt gemaakt: je keek in de lachspiegel van de huidige overspannen samenleving; tenminste: die tijdens de coronapandemie. Een grotesk verhaal.
Van Aalten schetst met lichte toon een donker beeld van deze tijd. Hij doet dat vol vaart. Het boek is geestig, smerig, spannend. De sterke dialogen en het oog voor detail maken dit boek een klassieke van Aalten. Misschien wel zijn beste tot nu toe.
Van Aalten brengt Ballard naar de polder, maakt daar ook gezien het inleidend citaat geen geheim van. Een scherp portret van Amsterdam in de jaren 10-20 aan de hand van het stadsdeel Babylon waar een luxueus appartementencomplex Nieuw-Babylon wordt gebouwd. Met een flinke dosis corona, hier in de vorm van een zeer persistente wespenplaag inclusief maatschappijkritische wappies. Leest als een trein in een soort absurd-realistische stijl, Van Aalten kan als geen ander de bizarre platheid van de Nederlandse consumptiemaatschappij omschrijven. Met name de eerste helft moest ik elke pagina wel lachen om een of andere snedige observatie, bijnaam of dialoog al is het uiteindelijk ook vaak van een intense treurigheid met name als seks om de hoek komt kijken. Prima spannende climax die mooi gebruik maakt van onze angst en technologische verslaving. Wat me wel opviel is dat volgens mij de redacteur van dienst af en toe heeft gesuggereerd van "kun je dit niet uitleggen?" Lijkt me wat onnodig, je begrijpt iets, of je begrijpt het niet en hebt dan dikke pech.