De kleine miezerige god

by Esther Gerritsen

Dominique is naar Amsterdam verhuisd. Nieuw werk, een nieuw huis, goede voornemens: alle voorwaarden voor een mooie start. Maar Dominique raakt verstrikt in een vriendschap met haar opdringerige onderbuurvrouw en belandt in een affaire met de oerlelijke Kris. De kleine onschuldige god, door Dominique in het leven geroepen omdat er toch iemand getuige moet zijn van haar leven, kijkt werkeloos toe.

Genres: Fiction, Roman

316 pages, Hardcover

First published August 20, 2008

About the author

Esther Gerritsen (1972) is a Dutch novelist, columnist and screenwriter. Since her 2000 debut with Bevoorrecht bewustzijn (Privileged Consciousness), Gerritsen has been considered one of the best authors in the Netherlands and makes regular appearances on radio programs and at international literary festivals such as Litquake and Wordfest.

Her novels Superduif (Superdove, 2010), Dorst (Craving, 2012), Roxy (2014) and De Trooster (The Comforter, 2018) were all shortlisted for the Libris Literature Prize. In 2005 she was awarded the BNG prize for her second novel Normale dagen (Ordinary Days, 2005) and in 2014 she was awarded the Frans Kellendonk prize for her body of work. Gerritsen writes a popular weekly column in the VPRO TV guide and she had the honour of writing the Dutch Book Week gift in 2016 with a print run of 700,000 copies.

She is currently making a name for herself as a screenwriter for film and TV. She wrote the scenario for Instinct (Halina Reijn, 2019), which was the opening film at the Dutch National Film Festival, was praised and lauded at international filmfestivals such as Locarno, Toronto and London and is the Dutch entry for the 2019 Oscars. She is a co-writer of the new TV series Red Light, which will premiere in 2020 featuring Maaike Neuville, Halina Reijn and Carice van Houten (Game of Thrones).

Reviews

[Arina · Rating 4 out of 5]

'Ik hoef niets te doen. Sterker nog, ik doe al iets: ik bezoek mijn moeder. Ik zit hier doodstil en ondertussen voltrekt zich de activiteit: moeder bezoeken. Aan het eind van de dag kan ik concluderen: mijn moeder bezocht.'

[Niki Vervaeke · Rating 4 out of 5]

Dit is een pareltje, een boek met zoveel laagjes, zoveel hoop, verdriet, angst, nood, schoonheid... Dominique, haar dementerende moeder, haar buurvrouw, haar vriend, en vooral, haar kleine miezerige god in haar hoofd en haar innerlijke dialoog. Het verhaal is geen happy joy joy maar zo menselijk, zo fijn, zo raak en echt. Je wordt er gewoon stil van.

Lezen, ademen en verderlezen.

http://www.volkskrant.nl/recensies/de...

[Ilse · Rating 3 out of 5]

Meeslepend verhaal over een jonge vrouw die net verhuisd is en soms wat problemen met zichzelf heeft. Ze raakt quasi per ongeluk bevriend met de onderbuurvrouw, die ze eigenlijk best irritant en een bemoeial vindt, en krijgt een relatie met een kerel die ze eigenlijk toch wel best lelijk vindt. Je merkt het al, het plaatje klopt niet altijd, maar op de een of andere manier komt het aannemelijk over en krijg je makkelijk sympathie voor het hoofdpersonage.

De idee dat ze een kleine miezerige god tot leven roept, vond ik best wel interessant. Soms vind ze het lekker makkelijk, zo'n klein nietsbeduidend mormel waar ze tegen kan roepen, maar soms vindt ze het ook vreselijk irritant omdat dat kleine godheidje eigenlijk niets voor haar kan doen en nergens schuld aan kan hebben, want tja, hij is maar klein en miezerig...

Naar het einde van het boek toe had ik wel de indruk dat de schrijfster soms wat hard was voor het hoofdpersonage. Dat gevoel versterkte nog doordat je als lezer soms al eerder iets te weten kwam dan het hoofdpersonage. Dan zag je hoe het hoofdpersonage ergens mee worstelde en zo hard haar best deed, terwijl het uiteindelijk toch niet zou mogen baten. Daar had ik het soms wel moeilijk mee, maar dat bedoel ik niet echt als een punt van kritiek denk ik.

Heel mooi boek, vlot geschreven & leest heel snel. Aanrader!

[Goedele Billen · Rating 3 out of 5]

Ik was door Esthers eerder gelezen boeken (Roxy, Dorst, Veilig leren lezen) een beetje van mijn sokken geblazen. Dat had ik hier niet. Te veel bladzijden. Af en toe wel juwelerige stukken. En een pijnlijk, donker onderwerp waar ik ook soms 'koud' en een beetje akelig van word. Toch wel ja, ze raakt me ook in dit boek weer. Zoals hier:
'Een heel klein handje viel uit de grote zusterhand. Een armpje van het jongetje viel van zijn borst, een dood armpje. De beweging maakte van hem een mens en verwees naar dat wat hij had moeten doen: bewegen. ... En zo kwam het hele kleine jongetje op haar buik te liggen. ... Ze wist: het kleine jongetje moet tussen mijn borsten. Daar hoort zo'n klein jongetje'.
Het is ook de onafwendbaarheid die me- enerzijds stoort- anderzijds raakt... van die miezerige kleine god die je er voortdurend tussendoor hoort, die alles al weet en lekker niks verklapt... Je krijgt, nee ík krijg er een ongemakkelijk gevoel bij. godje. flutgodje.

[Natalie · Rating 3 out of 5]

Na Roxy is dit het tweede - en hoogstwaarschijnlijk laatste - boek van Esther Gerritsen dat ik heb gelezen. Ik vond de hoofdpersoon vooral in het begin van het boek mateloos irritant, wat ik ook vond van de hoofdpersoon in Roxy. Uiteindelijk toch 3 sterren in plaats van de 2 sterren die ik het gedurende de eerste helft van het boek waard vond.

[Linjea · Rating 4 out of 5]

Mooi boek. Een depressieve vrouw met een heel vervelende onderbuurvrouw, demente moeder en lompe vriend. Het onvermogen om een normale relatie aan te gaan, waardoor het heerlijk is om zichzelf te laten verdwijnen bij haar buurvrouw. Bluegrass-muziek omlijst het verhaal

[Hanneke Wildschut · Rating 3 out of 5]

Verwarrende zoektocht van een jonge vrouw naar de zin van haar leven. Na de traumatische geboorte van haar niet levensvatbare zoon verliest ze de regie helemaal. Of haar vriend haar nog kan bereiken is onzeker.

[Lalagè · Rating 4 out of 5]

Dominique weet zichzelf haarscherp te analyseren, met prachtige metaforen. Esther Gerritsen heeft een typische, rauwe, eerlijke schrijfstijl.

https://lalageleest.wordpress.com/201...

[Barbara · Rating 3 out of 5]

De naam Gerritsen schept ondertussen verwachtingen voor mij. Dan rest er enkel teleurstelling. Niet dat het boek een teleurstelling was. Maar ik verwachtte meer absurditeit en minder God denk ik. Ik had er niet zoveel mee...

[BellaGBear · Rating 4 out of 5]

Geweldig fascinerend boek, maar dat einde?! Ik ben er nog steeds bijna zeker van dat er gewoon pagina's misten in mijn exemplaar van dit boek.

[Anneliese Tirry · Rating 3 out of 5]

Een boek over eenzaamheid, niet alleen die van het hoofdpersonage Dominique, maar ook die van onderbuur Mvr. JovKov, van Dominique's moeder en zelfs die van bluegrasszanger Ralph Stanley.
Het boek is als een golf, eerst laag en teruggetrokken, vlak, en dan opbouwend naar een hoogte, naar blijdschap en naar triomf, een staat waarin we het lage water niet meer kunnen herkennen, om dan uit te storten op het strand, terug naar een staat van niets, van geen belang en van leegte.
Zo zag en voelde ik dit boek.
Dit boek is uitstekend geschreven, maar ligt mij voor de rest niet, daarom de 3 sterren.

[Jpmarchal · Rating 3 out of 5]

twijfel tussen 2 en 3 sterren, maar toch het voordeel van de twijfel. Esther Gerritsen weet knap de 'gekte' van binnenuit te beschrijven. Herkenbaar, menselijk, dichtbij, maar bevreemdend. Waarom dan toch zo weinig sterren? Het boek is mij te dik. Veel. Te. Dik. De eindeloze visites aan mevrouw Jovkov, de andere herhalingen van zetten, de trivialiteit van de gebeurtenissen. De eerste 100 bladzijden was ik behoorlijk enthousiast over het boek, maar zo over de helft was ik er wel klaar mee. Ik stop niet snel met een boek waar ik eenmaal in gestart ben. Geregeld heb ik daar spijt van. Dat was nu een beetje het geval.

[Jolieg G · Rating 3 out of 5]

Drie sterren al stoorde ik met wel aan het aantal "gvd,s"
Vond het toch wel een mooi boek, een vrouw die de draad van haar leven kwijt raakt.
Het verlies van haar kind, de dementerende moeder, de "vreemde" buurvrouw, haar moeilijke relatie...

Ze vraagt zich af dat als God dan alles van te voren als weet... waarom hij dan niet eerder had kunnen ingriıpen zodat het positiever zou lopen wat haar leven betreft.
Daarom ook de kleine letter "g" in de titel...

[Karin · Rating 3 out of 5]

Mooie, vervreemdende sfeer. Af en toe weet het me te raken, maar het hoofdpersonage overvleugelt me met haar emoties... Hoewel ze soms wat irritant overkomt, voel je toch ook sympathie voor haar. Knap geschreven.

[Inge Vermeire · Rating 3 out of 5]

.

[Paul Haesevoets · Rating 2 out of 5]

Moeilijk door te komen vond ik.

[Roos · Rating 3 out of 5]

3.5 stars

[Jolinde · Rating 2 out of 5]

Zeker mooie delen, schrijfstijl soms echt prachtig maar het uiteindelijk glijdt het boek weg en dooft als een kaarsje

[Peter Boot · Rating 4 out of 5]

Dominique is therapeute, maar haar eigen leven heeft ze allesbehalve op orde. Ze vertelt haar cliënten, haar omgeving en zichzelf dat een stoornis een kwestie is van jezelf het verkeerde verhaal vertellen. En dat verhaal kun je veranderen. Haar verhaal dat ze zichzelf vertelt is inderdaad steeds anders, maar geloofwaardiger wordt het niet. Ze is sociaal wat handiger dan haar inmiddels demente moeder, maar wat ze geërfd heeft is de angst voor andere mensen, het aanpassingsgedrag. Als ze met de muziek mee beweegt doet ze dat zo:

Ze tilde haar hielen op, duwde ze met kracht naar beneden en hield ze in, net boven de vloer. Ze stampte zonder met haar voet de vloer te raken; het kostte enorme spierinspanning. Ze stampte zonder geluid en bespeelde de imaginaire snaren. Heel voorzichtig werd er groots gedanst die avond. Heel zacht speelde ze als een bezetene op haar mandoline. (59)

Net als in Dorst en De terugkeer speelt de verhouding tussen een dochter en een zieke moeder weer een belangrijke rol. Ook de alcohol is weer aanwezig, als de enige manier om de remmingen tijdelijk op te heffen. Net als een aantal andere personages bij Gerritsen is Dominique iemand die 'met haar wil achter de feiten aan rende' (157). Min of meer ondanks zichzelf krijgt ze een vriend en wordt de buurvrouw een vriendin. Haar muzieksmaak kiest ze om geen domme indruk te maken.

Ze schept een god als een soort getuige van haar rommelige leven. Maar veel heeft ze niet aan die god, hij laat haar onbedoeld zwanger worden en het embryo blijkt niet levensvatbaar. Het levert een paar heel mooie en verdrietige scenes op. Maar op zeker moment verdwijnt die kleine miezerige god en maakt plaats voor de wijde armen van 'die Ene'. Ik weet niet helemaal wat ik daarmee aan moet vangen, een echte steun lijkt ook die Ene niet te bieden. Suggereert Gerritsen een soort verzoening? Het einde van het boek lijkt doelbewust open te zijn gehouden.

Weer veel pijnlijke en pregnante scenes.

[Jedidja · Rating 5 out of 5]

Dominique verlangt ernaar altijd het goede te doen. Haar vader, met wie ze nooit echt een band heeft gehad, is overleden en haar moeder, die beleefd zijn tegenover vreemden en zich altijd behoorlijk gedragen in het openbaar tot een kunst heeft verheven, lijdt aan dementie en zit in een verzorgingshuis. Bij gebrek aan ouders die over haar schouder met haar mee kunnen kijken om te zeggen dat ze het goed doet, roept ze zelf een god in het leven. Maar dan wel een kleine, toegankelijke god die ze kan tutoyeren.

Door het boek heen poogt Dominique telkens opnieuw controle te houden over haar leven door elke gebeurtenis die ze niet had verwacht om te buigen tot iets wat zinvol is, betekenis heeft. Misschien is het wel de bedoeling dat ze een ietwat absurdistische, ongelijkwaardige vriendschap opbouwt met haar toxische onderbuurvrouw, want wie gaat er anders voor haar zorgen? Misschien is het wel volkomen logisch dat ze een relatie aangaat met een nogal lompe, onvolwassen en lelijke vent, omdat hij zonder zich te schamen opzichtig naar haar borsten kan zitten kijken en "Huilen, man, huilen" kan zeggen.

~ recensie in progress ~

[Jet · Rating 4 out of 5]

Erg nieuwe blik op dementie bij een ouder, familiebanden en relaties. Verrassend mooi en goud eerlijk. Wat zijn de gevaren van eenzaamheid, wie begrijpt je nog, is dat god? (die kleine miezerige) dit boek gaat ook over geloof en de dood, maar dan via het pad van muziek (blue-grass)
Het laatste deel (drie) vond ik persoonlijk wat gehaast, had meer kunnen zijn.

[Peter Altena · Rating 4 out of 5]

Wat een overrompelende roman, waarbij de hoofdpersoon Dominique je meeneemt in de tocht in haar labyrint. Dominique redeneert zich rot en kapot, haar reflectie hindert haar in het leven. De buurvrouw spiegelt haar moeder, maar dan een moeder die niet reguleert. Het optreden van de door haar geschapen miezerige god vult een leegte of leemte, en dan niet helemaal in de Kellendonkse zin.

[Anita · Rating 3 out of 5]

Ik geniet altijd enorm van haar stukjes in de VPRO gids, en een boek van haar leek me dan ook geweldig. Dat viel best tegen, ik vond het vooral vermoeiend om een heel boek alle gedachten van een neurotische best narcistische vrouw mee te maken.

[Marie Carpentier · Rating 1 out of 5]

Ik zou 0 sterren willen geven. Ik kon dit verhaal echt niet volgen, was helemaal mijn ding niet.

[Fons · Rating 3 out of 5]

Her en der zeker gelachen (soms wat wrang, maar dat vindt ik juist wel lekker). Prima boek, maar laat geen blijvende indruk achter. Ben wel benieuwd naar de andere werken van Esther Gerritsen.

[Edith Kreuk · Rating 2 out of 5]

Dit boek kon mij niet echt boeien

[Dirk Flach · Rating 4 out of 5]

Vintage Gerritsen qua taal, en nu weer een goed verhaal.

[Emma Hilbrink · Rating 1 out of 5]

Wat een hel, dit boek...Vreselijk oninteressant.

[Anton Segers · Rating 4 out of 5]

Weinig boeken komen nog sterker over bij tweede lectuur. Wellicht helpt ook de knappe leesprestatie van Anne Van Veen, maar 'De kleine miezerige god' is zo'n mooie combinatie van humor en tragiek dat je er, ondanks de breedvoerigheid van de roman, dieper en dieper in betrokken raakt.
Gerritsen - ook een pittige theaterauteur - heeft sowieso een magistraal gevoel voor dialogen.
Honderd keer beter dan 'Roxy' of 'Dorst', in boeken als dit en 'Broer' is Esther Gerritsen één van Nederlands beste.

[Frederieke · Rating 3 out of 5]

Eenzame jonge vrouw zoekt wanhopig haar weg.